ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Επειδή τον φίλο μου δεν τον προλαβαίνω, ανεβάζω μερικά θέματα μαζί.

ΟΙ «ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΟΔΟΧΟΙ» ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Η Άγκυρα μετατρέπεται αυτές τις ημέρες σε διεθνές εμπορικό κέντρο εξοπλισμών. 32 Αρχηγοί κρατών, κυβερνήσεων και κορυφαίοι αξιωματούχοι συρρέουν για να κλείσουν συμφωνίες δισεκατομμυρίων ευρώ σε οπλικά συστήματα και αμυντική τεχνολογία.

Οι ίδιοι που διακηρύσσουν καθημερινά ότι υπερασπίζονται τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο, σπεύδουν να εξοπλίσουν μια χώρα που εξακολουθεί να διατηρεί στρατεύματα κατοχής στην Κύπρο, απειλεί την Ελλάδα με το casus belli, αμφισβητεί το Ισραήλ .τις διεθνείς συνθήκες, περιορίζει πολιτικές ελευθερίες και φυλακίζει πολιτικούς αντιπάλους.

Το κέρδος δεν γνωρίζει φίλους ούτε αρχές.

Ο καπιταλισμός, για να διατηρήσει την κερδοφορία του, αναζητά διαρκώς νέες αγορές.

Η περίφημη φράση που αποδίδεται στον Καρλ Μαρξ, ότι «ο καπιταλιστής θα πουλήσει ακόμη και το σχοινί με το οποίο θα κρεμαστεί», μοιάζει σήμερα πιο επίκαιρη από ποτέ.

Η ιστορία προσφέρει διδακτικά παραδείγματα.

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ανοικοδόμηση της Ευρώπης και της Ιαπωνίας δημιούργησε μελλοντικούς οικονομικούς ανταγωνιστές των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η μεταφορά τεχνογνωσίας προς την Κίνα συνέβαλε στην ανάδειξή της σε τεχνολογική και βιομηχανική υπερδύναμη, η οποία σήμερα ανταγωνίζεται ευθέως τη Δύση.

Κάτι ανάλογο ενδέχεται να συμβεί και με την Τουρκία.

Σήμερα η Δύση μεταφέρει στην Άγκυρα προηγμένα οπλικά συστήματα, τεχνογνωσία και βιομηχανικές συμπαραγωγές:

Οι Ηνωμένες Πολιτείες με τα F-35 και κινητήρες για την υποστήριξη για τα F-16.

Η Βρετανία με τα Eurofighter και ναυτικά προγράμματα.

Η Ιταλία μέσω της αμυντικής της βιομηχανίας.

Και αεροναυπιγικής

Η Ισπανία με συνεργασίες στη ναυπήγηση μεγάλων πολεμικών μονάδων.

Η Γαλλία με προηγμένα πυραυλικά συστήματα.

Και πολλές ακόμη ευρωπαϊκές χώρες που διεκδικούν μερίδιο από μια αγορά δισεκατομμυρίων.

Η Τουρκία, όμως, δεν αγοράζει μόνο όπλα.

Αγοράζει τεχνογνωσία.

Και όποιος αποκτά τεχνογνωσία, αργά ή γρήγορα επιδιώκει να παράγει μόνος του.

Αυτό ακριβώς αποτελεί τον μακροπρόθεσμο στόχο της Άγκυρας: η δημιουργία μιας αυτάρκους και ισχυρής αμυντικής βιομηχανίας, ικανής όχι μόνο να καλύπτει τις δικές της ανάγκες αλλά και να εξάγει οπλικά συστήματα διεθνώς.

Σήμερα οι ξένες εταιρείες πηγαίνουν στην Άγκυρα για να πουλήσουν.

Αύριο δεν αποκλείεται να επιστρέψουν ως πελάτες ενός νέου ανταγωνιστή που οι ίδιες συνέβαλαν να δημιουργηθεί.

Και συναλλάσσονται με μια χώρα που τίποτα δεν προσέφερε στη Δυτική Συμμαχία καθώς πλέει πάνω  σε δύο βάρκες

Η πολιτική σκέψη δεν μπορεί να περιορίζεται στον επόμενο ισολογισμό ούτε στον επόμενο εκλογικό κύκλο.

Οφείλει να βλέπει δύο και τρεις δεκαετίες μπροστά.

Η Τουρκία φαίνεται να σχεδιάζει με ορίζοντα γενεών με την «Γαλάζια πατρίδα» και τα «Σύνορα της καρδιάς του κ. Ερνογάν

Η Ευρώπη, αντίθετα, συχνά σκέφτεται με ορίζοντα τετραετίας.

