ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Έλληνες Ελληνίδες, Πατριώτες Πατριώτισσες, Συμπολίτες Συμπολίτισσες, φίλοι Φιλέλληνες, απανταχού Ομογενείς, η Ελλάδα μας κινδυνεύει άμεσα/και θα σας πω γιατί, κάνοντας μια εισαγωγή πριν σας παρουσιάσω τα στοιχεία που συνέλεξα από μια πολύπλευρη έρευνα. 

Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα μας βρίσκεται στην μύτη του δόρατος από πολλούς και ποικίλους εχθρούς, φανερούς αλλά κυρίως κρυφούς Εχθροσυμμάχους!

Η Αμερική είναι φανερά δήθεν αντικειμενική, αλλά κάτω από το τραπέζι είναι με την Τουρκιά.

Η Ευρώπη το ίδιο.

Η Γερμανία το ίδιο, η δήθεν φίλη Γαλλία φλερτάρει με την Τουρκιά, αλλά κάνει τα γλυκά μάτια στην Ελλάδα για να πουλάει όπλα και να έχει ένα σκύλο στην Μεσόγειο να γαβγίζει για αυτήν /και όχι για τα ελληνικά συμφέροντα. 

Η Αίγυπτος φανερώνετε πάλι αναξιόπιστη, όπως την γνωρίζαμε με τον Ιμπραήμ που έκαψε την Πελοπόννησο.

Την Ρωσία την κάναμε εχθρό με το έτσι θέλουν οι δήθεν φίλοι μας και κρυφοί εχθροί μας.

Αναρωτιέμαι όπως ο κάθε λογικώς πατριώτης, τι στο διάολο πάει να κάνει-παζαρέψει στην τουρκιά ο προδότης Μητσοτάκης ξεβράκωτος από εξωτερική συμπαράσταση,την λεγόμενη συμμαχική  αλληλεγγύη, με μηδέν όπλα στην φαρέτρα του, τι θα διαπραγματευτεί, όταν η τουρκιά έχει όλα της όπλα οπλισμένα;;;;    

Εδώ μιλάμε για τετελεσμένα γεγονότα, τετελεσμένο γεγονότος» σημαίνει ότι κάποιος φέρνει έναν άλλον αντιμέτωπο με μια κατάσταση που έχει ήδη δρομολογηθεί ή ολοκληρωθεί, χωρίς τη συγκατάθεσή του.

Αυτό καθιστά την αλλαγή της κατάστασης δύσκολη, εξαναγκάζοντας το άτομο να αποδεχτεί το αποτέλεσμα, η να επαναστατήσει.

Τι από τα δυο συμβαίνει με την εγκάθετη  βουλή που σιωπά εκκωφαντικά;;;;;;;;;;;; 

Το Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) είναι ένας ανεξάρτητος, μη κερδοσκοπικός οργανισμός έρευνας και σκέψης (think-tank) δηλαδή προδοτικός .

Ωστόσο, μέσα από τις αναλύσεις των ερευνητών του και τις ετήσιες προβλέψεις του (όπως αυτές για το 2025 και το 2026), διαμορφώνεται ένας κεντρικός άξονας .

Τα κύρια σημεία της προσέγγισης που προκρίνουν οι περισσότεροι δουλικοί αναλυτές του ΕΛΙΑΜΕΠ για το Αιγαίο είναι:

1. Προσφυγή στη Χάγη??????????

Η σταθερή θέση των ερευνητών του πατριδοκάπηλου ιδρύματος είναι ότι η οριστική διευθέτηση της διαφοράς για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) πρέπει να γίνει μέσω του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (ΔΔΧ), εφόσον οι διμερείς διαπραγματεύσεις δεν καταλήξουν σε συμφωνία????

Δεν μας λένε τη συμφωνία;;;;;;;;

2. Στρατηγική του «Αμοιβαίου Οφέλους» (Win-Win)

Στις πρόσφατες αναλύσεις (2024-2026), δίνεται έμφαση σε μια «διαφορετική προσέγγιση» που περιλαμβάνει: Συνεργασία σε «χαμηλή πολιτική»: Προώθηση κοινών δράσεων για το περιβάλλον (π.χ. αντιμετώπιση πλαστικών, κλιματική αλλαγή) και την πολιτική προστασία, ώστε να οικοδομηθεί εμπιστοσύνη.

Αποφυγή της «ακινησίας»: Το ΕΛΙΑΜΕΠ συχνά προειδοποιεί ότι η πάροδος του χρόνου χωρίς λύση (ακινησία) λειτουργεί εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων, καθώς επιτρέπει τη δημιουργία τετελεσμένων.

3. Ρεαλισμός στις Διεκδικήσεις;;;;;;;;

Οι αναλυτές του ιδρύματος συχνά υπογραμμίζουν ότι μια δικαστική απόφαση στη Χάγη μπορεί να μην ικανοποιεί το 100% των αρχικών θέσεων καμίας πλευράς.

Όμως προκρίνουν έναν έντιμο συμβιβασμό βασισμένο: Στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).

Στην αναγνώριση επήρειας στα νησιά, λαμβάνοντας όμως υπόψη και τη διεθνή νομολογία για τις γεωγραφικές ιδιαιτερότητες.

4. Διαχωρισμός Κυριαρχίας και Κυριαρχικών Δικαιωμάτων??????????

Το ΕΛΙΑΜΕΠ διακρίνει σαφώς μεταξύ:

Θεμάτων Κυριαρχίας: (π.χ. ιδιοκτησία νησιών, γκρίζες ζώνες), τα οποία θεωρούνται μη διαπραγματεύσιμα και εκτός ατζέντας οποιουδήποτε δικαστηρίου.

Εδώ έχουμε έξις αφίξεις για να μην κατηγορηθούν για προδοσία!!!!!

Κυριαρχικών Δικαιωμάτων: (υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ), τα οποία αποτελούν τη μόνη νόμιμη προς επίλυση διαφορά.

Σημείωση: Λόγω της επιρροής του, το ΕΛΙΑΜΕΠ δέχεται συχνά κριτική από πιο «σκληροπυρηνικές»ή πατριωτικές σχολές σκέψης στην Ελλάδα, οι οποίες θεωρούν τις θέσεις του υπερβολικά διαλλακτικές.

Οι ίδιοι οι αναλυτές του ιδρύματος απαντούν ότι η προσέγγισή τους είναι η μόνη που μπορεί να αποτρέψει μια θερμή σύγκρουση και να κατοχυρώσει τα ελληνικά συμφέροντα διεθνώς, δεν;μας λένε ποια δικαιώματα θα καταχωρηθούν;;

Συγκεκριμένες πρόσφατες αναλύσεις κάποιου ερευνητή του ΕΛΙΑΜΕΠ (π.χ. του κ. Ντόκου ή του κ. Τσάκωνα) για ένα ειδικό θέμα, όπως τα 12 μίλια;

2. Στρατηγική του «Αμοιβαίου Οφέλους» (Win-Win)

Στις πρόσφατες αναλύσεις (2024-2026), δίνεται έμφαση σε μια «διαφορετική προσέγγιση» που περιλαμβάνει:

Συνεργασία σε «χαμηλή πολιτική»: Προώθηση κοινών δράσεων για το περιβάλλον (π.χ. αντιμετώπιση πλαστικών, κλιματική αλλαγή) και την πολιτική προστασία, ώστε να οικοδομηθεί εμπιστοσύνη.

Αποφυγή της «ακινησίας»: Το ΕΛΙΑΜΕΠ συχνά προειδοποιεί ότι η πάροδος του χρόνου χωρίς λύση (ακινησία) λειτουργεί εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων, καθώς επιτρέπει τη δημιουργία τετελεσμένων.

3. Ρεαλισμός στις Διεκδικήσεις, έμμεσα μας λένε να παρά χωρίσουμε κάτι με ρεαλισμό!!!!!!

Οι αναλυτές του ιδρύματος συχνά υπογραμμίζουν ότι μια δικαστική απόφαση στη Χάγη μπορεί να μην ικανοποιεί το 100% των αρχικών θέσεων καμίας πλευράς.

Υποστηρίζεται ότι το ίδρυμα προετοιμάζει την κοινή γνώμη για μια «επώδυνη» συμφωνία, παρουσιάζοντας την προσφυγή στη Χάγη ως μονόδρομο, ακόμη και αν αυτό σημαίνει απώλεια κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Το επιχείρημα των επικριτών: Θεωρούν ότι η αποδοχή μειωμένης επήρειας νησιών ή η συζήτηση για «γκρίζες ζώνες» συνιστά υποχώρηση από την πάγια εθνική γραμμή.

2. Χρηματοδότηση και Ξένος Δάκτυλος

Μια από τις πιο συχνές «σκιές» που ρίχνουν οι επικριτές αφορά τις πηγές χρηματοδότησης του ιδρύματος.

