H ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

‘Η ‘Ελληνική Γλώσσα είναι παντού!

‘Η σύγχρονη ορολογία είναι κατά βάση ‘Ελληνική.

Αυτό ισχύει σε όλα σχεδόν τα πεδία στις επιστήμες, στην Φιλολογία, στις καλές τέχνες, στην πολιτική, στην Φιλοσοφία, στον αθλητισμό, στην τεχνολογία.

’Ενδεικτικώς πολιτική, Δημοκρατία, αρχιτεκτονική, μουσική, θέατρο, τραγωδία, κωμωδία, Φιλολογία, πρόλογος, διάλογος, σύνθεσης, ανάλυσης, ιδεολογία, χάος, διάγνωσης, αθλητισμός, αστρονομία, γεωγραφία, γεωμετρία, ηλεκτρονική, τεχνολογία, αστροναύτης, θεοσοφία, θεολογία, αριθμητική, πρόβλημα, οικονομία, οικολογία, παράλληλος, θεωρία, κοσμολογία, ιστορία, βιογραφία, ορχήστρα, κριτική, κ.λ.π κ.λ.π.

‘Η απανταχού παρουσία της ‘Ελληνικής οφείλεται εις τό ότι:

1) Οι γλώσσες των πιο προηγμένων συγχρόνων εθνών είναι ελληνογενείς.

2)Οι ‘Έλληνες είναι οι αρχικοί δημιουργοί πού βρίσκονται στην αφετηρία των πάντων και φυσικά διετύπωσαν και την συναφή ορολογία.

‘Ο G. Murray έγραψε: « ‘Η ‘Ελληνική είναι ή τελειότερη γλώσσα, διότι εκφράζει τά πνεύματα των τελειότερων ανθρώπων».

Ο Βρετανός μαθηματικός, sir T. L. Heath:-

«‘Η ‘Ελληνική γλώσσα προσφερόταν κατά εξαιρετικό τρόπο ως όχημα της επιστημονικής σκέψεως. ‘

Ενα από τά κύρια χαρακτηριστικά της γλώσσης τού Ευκλείδη είναι ή θαυμαστή ακρίβεια ‘Η γλώσσα των ‘Ελλήνων είναι επίσης θαυμάσιος περιεκτική.

Στον ’Αρχιμήδη, στον ‘Ήρωνα, στον Πτολεμαίο και στον Πάππο θα βρούμε πραγματικά πρότυπα περιεκτικών δηλώσεων» («Mathematics and Astronomy». ’Εκδ.’Οξφόρδης, 1951).

Καί ό Shelley:«‘Η γλώσσα των ‘Ελλήνων, σε ποικιλία, απλότητα, ευλυγισία καί ποιότητα ξεπερνά κάθε άλλην». (On the manners of the Anchients»).

‘Ο ’Αλμπέρ Ζουρσέν γράφει: Δεν μπορεί κανείς να αναφερθεί στα ‘Ελληνικά γράμματα χωρίς να αναφέρει ότι και ή ίδια ή γλώσσα, μία από τις ωραιότερες απ’ όσες μίλησαν ποτέ οι άνθρωποι, εξακολουθεί να ζει και σήμερα στην επιστημονική ορολογία της εποχής μας, παρέχοντάς της μίαν αστείρευτη πηγή νέων όρων» (L’Histoire: Les hommes, les civilisations les depuis les origines». εκδ. Larousse).

‘Ο D’ Aray Wentworth Thompson, καθηγητής της Φυσικής ‘Ιστορίας στό Βρετανικό πανεπιστήμιο τού St.Andrews γράφει: Υπάρχουν άνθρωποι πού λένε ότι τά ‘Ελληνικά δέν χρειάζονται. Πράγματι, υπάρχουν άνθρωποι για τούς οποίους τα ‘Ελληνικά δεν θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα.

 Υπάρχουν όμως και θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν πολλοί άλλοι, πού στην ‘Ελληνική σοφία και στην γλυκιά ‘Ελληνική γλώσσα ανακαλύπτουν κάτι πού τό έχουν ανάγκη, και πού χωρίς αυτό θα ένοιωθαν στ’ αλήθεια φτωχοί: κάτι πού είναι σαν ραβδί στο χέρι, φώς στο μονοπάτι, φάρος….. οδηγός.

Και όταν κάποιος τούς ρωτήσει για ποίο λόγο ασχολούνται με την ‘Ελληνική γλώσσα, το πιθανότερο είναι ότι θα μείνουν άφωνοι μπροστά στην τερατώδη ύβρη της ερωτήσεως και ό λόγος της αφοσιώσεώς τους θα μείνει για πάντα κρυμμένος από τον ερωτώντα». (Στό «The legacy of Greece» – Η κληρονομιά της Ελλάδος).

‘Ο μέγας’ Άγγλος ιστορικός Gibbon, αναφερόμενος στην ‘Ελληνική αυτοκρατο-ρία τών Μέσων Χρόνων (= Βυζαντινή) γράφει: «ακόμη και στις χειρότερες περιόδους της, οι κάτοικοί της εξακολουθούσαν να κατέχουν το χρυσό κλειδί πού μπορούσε να ξεκλειδώνει τούς θησαυρούς της αρχαιότητος: την μουσική και πλούσια ‘Ελληνική γλώσσα πού δίνει ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων και σώμα στις αφηρημένες έννοιες της φιλοσοφίας».

‘Ο Eric Havelock «The literature revolution in Greece and its cultural consequences», Prince town Uni.Press,1982) γράφει: Το ‘Ελληνικό αλφάβητο εισάγεται στην σκηνή ως δημιούργημα εκρηκτικής χρονολογίας, επαναστατικό στην επίδρασή του επί τού ανθρωπίνου πολιτισμού, μη δυνάμενο να συγκριθεί με οποιαδήποτε άλλην εφεύρεση.

Είναι μοναδικό επίσης και από το γεγονός ότι αν και αναδυθεί από μίαν διεργασία πειραματισμού πού κάλυψε ίσως τρείς χιλιετίες, απετέλεσε το τέρμα της και από τότε έδωσε την οριστική απάντηση σ’ ένα πρόβλημα.

 Γι’αυτό από τότε δεν υπήρξε ανάγκη να το ξαναανακαλύψει κανείς.

Το Ρωμαϊκό και το Κυριλλικό αλφάβητο δεν είναι παρά παραλλαγές του ‘Η ‘Ελληνική κατασκευή (= το αλφάβητο) λύνοντας οριστικώς το πρόβλημα επέτρεψε την δημιουργία φιλολογίας και πρόσφερε την αναγκαία αντιληπτική θεμελίωση επί της οποίας οικοδομήθηκαν οι σύγχρονες επιστήμες και φιλοσοφίες».

Καί ό L. S. Gelb καθηγητής στο πανεπιστήμιο τού Σικάγου «Ου λαοί πού διέθεταν γραφή, είχαν συλλαβικά ή ημισυλλαβικά συστήματα.

Μόνον οι ‘Έλληνες δημιούργησαν αληθινό αλφάβητο φθογγολογικό – φωνολογικό, από το οποίο διασκευάστηκαν όλα τα Ευρωπαϊκά. Αλφαβητικά συστήματα

Τα προελληνικά συστήματα προσπάθησαν να μιμηθούν την γλώσσα όπως ομιλείται… Το ‘Ελληνικό έκανε ένα άλμα πέρα από την γλώσσα και τον εμπειρισμό.

Συνέλαβε την ιδέα ν’ αναλύσει την γλωσσική μονάδα στα δύο θεωρητικά της στοιχεία φωνήεντα και σύμφωνα.

Επρόκειτο για μια αφαίρεση, ένα μη ήχο, μία ιδέα τού πνεύματος». («A study of Writing” στο world book, 1972, t. 21, σ.425).