Η ιστορία διδάσκει ότι οι αυτοκρατορίες δεν καταρρέουν μόνο από τους εχθρούς τους. Συχνά εξοπλίζουν μόνες τους τους μελλοντικούς ανταγωνιστές τους.

Και μέσα σε αυτή τη γεωπολιτική μεταβολή, η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται στην ίδια ιστορική θέση που κατέχει επί αιώνες: στο νοτιοανατολικό άκρο της Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου , ως  κυματοθραύστης  απέναντι στις αναταράξεις της ευρύτερης περιοχής.

Αυτό καθιστά ακόμη πιο αναγκαία τη στρατηγική διορατικότητα και την εθνική εγρήγορση για να  αντιμετωπίσει τα τυχόν πλεονεκτήματα που θα πετύχει η γείτονα. Μήπως ήρθε η ώρα να τα πούμε ανοιχτά;  (8/7/26)

………………………

Το Τέλος της Αλεξανδρινής Βιβλιοθήκης και το Μαρτύριο της Υπατίας

Η καταστροφή της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας

Κατά την πολιορκία της Αλεξάνδρειας, ο Ιούλιος Καίσαρας, το 48 π.Χ., διέταξε να καούν τα πλοία στο λιμάνι.

Ωστόσο, η Βιβλιοθήκη δεν καταστράφηκε τότε, αφού συνέχισε να λειτουργεί για αρκετό ακόμη διάστημα.

Τον 3ο αιώνα μ.Χ.,  συνέβησαν εμφύλιες συγκρούσεις στη ρωμαϊκή Αλεξάνδρεια, προκλήθηκαν σοβαρές ζημιές στην πόλη και πιθανόν και στη Βιβλιοθήκη , αλλά και πάλι η Βιβλιοθήκη συνέχισε την λειτουργία της

Είναι ιστορικά τεκμηριωμένο ότι το 391 μ.Χ. ο αυτοκράτορας  Θεοδόσιος Α΄εξέδωσε διάταγμα  κατά των ειδωλολατρικών Ναών, των Ολυμπιακών Αγώνων, των Ελληνικών φιλοσοφικών Σχολών και κατά τωνΒιβλιοθηκών .

Εις εκτέλεση του αυτοκρατορικού Διατάγματος ο    Θεόφιλος Αλεξανδρείας κατέστρεψε το Σεραπείο, όπου στεγαζόταν παράρτημα της Βιβλιοθήκης.

Το 415 μ.Χ. συνέβη και η ειδεχθής δολοφονία, έπειτα από βασανιστήρια, της Ελληνίδας φιλοσόφου και καθηγήτριας αστρονομίας Υπατίας.

Το μαρτύριο της Υπατίας

Σύμφωνα με τον ιστορικό Σωκράτη τον Σχολαστικό, ομάδα φανατικών χριστιανών, με επικεφαλής τον αναγνώστη Πέτρο:

την άρπαξε ενώ επέστρεφε στο σπίτι της,

τη μετέφερε στο Καισάρειον,

τη δολοφόνησε με εξαιρετική αγριότητα,

στη συνέχεια διαμέλισε και έκαψε τα λείψανά της.

Ο Σωκράτης ο Σχολαστικός, ο οποίος ήταν χριστιανός ιστορικός, καταδικάζει ρητά την πράξη και αναφέρει ότι προκάλεσε μεγάλη δυσφήμηση στον Κύριλλο και στην Εκκλησία.

Κύριλλος ο ηθικός εκτελεστής της Υπατίας

« Ο  Κύριλλος φέρει την πολιτική και ηθική ευθύνη για τη δολοφονία της Υπατίας.

Αν και δεν έχει διασωθεί άμεση απόδειξη ότι εξέδωσε γραπτή  εντολή για τη δολοφονία.

Τα φανατικά στίφη που είχε ο ίδιος  εξαπολύσει εκτελούσαν τις εντολές του.