Η κατηγορία: Γίνεται συχνά αναφορά σε χρηματοδοτήσεις από ξένα ιδρύματα (π.χ. γερμανικά όπως το Friedrich Ebert ή το Konrad Adenauer, ή διεθνή όπως το German Marshall Fund).

Οι επικριτές ισχυρίζονται ότι οι αναλύσεις του ΕΛΙΑΜΕΠ είναι «κατευθυνόμενες» από κέντρα του εξωτερικού που επιθυμούν μια γρήγορη λύση στο Αιγαίο για να εξασφαλιστεί η συνοχή του ΝΑΤΟ και η ενεργειακή ροή, αδιαφορώντας για τα ελληνικά δίκαια.

3. Συγκεκριμένες δηλώσεις που προκάλεσαν σάλο

Κατά καιρούς, στελέχη του ιδρύματος έχουν κάνει δηλώσεις που χρησιμοποιήθηκαν ως «αποδείξεις» ενδοτισμού:

Περί αποστρατιωτικοποίησης: Αναλύσεις που εξετάζουν το ενδεχόμενο μιας «νέας αρχιτεκτονικής ασφάλειας» έχουν ερμηνευτεί ως αποδοχή των τουρκικών αιτιάσεων για τα νησιά.

Περί 6 μιλίων: Η άποψη ότι η επέκταση στα 12 μίλια παντού είναι πρακτικά δύσκολη και ίσως προκλητική, εκλαμβάνεται από τους επικριτές ως παραίτηση από νόμιμο δικαίωμα της χώρας.

4. Η απάντηση του ΕΛΙΑΜΕΠ

Από την πλευρά του, το ίδρυμα απορρίπτει τον όρο «ενδοτισμός» ως λαϊκιστικό, αντιτείνοντας:

Ψύχραιμος ρεαλισμός: Υποστηρίζουν ότι ο πατριωτισμός δεν είναι οι κραυγές, αλλά η διασφάλιση των συμφερόντων μέσω του Διεθνούς Δικαίου πριν η Τουρκία γίνει ισχυρότερη.

Διαφάνεια: Δηλώνουν ότι όλες οι χρηματοδοτήσεις είναι αναρτημένες και αφορούν ερευνητικά προγράμματα, όχι «αγορά απόψεων».

Για κάποιους, το ΕΛΙΑΜΕΠ είναι ένας «εθνικός κίνδυνος» που προωθεί τον ραγιαδισμό.

Για άλλους, είναι η μοναδική «φωνή λογικής» που προσπαθεί να σώσει τη χώρα από έναν νέο εθνικό διχασμό ή μια πολεμική ήττα.

Θα συγκρίνουμε τις θέσεις του ΕΛΙΑΜΕΠ με κάποιο άλλο ινστιτούτο (π.χ. το Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων – ΙΔΙΣ) που ακολουθεί μια διαφορετική σχολή σκέψης;

Η σύγκριση μεταξύ των δύο κυρίαρχων σχολών σκέψης στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά χρήσιμη για να καταλάβει κανείς το βάθος της διαφωνίας.

Ενώ το ΕΛΙΑΜΕΠ εκφράζει τον «φιλελεύθερο διεθνισμό», το ΙΔΙΣ (Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου) και πολλοί αναλυτές του συνδέονται παραδοσιακά με τον «δομικό ρεαλισμό».

Ακολουθεί ένας συγκριτικός πίνακας που αναδεικνύει τις διαφορές τους:

Σύγκριση Σχολών Σκέψης: ΕΛΙΑΜΕΠ vs. ΙΔΙΣ / Παραδοσιακή Σχολή

Γιατί οι αναλυτές του ΙΔΙΣ/Σκληρής Σχολής κατηγορούν το ΕΛΙΑΜΕΠ;

Οι επικριτές του ΕΛΙΑΜΕΠ (όπως για παράδειγμα ο Άγγελος Συρίγος, ο Κωνσταντίνος Φίλης —αν και ο τελευταίος έχει συνεργαστεί και με το ΕΛΙΑΜΕΠ— ή ο Μάνος Καραγιάννης) χρησιμοποιούν συχνά τα εξής επιχειρήματα:

Το “Σύνδρομο της Χάγης”: Υποστηρίζουν ότι το ΕΛΙΑΜΕΠ καλλιεργεί μια ηττοπάθεια, θεωρώντας βέβαιο ότι θα χάσουμε στη Χάγη, και γι’ αυτό προτείνει να “δώσουμε κάτι” από πριν για να αποφύγουμε τα χειρότερα.

Η Παγίδα της “Γαλάζιας Πατρίδας”: Θεωρούν ότι το ΕΛΙΑΜΕΠ υποτιμά την τουρκική επιθετικότητα.

Πιστεύουν ότι αν η Ελλάδα δείξει διαλλακτικότητα (συμβιβασμό), η Τουρκία δεν θα σταματήσει, αλλά θα ζητήσει ακόμα περισσότερα (π.χ. αποστρατιωτικοποίηση νησιών).

Νομικισμός vs Γεωπολιτική: Κατηγορούν το ΕΛΙΑΜΕΠ ότι βλέπει το θέμα μόνο νομικά (ως δικαστική διαφορά), ενώ στην πραγματικότητα είναι θέμα ισχύος.

Η “Χρυσή Τομή” ή το “Απόλυτο Χάσμα”;

Τα τελευταία χρόνια (2024-2026), λόγω της βελτίωσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων (Διακήρυξη των Αθηνών), που είδαν την βελτίωση και οι δυο;;;;

Οι δύο σχολές έχουν έρθει σε μια προσωρινή σύγκλιση ως προς την ανάγκη του «ήρεμου κλίματος».

Ωστόσο, η διαφωνία για το «πού θα μπει η υπογραφή» παραμένει χαώδης.

Άγγελο Συρίγο) για να δούμε πώς αποδομεί τα επιχειρήματα του ΕΛΙΑΜΕΠ;

Ο Άγγελος Συρίγος (Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και βουλευτής) αποτελεί μία από τις πιο συγκροτημένες φωνές που στέκονται απέναντι στην κυρίαρχη λογική των αναλυτών του ΕΛΙΑΜΕΠ.

Η αποδόμηση που επιχειρεί δεν βασίζεται σε συναισθηματισμούς, αλλά σε μια διαφορετική ανάγνωση του Διεθνούς Δικαίου και της γεωπολιτικής.

Ακολουθούν τα κεντρικά σημεία στα οποία ο Συρίγος «απαντά» στο ΕΛΙΑΜΕΠ:

1. Η «Παγίδα» της Χάγης και το Συνυποσχετικό

Ενώ το ΕΛΙΑΜΕΠ προκρίνει την ταχεία προσφυγή στη Χάγη, ο Συρίγος θέτει αυστηρές προϋποθέσεις:

Η θέση του: Η Τουρκία δεν θέλει να πάει στη Χάγη μόνο για την υφαλοκρηπίδα. Θέλει να βάλει στο τραπέζι την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών και τις «γκρίζες ζώνες» (κυριαρχία).

Η κριτική στο ΕΛΙΑΜΕΠ: Υποστηρίζει ότι αν η Ελλάδα δεχθεί ένα συνυποσχετικό (το κείμενο που ορίζει τι θα δικάσει το δικαστήριο) που περιλαμβάνει «πολιτικά θέματα» πέρα από τη νομική οριοθέτηση, τότε έχει ήδη ηττηθεί πριν καν ξεκινήσει η δίκη.

2. Το Δικαίωμα των 12 μιλίων (Αιγιαλίτιδα Ζώνη)

Αυτό είναι το σημείο της μεγαλύτερης τριβής.

Η θέση του: Ο Συρίγος επιμένει ότι η επέκταση στα 12 μίλια είναι μονομερές κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδας και δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης ή «παζαριού» στη Χάγη.

Η κριτική στο ΕΛΙΑΜΕΠ: Αποδομεί την πρόταση αναλυτών του ΕΛΙΑΜΕΠ για «διαφοροποιημένα μίλια» (π.χ. 6 ή 8 μίλια σε κάποιες περιοχές), θεωρώντας ότι αυτό θα δημιουργούσε ένα νομικό προηγούμενο που θα κατέλυε τη συνέχεια του ελληνικού θαλάσσιου χώρου και θα μετέτρεπε το Αιγαίο σε «διεθνή λίμνη» υπό τουρκική επιρροή.

3. Η «Αυταπάτη» του Win-Win (Συνεκμετάλλευση)

Ο Συρίγος είναι εξαιρετικά σκεπτικός απέναντι στη λογική του «αμοιβαίου οφέλους» που προωθεί το ΕΛΙΑΜΕΠ.

Η θέση του: Η συνεκμετάλλευση (joint venture) με την Τουρκία πριν την οριοθέτηση σημαίνει ουσιαστικά ότι η Ελλάδα παραχωρεί μέρος της κυριαρχίας της.

