O ΠΑΛΙΟΣ ΚΑΛΟΣ ΚΑΙΡΟΣ

Παλιά η γυναίκα, δεν ήταν γυναίκα, ήταν δούλα!

Σπίτι, κουζίνα, σκάφη, κρεβάτι.

Το τελευταίο ήταν μια πονεμένη υπόθεση για τη γυναίκα.

Με το πνιχτό “μη θα μας ακούσουν τα παιδιά”, αντιστέκονταν στο ξεβράκωμα η συμβία του… συμβίου, διότι εκείνον τον καιρό υπήρχε στα περισσότερα νοικοκυριά ζήτημα χώρου.

Ο άντρας εκείνου του καλού καιρού που η βία κυκλοφορούσε στις φλέβες του σαν τρελό φορτηγό, ορμούσε μεθυσμένος το βράδυ, άδειαζε τα… σιρόπια του στα σκέλια της γυναίκας του και μετά άρχιζε το ευδαιμονικό ροχαλητό του!

Ούτε που νοιαζόταν για τη δική της ευχαρίστηση.

Σήμερα, μόνο κάποια ξεχασμένη “αντίκα” λέει ακόμα “Βρε πως χάλασε έτσι ο κόσμος; Που είναι ο παλαιός καλός καιρός;

Εμείς στον καιρό μας”… Έχουν ξεχάσει οι “αντίκες” που τηγάνιζαν τη μιζέρια με λίγο λάδι και έβραζαν τη χορτόσουπα στο πήλινο τσουκάλι στην αυλή!

Να πάει και να μη ξαναρθεί, που τα καρδιοχτύπια ήταν πιο πολλά από τις μυρωδιές του!

Χίλιες φορές να πάνε και να μην ξαναγυρίσουν ούτε ως… ντοκιμαντέρ!

Προτιμώ το καυσαέριο και να τρυπώνω στο γκρίζο τσιμέντο ως ποντικός με τη θαλπωρή του καλοριφέρ, παρά να βάζω τα παγωμένα χέρια μου κάτω από τον πισινό μου για να ζεσταθούν και να ψήνω κάστανα στο μαγκάλι!

Καλά κάνετε κοριτσόπουλα που ξεγυμνώνεται τα βυζιά σας στο χάδι του ήλιου και απλώνεται στην αμμουδιά τους καλοθρεμμένους πισινούς σας!

Καλά κάνετε “χοντροκόλες” και τρέχετε στα ινστιτούτα καλλονής, στους πλαστικούς χειρούργους, στα κέντρα αδυνατίσματος, στους ψυχολόγους και ντυμένες με μια φαρδιά ζώνη… καράτε για φουστάνι χωρίς βρακί, σκύβετε επίτηδες πάνω στο φέρετρο κάποιου νοσταλγού του “καλού παλιού καιρού” για τον τελευταίο ασπασμό παίρνοντας εκδίκηση για όσα είχε κάνει στη γυναίκα του ο μακαρίτης θεοσχωρέστον τον “κερατά” με την καλή έννοια.

Θυμάμαι σε μια κηδεία νοσταλγού του παλιού καλού καιρού, είχε φέρει η χήρα την κόρη της με μίνι ως τον αφαλό, ενώ η ίδια, με βαμμένο νύχι και χείλη φούξια, έλεγε στις φιλενάδες της πόσο της έλειπε ο μακαρίτης και πως δεν είχε κάτι κακό να θυμηθεί γι αυτόν όσο ήταν… πεθαμένος.

-Θυμάμαι μια σαρακοστή, άρχισε να λέει η χήρα, που ο Θανασάκης μου με μάλαζε στο δωμάτιο τρίζοντας το σιδερένιο κρεβάτι ενώ τα παιδιά κοιμόντουσαν στο διπλανό.

-Έλα μωρή σκρόφα γαμώ τον Ανανία σου, μου λέει.

Πάντα θεός σχωρέστον έτσι… ευγενικά μου μίλαγε ο μακαρίτης.

Άνοιξε τα σκέλια σου και μη μου παριστάνεις μωρή την Οσία Μαρία!

-Μα είναι σαρακοστή Θανάση μου, του είπα μισοκλαμένη.