Επομένως  το κλίμα  υστερίας κατά της Υπατίας  που είχε δημιουργήσει συνέβαλε καθοριστικά στην τραγική δολοφονία της φιλοσόφου»

Ποιος ήταν ο Επίσκοπος Κύριλλος Αλεξανδρείας ;

Διαδέχθηκε τον θείο του Θεόφιλο Αλεξανδρείας το 412 μ.Χ.;

διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στις χριστολογικές διαμάχες της εποχής,

προήδρευσε ουσιαστικά στη Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος,

ανακηρύχθηκε αργότερα άγιος και Διδάσκαλος της Εκκλησίας από την Ορθόδοξη και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Η σημασία του γεγονότος

Η δολοφονία της Υπατίας έχει αποκτήσει συμβολικό χαρακτήρα και συχνά παρουσιάζεται ως:

το τέλος μιας εποχής της ελληνικής φιλοσοφικής παράδοσης στην Αλεξάνδρεια, σύγκρουση μεταξύ πολιτικής εξουσίας και θρησκευτικού φανατισμού.

 Από τότε στον Αραβικό κόσμο επικράτησε η  κυριαρχία της θρησκείας μέχρι σήμερα με παραλλαγές για κάθε χώρα

Αυτός ήταν ο σκοπός τους και επετεύχθη   για αρκετούς αιώνες η φίμωση της ελεύθερης σκέψης

Και ακόμη ουδείς ζήτησε συγγνώμη για την πολιτιστική  καταστροφή της ανθρωπότητας

……………………..

ΜΕΡΟΣ Α Η Ελληνιστική Αίγυπτος και η Χρυσή Εποχή των Πτολεμαίων

Ο Μέγας Αλέξανδρος το 332 π.Χ. ελευθέρωσε την Αίγυπτο οριστικά από τον περσικό ζυγό και ανακηρύχθηκε στη Μέμφιδα Φαραώ.

Ο ιερέας του μεγάλου ναού του μαντείου του Άμμωνος Διός, στην όαση της Σίβα, τον προσφώνησε υιό του Διός.

Ο Αλέξανδρος έχτισε την Αλεξάνδρεια, η οποία έμελλε να γίνει η πρώτη πόλη του κόσμου κατά τη μετέπειτα ιστορία.

Τη σχεδίασε ο ίδιος δυτικά του Νείλου, στη μικρή ελληνική πόλη Ρακώτιδα, δημιουργώντας δύο μεγάλα και ασφαλή λιμάνια στο εσωτερικό της στενόμακρης λωρίδας γης που ένωνε το νησί Φάρος, μπροστά από το Δέλτα, με την ξηρά.

Το 331 π.Χ. ο Μέγας Στρατηλάτης συνέχισε την εκστρατεία του στην Ασία.

Ο Κλεομένης από τη Ναύκρατι ανέλαβε την οικονομική και διοικητική αναδιάρθρωση της Αιγύπτου.

Το 323 π.Χ., μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου, η μεγάλη αυτοκρατορία, που έφθανε έως την Ινδία, μοιράστηκε σε ελληνικά βασίλεια με Έλληνες βασιλείς.

Στην Αίγυπτο βασίλευσε ο Πτολεμαίος Α΄, γιος του Λάγου από τη Μακεδονία.

Στα χρόνια μετά το 305 π.Χ. έγιναν πολλές συγκρούσεις μεταξύ των στρατηγών που βασίλευαν στην Αίγυπτο, την Παλαιστίνη και την Ασία.

Ο Πτολεμαίος Α΄ ήλεγχε την Αίγυπτο, την Κύπρο, την Κυρήνη και μέρος της Παλαιστίνης.

Το 284 π.Χ. ανέλαβε ως συγκυβερνήτης ο Πτολεμαίος Β΄ ο Φιλάδελφος, γιος του Πτολεμαίου Α΄, και το 282 π.Χ. ως μόνος κυβερνήτης. Ο Πτολεμαίος Β΄, μαζί με τη σύζυγό του (και αδελφή του) Αρσινόη Β΄, αναδημιούργησαν το μεγάλο κράτος της Αιγύπτου, αναπτύσσοντας τη γεωργία, τη βιοτεχνία, το εμπόριο, την οικονομία και τη διοίκηση.

Με γοργό ρυθμό άρχισαν να ανθίζουν τα γράμματα και οι τέχνες. Δημιούργησαν πανεπιστήμια και διάφορες σχολές, και η Αίγυπτος, με πρωτεύουσα την Αλεξάνδρεια, έγινε το πνευματικό κέντρο του κόσμου.

Επιστήμονες, σοφοί και καλλιτέχνες από την Αθήνα, τη Μεγάλη Ελλάδα της Νοτίου Ιταλίας, τα ελληνικά βασίλεια της Ασίας (Περσία, Βακτριανή, Παλαιστίνη, Μικρά Ασία, Πόντος) και από ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο συγκεντρώθηκαν εκεί.