«‘Η αρχαία ‘Ελληνική γλώσσα είχε ανωτερότητα καί εξακολουθεί νά έχει απέναντι σε όλες τις νεώτερες γλώσσες και, γιατί όχι, απέναντι σε όλες τις λατινικές, γερμανικές ή σλαβικές.

Αυτό τω εργαλείο είναι το τελειότερο πνευματικό εργαλείο πού σφυρηλάτησε ποτέ ή ανθρώπινη νόησης».

«‘Η ‘Ελληνική γλώσσα είναι ή μόνη στην Ευρώπη πού δεν υπέκυψε σε καμιά κατοχή». ΕΡΡΙΕΤΑ ΒΑΛΤΕΡ Γαλλίδα γλωσσολόγος

‘Η ‘Ελληνική γλώσσα: «‘Η ευγενεστάτη απ’ όλες τις ανθρώπινες γλώσσες, πού σε όλα τα εσωτερικά της μέρη έχει στο έπακρο την συμμετρία και την αρμονία».

ΓΚΡΟΤΤΕ

« Φαίνεται υπέροχο το να γνωρίσει κανείς την μυθική αυτή γλώσσα πού γέννησε όλες τις άλλες». ΓΚΑΕΛ ΡΕΚΟΥΡΣΕ Μεταφράστρια ΕΟΚ

«Οι Ευρωπαϊκές γλώσσες είναι διάλεκτοι μιας και της αυτής γλώσσης: της ‘Ελληνικής». O. Wandrusca Καθηγητής γλωσσολογίας Πανεπ. Βιέννης

«‘Η γνώσις της ‘Ελληνικής είναι ουσιαστική προϋπόθεσης για υψηλό πολιτισμό». M. MacDonald. Καθηγήτρια κλασσικής φιλολογίας, πανεπ. Ιρβάιν, ΚΑΛΙΦ.

‘Ο H. F. Kitto, ‘Ελληνιστής, καθηγητή ς στο πανεπιστήμιο τού Bristol: «Είναι στην φύση της ‘Ελληνικής γλώσσης να είναι ακριβής, καθαρή και σαφής ασάφεια και ή έλλειψη άμεσης ενοράσεως, πού χαρακτηρίζει μερικές φορές τα ‘Αγγλικά καθώς και τα Γερμανικά είναι εντελώς ξένες προς την ‘Ελληνική γλώσσα.

Μαζί με αυτή τη σαφήνεια και την δημιουργικότητα και την σοβαρότητα βρίσκουμε επίσης σ’ αυτήν ευαισθησία και άψογη κομψότητα».

«Μακρινή πηγή τού πολιτισμού μας, ή ‘Ελλάδα βρίσκεται ζωντανή μέσα στις λέξεις πού λέμε. Σχηματίζει κάθε μέρα τη γλώσσα μας». M. VENTRIS

Documents in Mycenean Greek

«….ή της ‘Ελληνικής γλώσσης σαφήνεια, ή τελειότης, ή ελασιμότης και πλούτος τοσούτοι εισίν ή πάσας άλλας γλώσσας υπερίσχυκε και ικανή τού δημιουργεί και αναπτύσσει τοσούτον πολιτισμόν ή πάσαι άλλαι ήττονές εισίν, αλλ’οφειλέται αυτής». HUAN ARZA Βάσκος, ιδρυτής διευθyντής τού περιοδικού ελληνογλωσσία «‘Ιέραξ»

«Εί οι θεοί διαλέγονται την των ‘Ελλήνων γλώττα χρώνται».

(Εάν οι Θεοί ομιλουν, χρησιμοποιούν τη γλώσσα των έλλήνων) ΚΙΚΕΡΩΝ

«‘Η θητεία μου στην αρχαία ‘Ελληνική γλώσσα υπήρξε ή σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση.

 Στην γλώσσα αυτή υπάρχει ή πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στη λέξη και στη εννοιολογικό της περιεχόμενο». VENER HAIZENBUR

Φιλόσοφος- Μαθηματικός

«’Αν είναι αλήθεια πώς το βιολί είναι το τελειότερο από τα μουσικά όργανα, τότε ή ‘Ελληνική γλώσσα είναι το βιολί της ανθρώπινης σκέψεως».

HELEN KELLER

’Αμερικανίδα συγγραφεύς (1880-1968) «The story of my life»

«’Οφείλω χάριτος στην θεία ρονιά, διότι ευδόκησε να διδαχθώ τα αρχαία ‘Ελληνικά, πού με βοήθησαν νι διεισδύσω βαθύτερα στο νόημα των θετικών επιστημών». MAX VON LAYE Βραβείον Νόμπελ Φυσικής

«’Ιλιγγος λέξεων, πού μόνον τα ‘Ελληνικά μπορούν να προσφέρουν, γιατί μόνον αυτά εξερεύνησαν κατέγραψαν, ανέλυσαν τις ενδότατες διαδικασίες της ομιλίας και της γλώσσης όσο καμία άλλη γλώσσα».

ΖΑΚ ΛΑΚΑΡΡΙΕΡ

«Δεν μπορούμε να συγκρίνουμε την ‘Ελληνική με την Λατινική ως προς τον πλούτο και την αρμονία. ‘

Η Λατινική υστερεί στους χρόνους των ρημάτων και την συντακτική ευλυγισία.

‘Η Λατινική λογοτεχνία δέν είναι αυθόρμητη. ’Αναπτύσεται μιμούμενη κάθε τί ‘Ελληνικόν». L. LAURAND Καθηγητής κλασσικής φιλολογίας

« ‘Η ‘Ελληνική γλώσσα είναι τό παρελθόν των Ευρωπαίων».

SHELL BRUNO ‘Η ανακάλυψις τού πνεύματος 1975

« ‘Όλος ό κόσμος έχει διαπεραστεί από το ‘Ελληνικό πνεύμα.

Δέν υπάρχει πολιτισμένη γλώσσα, εκτός από την κινεζική, στην οποία τα πιο βασικά πράγματα τής πνευματικής ζωής να μην εκφράζονται με ‘Ελληνικές λέξεις χωρίς, καν να υπάρχουν αυτές οι έννοιες με άλλες λέξεις σ’ αυτές τις γλώσσες.

Θέατρο, δράμα, κωμωδία, τραγωδία, λογική, ηθική, φιλοσοφία, πολιτική, δημοκρατία μουσείο, γυμνάσιο, δεν έχουν στις Ευρωπαϊκές γλώσσες αντίστοιχες πού σημαίνει ότι αυτές οι έννοιες δεν υπήρχαν στην συνείδηση των λαών.

Παντού είναι παρόντες ου ‘Έλληνες».

LAUREDIUS GEMEREY

«‘Όλες ου χαρακτηρισθείσες “ ’Ινδοευρωπαϊκές ” γλώσσες κατάγονται από την ‘Ελληνική». ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΜΠΑΓΙΕΡ

« ‘Η ’Αρχαία ‘Ελληνική γλώσσα, ανήκει στα πρότυπα μέσα από – και με – τα οποία προβάλλουν οι πνευματικές δυνάμεις τις δημιουργικής μεγαλοφυΐας και διότι αναφορικά προς τις δυνατότητες πού παρέχει στη σκέψη είναι ή πιο ισχυρή

και συνάμα ή πιο πνευματώδης απ’ όλες τις γλώσσες».

HEIDEGGER

Σαγκρέδο και Πουγιάνα, Βάσκοι ‘Ελληνιστές, Διαπιστώνουν: «‘Η ‘Ελληνική γλώσσα και παιδεία αποτελούσι τό θεμέλιον τού Δυτικού πολιτισμού.

Πάντες δε Ευρωπαίοι οφείλεται της ‘Ελλάδος εσμέν».

« ‘Ο ’Αριστοτέλης επεχείρησε στην λογική του να αναλύσει τις μορφές της γλώσσης.

Δημιούργησε πραγματικά την Βάση για την επιστημονική γλώσσα».