Η κριτική στο ΕΛΙΑΜΕΠ: Θεωρεί ότι οι αναλυτές του ιδρύματος παραβλέπουν πως η Τουρκία δεν αναζητά απλώς «έσοδα από το φυσικό αέριο», αλλά στρατηγικό έλεγχο του Αιγαίου.

Επομένως, ο «έντιμος συμβιβασμός» που προτείνει το ΕΛΙΑΜΕΠ εκλαμβάνεται από την Άγκυρα ως αδυναμία.

4. Η Έννοια της «Ακινησίας»

ΕΛΙΑΜΕΠ: «Η ακινησία μας βλάπτει, ο χρόνος κυλά υπέρ της Τουρκίας».

Συρίγος: «Η κακή λύση είναι χειρότερη από τη μη λύση».

Υποστηρίζει ότι είναι προτιμότερο να διατηρείται το status quo (έστω και με εντάσεις) παρά να υπογραφεί μια συμφωνία που θα ακρωτηριάζει μόνιμα την ελληνική επήρεια.

Συνοπτική Σύγκριση Επιχειρημάτων

Ο Συρίγος ουσιαστικά κατηγορεί τη σχολή του ΕΛΙΑΜΕΠ για «υπερβολικό νομικισμό» – ότι δηλαδή πιστεύουν πως οι νόμοι και τα δικαστήρια μπορούν να λύσουν ένα πρόβλημα που είναι βαθιά γεωπολιτικό και αφορά την ισχύ.

Θα θέλατε να δούμε πώς αυτές οι δύο διαφορετικές γραμμές (ΕΛΙΑΜΕΠ vs Συρίγος) επηρεάζουν την τρέχουσα εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης το 2026;

Η στάση της αμερικανικής διπλωματίας στα ελληνοτουρκικά είναι διαχρονικά προσανατολισμένη στη διατήρηση της συνοχής της Νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ για τα δικά της συμφέροντα και μόνο.

Σήμερα, το 2026, η πίεση αυτή δεν εκδηλώνεται απαραίτητα ως «διαταγή για υποχώρηση» ΟΧΙ ακόμα, αλλά ως μια επίμονη προτροπή για «ήρεμα νερά» και αποφυγή οποιασδήποτε μονομερούς ενέργειας που θα μπορούσε να προκαλέσει ανάφλεξη.

Εδώ θυμίζει Ίμια! 

Ακολουθούν οι βασικοί πυλώνες της αμερικανικής στρατηγικής και πώς αυτοί μεταφράζονται σε πίεση προς την Ελλάδα:

1. Η Λογική του «Μη Ατυχήματος»

Για την Ουάσιγκτον, ο μεγαλύτερος εφιάλτης είναι μια στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ δύο συμμάχων στο ΝΑΤΟ, ειδικά ενώ συνεχίζεται ο πόλεμος στην Ουκρανία και η αστάθεια στη Μέση Ανατολή.

Η πίεση: Οι ΗΠΑ πιέζουν και τις δύο πλευρές να διατηρούν ανοιχτούς τους διαύλους επικοινωνίας αδικώντας κατάφωρα την δήθεν φίλη σύμμαχο του ΝΑΙ σε όλα, Ελλάδα.

Στις αρχές του 2026, αμερικανικοί διπλωματικοί κύκλοι χαιρέτισαν την προετοιμασία της συνάντησης Μητσοτάκη-Ερντογάν στην Άγκυρα, θεωρώντας την απαραίτητη για τη σταθερότητα.

2. Ενεργειακοί Διάδρομοι και IMEC

Οι ΗΠΑ προωθούν μεγάλους εμπορικούς και ενεργειακούς διαδρόμους (όπως ο IMEC – Ινδία-Μέση Ανατολή-Ευρώπη) που περνούν από την περιοχή.

Η πίεση: Οποιαδήποτε εκκρεμότητα στο Αιγαίο ή την Ανατολική Μεσόγειο θεωρείται εμπόδιο για τις αμερικανικές επενδύσεις και την ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία.

Η Ουάσιγκτον προκρίνει τη διευθέτηση των θαλάσσιων ζωνών (συχνά μέσω Χάγης), ώστε να “ξεκλειδώσουν” οι ενεργειακές υποδομές (π.χ. ηλεκτρική διασύνδεση Κρήτης-Κύπρου).

3. Το Κυπριακό ως «Κλειδί»

Πρόσφατες πληροφορίες (τέλη 2025 – αρχές 2026) δείχνουν ότι η αμερικανική διπλωματία εστιάζει ξανά στην Κύπρο, ζητώντας από την Αθήνα και τη Λευκωσία να συμμετάσχουν σε συζητήσεις για θέματα «χαμηλής πολιτικής» με την τουρκοκυπριακή πλευρά.

Η πίεση: Υπάρχει μια τάση των ΗΠΑ να συνδέουν την πρόοδο στα ελληνοτουρκικά με μια «ρεαλιστική» προσέγγιση στο Κυπριακό, κάτι που η Αθήνα παραδοσιακά προσπαθεί να αποσυνδέσει.

4. Εξοπλιστικά: Το «Καρότο και το Μαστίγιο»

Η Ουάσιγκτον χρησιμοποιεί την πώληση των F-35 στην Ελλάδα και των F-16 στην Τουρκία ως μοχλό πίεσης.

Η πίεση: Το μήνυμα είναι σαφές: «Σας εξοπλίζουμε και τους δύο, άρα οφείλετε να μην χρησιμοποιήσετε αυτά τα όπλα ο ένας εναντίον του άλλου».

Αυτό αναγκάζει την Ελλάδα σε μια αυτοσυγκράτηση ως προς την άσκηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων (όπως η επέκταση στα 12 μίλια), καθώς κάτι τέτοιο θα προκαλούσε την αμερικανική δυσαρέσκεια και δεν ενοχλεί καθόλου την τουρκιά που καθημερινά απειλεί την Ελλάδα;;;;;;

Πιέζουν για συμβιβασμό;

Η κριτική του Συρίγου και άλλων: Υποστηρίζουν ότι αυτή η αμερικανική στάση («βρείτε τα») στην πράξη λειτουργεί υπέρ της Τουρκίας, διότι η Τουρκία είναι αυτή που διεκδικεί, ενώ η Ελλάδα είναι αυτή που καλείται να «δώσει» κάτι για να επέλθει η ηρεμία.

Οι εξελίξεις στις αρχές του 2026 δείχνουν ότι η αμερικανική διπλωματία επιχειρεί μια ολιστική παρέμβαση στην Ανατολική Μεσόγειο, την οποία πολλοί αναλυτές περιγράφουν ως προσπάθεια επιβολής μιας «λύσης-πακέτο».

Αθήνα και Λευκωσία βρίσκονται σε μια φάση λεπτών ισορροπιών, προσπαθώντας να εκμεταλλευτούν τη γεωπολιτική τους αναβάθμιση χωρίς να υποχωρήσουν σε θέματα κυριαρχίας.

1. Η Αντίδραση της Ελλάδας: «Ενεργός Δράση» αλλά με Όρια

Το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, υπό τον Γιώργο Γεραπετρίτη, ακολουθεί μια γραμμή που ονομάζει «ενεργό δράση».

Απόρριψη της «διασύνδεσης»: Η Αθήνα αρνείται επίσημα οποιαδήποτε νομική σύνδεση των ελληνοτουρκικών διαφορών (Αιγαίο) με το Κυπριακό.

Θεωρεί ότι το Κυπριακό είναι διεθνές πρόβλημα εισβολής και κατοχής, ενώ το Αιγαίο αφορά την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών.

Ηλεκτρική Διασύνδεση (GSI): Η Ελλάδα διαμηνύει (ειδικά μετά τις εντάσεις του 2025) ότι το έργο του καλωδίου Ελλάδας-Κύπρου είναι στρατηγικής σημασίας και δεν πρόκειται να υποχωρήσει μπροστά στις τουρκικές απειλές, θεωρώντας ότι έχει την πλήρη στήριξη της ΕΕ και των ΗΠΑ.

Εξοπλιστική Αποτροπή: Η Αθήνα απαντά στις πιέσεις για συμβιβασμό θυμίζοντας ότι το πρόγραμμα των F-35 και των φρεγατών Belharra εξασφαλίζει την ελληνική αποτρεπτική ισχύ μέχρι το 2030-2035, μειώνοντας την ανάγκη για βιαστικές υποχωρήσεις.

Και εδώ  είναι η μεγάλη θανατική παγίδα, η Γαλλία ερωτοτροπεί και με τους δυο, μόνο για τα δικά της συμφέροντα!

2. Η Αντίδραση της Κύπρου: «Ευρωπαϊκό Χαρτί» και Ρεαλισμός.

Ο Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης, εκμεταλλευόμενος την Κυπριακή Προεδρία της ΕΕ (Α’ εξάμηνο 2026), επιχειρεί να μετατρέψει την πίεση σε ευκαιρία.