Σημαντικά έργα της εποχής των Πτολεμαίων Α΄ και Β΄

Ο Ναός των Μουσών, κέντρο επιστημονικών σπουδών.

Το Μουσείο, κέντρο έρευνας, διάσωσης και διάδοσης του ελληνικού πολιτισμού.

 Εκεί εργάστηκαν σπουδαίοι διανοούμενοι, όπως ο αστρονόμος Κόνων ο Σάμιος, ο Ίππαρχος από τη Νίκαια της Βιθυνίας, ο Απολλώνιος από την Πέργη της Παμφυλίας, ο γιατρός Ηρόφιλος από τη Χαλκηδόνα, ο Ερασίστρατος από την Κέα, οι φιλόσοφοι Ζηνόδοτος από την Έφεσο, Αρίσταρχος από τη Σαμοθράκη, Αριστοφάνης από το Βυζάντιο, ο ποιητής Καλλίμαχος από την Κυρήνη κ.ά.

Η Μεγάλη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Την ίδρυσε ο Πτολεμαίος Α΄ ο Σωτήρ, που βασίλευσε από το 306 έως το 283 π.Χ. Η ιδέα της ίδρυσής της ανήκε στον Δημήτριο τον Φαληρέα, ο οποίος υπήρξε και ο πρώτος διευθυντής της.

Άλλοι αξιόλογοι διευθυντές υπήρξαν ο Ζηνόδοτος από την Έφεσο, ο Καλλίμαχος, ο Ερατοσθένης και ο Απολλώνιος ο Ρόδιος.

Υπήρξε η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη του αρχαίου κόσμου, με περίπου 700.000 τόμους, παπύρους και περγαμηνές.

Στην Αλεξάνδρεια δίδαξαν ή σπούδασαν ο μαθηματικός και γεωμέτρης Ευκλείδης, ο ποιητής Θεόκριτος, ο γεωγράφος και αστρονόμος Κλαύδιος Πτολεμαίος, ο εφευρέτης, μαθηματικός και μηχανικός Ήρων, καθώς και οι θρησκευτικοί διδάσκαλοι Κλήμης ο Αλεξανδρεύς και Ωριγένης.

Η διάνοιξη της διώρυγας που συνέδεσε τον Νείλο με την Ερυθρά Θάλασσα.

Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα (ή των Εβδομήκοντα Δύο) της Παλαιάς Διαθήκης, ώστε οι απόγονοι του Ιωσήφ, που δεν γνώριζαν άλλη γραφή και ανάγνωση πέρα από την ελληνική, να μπορούν να μελετούν τις Γραφές.

Μετά από αυτούς βασίλευσαν:

Πτολεμαίος Γ΄ ο Ευεργέτης (246–222 π.Χ.)

Πτολεμαίος Δ΄ ο Φιλοπάτωρ (222–205 π.Χ.)

Πτολεμαίος ΣΤ΄ ο Φιλομήτωρ (180–145 π.Χ.)

Πτολεμαίος Η΄ ο Ευεργέτης (145–116 π.Χ.)

Κλεοπάτρα Γ΄ και Πτολεμαίος Θ΄ ο Σωτήρ (116–81 π.Χ.)

Πτολεμαίος ΙΒ΄ ο Αυλητής (80–51 π.Χ.)

Κλεοπάτρα Ζ΄ η διάσημη και Πτολεμαίος ΙΓ΄ (51–30 π.Χ.)

Σχολιασμός

Δεν βρέθηκε τυχαία στην Αίγυπτο η μακεδονική δυναστεία των Πτολεμαίων.

Πριν από αυτούς, οι περισσότερες δυναστείες των Φαραώ ήταν, κατά την άποψη του συγγραφέα, Έλληνες ή Αιγύπτιοι ελληνικής καταγωγής, όπως θα αναπτύξουμε προσεχώς.

Και όμως, εγκαταλείψαμε όλον αυτόν τον πολιτιστικό δεσμό με την Αίγυπτο, καθώς και με όλες τις χώρες της Ανατολής, σαν να μην ήταν δικός μας, ελληνικός, από τα βάθη της προϊστορικής εποχής.

Μήπως έφταιξε το ακατανόητο  «ανήκομεν στην Δύση» ενώ είμαστε η καρδιά της Δύσης;(9/7/26)

……………………………..

ΤΑ ΒΑΘΥΤΕΡΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΠΤΩΣΗΣ (2ον )

Οι άνθρωποι, επί χιλιάδες χρόνια, γαλουχήθηκαν με τα διδάγματα και την ηθική των αρχαίων Ελλήνων, τα οποία εξακολουθούν να επιβιώνουν στη συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας.