VENER HAIZENBURG

‘O ΖΑΚ ΛΑΚΑΡΡΙΕΡ Σ’ ένα ταξίδι του στην ‘Ελλάδα:

«….’Άκουγα αυτούς τούς ανθρώπους

να συζητούν σε μια γλώσσα αρμονική αλλά ακατάληπτα μουσική.

Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα – μητέρα των εννοιών μας – μού απεκάλυπτε έναν αγνώριστο πρόγονο πού μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή,,, (από τούς ήχους της. Αισθάνθηκα νι τ’ άχω χαμένα….όπως αν μού είχαν πει ένα βράδυ, ότι αληθινός μου πατέρας, αληθινή μου μάννα, δεν ήσαν αυτοί πού με είχαν αναστήσει».

«Είθε ή ‘Ελληνική γλώσσα να γίνει κοινή όλων». Φρ. ΒΟΛΤΑΙΡΟΣ

«‘Η ‘Ελληνική γλώσσα έχει τό χαρακτηριστικό να προφέρεται θαυμάσια για την έκφραση όλων των ιεραρχιών με μια απλή αλλαγή τού πρώτου συνθετικού.

’Αρκεί κανείς να Βάλη: πάν-πρώτο-υπέρ-αρχι- μπροστά σ’ ένα θέμα.

 Και αν συνδυάσει κανείς μεταξύ τους αυτά τα προθέματα, παίρνει μια ατέλειωτη ποικιλία διαβαθμίσεων.

Τα προθέματα εγκλείονται τα μεν μέσα στα δε σαν μία σημασιολογική κλίμακα ορθωμένη προς τον ουρανό των λέξεων». ΖΑΚ ΛΑΚΑΡΡΙΕΡ

« ‘Η ’Αρχαία ‘Ελληνική γλώσσα ήτο και είναι ή ανωτέρα όλων των παλαιοτέρων καί νεωτέρων γλωσσών» Μιχ. Βέντρις Διάσημος ’Αγγλος ’Επιστήμων:

‘Η ‘Ελληνική είναι ή τελειότερη γλώσσα.

 Συχνά διαπιστώνει κανείς, ότι μία σκέψης μπορεί να διατυπωθεί με άνεση και χάρη στην ‘Ελληνική ενώ γίνεται δύσκολη και βαρειά στην Λατινική, ’Αγγλική, Γαλλική ή Γερμανική.

Είναι ή τελειότερη γλώσσα, επειδή εκφράζει τις σκέψεις τελειότερων ανθρώπων. G. MURRAY Καθηγητής της ‘Ελληνικής στο πανεπιστήμιο τής’Οξφόρδη

« Διαβάζοντας τά τοπωνύμια στις ‘οδικές πινακίδες’: ’Ελευσίς – Μέγαρα – Κόρινθος, όλα αυτά τα ονόματα αποτελούν την μνήμη της γλώσσης μου».

Φ. ΜΙΤΤΕΡΑΝ

Πρόεδρος Γαλλίας

«’Αναπνέομεν τον αέρα της ‘Ελλάδος κάθε στιγμή χωρίς να το ξέρομαι. ‘Ο Μίτος της ’Αριάδνης, το Οιδιπόδειον σύμπλεγμα όπως καί τόσα άλλα είναι αναμνήσεις ‘Ελληνικές.

‘Η Ευρώπη πού σφυρηλατούμε έχει ‘Ελληνικό όνομα ‘

Η αρχαία ‘Ελλάδα μάς προσφέρει μια γλώσσα για την οποία θα πω ακόμη μια φορά ότι είναι οικουμενική». ΖΑΚΛΙΝ ΝΤΕ ΡΟΜΙΓΥ ΄ Γαλλίδα ακαδημαϊκός

«‘Ο Χριστιανισμός συνετέλεσε στην επίδραση των ‘Ελληνικών επί των Λατινικών.

Το Λατινικό λεξιλόγιο είναι μετάφραση τού αντίστοιχου ‘Ελληνικού, και γι’ αυτό τα Λατινικά δεν παραμέρισαν τα ‘Ελληνικά στην Ανατολή, γιατί ή μίμηση δεν είχε αρκετό γόητρο ώστε να αντικαταστήσει το πρωτότυπο. ΜΕΙΛΛΕΤ Γάλλος καθηγητής γλωσσολόγος

«‘Η γνώση τής ‘Ελληνικής γλώσσης είναι απαραίτητο θεμέλιο υψηλής πολιτιστικής καλλιέργιας». Mar. MacDONALD Καθηγητής πανεπιστημίου Καλλιφόρνιας- ΗΠΑ

«‘Η ‘Ελληνική ή πιό αποχρωστική, ή πιο λεπτή, ή πιο επιστημονική απ’ όλες τις αρχαίες γλώσσες, εξελίχθηκε πολλούς αιώνες πριν από την Λατινική» ΑΝΤΡΕ ΛΕΦΕΒΡ

«‘Η ‘Ελληνική λέξη “λογική” με την ’Αριστοτελική της έννοια, πέρασε σε όλες τις γλώσσες της Ευρώπης, χωρίς να υπάρχει σε καμιά γλώσσα, όχι μόνο ή λέξη αλλά και ή έννοια της λέξεως “ λόγος ”.

Αυτή ή καταπληκτική λέξη, πού από την αρχαιότητα δεν άλλαξε το περιεχόμενό της, και δεν εξέφραζε μόνον την κατανοητή

λέξη, τον ανθρώπινο λόγο, αλλά ταυτοχρόνως την αιτία ενός γεγονότος, και στην δημοτική ακόμη σαν προσωπική αναφορά με το “ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΣΟΥ ” όπως είπαμε δεν υπάρχει σε καμιά γλώσσα και βασικά δεν μεταφράζεται».

ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ ΓΚΕΜΕΡΕΥ

«Οι ρίζες των ονομάτων των ’Ίνκας είναι ‘Ελληνικές».

ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ

La revista de Buenos Aires

« ‘Ο Κικέρων μεταφέρει στην Λατινική την ‘Ελληνική ρητορική και φιλοσοφία.

Τά Λατινικά ως λογία γλώσσα είναι ανάτυπο των ‘Ελληνικών

ΜΕΙΛΛΕΤ

Γάλλος καθηγητής γλωσολογίας

«Τόν καιρό τού ’Αλεξάνδρου, οί διάλεκτοι χωρίς να εξαφανιστούν, συγχωνεύονται κυριολεκτικά σε μια ομοιόμορφη γλώσσα, την γλώσσα τού Πολυβίου και τού Λουκιανού, ή οποία ομιλείται και γίνεται αντιληπτή από την Μασσαλία ως τόν Ευφράτη και από τον Πόντο ως την Αίγυπτο και την Κυρηναϊκή και ή οποία χαρακτηρίζεται από την πρωτοκαθεδρία της ‘‘Αττικής’’ ΑΝΤΡΕ ΛΕΦΕΒΡ

Το αφηρημένο και το τεχνικό λεξιλόγιο της Λατινικής είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος του ανταύγεια τού ‘Ελληνικού λεξιλογίου, όπως ή λατινική σκέψη είναι κόρη της ‘Ελληνικής.

Σε κάθε χρονική στιγμή διακρίνονται στην Λατινική καινούργιες εισροές προερχόμενες από την ‘Ελληνική. ΜΕΙΛΛΕΤ

Γάλλος καθηγητής, γλωσσολόγος

«‘Η ‘Ελληνική γλώσσα είναι ή πιο καθαρή και πιο πλούσια στον κόσμο. HAM KITTO

«Οι ίδιοι οι ‘Έλληνες πού μάς έδωσαν το όνομα για το πολίτευμά μας, στην Δημοκρατία, μάς έδωσαν και το όνομα πολιτική.

Οι ‘Έλληνες μάς έδωσαν επίσης την πολύτιμη λέξη οικονομία».