Έχω νηστέψει και θα πάω αύριο στον Αϊ Γιώργη μεγάλη η χάρη Του να κοινωνήσω, γιατί με κολάζεις χριστιανέ μου τη χριστιανή;

-Μωρή κουτορνίθα, όταν πλακώνονται τα ανδρόγυνα δεν υπάρχει αμαρτία.

Κατέβασε γρήγορα την κυλόττα σου και θέλω να κοιμηθώ ξαλαφρωμένος!

-Να χαρείς τη μάνα σου (ζούσε η μακαρίτισσα) τον παρακάλεσα, είμαι κουρέλι από τη λάτρα.

Έβαλα σήμερα δυο μπουγάδες και τα παιδιά δίπλα είναι ξυπνητά ακόμα.

Δεν έχεις ούτε ιερό, ούτε όσιο;

Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρέ;

Αυτός σκύλιασε.

Δεν υποχωρούσε με τίποτα.

Ούτε με παρακάλια, ούτε με ξόρκια.

-Κατέβασε λέω την κυλόττα, γιατί θα φύγω και θα πάω στην αγαπητικιά μου.

-Να πας, βρωμιάρη, να πας, του είπα όσο πιο σιγά μπορούσα μη μας ακούσουν τα παιδιά. Με έχεις κάνει ρεζίλι παλιομασκαρά.

Σηκώθηκα, έριξα μια ματιά στα στρωσίδια των παιδιών και γύρισα στο κρεβάτι ανόρεκτα, πλάι στον ανυπόμονο “βιαστή” μου με την άδεια της… αστυνομίας!

-Να το ξέρεις, του ψιθύρισα σιγανά, το κρίμα στο λαιμό σου.

-Άστο το κρίμα, το παίρνω πάνω μου, τι άντρας είμαι.

Και άρχισε να τρίζει το κρεβάτι από το…

-Εγώ, σιγομουρμούριζα κάτω από το βαρύ χνώτο του.

Ήμουν αφράτη ακόμα και λυγερόκορμη.

-Τι να σου κάνω του είπα κάποια στιγμή στο αυτί καθώς μου μάλαζε τα βυζιά για να του τη σπάσω, που δεν είμαι κι εγώ παρδαλή, αλλιώς θα σου τα “φόραγα” ακόμα και με τον πάτερ Χαράλαμπο!

-Τον γουστάρεις σκρόφα τον τραγόπαπα;

Άμα φας τη μαλαπέρδα του θα σου δώσει συγχωροχάρτι; και δώστου να τρίζει το κρεβάτι βίαια.

Όταν τελείωσε το τρίξιμο και τα πράγματα ησύχασαν, μουρμούρισε μέσα στο ροχαλητό του.

-Αν ξαναδώ τον τραγογένι σπίτι μου θα τον πετάξω με τις κλωτσιές από τις σκάλες. Αυτά είπε ο μακαρίτης και ξεράθηκε στον ύπνο σαν το βόδι ο Θεός να αναπαύσει τη μαύρη του ψυχή κακό χρόνο νάχει!

Ώσπου να σηκωθώ, να πλύνω τα ζουμιά του, να σκεπάσω τα παιδιά και να ξαναπέσω, πέρναγε η ώρα.

Για να σηκωθώ από το χάραμα, ν αρχίσω τη λάτρα, να ετοιμάσω τα παιδιά και να τα στείλω σχολείο.

Μια ζωή έπνιγα τα όνειρά μου ανάμεσα στο νεροχύτη και στο σιδερένιο κρεβάτι. Έκανε το κορμί μου ο μακαρίτης χωράφι!

Μια ζωή λάτρα, μιζέρια, μαγκάλι και παιδομάνι. Καμιά χαρά.

Μόνη διέξοδος η εκκλησία και ο ύπνος όταν ήταν δυνατόν! Ένα πρωινό που δε δούλευε άρχισε να μου λέει.

-Άκουσε Μαρία, ξέρεις τι είπε κάποτε ο συμπατριώτης μου ο Γιακουμής;

Ο έρωτας είναι ζωή και μυστήριο!