Η σημερινή κρίση δεν είναι ένα μεμονωμένο ιστορικό γεγονός.

Είναι η συνέπεια μιας μακράς απομάκρυνσης από τις αρχές της ελληνικής φιλοσοφικής σκέψης.

Από τα τέλη του 18ου αιώνα, οι θεωρητικές επιστήμες, που καλλιεργούν την πνευματική, ψυχική και ηθική συγκρότηση του ανθρώπου, υποχώρησαν απέναντι στις φυσικές επιστήμες, στην τεχνική πρόοδο και στις υλιστικές αντιλήψεις.

Η σχεδόν απεριόριστη εμπιστοσύνη στο πείραμα και στην εργαστηριακή έρευνα δημιούργησε την πεποίθηση ότι ο άνθρωπος μπορεί να ερμηνεύσει πλήρως την ύπαρξη και να κυριαρχήσει στη Φύση.

Όμως ο Ηράκλειτος είχε ήδη προειδοποιήσει: «Φύσις κρύπτεσθαι φιλεί».

Η ανθρώπινη γνώση έχει όρια και η επιστημονική πρόοδος προϋποθέτει ταπεινοφροσύνη.

Οι υλιστικές αντιλήψεις ενίσχυσαν τον ατομικισμό και τον εγωκεντρισμό, αποδυνάμωσαν τη συνοχή των κοινωνιών και όξυναν τους ιδεολογικούς και ταξικούς ανταγωνισμούς.

Κατά τον 20ό αιώνα, διαφορετικά πολιτικά και οικονομικά συστήματα, παρά τις μεταξύ τους διαφορές, συχνά έθεσαν την ιδεολογία, την οικονομία ή την εξουσία πάνω από τον άνθρωπο.

Όπου το άτομο υποτάχθηκε στο σύστημα, περιορίστηκε αναπόφευκτα η ελευθερία και η αξιοπρέπειά του.

Η διαπίστωση αυτή δεν αναιρεί το διαχρονικό αίτημα της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δικαιότερης κατανομής του εθνικού εισοδήματος.

Άλλο είναι η κοινωνική αλληλεγγύη και άλλο η υποταγή του ανθρώπου σε οποιαδήποτε ιδεολογία.

Ταυτόχρονα, ο κατακερματισμός της γνώσης περιόρισε τον συνθετικό ρόλο της φιλοσοφίας.

Η εξειδίκευση, όσο αναγκαία και αν είναι, συχνά αποκόπτει τον επιστήμονα από τις κοινωνικές, οικολογικές και ηθικές συνέπειες του έργου του.

Το θεμελιώδες ερώτημα παραμένει: υπηρετεί η πρόοδος τον άνθρωπο ή ο άνθρωπος την πρόοδο;

Παράλληλα, η αδιάκοπη επιδίωξη του οικονομικού κέρδους οδήγησε  τους κερδοσκόπους της Δύσεως σε πρωτοφανή συσσώρευση πλούτου και σε διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων.

Έτσι, ενώ η τεχνολογία προόδευσε εντυπωσιακά, η κοινωνική συνοχή και η πνευματική ισορροπία εξασθένησαν.

Ο άνθρωπος αντί να   γίνει ευτυχέστερος σήμερα είναι δυστυχής,  η νεολαία εξαχρειωμένη , η ανομία οργιάζει ,  το περιβάλλον  μας τρομάζει και ουδείς γνωρίζει τι η επαύριο μας ετοιμάζει;

Η  σύγχρονη κρίση δεν είναι  μόνο οικονομική ή πολιτική, αλλά κρίση συνολική .  του συστήματος. Πρώτιστα όμως πνευματική, ηθική και ανθρωπολογική.

    Όταν ο άνθρωπος απομακρύνθηκε από τις Ελληνικές Αξίες και τα  διαχρονικά   πολιτιστικά πρότυπα   , η κοινωνική παρακμή καθίσταται αναπόφευκτη.

Ώστε δεν υπάρχει ελπίδα; Υπάρχει σε βάθος χρόνου  με την υιοθέτηση των διαχρονικών Ελληνικών Αξιών. (26/6/26)

……………………………………….