THE NEW WEBSTER DICTIONARY

OF THE ENGLISH LANGUAGE, EDITION CROLIER N. YORK

« Οι ’Ίνκας μιλούσαν ‘Ελληνικά» HUMBOL Καθηγητής

«Το αλφάβητό μας προήλθε από την ‘Ελλάδα διά της Κύμης και της Ρώμης.

‘Η γλώσσα μας βρίθει ‘Ελληνικών λέξεων.

 ‘Η επιστήμη μας σφυρηλάτησε μια διεθνή γλώσσα διά των ‘Ελληνικών όρων.

‘Η γραμματική μας και ή ρητορική μας ακόμα και ή στίξης και ή διαίρεσης εις παρα-γράφους είναι ‘Ελληνικές εφευρέσεις.

Τα λογοτεχνικά μας είδη είναι ‘Ελληνικά, το λυρικό, ή ωδή, το ειδυλλίων, το μυθιστόρημα, ή πραγματεία, ή προσφώνηση, ή βιογρα-φία, ή ιστορία και προ παντός το δράμα.

 Και όλες αυτές οι λέξεις είναι ‘Ελληνικές.

Οι όροι και οι μορφές τού συγχρόνου δράματος είναι ‘Ελληνικές».

1. DURANT

«‘Η ‘Ελληνική γλώσσα είναι όμορφή σαν τον ουρανό με τ’άστρα». ’Ιρ. ΚΟΒΑΛΕΒΑ

Ρωσσίδα καθηγήτρια πανεπιστημίου Μόσχας

«Το να μιλάη κανείς για ηνωμένη Ευρώπη χωρίς ‘Ελληνική γλώσσα είναι σαν να μιλούν με ένα τυφλό για χρώματα.

Δεν μπορεί να επέλθει μια νέα αναγέννηση εάν δεν πάμε στις πηγές. ’

Εννοούμε σαφώς την ‘Ελληνική γλώσσα,…. την οποία ευρίσκομε μερικώς σε όλες τις γλώσσες τού κόσμου με την μορφή των επιστημονικών και τεχνικών όρων αλλά και λέξεων της πνευματικής ζωής, ακόμη Κάι τις καθημερινής ομιλίας αποτελεί τον γλώσσα γεννήτορα των Ευρωπαϊκών γλωσσών».

FEDERICO SAGREDO

Πρύτανις τις Βασιλικής Ακαδημίας των Βάσκων

«Οι φοίνικες πήραν το αλφάβητο από το Κρητικό» ΕΒΑΝΣ

«Συγκρίνοντας καλά την Σανσκριτική με την αρχαία ‘Ελληνική, εύκολα αντιλαμ-βανόμεθα ότι ή ‘Ελληνική όχι μόνον είναι ή πιο αρχαία, αλλά Κάι ότι επιπλέον όλοι οι συντακτικοί Και γραμματικοί τύποι της είναι ανώτεροι Κάι μεγαλύτερης αξίας».

KRUWIG SAGREDO

« ‘Η ‘Ελληνική γλώσσα προμήθευσε τη Ρωσική τα πρώτα βάθρα».

ΝΤΕΝΙΖΩΦ

«’Αν ό Δίας χρησιμοποιούσε τον λόγων, θα εφθέγγετο όπως ακριβώς ό Πλάτων».

ΚΙΚΕΡΩΝ

« Κάι οι πιο αμαθείς από τούς νέους διανοουμένους χρησιμοποιούν την ‘Ελληνική λέξη “έρως” με περισσότερη διάθεση από την Γαλλική.

Οί ‘Ελληνικές λέξεις διατηρούν την δύναμη Και την λάμψη τους.

‘Ο έρως είναι πραγματικά σαφεστάτη έννοια από την αγάπη.

Και όπως σε πολλούς άλλους χώρους ή αρχαία ‘Ελλάδα μάς προσφέρει μία γλώσσα για την οποία θα πω ακόμα μία φορά, ότι είναι οικουμενική».

ΖΑΚΛΙΝ ΝΤΕ ΡΟΜΙΓΥ

«Διά την διεθνοποίησιν τις ‘Ελληνικής γλώσσης μεγάλη έχωμεν ευθύνη, ως ούκ ούσαν άλλην γλώσσα ταύτης ανωτέραν».

ΧΟΥΑΝ ΑΖΙΟ

Βάσκος γερουσιαστής

«Οι ‘Έλληνες εδραίωσαν τον ’Αλφαβιτισμό στην καρδιά τού δυτικού πολιτισμού.

Είναι απολύτως ταιριαστό πού ή λέξη αλφάβητο, λέξη φτιαγμένη από τα δύο πρώτα γράμματα, το άλφα Κάι το βήτα, είναι ‘Ελληνική».

ΟΛΙΒΕΡ ΤΑΠΛΙΝ

Καθηγητής ’Οξφόρδης

«‘Ο πανηγυρικός τού ‘Ισοκράτους είναι ένα εγκώμιο τις ’Αθήνας πού πέτυχε ώστε ό όρος ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ να σημαίνει εγκώμιο ακόμα Κάι στις σύγχρονες γλώσσες».

ΖΑΚΛΙΝ ΝΤΕ ΡΟΜΙΓΥ

«Το ‘Ελληνικό αλφάβητο αποτελεί την βάση τού δικού μας.

Τα ‘Ελληνικά είναι αλφαβητάρι τού Δυτικού εγγράμματου πολιτισμού».

ΟΛΙΒΕΡ ΤΑΠΛΙΝ

«……Η ‘Ελληνική γλώσσα έχει το χάρισμα τις περιεκτικότητος, καί σαφήνειας Κάι συγχρόνως τις βαθύτητος τις λακωνικότητος και της καλλιέργειας».

ΖΑΚΛΙΝ ΝΤΕ ΡΟΜΙΓΥ

«Στο γραμματικό πεδίο ή ‘Ελληνική υπερέχει απέναντι σε όλες τις άλλες γλώσσες από την ακρίβεια των μορφημάτων της πού κάνει καθαρή την δημιουργία λέξεων, από την ακρίβεια τις συντάξεως πού αποδίδει στην νόηση όλη την αξία της ακολουθώντας την σε όλες τις διακυμάνσεις της.

Ουδέποτε σφυρηλατήθηκε ώραιότερο εργαλείο για να εκφρασθή ή ανθρώπινη σκέψη». J. VANDRYES

Πρύτανις Φιλοσοφικής σχολής τού Πανεπ. Παρισίων

«Οτιδήποτε άλλη γλώσσα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια υποδιάλεκτος τις ‘Ελληνικής». A. JACOBS

«‘Η παιδεία αρχίζει με την ‘Ελληνική γλώσσα».

ΜΑΡΚΟΣ ΦΑΒΙΟΣ ΚΟΥΙΝΤΙΛΙΑΝΟΣ

«Αυτή ή γλώσσα των ’Αρίων δεν ήταν καθόλου αρχέγονη, ή γλώσσα αγρίας φυλής.

 Είχε γραμματικούς τύπους και λεκτικούς συνδυασμούς οπωσδήποτε πολύπλοκους».

1. G. WELLS

Λακαριέρ έλεγε:

”Στην Ελληνική υπάρχει ένας ιλλιγγος λέξεων, διότι μόνον αυτή η εξερεύνησης κατέγραψε και ανέλυσε τις ενδοτατες διαδικασίες της ομιλίας και της γλώσσης, όσο καμιά άλλη γλώσσα.”

Να πως την υμνεί ο Γάλλος Ελληνιστής Αντρέ Μπονάρ: «Γλώσσα το ίδιο ζωντανή με το χορτάρι και την πηγή , εύκαμπτη ώστε να εκφράζει τις πιό λεπτές αποχρώσεις της σκέψης , να φέρνει στο φως τις πιο κρυφές κινήσεις της καρδιάς.