-Ποιος;

έκανα εγώ ξαφνιασμένη. Εκείνος ο αντίχριστος, ο αφορισμένος;

Εκείνος που δεν πήγε ούτε μια τάξη σχολείο;

Ωραίο “δικηγόρο του… Διαβόλου” μου έφερες για να κουκουλώσεις τις προστυχιές σου αχαΐρευτε να χαθείς.

Άντε παρατάμε τη γυναίκα και πήγαινε στον καφενέ να παίξεις πρέφα να ξελαμπικάρει το μυαλό σου από το καθισιό πριν σε πάρει πρέφα ο Διάβολος και σε καλέσει στην Κόλαση!

-Μαρία, μην είσαι απότομη.

Ανδρόγυνο είμαστε και πρέπει να τα κουβεντιάζουμε όλα.

-Όλα, εννοούσε φυσικά μόνο ένα.

Αυτό που είχε σχέση με το τρίξιμο του κρεβατιού. Τέλος πάντων, του είπα γιατί βιαζόμουν να τον ξεφορτωθώ.

Λέγε, ακούω η γυναίκα τις… σοφίες σου!

Πηρέ ύφος μειλίχιο και άρχισε με αργό, δασκαλίστικο ύφος να λέει.

-Το κρεβάτι Μαρία, είναι το ιερότερο ιερό! Πάνω σ αυτό ο Θεός ευλογεί το “μυστήριο της πλάσης”!

Άσε τις σαρακοστές και τα ευχέλαια και κοίτα να είσαι πρόθυμη όταν σε πλησιάζει ο άντρα σου στο κρεβάτι.

-Εγώ δεν ακούω τίποτα, του είπα θυμωμένη, θα κάνω ό,τι μου λέει ο Θεός!

-Και ο πάτερ Χαράλαμπος και ο πάτερ Χαράλαμπος, μου πέταξε ο συγχωρεμένος που είχε θυμηθεί την μπήχτη που του είχα ρίξει πάνω στο… κρεβάτι.

-Μάλιστα και ο πάτερ Χαράλαμπος, του απάντησα. Τι νομίζεις;

Είναι σοφός, όχι πονηρός και ακάθαρτος σαν του λόγου σου.

-Ποιος είναι σοφός; τινάχτηκε πάνω σαν να τον είχε τσιμπήσει σφήκα στο μάτι!

Έννοια σου κι έχω μαζέψει ράμματα για τη γούνα του!

Έμαθα τι σας λέει στα ευχέλαια.

“Γιατί καλές μου νοικοκυρές να μη παντρεύονται οι αρχιμανδρίτες;

Το βρίσκετε σωστό”;

Κι εσείς οι χαζές απαντάτε.

“Όχι, πάτερ Χαράλαμπε, είναι άδικο, πρέπει να αλλάξει ο νόμος”.

Άλλα όταν έχει τέτοιο πρόθυμο ποίμνιο τι να την κάνει την αλλαγή;

Τη βολεύει μια χαρά και δίχως νόμο.

Μήπως είναι ο πρώτος ή θα είναι ο τελευταίος;

-Είσαι πολύ πρόστυχος.

Συκοφαντείς ένα χριστιανό άδικα.

Θα πέσει φωτιά να σε κάψει και τσάμπα θα πάνε τα ξυλά πορνόγερε!

-Για πρόσεξε τα λογία σου μη σου αστράψω ένα χαστούκι και γράψεις δέκα κάσα! Μήπως θέλεις να θυμηθείς τα παλιά;

Εγώ, δεν αστειεύομαι, είμαι άντρας.

Κοίταξε το ρολόι του και πετάχτηκε πάνω.

Άντε στον αγύριστο σκρόφα, μου είπε και πέρασε φουριόζος την εξώπορτα για τον καφενέ.

-Αυτό ήταν, την άλλη μέρα πέθανε.

Εμένα έστειλε στον αγύριστο αυτός πήγε, Θεός σχωρέστον.

Κατά βάθος ήταν καλός άνθρωπος όταν… κοιμόταν!

Από το βιβλίο μου «Το σπασμένο παράθυρο»

~ Νικόλαος Θ. Μπαλάνος~

Βασιλική Αναστασιάδου