ΣΤΟΝ ΗΡΩΑ ΣΠΑΡΤΑΚΟ ΠΑΤΕΡΑΚΗ

Έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία η θλιβερή είδηση της απώλειας ενός μεγάλου και σημαντικού Έλληνα, ενός ανθρώπου που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη ζωή του, αναμοχλεύοντας τα αποκαΐδια της ελληνικής ιστορίας και προϊστορίας, για να αναδείξει τον αληθινό πνευματικό πλούτο του Ελληνισμού.

Ο Σπάρτακο Πατεράκη υπήρξε ενας σύγχρονος  Ηρωας του Πολιτισμού και σαν τέετοιος πρέπει να τιμηθεί από την Πολιτεία και το Εθνος μας

https://www.facebook.com/paterakis.spartakos?locale=el_GR,

Όταν συγκέντρωσε αρκετό προσάναμμα, άναψε τις «Φρυκτωρίες», σαν ένας νέος Όμηρος, για να μεταδώσει τα μηνύματα και το φως σε έναν Ελληνισμό που για αιώνες παρέμενε βυθισμένος στη λήθη.

Το ένδοξο Έθνος μας, που χάρισε στην ανθρωπότητα τη φιλοσοφία, την επιστήμη,τα γράμματα, τη δημοκρατία και τον πολιτισμό, οδηγήθηκε επί δεκαεπτά αιώνες σε πνευματικό σκοτάδι από πρωτόγονες υλιστικές δυνάμεις.

Μέσα σε αυτή τη μακρά περίοδο λήθης, λίγοι πνευματικοί εργάτες, όπως ο Σπάρτακος Πατεράκης, ανέλαβαν το δύσκολο έργο της αφύπνισης.

Μαζί με μια ολιγομελή αλλά αποφασισμένη ομάδα έθεσαν ως σκοπό τον επανελληνισμό των Ελλήνων και των φιλελλήνων που είχαν απομακρυνθεί από τις ιστορικές και πολιτισμικές τους ρίζες.

Το έργο του μέσα από τις «Φρυκτωρίες» υπήρξε ανεκτίμητο. Αποτέλεσε έναν φωτεινό φάρο σε μια εποχή όπου ο κόσμος φαίνεται να οδηγείται στη σύγχυση, στην ηθική σήψη, στην παρακμή και ίσως ακόμη και στον πυρηνικό Αρμαγεδδώνα.

Μέσα στο πολύτιμο αυτό έργο έχει διαφυλάξει ανεκτίμητους θησαυρούς της φυλής μας.

Είναι σαν να έχει καταθέσει μια πνευματική κιβωτό της ελληνικής μνήμης, ώστε ακόμη και αν μια μελλοντική παγκόσμια καταστροφή αφανίσει τα πάντα, εφόσον διασωθεί το έργο των «Φρυκτωριών», να μπορέσει να αναγεννηθεί, όπως ο μυθικός Φοίνικας, το ελληνικό πνεύμα.

Αποχαιρετούμε με βαθύτατη θλίψη και απέραντο σεβασμό τον πνευματικό αυτόν ήρωα, τον Σπάρτακο Πατεράκη, ιδρυτή και ψυχή του Τηλεοπτικού και Διαδικτυακού Σταθμού «Φρυκτωρίες», έναν σπουδαίο Έλληνα ευπατρίδη, που αφιέρωσε τη ζωή του στη διάδοση της ιστορίας, της φιλοσοφίας και του ελληνικού πολιτισμού.

Ο Σπάρτακος υπήρξε πολύτιμος για το Έθνος και η απουσία του θα γίνει αισθητή για πολλά χρόνια.

Με τις εκπομπές του έδωσε βήμα σε ερευνητές, συγγραφείς και ανθρώπους του πνεύματος, προβάλλοντας δράσεις και ιδέες που διαφορετικά θα έμεναν άγνωστες.

Παράλληλα, πρόσφερε φως και ελπίδα στον απανταχού Ελληνισμό, ιδιαίτερα στους Έλληνες της Διασποράς.

Έφυγε ξαφνικά σήμερα το πρωί, αφήνοντας πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό στον χώρο του Ελληνισμού και του πολιτισμού.

Εκφράζουμε τα θερμότερα συλλυπητήριά μας στην οικογένεια και στους οικείους του.

Το έργο του θα παραμείνει ζωντανό και θα συνεχίσει να μας συνοδεύει, να μας εμπνέει και να φωτίζει τις επόμενες γενιές.

Ο Σπάρτακος θα φιλοξενηθεί πλέον στα Ηλύσια Πεδία, δίπλα στους Θεούς, στους Ημίθεους και στους Ήρωες, εκεί όπου ανήκουν όσοι αφιέρωσαν τη ζωή τους στην υπηρεσία της αρετής και του πολιτισμού.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα της ελληνικής γης που θα τον σκεπάσει.