Μουσική αδρή και γλυκιά , όργανο ρωμαλέο , αυλός οξύς, βοσκού φλογέρα» ( Ο ΑΡΧΑΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, σελ. 17 , Ιστορική Βιβλιοθήκη, Θεμέλιο)

«Ἡ Ἑλληνικὴ φυλφυλὴ γεννήθηκεγεννήθηκε εεὐνοημένηνοημένη μμὲ μίαμία γλγλῶσσασσα εεὔηχηηχη, γεμάτηγεμάτη μουσικότηταμουσικότητα»».

Όπως πως γράφει γράφει κακαὶ ὁ ΡωμαΡωμαῖοςος Ὁράτιοςράτιος

50+ ΛΟΓΟΙ ΠΩΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΞΕΡΑΝ ΤΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟΝ ΚΑΙ ΕΙΧΑΝ ΓΡΑΦΗ ΠΟΛΥ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΝ ΤΟΥ ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΟΣ (1/2)

Γράφει ὁ Διόδωρος Σικελιώτης στὴν «Ιστορικὴ Βιβλιοθήκη», (5,57) :

«ὕστερον δὲ παρὰ τοῖς Ἕλλησι γενομένου κατακλυσμοῦ, καὶ διὰ τὴν ἐπομβρίαν τῶν πλείστων ἀνθρώπων ἀπολομένων, ὁμοίως τούτοις καὶ τὰ διὰ τῶν γραμμάτων ὑπομνήματα συνέβη φθαρῆναι· δι´ ἣν αἰτίαν οἱ Αἰγύπτιοι καιρὸν εὔθετον λαβόντες ἐξιδιοποιήσαντο τὰ περὶ τῆς ἀστρολογίας, καὶ τῶν Ἑλλήνων διὰ τὴν ἄγνοιαν μηκέτι τῶν γραμμάτων ἀντιποιουμένων ἐνίσχυσεν, ὡς αὐτοὶ πρῶτοι τὴν τῶν ἄστρων εὕρεσιν ἐποιήσαντο. ὁμοίως δὲ καὶ Ἀθηναῖοι κτίσαντες ἐν Αἰγύπτῳ πόλιν τὴν ὀνομαζομένην Σάιν, τῆς ὁμοίας ἔτυχον ἀγνοίας διὰ τὸν κατακλυσμόν. δι´ ἃς αἰτίας πολλαῖς ὕστερον γενεαῖς Κάδμος ὁ Ἀγήνορος ἐκ τῆς Φοινίκης πρῶτος ὑπελήφθη κομίσαι γράμματα εἰς τὴν Ἑλλάδα· καὶ ἀπ´ ἐκείνου τὸ λοιπὸν οἱ Ἕλληνες ἔδοξαν ἀεί τι προσευρίσκειν περὶ τῶν γραμμάτων, κοινῆς τινος ἀγνοίας κατεχούσης τοὺς Ἕλληνας».

Ἐν ὀλίγοις γράφει πὼς μετὰ τὸν κατακλυσμό (προφανῶς ἐννοεῖ τοῦ Δευκαλίωνος, τὸν τελευταῖον ἀπὸ τοὺς 3 ποὺ ἀναφέρονται ΜΟΝΟΝ στὴν ἑλληνικὴ γραμματεία) ποὺ ἔγινε στοὺς Ἕλληνες, χάθηκαν οἱ περισσότεροι τῶν ἀνθρώπων καὶ τὸ ἴδιο συνέβη καὶ μὲ τὰ γραπτὰ μνημεῖα καὶ γι’αὐτὸ οἱ Αἰγύπτιοι βρῆκαν τὴν εὐκαιρία νὰ σφετερισθοῦν ὅλα τὰ σχετικὰ μὲ τὴν ἀστρονομία καὶ ἐπειδὴ οἱ Ἕλληνες πλέον εἶχαν ἄγνοια καὶ δὲν μποροῦσαν νὰ ἐπικαλεστοῦν τὶς γραπτὲς μαρτυρίες ὑπερίσχυσε ἡ ἄποψις ὅτι οἱ Αἰγύπτιοι ἦταν οἱ πρῶτοι ποὺ ἀνεκάλυψαν τὰ ἄστρα!

Καὶ γράφει ἐπίσης πὼς οἱ Ἀθηναῖοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἵδρυσαν στὴν Αἴγυπτον τὴν πόλιν Σάις, ἀλλὰ τὸ γεγονὸς αὐτὸ ξεχάστηκε λόγῳ τοῦ Κατακλυσμοῦ, γι’αὐτὸ ΠΟΛΛΕΣ ΓΕΝΙΕΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑ Ο ΚΑΔΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΗΝΟΡΟΣ ΘΕΩΡΗΘΗΚΕ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΟΥ ΕΦΕΡΕ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΟΙΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ ΚΑΔΜΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΞΗΣ ΠΙΣΤΕΥΑΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΠΡΟΣΘΗΚΕΣ ΑΠΛΩΣ, ΚΑΘΩΣ ΤΟΥΣ ΚΑΤΕΙΧΕ Η ΑΓΝΟΙΑ.

Καὶ ἐδῶ ἔρχεται ὁ Πλάτων μὲ τὸ ἔργον του «Τίμαιος» (21-24) καὶ ἐπιβεβαιώνει τὰ λεγόμενα τοῦ Διοδώρου Σικελιώτου, μέσῳ τοῦ διαλόγου τοῦ Σόλωνος μὲ τοὺς σοφοὺς ἱερεῖς τῆς Αἰγύπτου. Μάλιστα ὁ Πλάτων γράφει πὼς ὁ Κριτίας εἶπε πὼς ἄν ὁ Σόλων τὴν ἱστορία ποὺ ἄκουσε εἶχε καταφέρει νὰ τὴν ὁλοκληρώσει καὶ δὲν τὴν παραμελοῦσε λόγῳ τῶν δεινῶν καὶ τῶν ἐξεγέρσεων τῆς πόλεώς του μὲ τὰ ὁποῖα ἠσχολεῖτο, ὁ ΟΜΗΡΟΣ καὶ ὁ ΗΣΙΟΔΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΕΙΧΑΝ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ ΠΟΤΕ!

Ῥωτᾶ λοιπὸν ὁ Ἀμύμανδρος τὸν Κριτία τί ἔλεγε αὐτὴ ἡ ἱστορία καὶ ἐκεῖνος τοῦ ἀπαντᾶ πὼς ἔλεγε γιὰ τὸ μεγαλύτερο κατόρθωμα τῆς πόλεώς τους ( =τῶν Ἀθηνῶν), ποὺ θὰ ἄξιζε νὰ εἶναι τὸ πιὸ ὀνομαστό, ὅμως χάθηκε στὸν χρόνον καὶ πέθαναν καὶ ὅσοι πρωταγωνιστοῦσαν σὲ αὐτό, ὁπότε δὲν ἔφτασε (οὔτε κάν) σὲ αὐτούς!

Μᾶς ἐνημερώνει ἐπίσης ὁ Πλάτων μέσω τοῦ διαλόγου τῶν προσώπων τού, ἀλλὰ καὶ τοῦ Σόλωνος-ἱερέων, πὼς ἡ Ἀθῆνα εἶχε τεράστια ἐπιτεύγματα ἐπιδείξει, τὰ ὁποῖα ἐχάθησαν λόγῳ τῆς λήθης τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἀκολούθησε τῶν φυσικῶν καταστροφῶν καὶ πὼς ἦταν ἡ πόλις ποὺ ἡ Ἀθηνὰ ἵδρυσε 9.000 χρόνια πρὶν τὸν διάλογον τοῦ παναρχαίου Σόλωνος (συμβατικὴ χρονολόγησις γεννήσεως Σόλωνος 6ος -7ος αἰ. π.Χ, ἄρα ἀναγόμεθα ἀκόμα καὶ συμβατικῶς κοντὰ στὸ 10.000 π.Χ) δηλαδὴ μία χιλιετία νωρίτερα ἀπὸ ὅτι ξέρει ὁ σοφὸς ἱερεὺς πὼς γεννήθηκαν οἱ αἰγυπτιακοὶ θεσμοί.