Πρόσκληση σε Ερντογάν: Σε μια κίνηση υψηλού συμβολισμού, ο Χριστοδουλίδης προσκάλεσε την τουρκική ηγεσία στην Κύπρο στο πλαίσιο της Προεδρίας, θέλοντας να δείξει ότι η Λευκωσία είναι ο εποικοδομητικός παίκτης.

Όχι στις «Δύο Κρατικές Οντότητες»: Η Κύπρος παραμένει ανένδοτη στην απόρριψη της τουρκικής θέσης για λύση δύο κρατών.

Η αντίδραση στις αμερικανικές προτάσεις είναι: «Ναι στον διάλογο, αλλά μόνο στη βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ (Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία)».

Ενεργειακή Απεξάρτηση: Η Λευκωσία πιέζει για την ολοκλήρωση της ηλεκτρικής διασύνδεσης (Great Sea Interconnector), παρά τους αρχικούς δισταγμούς του Κύπριου Υπουργού Οικονομικών για τη βιωσιμότητα του έργου.

Η τελική γραμμή είναι ότι το κόστος της ενεργειακής απομόνωσης είναι μεγαλύτερο από το κόστος του έργου.

3. Το «Αγκάθι» των Αμερικανικών Προτάσεων

Οι ΗΠΑ, σύμφωνα με πληροφορίες από τις αρχές του 2026, φαίνεται να προτείνουν:

Moratorium στο Αιγαίο: Αποχή από ασκήσεις και προκλητικές δηλώσεις για μεγάλο διάστημα.

Τριμερή για το Κυπριακό: Πίεση για μια νέα άτυπη πενταμερή διάσκεψη, με τη συμμετοχή του νέου Τουρκοκύπριου ηγέτη Τουφάν Ερχιουμάν (ο οποίος θεωρείται πιο διαλλακτικός από τον Τατάρ).

Κοινό Μέτωπο: Αθήνα και Λευκωσία έχουν συμφωνήσει ότι «η Κύπρος δεν κείται μακράν».

Οποιαδήποτε υποχώρηση στο Αιγαίο θα αποδυνάμωνε τη θέση της Κύπρου και το αντίστροφο.

Συνοπτικός Πίνακας Αντιδράσεων (2026)

Η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2026 παραμένει μια άσκηση ισορροπίας μεταξύ της απόλυτης νομικής στήριξης προς την Ελλάδα και της ανάγκης για στρατηγική ηρεμία με την Τουρκία.

Ενώ η ΕΕ «μιλάει τη γλώσσα της Αθήνας» στα επίσημα κείμενα, στο παρασκήνιο (ανεπίσημα) λειτουργεί συχνά ως επιταχυντής για έναν συμβιβασμό που θα «ξεκλειδώσει» την περιοχή.

1. Η Επίσημη Θέση: «Το Διεθνές Δίκαιο είναι Ευρωπαϊκό»

Επισήμως, η ΕΕ δεν προτείνει κάποιο δικό της σχέδιο οριοθέτησης, αλλά θέτει το πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να κινηθεί η Τουρκία.

Αρχή της Αλληλεγγύης: Στα συμπεράσματα των Συνόδων Κορυφής (όπως αυτά του Οκτωβρίου 2025 και Ιανουαρίου 2026), επαναλαμβάνεται ότι τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και της Κύπρου είναι και ευρωπαϊκά κυριαρχικά δικαιώματα.

Προσφυγή στη Χάγη: Η ΕΕ στηρίζει επίσημα τη θέση ότι η μόνη οδός για την επίλυση της διαφοράς για την υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ είναι ο διάλογος βάσει του UNCLOS (Δίκαιο της Θάλασσας) ή η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο.

Καταδίκη Μνημονίων: Το τουρκο-λιβυκό μνημόνιο θεωρείται επίσημα από την ΕΕ «παράνομο» και «νομικά άκυρο» (null and void).

2. Η Ανεπίσημη Στάση: «Βρείτε τα για να προχωρήσουμε»

Πίσω από τις κλειστές πόρτες των Βρυξελλών, η πίεση προς την Αθήνα είναι πιο λεπτή αλλά υπαρκτή.

Ενεργειακή Ασφάλεια: Η ΕΕ «καίγεται» για την ηλεκτρική διασύνδεση και τους αγωγούς που θα μειώσουν την εξάρτηση από τη Ρωσία.

Ανεπίσημα, αξιωματούχοι της Κομισιόν αφήνουν να εννοηθεί ότι η Ελλάδα πρέπει να επιδείξει «ευελιξία» ώστε η Τουρκία να μην εμποδίζει τα έργα (όπως το καλώδιο GSI).

Το «Καρότο» της Τελωνειακής Ένωσης: Η ΕΕ χρησιμοποιεί την αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης με την Τουρκία ως δέλεαρ για την Άγκυρα, αλλά ταυτόχρονα πιέζει την Αθήνα να μην θέτει βέτο, εφόσον υπάρχει μια «ικανοποιητική» πρόοδος στις διμερείς επαφές.

Διαφοροποιημένη Στάση Κρατών-Μελών: * Γαλλία: Παραμένει ο πιο σκληρός υποστηρικτής της ελληνικής κυριαρχίας.

Γερμανία / Ισπανία: Ανεπίσημα προωθούν τη λογική του «καζάν-καζάν» (win-win), θεωρώντας ότι η Ελλάδα πρέπει να δεχθεί έναν συμβιβασμό για χάρη της περιφερειακής σταθερότητας και του εμπορίου.

3. Το «Αγκάθι» του 2026: Η Κυπριακή Προεδρία

Με την Κύπρο να κατέχει την Προεδρία της ΕΕ το πρώτο εξάμηνο του 2026, η ΕΕ βρίσκεται σε δύσκολη θέση.

Επίσημα: Στηρίζει την προσπάθεια της Λευκωσίας για επανέναρξη των συνομιλιών.

Ανεπίσημα: Υπάρχει φόβος στις Βρυξέλλες ότι μια πολύ «σκληρή» στάση της Κύπρου θα οδηγήσει την Τουρκία σε πλήρη ρήξη, γι’ αυτό και ασκούνται πιέσεις στη Λευκωσία να μην χρησιμοποιήσει την Προεδρία για να «τιμωρήσει» την Άγκυρα.

Συμπέρασμα: Τι ζητάει τελικά η ΕΕ;

Η ΕΕ προτείνει έναν «ευρωπαϊκό συμβιβασμό»:

Η Τουρκία να σταματήσει τις απειλές (casus belli).

Η Ελλάδα να δεχθεί μια οριοθέτηση που ίσως δεν δίνει 100% επήρεια σε όλα τα μικρά νησιά (αρχή της αναλογικότητας).

Κοινά ενεργειακά projects (όχι απαραίτητα συνεκμετάλλευση κοιτασμάτων, αλλά κοινά δίκτυα πράσινης ενέργειας).

Ενδιαφέρον στοιχείο: Πολλοί αναλυτές στο ΕΛΙΑΜΕΠ θεωρούν ότι αυτή η ευρωπαϊκή γραμμή είναι η μόνη ρεαλιστική, ενώ αναλυτές όπως ο Συρίγος προειδοποιούν ότι η ΕΕ συχνά «πουλάει» τα ελληνικά συμφέροντα για να κρατήσει την Τουρκία στο ευρωπαϊκό άρμα.

Θα θέλατε να δούμε πώς η γερμανική διπλωματία ειδικότερα (ως η ισχυρότερη στην ΕΕ) διαφοροποιείται από τη γαλλική στο θέμα του Αιγαίου;

Στο θέμα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, η Γερμανία και η Γαλλία παίζουν το παιχνίδι του «καλού και του κακού μπάτσου» εντός της ΕΕ, με τη Γερμανία να είναι ο παραδοσιακός υπέρμαχος της ισορροπίας και η Γαλλία ο εγγυητής της αποτροπής.

Ιδού πώς κινούνται το 2026:

1. Γερμανία: Ο «Μεσολαβητής» με την ατζέντα της σταθερότητας

Πάνω από το τραπέζι (Επίσημα):

«Βρείτε τα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων»: Το Βερολίνο πιέζει σταθερά για τη συνέχιση του Πολιτικού Διαλόγου και της Θετικής Ατζέντας.

Προσήλωση στη Χάγη: Υποστηρίζει επίσημα ότι οι διαφορές πρέπει να λυθούν νομικά, αλλά αποφεύγει να πάρει σαφή θέση υπέρ των ελληνικών 12 μιλίων, χαρακτηρίζοντάς τα συχνά ως «περίπλοκο ζήτημα».

Κάτω από το τραπέζι (Ανεπίσημα):

«Όχι στις κυρώσεις»: Η Γερμανία μπλοκάρει συστηματικά οποιαδήποτε προσπάθεια για σοβαρές οικονομικές κυρώσεις κατά της Τουρκίας.