……………………………

ΤΕΡΜΑ ΤΟ «ΕΥ ΑΓΩΝΙΖΕΣΘΑΙ»;

Η πληροφορία ότι η FIFA επανεξέτασε και ανέστειλε την ποινή της κόκκινης κάρτας που είχε επιβληθεί στον ποδοσφαιριστή Φόλαριν Μπαλογκάν, έπειτα από πολιτική παρέμβαση του κ. Ντόναλντ Τραμπ, προκάλεσε όχι μόνο αντιδράσεις για την ανεξαρτησία της αθλητικής δικαιοσύνης, αλλά και έναν βαθύτερο προβληματισμό: ποιος κυβερνά τελικά τον αθλητισμό, οι κανόνες  , η πολιτική ισχύς ή οι χούλιγκαν με τα μολότωφ;

Όταν ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α΄ κατήργησε τους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες, έμεινε στην ιστορία  ως ο καταστροφέας ενός  πανάρχαιου  θεσμού.

Σήμερα δεν χρειάζεται να καταργηθούν οι αγώνες γιατί είναι κερδοφόροι .

Επομένως αρκεί να καταργηθεί η αμεροληψία των κανόνων τους.

 Από τη στιγμή που μια πολιτική εξουσία ή ένας ισχυρός μπορεί να επηρεάζει την τύχη ενός αγώνα ή μιας ποινής, το «ευ αγωνίζεσθαι» παύει να είναι θεμελιώδης αρχή και μετατρέπεται σε κενό σύνθημα.

Για τους αρχαίους Έλληνες, ο αθλητής ήταν μόνος απέναντι στον αντίπαλό του, κανείς δεν μπορούσε να τον βοηθήσει ή να επηρεάσει τους κριτές και στη συνείδησή του. Νικούσε ή έχανε με τις δικές του δυνάμεις.

 Κανείς δεν μπορούσε να μεσολαβήσει για να αλλάξει την απόφαση των κριτών, κανείς δεν μπορούσε να εξαγοράσει ευνοϊκότερους κανόνες.

Η ισότητα απέναντι στον νόμο του αγώνα αποτελούσε την ψυχή του αθλητικού.ιδεώδους.

Τότε οι κριτές ορκίζονταν στον Δία προστάτη της Ολυμπίας ότι θα είναι αμερόληπτοι και αδέκαστοι και το τηρούσαν.

Αν, όμως, οι αποφάσεις των αθλητικών αρχών αρχίσουν να υποχωρούν μπροστά στην πολιτική επιρροή ή στα οικονομικά συμφέροντα, τότε ο αθλητής δεν θα χρειάζεται μόνο προπόνηση, ταλέντο και ήθος. Θα χρειάζεται ισχυρούς πολιτικούς προστάτες, οικονομικά κέντρα και επιχειρηματικές συμμαχίες.

Και τότε το έπαθλο της νίκης  ΔΕΝ  θα είναι καρπός άμιλλας αλλά προϊόν αισχρής  συναλλαγής.

Ο αθλητισμός ήδη δοκιμάζεται από τη βία, τον φανατισμό, τον χουλιγκανισμό και την εμπορευματοποίηση.

Αν χαθεί και η εμπιστοσύνη ότι οι κανόνες ισχύουν το ίδιο για όλους, τότε δεν θα μιλάμε πλέον για αθλητικούς αγώνες αλλά για μια παράσταση όπου νικητής δεν θα είναι ο καλύτερος, αλλά ο ισχυρότερος.

Αν όλα αυτά είναι αποδεκτά, τότε δεν καταργείται απλώς ένας κανόνας.

Καταργείται η ίδια η ηθική του αθλητισμού.

 Και όταν πεθαίνει το «ευ αγωνίζεσθαι», τα γήπεδα παύουν να είναι χώροι άμιλλας και κινδυνεύουν να μετατραπούν, έστω μεταφορικά, σε σύγχρονες ρωμαϊκές αρένες, και ζούγκλα ,  όπου ΔΕΝ θριαμβεύει η αρετή αλλά η δύναμη  του ισχυρού  (7/7/26)

…………………..

ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΣΟΦΟΙ

Δεν φτάνει μόνο το επιτελικό κράτος· χρειάζονται οι έντιμοι και οι σοφοί, ώστε η οικονομία να ευημερεί και οι πολίτες να μη λιμοκτονούν.