Καὶ λένε οἱ σοφοὶ ἱερεῖς τῆς ἀρχαιότητος πὼς ἡ Ἀθηνὰ ἔλαβε τὸ σπέρμα γιὰ νὰ δημιουργήσει τὴν πόλιν τῶν Ἀθηνῶν ἀπὸ τὴν Γῆ καὶ τὸν Ἥφαιστον καὶ ἐπέλεξε νὰ ἱδρύσει πρώτη πόλιν τὴν Ἀθῆνα καὶ νὰ ζήσει ἐκεῖ τὸ πιὸ ἐνάρετο, ἀνεπτυγμένο καὶ ἀνώτερο γένος τῶν ἀνθρώπων, καθῶς σκέφτηκε ὡς θεὰ τῆς σοφίας πὼς τὸ εὔκρατο κλίμα θὰ ἐπιδροῦσε θετικὰ στὴν σωφροσύνη τῶν άνθρώπων, ὅπως ἄλλωστε θὰ ταίριαζε ΣΕ ΓΕΝΝΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΡΕΜΜΑΤΑ ΘΕΩΝ! («καθάπερ εἰκὸς γεννήματα καὶ παιδεύματα θεῶν ὄντας»).

Αὐτὸς ὁ διάλογος τοῦ Σόλωνος ἐκτυλίσσεται στὴν πόλιν Σάις, ποὺ ἐλατρεύετο ἡ θεὰ Ἀθηνά ἤ Νηίθ, ὅπως γράφει πὼς τὴν ἀποκαλοῦσαν οἱ Αίγύπτιοι, οἱ ὁποῖοι ἔνιωθαν λόγῳ τῆς θεᾶς συγγενεῖς τῶν Ἑλλήνων.

Ἀναφέρει ἐπίσης ὁ σοφὸς στὸν Σόλωνα:

«ὦ Σόλων, Σόλων, Ἕλληνες ἀεὶ παῖδές ἐστε, γέρων δὲ Ἕλλην οὐκ ἔστιν ( =Πάντα οἱ Ἕλληνες εἶστε παιδιά-νέοι, γέρος Ἕλλην δὲν ὑπάρχει)

Κι ὅταν τὸν ῥωτᾶ ὁ Σόλων τί ἐννοεῖ, ὁ σοφὸς δίνει τὴν ἀποκαλυπτικὴ ἀπάντησιν :

«τὰς ψυχὰς πάντες: οὐδεμίαν γὰρ ἐν αὐταῖς ἔχετε δι’ ἀρχαίαν ἀκοὴν παλαιὰν δόξαν οὐδὲ μάθημα χρόνῳ πολιὸν οὐδέν… τὰ δὲ παρ’ ὑμῖν καὶ τοῖς ἄλλοις ἄρτι κατεσκευασμένα ἑκάστοτε τυγχάνει γράμμασι καὶ ἅπασιν ὁπόσων πόλεις δέονται, καὶ πάλιν δι’ εἰωθότων ἐτῶν ὥσπερ νόσημα ἥκει φερόμενον αὐτοῖς ῥεῦμα οὐράνιον καὶ τοὺς ἀγραμμάτους τε καὶ ἀμούσους ἔλιπεν ὑμῶν, ὥστε πάλιν ἐξ ἀρχῆς οἷον νέοι γίγνεσθε, οὐδὲν εἰδότες οὔτε τῶν τῇδε οὔτε τῶν παρ’ ὑμῖν, ὅσα ἦν ἐν τοῖς παλαιοῖς χρόνοις».

( =Εἶστε ὅλοι νέοι στὴν ψυχή, γιατὶ ἡ ψυχή σας δὲν κρατᾶ καμμία ἀπὸ τὶς παλαιὲς δοξασίες τῆς παραδόσεως, οὔτε καμμία ἀπὸ τὶς πανάρχαιες γνώσεις…στὴν χώρα σας ὅμως καὶ σὲ ἀρκετὲς ἄλλες ἔρχεται κάθε τόσο τὸ ῥεῦμα τοὺ οὐρανοῦ σὰν φοβερὴ ἀρρώστια καὶ καταστρέφει τὰ πάντα, ὅσα ἔχουν ἀναπτυχθεῖ μὲ τὰ γράμματα καὶ ὅσα χρειάζονται οἱ πόλεις, ἀφήνοντας πίσω ζωντανοὺς μόνον τοὺς ἀγραμμάτους καὶ ἀκαλλιεργήτους ἀπὸ ἐσᾶς, ὥστε γίνεστε νέοι χωρὶς νὰ γνωρίζετε τίποτα ἀπὸ ὅσα συνέβησαν τὸν παλαιὸν καιρό, τόσον στὴν δική μας χώρα, ὅσον καὶ στὴν δική σας).

…

Ἐκτὸς τοῦ ὅτι εἶναι ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη νὰ γίνει ἀναχρονολόγησις τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, καθῶς κάποια γεγονότα δείχνουν ἀσύμβατα μὲ τὴν χρονολογία στὴν ὁποία τοποθετοῦνται…ἔστω κι ἐντὸς αὐτῆς τῆς «ἐπιστημονικῆς» παράνοιας, πρέπει νὰ σημειωθεῖ πὼς ὑπάρχουν ἀμέτρητες ἀναφορὲς στὴν γραμματεία μας, ποὺ δὲν δικαιολογοῦν σὲ καμμία περίπτωσιν πὼς τὸ ἀλφάβητόν μας εἶναι τῆς πρώτης χιλιετίας π.Χ., ὅπως κάποιοι διατυμπανίζουν αὐθαιρέτως.

Περίτρανες ἀποδείξεις ποὺ καταρρίπτουν τὰ ψεύδη περὶ τοῦ τόσο προσφάτου τοῦ ἀλφαβήτου μας μπορεῖ κανεὶς νὰ βρεῖ σὲ πάμπολλα άρχαῖα μας κείμενα. Τὴν σφραγίδα βεβαίως τὴν βάζουν καὶ ὅσα εὑρήματα ἔχουν καταφέρει νὰ ἔλθουν στὸ φῶς κατὰ καιρούς.

Πρῶτος καταρρίψας τὴν ψευδολογία εἶναι ὁ πανάρχαιος Ὅμηρος, ποὺ σίγουρα δὲν εἶναι τοῦ 8ου αἰ. π.Χ. Ἀκόμα ὅμως καὶ μὲ τὴν ἀντεπιστημονική-αὐθαίρετη…ἐπίσημη ἐκδοχὴ περὶ τῆς χρονολογίας ποὺ μᾶς παρουσιάζουν οἱ ἔγκριτοι πὼς ἔζησε ὁ ποιητής (8ος αἰ. π.Χ.) καὶ ποὺ ἔγινε ὁ Τρωικὸς πόλεμος, δηλαδὴ… μόλις τὸν 12ο αἰ π.Χ! καταρρίπτονται ἀπὸ μόνα τους τὰ ψέμματα ποὺ διδάσκονται ἐδῶ καὶ χρόνια στὰ σχολεῖα.

Διότι πρῶτον εἶναι ἀδύνατον τὰ ἔπη του Ὁμήρου νὰ διαδόθηκαν μὲ τέτοια ἀκρίβεια καὶ μάλιστα σὲ δακτυλικὸν ἑξάμετρον ἄνευ γραφῆς καὶ ἔπειτα δὲν ὑπάρχει περίπτωσις τέτοιος λεξιλογικὸς πλοῦτος καὶ τέτοια ἀνεπτυγμένη γλῶσσα νὰ εἶναι ἀποτέλεσμα μόλις λίγων ἐτῶν ἀπὸ τὴν γραφή, ὅπως διδάσκεται. Ἄλλωστε πάρα πολλοὶ ἀρχαῖοι συγγραφεῖς ἀναφέρουν πὼς τὰ Ἔπη ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ καὶ δὲν παρεδόθησαν προφορικῶς ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιά! Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὰ πανάρχαια Ὀρφικά.