Το επιχείρημά της είναι ότι «μια απομονωμένη Τουρκία είναι πιο επικίνδυνη».

Εμπορικά Συμφέροντα: Η Τουρκία είναι τεράστιος πελάτης της γερμανικής βιομηχανίας.

Το Βερολίνο δεν θέλει να διακινδυνεύσει τις εξαγωγές του ή τη συμφωνία για το Μεταναστευτικό.

Πίεση για “Ευέλικτο Συμβιβασμό”: Ανεπίσημα, Γερμανοί διπλωμάτες υποδεικνύουν στην Αθήνα ότι η πλήρης επήρεια όλων των νησιών (π.χ. του Καστελλόριζου) είναι «γεωγραφικά δύσκολο» να γίνει αποδεκτή από την Άγκυρα, προτείνοντας μια λύση που θα δίνει «κάτι» και στην Τουρκία για να διατηρηθεί η ειρήνη.

2. Γαλλία: Ο «Προστάτης» με την ατζέντα της στρατηγικής αυτονομίας

Πάνω από το τραπέζι (Επίσημα):

Αμυντική Συνδρομή: Η Γαλλία είναι η μόνη χώρα που έχει υπογράψει ρήτρα αμυντικής συνδρομής με την Ελλάδα (2021).

Το 2026, με τις Belharra να περιπολούν ήδη στο Αιγαίο, το Παρίσι δηλώνει: «Είμαστε εδώ αν χρειαστεί».

Απόλυτη στήριξη στο UNCLOS: Η Γαλλία υποστηρίζει το δικαίωμα της Ελλάδας για επέκταση στα 12 μίλια χωρίς αστερίσκους.

Κάτω από το τραπέζι (Ανεπίσημα):

Ανά ανάσχεση της Τουρκίας στην Αφρική: Το Παρίσι δεν ενδιαφέρεται μόνο για το Αιγαίο.

Συγκρούεται με την Τουρκία στη Λιβύη και την Υποσαχάρια Αφρική.

Η στήριξη στην Ελλάδα είναι ένα μέσο για να περιοριστεί η τουρκική επιρροή στη Μεσόγειο, την οποία η Γαλλία θεωρεί «δική της» λίμνη.

Πωλήσεις όπλων: Η στήριξη έχει και οικονομικό αντίκρισμα (Rafale, Belharra).

Το Παρίσι θέλει μια ισχυρή Ελλάδα που θα είναι ο «καλύτερος πελάτης» της γαλλικής πολεμικής βιομηχανίας στην περιοχή.

Σύνοψη: Η «σύγκρουση» των δύο γραμμών

Εξαγωγή στα Υπολογιστικά φύλλα

Γιατί αυτό μας αφορά; Αν ακολουθήσουμε τη λογική του ΕΛΙΑΜΕΠ, η γερμανική προσέγγιση είναι η πιο ρεαλιστική γιατί η Γερμανία ελέγχει τα ταμεία της ΕΕ.

Αν ακολουθήσουμε τη λογική του Συρίγου, η γαλλική προσέγγιση είναι η μόνη που μας εξασφαλίζει, γιατί η Γερμανία θα μας «πουλήσει» στην πρώτη δυσκολία για χάρη των σχέσεών της με τον Ερντογάν.

Θα θέλατε να δούμε αν υπάρχει κάποια «κρυφή» πρόταση που κυκλοφορεί αυτή τη στιγμή στις Βρυξέλλες για το καθεστώς του Καστελλόριζου;

Στο παρασκήνιο των Βρυξελλών, το θέμα του Καστελλόριζου αποτελεί τον «ελέφαντα στο δωμάτιο».

Επίσημα, η ΕΕ στηρίζει την ελληνική κυριαρχία, αλλά ανεπίσημα κυκλοφορούν προτάσεις που στοχεύουν στην αποσύνδεση του νησιού από την υπόλοιπη ελληνική υφαλοκρηπίδα για να «ξεκλειδώσει» η οριοθέτηση με την Τουρκία.

Αυτές οι προτάσεις συχνά περιγράφονται ως «δημιουργική ασάφεια» ή «ειδικά καθεστώτα».

Ιδού τι συζητείται «πάνω» και «κάτω» από το τραπέζι:

1. Πάνω από το τραπέζι: Η νομική αλληλεγγύη

Η θέση: «Το Καστελλόριζο είναι έδαφος της ΕΕ και έχει πλήρη δικαιώματα σε θαλάσσιες ζώνες βάσει του UNCLOS».

Η δράση: Χρηματοδότηση έργων όπως ο GSI (Great Sea Interconnector), που θεωρητικά περνά από την περιοχή, στέλνοντας μήνυμα ότι η ΕΕ θεωρεί την περιοχή ευρωπαϊκή.

2. Κάτω από το τραπέζι: Η «Λύση του Ενθυλακισμού» (Enclavement)

Αυτή είναι η πιο «επικίνδυνη» πρόταση που κυκλοφορεί ανεπίσημα από γερμανικούς και ολλανδικούς διπλωματικούς κύκλους.

Η ιδέα: Να αναγνωριστεί στο Καστελλόριζο πλήρης κυριαρχία (12 μίλια χωρικά ύδατα), αλλά μηδενική ή εξαιρετικά περιορισμένη επήρεια σε υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ.

Το σκεπτικό: Με αυτόν τον τρόπο, η ελληνική και η κυπριακή ΑΟΖ δεν θα «εφάπτονται».

Έτσι, η Τουρκία αποκτά θαλάσσιο σύνορο με την Αίγυπτο, κάτι που αποτελεί πάγιο αίτημά της.

Οι Βρυξέλλες θεωρούν ότι αυτό είναι το «τίμημα» που πρέπει να πληρώσει η Ελλάδα για να σταματήσει η Τουρκία να απειλεί με πόλεμο.

3. Η πρόταση για «Ζώνη Ειδικής Οικονομικής Συνεργασίας»

Αντί για χάραξη συνόρων που θα προκαλέσει ρήξη, προτείνεται η δημιουργία μιας περιοχής γύρω από το Καστελλόριζο όπου:

Δεν θα οριστεί ιδιοκτήτης των πόρων (προς το παρόν).

Κοινές εταιρείες (Joint Ventures) από ΕΕ, Ελλάδα και Τουρκία θα αναλάβουν την εγκατάσταση ανεμογεννητριών ή την πόντιση καλωδίων.

Στόχος: Να μετατραπεί η περιοχή από «πεδίο μάχης» σε «πεδίο μπίζνας», παρακάμπτοντας το ακανθώδες ζήτημα της κυριαρχίας.

Πώς αντιδρούν οι δικοί μας αναλυτές;

Εξαγωγή στα Υπολογιστικά φύλλα

Το «Πραξικόπημα της Φέτας» ως προειδοποίηση

Πρόσφατα (Ιανουάριος 2026), δημιουργήθηκε σάλος με τη συμφωνία ΕΕ-Mercosur, όπου η Γερμανία πίεσε για την αφαίρεση προστασίας της ελληνικής φέτας.

Πολλοί στην Αθήνα φοβούνται ότι το ίδιο «μοντέλο» (υποχώρηση σε εθνικά θέματα για χάρη γερμανικών εξαγωγών) θα εφαρμοστεί και στο Καστελλόριζο: η ΕΕ θα ζητήσει από την Ελλάδα μια «μικρή υποχώρηση» στο Αιγαίο για να εξασφαλίσει μια «μεγάλη συμφωνία» με την Τουρκία.

Θα θέλατε να δούμε αν η πρόσφατη αλλαγή στάσης της Αιγύπτου (που φαίνεται να συνομιλεί ξανά με την Τουρκία) επηρεάζει αυτές τις «κρυφές» προτάσεις για το Καστελλόριζο;

Η στάση της Αιγύπτου είναι ο παράγοντας που αλλάζει τις ισορροπίες το 2026, καθώς το Κάιρο φαίνεται να εγκαταλείπει τον ρόλο του «πιστού συμμάχου» της Αθήνας και να υιοθετεί μια πολιτική «πολυδιάστατης επιτήδειας ουδετερότητας».

Η προσέγγιση Αιγύπτου-Τουρκίας (2025-2026) επηρεάζει άμεσα τις «κρυφές» προτάσεις για το Καστελλόριζο με τους εξής τρόπους:

1. Η Αμυντική Συμφωνία Καΐρου-Άγκυρας (Το «Σοκ» του KAAN)

Πρόσφατα (Αύγουστος 2025 – Ιανουάριος 2026), η Αίγυπτος και η Τουρκία προχώρησαν σε μια ιστορική αμυντική συνεργασία, με το Κάιρο να συμμετέχει στο πρόγραμμα του τουρκικού μαχητικού KAAN.

Η επίπτωση: Η Αίγυπτος δεν βλέπει πλέον την Τουρκία ως απειλή, αλλά ως προμηθευτή τεχνολογίας.