Δεν αρκούν οι τεχνοκράτες, ούτε οι γραφειοκράτες και οι μεταπράτες· ούτε όσοι νέμονται τον δημόσιο βίο με ιδιοτέλεια και μικροπολιτική.

Πρωθυπουργέ της εποχής μας, πλησίασε ανθρώπους με γνώση και αρετή, να εξυγιάνουν τον κρατικό μηχανισμό που συχνά υπηρετεί τους λίγους και αδικεί τους πολλούς.

Η χώρα πάσχει από ρουσφετολογία, το «κομματικό συμφέρον» και κακοδαιμονία· νόμοι λυγίζουν υπέρ των ημετέρων, ενώ η παιδεία μένει πληγωμένη και τα σχολεία παραμελημένα.

Νομοθέτες συχνά αποδεικνύονται υπάλληλοι κομματικών φατριών, αδιάφοροι για τις ανάγκες των πολιτών, για τον πληθωρισμό που καλπάζει και για την ακρίβεια που συνθλίβει τα νοικοκυριά.

Η χώρα σπαράσσεται από έγκλημα και από ανομία. Η αστυνομία αντιστέκεται, μα βαθύτερα βρίσκεται η αιτία.

Όταν σαπίζει η ρίζα, σαπίζει και το δέντρο.

Η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται στην έλλειψη παιδείας και πολιτισμού.

Ο πολίτης πρέπει να διδάσκεται από το νηπιαγωγείο ακόμη τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του, στο σχολείο και στον δημόσιο βίο.

Οι νέοι να μαθαίνουν σεβασμό στους μεγαλύτερους, στους δασκάλους, στους ανθρώπους του πνεύματος.

Να διδάσκονται τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας από μικρή ηλικία, και να τον εφαρμόζουν με ευλάβεια, για να σταματήσει της ασφάλτου η αιμορραγία.

Ν’ αγαπήσουν πάνω απ’ όλα την πατρίδα σαν μητέρα, και να την υπηρετούν με ήθος και αυταπάρνηση, όπως ο Σωκράτης και ο Λεωνίδας.

Η Πολιτεία οφείλει να δίνει οράματα στους νέους, και όχι να τους εγκαταλείπει στο έλεος συμμοριών, στην ασωτία, στην αναρχία και στη σκοτοδίνη της παρακμής.

Σήμερα ο κόσμος αλλάζει μορφή. Η τεχνολογία καλπάζει και φέρνει ανατροπές.

Η Ελλάδα χρειάζεται καινοτομία και δημιουργικότητα, για να αποκτήσει αυτάρκεια, γιατί με τα παλιά εργαλεία έρχονται φτώχεια και ανεπάρκεια.

Τούτος ο βράχος έχει μοναδική θέση· όποιος τον κατέχει, τη Μεσόγειο ελέγχει.

Γι’ αυτό οφείλουμε να μείνουμε ισχυροί, όσο η Τουρκία καραδοκεί.

Ανάγκη να δημιουργηθούν δουλειές, με νέες επενδύσεις τεχνολογικές, με αξιοπρεπείς αμοιβές, ώστε οι νέοι να μπορούν να χτίσουν οικογένεια, με ασφάλεια, προοπτική και ευημερία.

Η φυλή μας θα επιβιώσει, γιατί σε βράχο και πέλαγος έχει βαθιά ριζώσει.

Πάλι θα δημιουργήσει, και φως θα ακτινοβολήσει σ’ έναν κόσμο που υποφέρει.

Τα κόμματα ας πάψουν τις διχόνοιες, κι ας χαράξουν μακροπρόθεσμη στρατηγική.

Με μία φωνή να υπηρετήσουν την ανάπτυξη και την πρόοδο, πέρα από τον ορίζοντα της τετραετίας.

Η χώρα μπορεί να αναπτυχθεί, αρκεί να υπάρξει ενότητα προσπαθειών, σοβαρότητα, και κατάλληλη ηγεσία, μακριά από μικροπολιτική, διαρπαγή και ρουσφετολογία.

Αν παταχθεί η φοροδιαφυγή, αν  οργανωθεί  Ταμείο Εθνικής Αμύνης, αν δοθούν ισχυρά κίνητρα για ελληνικές και ξένες επενδύσεις, αν η Ομογένεια δείξει έμπρακτα τον πατριωτισμό της, τότε μπορούν να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας υψηλής τεχνολογίας ώστε η Ελλάδα να ευδοκιμήσει. (11/5/2026)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site:

http://www.amphiktyon.org