1.Γράφει τὸ λεξικὸν τοῦ Σουΐδα :

«Ὁ Ὅμηρος ΕΓΡΑΨΕ τὴν Ἰλιάδα οὔχ ἅμα, οὔδε κατὰ τὸ συνεχὲς καθάπερ σύγκειται ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ ( =ὁ ἴδιος) ΜΕΝ ΕΚΑΣΤΗΝ ΡΑΨΩΔΙΑΝ ΓΡΑΨΑΣ ( =κάθε ῥαψωδία ἔγραψε) καὶ ἐπιδειξάμενος ἐν τῷ περινοστεῖν τὰς πόλεις τροφῆς ἕνεκεν ἀπέλιπεν. Ὕστερον δὲ συνετέθη καὶ συνετάχθη ὑπὸ πολλῶν. Καὶ μάλιστα ὑπὸ Πεισιστράτου τοῦ Ἀθηναίου τυράννου»

2.Κι αὐτὲς τὶς ῥαψωδίες ποὺ ἀπέλιπεν γιὰ τὴν τροφή/ξενία ποὺ τοῦ παρεῖχαν τὶς μάζεψε ὁ Πεισίστρατος, στέλνοντας κάποιον Ὀνομάκριτον νὰ τὶς συλλέξει ἀπὸ πόλιν σὲ πόλιν καὶ τὶς «ΕΞΕΔΩΣΕ». Τὰ γράφει καὶ ὁ Κικέρων στὸ «De Oratore», (3,137) :

«Pisistratus primus Homeri libros confusos antea, sic disposuisse…ut nunc habemus ( =Ὁ Πεισίστρατος πρῶτος συνήθροισε τὰ ΒΙΒΛΙΑ τοῦ Ὁμήρου, ποὺ ἦταν πρὶν ἀνακατεμένα καὶ τώρα τὰ ἔχουμε)»

3.Ὁ Στράβων ἀναφέρει (Γεωγραφικά, ΣΤ) πὼς ὁ Κρεώφυλλος ὁ Σάμιος, φιλοξενήσας τὸν Ὅμηρο παρέλαβε ἀπὸ αὐτὸν ὡς δῶρον ξενίας τὸ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟΝ ἑνὸς ἄλλου ἔπους. ἀπολεσθέντος, τὸ «Οἰχαλίας Ἅλωσις»:

«Σάμιος ἦν Κρεώφυλλος, ὄν φασί ποτέ, δεξάμενος ξενίᾳ Ὅμηρον, λαβεῖν δῶρον ΤΗΝ ΕΠΙΓΡΑΦΗΝ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ, ὅ καλοῦσι Οἰχαλίας Ἅλωσις».

4.Καὶ αὐτὸ τὸ παραδέχεται καὶ ὁ Πλούταρχος, καθῶς στὸν Βίο τοῦ Λυκούργου (4) γράφει πὼς :

«Λυκοῦργος, ἐπ’Ἀσίαν ἔπλευσε…ἐκεῖ δὲ καὶ τοῖς ΟΜΗΡΟΥ ΠΟΙΗΜΑΣΙ ΕΝΤΥΧΩΝ ( =περιῆλθαν στὰ χέρια του) ΠΡΩΤΟΝ…παρὰ τοῖς ἐκγόνοις ΤΟΙΣ ΚΡΕΩΦΥΛΛΟΥ ΔΙΑΤΗΡΟΥΜΕΝΟΙΣ».

5.Ὁ Αἰλιανὸς γράφει στὴν «Ποικίλη Ἱστορία», (ΙΓ’,14) πὼς τὰ πανάρχαια αὐτὰ βιβλία τὰ μετέφερε στὴν Ἑλλάδα ὁ Λυκοῦργος ἀπὸ τὴν Ἰωνία:

«Λυκοῦργος ὁ Λακεδαιμόνιος ἀθρόαν πρῶτος ἐς τὴν Ἑλλάδα ΕΚΟΜΙΣΕ τὴν Ὁμήρου ποίησιν· τὸ δὲ ἀγώγιμον τοῦτο ἐξ Ἰωνίας, ἡνίκα ἀπεδήμησεν, ἤγαγεν. ὕστερον δὲ Πεισίστρατος συναγαγὼν ἀπέφηνε τὴν Ἰλιάδα καὶ Ὀδύσσειαν».

ΚΟΜΙΖΩ σημαίνει μεταφέρω, ἐπαναφέρω, βαστάζω κάτι ἀγώγιμον, δηλ. φορτίον καὶ ΟΧΙ ΑΚΟΥΩ ΚΑΙ ΠΑΠΑΓΑΛΙΖΩ, ὅπως κάποιοι λένε, γιὰ νὰ ὑποστηρίξουν πὼς πέρασαν προφορικῶς ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιὰ τὰ Ἔπη!

6.Ὁ Στέφανος Βυζάντιος γράφει ὅτι ὁ ἱστορικὸς Ἔφορος, τοῦ ὁποίου τὰ ἔργα θεωροῦνται ἀπολεσθέντα, ἔγραφε ὅτι :

«ὁ Ὅμηρος, ἐν Βολισσῷ ἐπ’ἄκρον Χίου πλησίον, ΤΑΣ ΔΙΑΤΡΙΒΑΣ ΕΠΟΙΕΙΤΟ».

ΔΙΑΤΡΙΒΗ εἶναι ἡ ΓΡΑΠΤΗ ΜΕΛΕΤΗ!

Ἔπειτα, ἀκόμα καὶ αὐτοὶ ποὺ παραδέχονται τὰ ὅσα γράφουν οἱ πανάρχαιοι συγγραφεῖς, ἀλλὰ λένε πὼς ὁ Ὅμηρος ἔγραψε σὲ…γραμμικὲς γραφές! δείχνουν τὸ λιγότερον ἀφελεῖς, ἐκτὸς ἀν καταφέρουν ποτὲ νὰ δημιουργήσουν δακτυλικὸ ἑξάμετρο μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον…

Ἐπιπλέον, ὅπως γράφει καὶ ὁ Γερμανὸς φιλόλογος Burr, στὴν δημοσιευθεῖσα τὸ 1944 πραγματεία του «Νεῶν κατάλογος», ὁ Ὅμηρος στὸ Β’ τῆς Ἰλιάδος, ὅταν ἀπαριθμεῖ τὸν στόλον τῶν Ἕλλήνων ποὺ ἔλαβαν μέρος ἀπὸ κάθε πόλιν στὸν πόλεμον καὶ τοὺς ἀρχηγούς τους, εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴν ἔχει ἐνώπιόν του ἀναλυτικὸν κατάλογον, ἤτοι ΓΡΑΠΤΑ!

Τὸ ἴδιο ἰσχύει βεβαίως καὶ γιὰ τὰ τοπωνύμια, τὰ τόσα ὀνόματα, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλες τὶς ἀκριβεῖς λεπτομέρειες ποὺ παρουσιάζει μέσῳ τῆς ἀναπτυγμένης γλώσσης, ποὺ χρησιμοποιεῖ στὰ Ἔπη του.