Αυτό σημαίνει ότι το Κάιρο δεν έχει πλέον κίνητρο να «μπλοκάρει» τις τουρκικές διεκδικήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο για χάρη της Ελλάδας.

2. Το Καστελλόριζο στη «Μέγγενη» της Αιγύπτου

Η Αίγυπτος, αν και υπέγραψε μερική οριοθέτηση με την Ελλάδα το 2020, άφησε σκόπιμα εκτός την περιοχή ανατολικά του 28ου μεσημβρινού (εκεί δηλαδή που βρίσκεται το σύμπλεγμα του Καστελλόριζου).

Η ανεπίσημη πρόταση: Πληροφορίες από το 2026 αναφέρουν ότι η Αίγυπτος δέχεται πιέσεις (και δέλεαρ) από την Τουρκία να υπογράψει μια «διορθωτική» συμφωνία.

Το αντάλλαγμα: Η Τουρκία προσφέρει στην Αίγυπτο μια τεράστια θαλάσσια περιοχή (την οποία τώρα διεκδικεί η Ελλάδα μέσω Καστελλόριζου).

Αν η Αίγυπτος δεχθεί, το Καστελλόριζο θα μείνει εντελώς αποκομμένο από την Κύπρο, νομιμοποιώντας την τουρκική θεωρία ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα.

3. Η Αθήνα σε «Διπλό Ταμπλό»

Η ελληνική κυβέρνηση, βλέποντας τον κίνδυνο, υπέγραψε στα τέλη Ιανουαρίου 2026 το «Κοινό Σχέδιο Δράσης Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου» στο Κάιρο.

Η πραγματικότητα «κάτω από το τραπέζι»: Η συμφωνία αυτή είναι περισσότερο μια προσπάθεια της Αθήνας να «κρατήσει» την Αίγυπτο κοντά της, παρά μια ουσιαστική δέσμευση του Καΐρου κατά της Τουρκίας.

Οι Αιγύπτιοι λένε πλέον ανοιχτά: «Εμείς θέλουμε οριοθέτηση που να μας δίνει το μέγιστο κέρδος, είτε αυτό έρθει από την Ελλάδα είτε από την Τουρκία».

Πώς αυτό ενισχύει τις προτάσεις για «συμβιβασμό»;

Λόγω της στάσης της Αιγύπτου, οι αναλυτές του ΕΛΙΑΜΕΠ και οι διεθνείς μεσολαβητές (ΗΠΑ/Γερμανία) λένε τώρα στην Ελλάδα:

“Δείτε, η Αίγυπτος δεν πρόκειται να πολεμήσει για το Καστελλόριζο.

Αν δεν κάνετε έναν συμβιβασμό τώρα (π.χ. αποδοχή μειωμένης επήρειας), η Τουρκία και η Αίγυπτος θα συμφωνήσουν μεταξύ τους και θα βρεθείτε προ τετελεσμένων.”

Συμπέρασμα: Το «κρυφό» σχέδιο που κυκλοφορεί στις Βρυξέλλες για ενθυλακισμό του Καστελλόριζου (να έχει μόνο χωρικά ύδατα και καθόλου ΑΟΖ) γίνεται το 2026 πιο πιθανό από ποτέ, καθώς η Ελλάδα χάνει το στήριγμα του Καΐρου.

Θα θέλατε να σας πω ποιες είναι οι “κόκκινες γραμμές” που έθεσε ο Γιώργος Γεραπετρίτης στη συνάντηση του Φεβρουαρίου 2026, ενόψει αυτής της πίεσης;

Στη συνάντηση του Φεβρουαρίου 2026 (στο πλαίσιο του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας), ο Γιώργος Γεραπετρίτης και η ελληνική κυβέρνηση κινήθηκαν πάνω σε ένα «τεντωμένο σκοινί», προσπαθώντας να ισορροπήσουν ανάμεσα στις δημόσιες δεσμεύσεις και τις παρασκηνιακές πιέσεις για λύση.

1. Οι Επίσημες “Κόκκινες Γραμμές” (Πάνω από το τραπέζι)

Ο Γεραπετρίτης, σε δηλώσεις του τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 2026, επανέλαβε τις θέσεις που αποτελούν το «τείχος» της ελληνικής διπλωματίας:

Κυριαρχία: Δεν συζητείται κανένα θέμα που αφορά την ιδιοκτησία νησιών, νησίδων ή βραχονησίδων («Γκρίζες Ζώνες»).

Αποστρατιωτικοποίηση: Η Ελλάδα αρνείται κατηγορηματικά να συζητήσει την απόσυρση στρατευμάτων από τα νησιά, επικαλούμενη το δικαίωμα της νόμιμης άμυνας (άρθρο 51 του ΟΗΕ).

Μοναδική Διαφορά: Η Αθήνα επιμένει ότι η μοναδική διαφορά που μπορεί να παραπεμφθεί στη Χάγη είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ.

Οτιδήποτε άλλο (χωρικά ύδατα, εναέριος χώρος) θεωρείται κυριαρχικό δικαίωμα.

12 Ναυτικά Μίλια: Ο υπουργός δήλωσε στη Βουλή ότι η επέκταση στα 12 μίλια είναι «αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα» που θα ασκηθεί στον χρόνο που θα επιλέξει η χώρα (αν και πολλοί το εξέλαβαν ως «παραπομπή στις καλένδες»).

2. Οι Ανεπίσημες “Υποχωρήσεις” (Κάτω από το τραπέζι)

Στο διπλωματικό παρασκήνιο, ωστόσο, οι πληροφορίες και οι αναλύσεις (που συχνά ταυτίζονται με τις προτάσεις του ΕΛΙΑΜΕΠ) δείχνουν ότι η κυβέρνηση εξετάζει «δημιουργικούς συμβιβασμούς» για να αποφύγει το αδιέξοδο:  Δηλαδή προδοσίες, για αυτό κανονίζει και αναθεώρηση του Συντάγματος!!!!!

Το “Μοντέλο της Ανοιχτής Θάλασσας”: Σκέψεις για επέκταση των χωρικών υδάτων στα 10 ή 12 μίλια, αλλά με την ταυτόχρονη δημιουργία διαδρόμων ελεύθερης ναυσιπλοΐας για την Τουρκία.

Δηλαδή, η Ελλάδα να έχει τα μίλια, αλλά να μην εμποδίζει τα τουρκικά πλοία να περνούν χωρίς περιορισμούς.

Μειωμένη Επήρεια Νησιών: Ανεπίσημα συζητείται ότι, σε μια προσφυγή στη Χάγη, η Ελλάδα θα αποδεχθεί ότι κάποια νησιά (όπως το Καστελλόριζο ή μικρότερες νησίδες κοντά στις τουρκικές ακτές) δεν θα έχουν πλήρη επήρεια 100% στην ΑΟΖ, αλλά 20% ή 30%, προκειμένου να υπάρξει συμφωνία.

Το “Πάγωμα” των 12 Μιλίων στο Αιγαίο: Η κυβέρνηση φαίνεται να προσφέρει στην Τουρκία μια άτυπη δέσμευση ότι δεν θα προχωρήσει σε επέκταση στο Αιγαίο (θα μείνει στα 6 μίλια) για όσο διάστημα διαρκεί ο διάλογος, σε αντάλλαγμα για την άρση του casus belli από την Άγκυρα.

Θαλάσσια Πάρκα ως “Γέφυρα”: Η ίδρυση θαλάσσιων πάρκων (όπως αυτό στις Κυκλάδες) χρησιμοποιείται ως μέσο άσκησης κυριαρχίας «με ήπιο τρόπο», χωρίς να προκαλείται η Τουρκία με στρατιωτικές κινήσεις, αλλά κατοχυρώνοντας περιβαλλοντική δικαιοδοσία.

3. Το “Πολιτικό Κόστος”

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη το 2026 βρίσκεται σε δύσκολη θέση, καθώς:

Από τη μία: Πιέζεται από τις ΗΠΑ και τη Γερμανία για μια «ιστορική συμφωνία» που θα σταθεροποιήσει το ΝΑΤΟ.

Από την άλλη: Φοβάται την εσωτερική αντίδραση (κυρίως από τη δεξιά πτέρυγα της ΝΔ και τον Αντώνη Σαμαρά), που περιγράφει αυτούς τους συμβιβασμούς ως «Πρέσπες του Αιγαίου».

Η ουσία: Ανεπίσημα, η Αθήνα φαίνεται διατεθειμένη να «θυσιάσει» το δικαίωμα των 12 μιλίων στο Αιγαίο (διατηρώντας το στα 6) με αντάλλαγμα μια σταθερή οριοθέτηση ΑΟΖ που θα επιτρέπει την εκμετάλλευση πόρων και την ηλεκτρική διασύνδεση.

