Αν κάτι έχει συμβάλει τα μέγιστα στο οικονομικό «πνίξιμο» των νοικοκυριών, αυτό δεν είναι άλλο από το target model στην παραγωγή ενέργειας που θέσπισαν τον Νοέμβριο του 2020 οι Κυριάκος Μητσοτάκης και Κωστής Χατζηδάκης, το οποίο φούσκωσε τους λογαριασμούς ρεύματος και τα αισχρά κέρδη του καρτέλ του φυσικού αερίου.

Από την άλλη ο κίνδυνος λειψυδρίας εντός του 2025 χτύπησε μετά τις αρχές της δεκαετίας του 1990 πάλι τις πόρτες της πρωτεύουσας.

Ηταν συγκεκριμένα στο τέλος του περασμένου Νοεμβρίου, όταν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης κηρύχτηκαν η Αττική, η Πάτμος και η Λέρος λόγω λειψυδρίας μετά τη σχετική απόφαση του υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρου Παπασταύρου. 

Ίσως σε λίγα χρόνια αυτές οι καταστάσεις να αποτελούν «παρωνυχίδα» μπροστά στην αδηφάγο όρεξη για ρεύμα και νερό των data centers στην Αττική.

Τα εταιρικά αλλά και τα κρατικά κεφάλαια που θα επενδυθούν αγγίζουν το 1 δισ. ευρώ μόνο για τη συγκεκριμένη περιοχή. Microsoft, Google, Amazon και άλλοι κολοσσοί στήνουν γιγάντια κέντρα δεδομένων, με την κυβέρνηση Μητσοτάκη να πανηγυρίζει παρουσιάζοντας το εγχείρημα ως κορυφαία «επενδυτική επιτυχία» και δείγμα «ψηφιακής ανάπτυξης». 

«Αφαίμαξη» φυσικών πόρων

Για να ξέρουμε γιατί το νερό βρύσης θα κοστίζει το βάρος του σε χρυσό θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα συστήματα υδρόψυξης των data centers απαιτούν εκατομμύρια λίτρα νερού κάθε μέρα, τη στιγμή που η χώρα στενάζει από την ανομβρία.

Ούτε ο Μόρνος ούτε ο Μαραθώνας επαρκούν πλέον για να καλύψουν αυτή την αδηφάγο ζήτηση. 

Οταν αυξάνεται ραγδαία η ζήτηση και η προσφορά δεν επαρκεί, έχουμε εκτόξευση της τιμής.

Εδώ εισέρχεται ο Κυρ. Μητσοτάκης που θέλει να ιδιωτικοποιήσει και το πολυτιμότερο αγαθό ζωής, το νερό.

Αντί η κυβέρνηση να το προστατεύσει, παραχωρεί τεράστιες εκτάσεις δημόσιας γης και προχωρά σε ιδιωτικοποίηση των υδάτινων πόρων προς όφελος των πολυεθνικών, ρισκάροντας την αποστράγγιση των υδροφόρων οριζόντων. 

Ενδεικτικό της εγχώριας προχειρότητας είναι ότι σε χώρες όπως η Κίνα εξετάζεται η τοποθέτηση των data centers στον βυθό της θάλασσας για την εξοικονόμηση γλυκού νερού και ενέργειας.

Στην Ελλάδα η κυβέρνηση απλώς «χαρίζει» τους ελλειμματικούς υδάτινους πόρους προς χάρη μιας δήθεν ανάπτυξης που κρύβει κάτω από πανηγύρια τις δραματικές οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες. 

Ζημιά δίχως όφελος

Το δεύτερο μεγάλο αγκάθι είναι η ενεργειακή ασφυξία και η εκτόξευση του κόστους ρεύματος για την ελληνική κοινωνία. Κάθε κέντρο δεδομένων απαιτεί 55-60 MW συνεχόμενης ηλεκτρικής ισχύος. Σύμφωνα με στοιχεία της Eurelectric, μέχρι το 2030 τα data centers στην Ευρώπη θα απορροφούν το 28% της πρόσθετης ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας, καταναλώνοντας 149 έως 287 τεραβατώρες.

Αν η ζήτηση αυτή πέσει στις πλάτες του υφιστάμενου δικτύου, το κόστος για τις απαιτούμενες αναβαθμίσεις θα μετακυλιστεί άμεσα στους ήδη γονατισμένους λογαριασμούς των πολιτών. 

Το ρίσκο αυτό επισήμανε ξεκάθαρα ο επικεφαλής της ΔΕΗ και αντιπρόεδρος της Eurelectric Γιώργος Στάσσης, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου με φόντο τα παθήματα άλλων περιοχών: «Τα λάθη της Βιρτζίνια δεν πρέπει να επαναληφθούν.

Η επιπλέον ζήτηση για ενέργεια από την ανάπτυξη των data centers δεν πρέπει να προέλθει από υφιστάμενη παραγωγή, αλλά από νέες επενδύσεις σε μονάδες» ανέφερε σχετικά. 

Το πιο προκλητικό στοιχείο όμως παραμένει η μηδενική προσφορά σε θέσεις εργασίας.

Αυτές οι επενδύσεις του 1 δισ. ευρώ, παρά τα κυβερνητικά αφηγήματα, δεν δημιουργούν νέες προοπτικές απασχόλησης για την ελληνική κοινωνία.

Μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής τους οι υποδομές αυτές λειτουργούν σχεδόν αυτόματα, απασχολώντας ελάχιστο εξειδικευμένο προσωπικό.

Η Αττική απειλείται με αλλαγή του μικροκλίματος, θερμική επιβάρυνση και μόλυνση του αέρα προκειμένου κάποιες πολυεθνικές να κερδοσκοπήσουν πάνω στην τεχνητή νοημοσύνη.

Η σιωπή και η αδράνεια του Μαξίμου μπροστά σε αυτή την οικολογική και οικονομική απειλή αποδεικνύουν την πάγια έλλειψη κοινωνικής ενσυναίσθησης του Κυρ. Μητσοτάκη.