7. Ὁ Ὅμηρος ἔπειτα, παρουσιάζει καὶ τὸν Προῖτον (Ἰλιάδα, Ζ, 169) νὰ γράφει ἐπιστολή:

«ΓΡΑΨΑΣ ἐν πίνακι πτυκτῳ θυμοφθόρα πολλά»

8.Ἀκόμα ὁ Παλαμήδης κατεδικάσθη λόγῳ πλαστῆς ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ποὺ εἶχε γράψει κάποιος Τρώς αἰχμάλωτος, ὕστερα ἀπὸ διαταγὴ τοῦ Ἀγαμέμνονος καὶ τοῦ Ὀδυσσέως (ὁ Ὀδυσσεὺς ποὺ ζήλευε τὸν Παλαμήδη εἶπε στὸν Ἀγαμέμνονα πὼς ὁ Παλαμήδης πείθει τοὺς Ἕλληνες νὰ βάλουν ὡς ἀρχηγὸ τὸν Ἀχιλλέα, ὥστε νὰ πάρει τὸν Ἀγαμέμνονα μὲ τὸ μέρος του). Ἡ ἐπιστολὴ ἔγραφε ὅτι δήθεν ὁ Παλαμήδης ἦταν προδότης στὸν πόλεμον καὶ ὅτι εἶχε δωροδοκηθεῖ, κι ἔτσι τὸν κατεδίκασαν σὲ θάνατον. (Ἦταν καὶ αὐτὸς μάλιστα ἕνας ἀπὸ τοὺς λόγους ποὺ ὁ Ὀδυσσεὺς ἦταν μισητός, ὅπως λέγει καὶ τὸ ὄνομά του καὶ πέρασε τὰ πάνδεινα γιὰ νὰ ἐπιστρέψει στὴν Ἰθάκη του).

9. Ὕστερα, ὁ Ἀπολλόδωρος γράφει ὅτι ὁ Οἴαξ κατὰ τὸν Τρωικὸν πόλεμον ἔγραψε τὴν εἴδησιν τοῦ θανάτου τοῦ ἀδελφοῦ του, τοῦ Παλαμήδους, ἐπάνω σὲ πηδάλιον τὸ ὁποῖον τὰ θαλάσσια ῥεύματα μετέφεραν στὸν πατέρα τους, τὸν Ναύπλιον.

Γι’αὐτὸ πολλοὶ συγγραφεῖς, εἰδικοί καταλήγουν σὲ αὐτὸ ποὺ εἶπε καὶ ἡ Ζακλίν ντὲς Ρομιγύ («Γιατί ἡ Ἑλλάδα», σελ.28) πὼς :

«ΟΜΗΡΟΣ ΚΑΙ ΓΡΑΦΗ ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΝ»

συνεχίζεται μὲ ἀναφορὲς πὼς γράφαμε καὶ χιλιετίες νωρίτερα ἀπὸ τὸν, κατὰ τοὺς ἐπιστήμονες…ἀγράμματον Ὅμηρο!

Να προσέξετε αυτό το θέμα.

Το αλφαριθμητικό σύστημα ήταν η ‘αριθμομηχανή’ των αρχαίων Ελλήνων — χωρίς μυστικισμούς.

Το ότι ‘Θεός’ και ‘Αγαθός’ έχουν τον ίδιο λεξάριθμο (284) είναι ενδιαφέρον, αλλά τυχαίο.

Στη σύγχρονη επιστήμη, αυτό είναι σαν να λες ότι δύο διαφορετικές φόρμουλες δίνουν το ίδιο αποτέλεσμα!

Η ΦΥΣΗ ΜΙΛΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ:

Η ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ.

Τα 27 γράμματα του Ελληνικού Αλφαβήτου

με τους αριθμούς που αντιπροσωπεύουν.

Τα τρία γράμματα που δεν χρησιμοποιούμε σήμερα είναι

το στίγμα =       6

το Κόππα =      90

και το Σαμπί =  900.

Η ελληνική γλώσσα έχει και το μοναδικό φαινόμενο, που δεν υπάρχει σε καμιά άλλη γλώσσα του κόσμου.

Είναι η μαθηματική δομή της, η οποία κάνει πιο έντονη την ελληνοκεντρικότητα του Δυτικού Πολιτισμού.

Κάθε ένα από τα γράμματα του Ελληνικού αλφαβήτου αντιστοιχεί σε ένα φυσικό αριθμό ξεκινώντας από το 1 και καταλήγοντας στο 900.

ΛΕΞΑΡΙΘΜΟΣ.

Έτσι, σε κάθε λέξη, αν αντικαταστήσουμε τα γράμματα με τους αντίστοιχους αριθμούς, έχουμε έναν αριθμό ανάλογο με το άθροισμα των γραμμάτων.

Ο αριθμός αυτού του αθροίσματος ονομάζεται ΛΕΞΑΡΙΘΜΟΣ.

Για παράδειγμα:

ΑΓΑΘΟΣ = 1 + 3 + 1 + 9 + 70 + 200 = 284.

Ο αριθμός 284 είναι ο λεξάριθμος της λέξης αγαθός.

Εάν, λοιπόν, διάφορες λέξεις που σχετίζονται με ένα θέμα, έχουν όλες το ίδιο άθροισμα, τον ίδιο λεξάριθμο, τότε αποδεικνύεται ότι υπάρχει μία μαθηματική αρμονία και σοφία μεταξύ τους.

Για παράδειγμα:

ΘΕΟΣ = 9 + 5 + 70 + 200 = 284.

ΑΓΑΘΟΣ = 1 + 3 + 1 + 9 + 70 + 200 = 284.

ΑΓΙΟΣ = 1 + 3 + 10 + 70 + 200 = 284.

Δηλαδή ΘΕΟΣ = ΑΓΑΘΟΣ = ΑΓΙΟΣ = 284, πράγμα το οποίο είναι απολύτως αληθινό, διότι η αγιότητα και η αγαθότητα είναι χαρακτηριστικές ιδιότητες που αποδίδονται στον Θεό.

Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις παρόμοιων συσχετισμών, όπως η λέξη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ:

που έχει λεξάριθμο 554, διότι 4 + 8 + 40 + 70 + 20 + 100 + 1 + 300 + 10 + 1 = 554.

Αλλά ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΣΤΙΝ Ο ΝΟΜΟΣ = 554 + 565 + 70 + 430 = 1.619.

Επίσης:

ΤΕΛΕΙΟΝ ΣΥΣΤΗΜΑ = 470 + 1.149 = 1.619.

Επομένως συμπεραίνουμε ότι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΣΤΙΝ Ο ΝΟΜΟΣ = ΤΕΛΕΙΟΝ ΣΥΣΤΗΜΑ = 1.619.

Μπορεί να είναι τυχαία όλα αυτά;

Η εφαρμογή της μαθηματικής δομής της Ελληνικής γλώσσας διαπιστώνεται αναλυτικά:

Πρώτο στη λεξαριθμική θεωρία, που είδαμε πιο πάνω και δεύτερο στους υπολογιστές προηγμένης τεχνολογίας, στους οποίους είναι η μόνη γλώσσα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για συγκεκριμένους λόγους.

Καμία άλλη γλώσσα στον κόσμο δεν έχει αυτή τη χάρη.

Γιατί καμιά άλλη γλώσσα του κόσμου δεν δέχονται οι Ηλεκτρονικοί Υπολογιστές προηγμένης τεχνολογίας πλην της ελληνικής και κυρίως της Αρχαίας Ελληνικής.

Χωρίς την Ελληνική γλώσσα είναι αδύνατο να κάνει ούτε βήμα προς τα εμπρός η επιστημονική σκέψη της αύριον.

Μόνο την Ελληνική δέχονται οι υπολογιστές για τη μαθηματική δομή της και κυρίως για την αρμονική και γεωμετρική της έκφραση και απεικόνιση.

Ο Ελληνικός Λόγος έχει τρεις ιδιότητες.

Ο κάθε φθόγγος εκτός από την φωνητική του αξία, αντιπροσωπεύει συγχρόνως έναν αριθμό και μία μουσική νότα.

Οπότε η κάθε φράση δηλώνει ένα λεκτικό νόημα, μία μαθηματική εξίσωση και μία μουσική κλίμακα. Επομένως ο Ελληνικός Λόγος περιέχει τα πάντα.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι η λέξη λόγος ίσως είναι η μόνη Αρχαία η οποία περικλείει τρεις έννοιες.

Τις έννοιες «φωνή», «λογική» και «αιτία».

θΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΣΥΝΈΧΕΙΆ ΕΛΛΗΝΕΣ 

ΠΛΑΤΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