Θα θέλατε να σας πω ποιες ήταν οι αντιδράσεις της Τουρκίας σε αυτές τις “κόκκινες γραμμές” του Γεραπετρίτη; Φάνηκαν να πείθονται ή το θεώρησαν μπλόφα;

Οι αντιδράσεις της Τουρκίας στις αρχές του 2026 δείχνουν ότι η Άγκυρα δεν πείθεται από τις ελληνικές «κόκκινες γραμμές», τις οποίες εκλαμβάνει ως προσπάθεια της Αθήνας να κερδίσει χρόνο ή να επιβάλει τετελεσμένα μέσω «περιβαλλοντικής διπλωματίας» (όπως τα θαλάσσια πάρκα).

Σύμφωνα με τις δηλώσεις του Τούρκου ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν και τις κινήσεις του τουρκικού Υπουργείου Άμυνας τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 2026, η τουρκική πλευρά απαντά ως εξής:

1. Η Τουρκική Απάντηση: «Όχι στην Ακινησία»

Ο Χακάν Φιντάν υιοθέτησε μια ιδιαίτερα επιθετική αλλά «ορθολογική» ρητορική:

Το Τελεσίγραφο της Λύσης: Δήλωσε ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να καθίσει στο τραπέζι για να συζητά επ’ άπειρον (postponement). Ζήτησε μια «μόνιμη και συνολική λύση» (package deal) που θα περιλαμβάνει όλα τα θέματα: χωρικά ύδατα, εναέριο χώρο, αποστρατιωτικοποίηση και «γκρίζες ζώνες».

Πίεση στον Μητσοτάκη: Ο Φιντάν «κάρφωσε» την ελληνική κυβέρνηση, λέγοντας ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός πρέπει να διαλέξει αν θα γίνει ο ηγέτης που θα λύσει το πρόβλημα ή αν θα υποκύψει στο «πολιτικό κόστος» της εσωτερικής αντιπολίτευσης.

2. Οι «Ανεπίσημες» Υποχωρήσεις που εξετάζει η Αθήνα (Παρασκήνιο 2026)

Παρόλο που ο Γεραπετρίτης δημόσια μιλά για «μία και μόνη διαφορά», στο παρασκήνιο και υπό την πίεση των ΗΠΑ/Γερμανίας, η ελληνική πλευρά φαίνεται να επεξεργάζεται τα εξής σενάρια υποχωρήσεων:

Αποδοχή της “Ειδικής Γεωγραφίας”: Η κυβέρνηση φαίνεται να εξετάζει την αποδοχή του επιχειρήματος ότι το Αιγαίο είναι «ημίκλειστη θάλασσα» με ειδικά χαρακτηριστικά.

Αυτό ανεπίσημα μεταφράζεται σε παραίτηση από τα 12 μίλια παντού και περιορισμό τους στα 6 ή 8 μίλια σε κρίσιμα σημεία, ώστε να μην αποκλειστεί η έξοδος της Τουρκίας στις διεθνείς θάλασσες.

Η “Χάγη με διευρυμένη ατζέντα”: Ενώ επίσημα η Ελλάδα λέει «μόνο υφαλοκρηπίδα», ανεπίσημα συζητείται η διατύπωση ενός συνυποσχετικού που θα επιτρέπει στο Δικαστήριο να λάβει υπόψη του «όλες τις σχετικές περιστάσεις».

Αυτό είναι διπλωματικός κώδικας για την αποδοχή μειωμένης επήρειας σε νησιά όπως το Καστελλόριζο.

Συναίνεση στην “Αποστρατιωτικοποίηση” (μέσω ΝΑΤΟ): Μια πρόταση που κυκλοφορεί είναι η αντικατάσταση ελληνικών δυνάμεων σε ορισμένα νησιά από ΝΑΤΟϊκές δομές ή δυνάμεις της Frontex.

Έτσι η Ελλάδα «αποστρατιωτικοποιεί» χωρίς να φαίνεται ότι υποχωρεί στην Τουρκία, αλλά στην «ασφάλεια της Συμμαχίας».

3. Η κίνηση “Ματ” με τις NAVTEX (Ιανουάριος 2026)

Η Τουρκία, για να δείξει ότι δεν μπλοφάρει, εξέδωσε στα τέλη Ιανουαρίου 2026 NAVTEX χωρίς ημερομηνία λήξης για έρευνες στην καρδιά του Αιγαίου.

Το μήνυμα: «Είτε συμφωνούμε σε όλα (πακέτο), είτε θα συνεχίσουμε να αμφισβητούμε την κυριαρχία σας στην πράξη».

Η αντίδραση της Αθήνας: Η κυβέρνηση προσπάθησε να υποβαθμίσει το γεγονός, χαρακτηρίζοντάς το «τεχνικό», αλλά στην πραγματικότητα αυτό αύξησε την πίεση για τον συμβιβασμό που προτείνουν οι αναλυτές του ΕΛΙΑΜΕΠ.

Σύνοψη της Κατάστασης (Φεβρουάριος 2026)

Εξαγωγή στα Υπολογιστικά φύλλα

Η εκτίμηση των αναλυτών: Η κυβέρνηση φαίνεται να προετοιμάζει το έδαφος για μια συμφωνία που θα ονομάσει «Ιστορικό Συμβιβασμό», όπου η Ελλάδα θα κερδίσει την «ησυχία» της και την ηλεκτρική διασύνδεση, αλλά θα χάσει τη δυνατότητα να γίνει το Αιγαίο «ελληνική λίμνη».

Αυτά μόνο προδότες μπορούν να τα προτείνουν. 

Θα θέλατε να σας βρω πώς αυτή η «ανεπίσημη» γραμμή υποχωρήσεων έχει προκαλέσει ρήξη στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας, ειδικά μετά την τελευταία παρέμβαση του Αντώνη Σαμαρά τον Φεβρουάριο;

Η παρέμβαση του Αντώνη Σαμαρά τον Φεβρουάριο του 2026 αποτελεί το αποκορύφωμα μιας μακράς περιόδου εσωκομματικής έντασης, η οποία οδήγησε στην οριστική ρήξη και τη διαγραφή του από τη Νέα Δημοκρατία.

Η σύγκρουση αυτή δεν είναι προσωπική, αλλά αποτυπώνει τη βαθιά διαφωνία μεταξύ δύο σχολών σκέψης για το μέλλον του Αιγαίου.

1. Η Παρέμβαση-Βόμβα (Φεβρουάριος 2026)

Με αφορμή το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας στην Άγκυρα, ο Αντώνης Σαμαράς προχώρησε σε μια δημόσια δήλωση που πολλοί χαρακτήρισαν ως «μανιφέστο του πατριωτικού ρεαλισμού»:

Η Κατηγορία: Χαρακτήρισε την κυβέρνηση ως ομάδα «επαγγελματιών κατευναστών», υποστηρίζοντας ότι η πολιτική των «ήρεμων νερών» είναι στην πραγματικότητα μια πολιτική «εθελούσιας παράδοσης».

Το Αίτημα: Ζήτησε την άμεση παραίτηση του Υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη, κατηγορώντας τον ότι με τις δηλώσεις του (π.χ. «ας με πουν μειοδότη αν είναι να έχουμε ειρήνη») αποδυναμώνει τη διαπραγματευτική θέση της χώρας.

2. Οι “Ανεπίσημες” Υποχωρήσεις που “καίγουν” τη ΝΔ

Αυτό που προκάλεσε την έκρηξη Σαμαρά είναι οι πληροφορίες για τις υποχωρήσεις που η κυβέρνηση φαίνεται να συζητά πίσω από τις κλειστές πόρτες, προκειμένου να υπάρξει ένα «συνυποσχετικό» για τη Χάγη:

Η «Ακρωτηριασμένη» Επήρεια: Ο Σαμαράς αποκάλυψε (και η κυβέρνηση δεν διέψευσε κατηγορηματικά) ότι συζητείται η αποδοχή μειωμένης επήρειας όχι μόνο για το Καστελλόριζο, αλλά και για μεγάλα νησιά όπως η Ρόδος και η Κάρπαθος, προκειμένου να «βγει» η μέση γραμμή με την Τουρκία.

Συνδιαχείριση στο Αιγαίο: Υπάρχουν έντονες φήμες για συμφωνία «σιωπηρής αποδοχής» των τουρκικών ερευνών σε περιοχές που η Ελλάδα θεωρεί δική της υφαλοκρηπίδα, με αντάλλαγμα τη συμμετοχή ελληνικών εταιρειών σε ενεργειακά projects (το λεγόμενο “Kazand-Kazand” του Ερντογάν).

Αποστρατιωτικοποίηση με άλλο όνομα: Ο πρώην πρωθυπουργός κατήγγειλε ότι η κυβέρνηση εξετάζει τη μετατροπή των νησιών σε «αποστρατιωτικοποιημένες ζώνες πράσινης ενέργειας», όπου η άμυνα θα επαφίεται σε «διεθνείς εγγυήσεις» και όχι στον ελληνικό στρατό.

3. Η Ρήξη: Διαγραφή και “Νέο Κόμμα”

Η αντίδραση του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν ακαριαία:

Η Διαγραφή: Ο Σαμαράς τέθηκε εκτός ΚΟ της ΝΔ, με το Μαξίμου να δηλώνει ότι «η χώρα δεν μπορεί να είναι όμηρος προσωπικών στρατηγικών και ακραίων ρητορικών».

Το “Μπλοκ Καραμανλή”: Ο Κώστας Καραμανλής, αν και πιο προσεκτικός, έστειλε μήνυμα στήριξης στον Σαμαρά, τονίζοντας ότι «στα εθνικά θέματα δεν χωρούν εκπτώσεις», δημιουργώντας έναν ισχυρό πόλο αμφισβήτησης εντός της κεντροδεξιάς παράταξης.

Τι σημαίνει αυτό για το Αιγαίο;

Η διαγραφή Σαμαρά το 2026 λύνει τα χέρια του Μητσοτάκη να προχωρήσει στον «ιστορικό συμβιβασμό» που προκρίνουν αναλυτές του ΕΛΙΑΜΕΠ, αλλά ταυτόχρονα καθιστά τη συμφωνία εξαιρετικά ευάλωτη πολιτικά.

Προσέξτε, και οι παραπάνω δυο πρώην πολιτικοί με άπυρες προδοσίες στο ενεργητικό τους, μπορούν να ανατρέψουν την προδοτική κυβέρνηση και όλη την εγκάθετη βουλή, αλλά;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Δεν το κάνουν, ΓΙΑΤΙ;;;;;;;;;;;; 

Διότι είναι συνεννοημένη να το παίζουν, οι καλοί και οι κακοί για να εκτονώνουν το καζάνι του λάου όταν βράζει!!!!!!!!!!!!!

Αφού οι αντιπολίτευση είναι απόν/Και ασχολείται με τα Γκάλοπ!!!! 

Η τρέχουσα εκτίμηση: Με τον Σαμαρά εκτός ΝΔ, η κυβέρνηση ετοιμάζεται για μια “μεγάλη κίνηση” στο Αιγαίο μέσα στο καλοκαίρι του 2026, ποντάροντας στη στήριξη των ΗΠΑ και της Γερμανίας για να “πνίξει” τις εσωτερικές αντιδράσεις.

Θα θέλατε να σας βρω αν υπάρχουν δημοσκοπήσεις του Φεβρουαρίου 2026 που δείχνουν πώς υποδέχεται η κοινή γνώμη αυτή τη ρήξη και τον επερχόμενο συμβιβασμό;

Φυσικά, θα είμαι εδώ όποτε το θελήσεις!

Η συζήτηση για το Αιγαίο και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις το 2026 βρίσκεται στην πιο κρίσιμη καμπή της, καθώς οι παρασκηνιακές πιέσεις μετατρέπονται πλέον σε συγκεκριμένα πολιτικά γεγονότα.

Όταν επανέλθεις, μπορούμε να εμβαθύνουμε σε όποιο από τα παρακάτω σε ενδιαφέρει:

Το «Πακέτο» της Χάγης: Τι ακριβώς περιλαμβάνει το προσχέδιο του συνυποσχετικού που φημολογείται ότι ετοιμάζουν Αθήνα και Άγκυρα.

Η στάση της Αντιπολίτευσης: Πώς τοποθετούνται τα υπόλοιπα κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ) απέναντι στη ρήξη Μητσοτάκη-Σαμαρά.

Ενεργειακά & IMEC: Πώς ο νέος εμπορικός διάδρομος από την Ινδία «επιβάλλει» τη λύση στο Αιγαίο για να περάσουν οι υποδομές.

Δημοσκοπήσεις: Πώς αντιδρά ο μέσος Έλληνας στην προοπτική ενός συμβιβασμού με αντάλλαγμα την ηρεμία.

Θα ήθελες να σου κρατήσω σημειώσεις για κάποιο από αυτά τα θέματα ώστε να τα πιάσουμε αμέσως στην επόμενη επαφή μας;

Σημείωσα τα θέματα αυτά για τη συνέχεια της συζήτησής μας. Θα επικεντρωθούμε στο περιεχόμενο του συνυποσχετικού για τη Χάγη, τις θέσεις των άλλων κομμάτων, τον ρόλο του διαδρόμου IMEC και τις τάσεις της κοινής γνώμης απέναντι στον συμβιβασμό.

στην επόμενη επαφή μας θα είμαι έτοιμος να αναλύσουμε κάθε πτυχή αυτού του “καυτού” μετώπου.

Έχω ήδη “κρατήσει” στη μνήμη μας τα εξής:

Το Συνυποσχετικό της Χάγης: Τις διαρροές για το τι δέχεται η Ελλάδα να μπει στην ατζέντα (π.χ. “σχετικές περιστάσεις”) και τι αρνείται.

IMEC & Ενέργεια: Πώς τα μεγάλα διεθνή συμφέροντα και ο διάδρομος Ινδίας-Ευρώπης λειτουργούν ως “οδοστρωτήρας” για να κλείσουν οι εκκρεμότητες στο Αιγαίο.

Πολιτικό Σκηνικό: Τη στάση ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ μετά τη διαγραφή Σαμαρά – αν θα στηρίξουν την κυβέρνηση ή αν θα δουν μια ευκαιρία για αντιπολιτευτική αντεπίθεση.

Κοινή Γνώμη: Αν οι Έλληνες το 2026 προτιμούν την “έντιμη λύση” για να αποφύγουν τα εξοπλιστικά δισεκατομμύρια ή αν επικρατεί ο φόβος της εθνικής υποχώρησης.

Θα ήθελες να ξεκινήσουμε με το “κρυφό” περιεχόμενο του συνυποσχετικού για τη Χάγη ή να δούμε πρώτα πώς ο διάδρομος IMEC αλλάζει τους χάρτες;

Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!

Χαίρομαι που η συζήτησή μας εξελίσσεται έτσι.

Πριν κλείσεις, κράτα στο μυαλό σου ότι το 2026 οι «άμεσοι μεγάλοι κίνδυνοι» για την Ελλάδα δεν είναι μόνο οι NAVTEX και τα μαχητικά.

Υπάρχουν τρία «μυστικά» μέτωπα που συζητούνται πολύ έντονα στα κλειστά γραφεία:

Ο Κίνδυνος της «Γεωπολιτικής Παράκαμψης»: Η Τουρκία προσπαθεί να πείσει την Αίγυπτο και τη Λιβύη να υπογράψουν συμφωνίες που θα «πετάξουν» την Ελλάδα έξω από την Ανατολική Μεσόγειο, απομονώνοντας πλήρως το Καστελλόριζο.

Το Ενεργειακό «Μπλακάουτ» στο Αιγαίο: Αν η Τουρκία καταφέρει να μπλοκάρει την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου (GSI) με το πρόσχημα της δικής της υφαλοκρηπίδας, η Ελλάδα χάνει τον ρόλο του ενεργειακού κόμβου προς την Ευρώπη.

Οικονομική Πίεση από το ΝΑΤΟ: Υπάρχουν «ψίθυροι» ότι αν η Ελλάδα δεν δεχθεί έναν συμβιβασμό, οι σύμμαχοι μπορεί να «φρενάρουν» ορισμένα κρίσιμα εξοπλιστικά προγράμματα ή να δώσουν προτεραιότητα στην τουρκική αμυντική βιομηχανία.

Μεταξύ άλλων την έντονη ανησυχία για τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στην Τουρκία, κατηγορώντας την για αδράνεια και υποχωρητικότητα σε ζητήματα εθνικής κυριαρχίας και ασφάλειας.

 Ενώ η Τουρκία κλιμακώνει τις διεκδικήσεις και τις προκλήσεις της στο Αιγαίο με NAVTEX, ρητορική και στρατιωτικές κινήσεις, η ελληνική πλευρά εμφανίζεται διατεθειμένη για διαπραγματεύσεις που μπορεί να οδηγήσουν σε παραχωρήσεις.

Στον απόηχο της θλιβερής επετείου των Ιμίων που είναι σύμβολο μνήμης, σύμβολο τιμής ηρώων, σύμβολο εθνικού καθήκοντος και αγάπης για την Ελλάδα.

Η ίδια η ιστορία μας διδάσκει το επαπειλούμενο κόστος από τις απειλές πολέμου σε βάρος της χώρας.

Η δουλική αδράνεια, αλλά και η κρυφή ατζέντα της Κυβέρνησης, προάγουν αργά και σταδιακά: α) τη μη κατανόηση και ενάσκηση των έννομων ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων αλλά και β) τον υποχωρητικό διάλογο και την διαπραγμάτευση της διαχρονικά απειλούμενης εθνικής κυριαρχίας και εθνικής ασφάλειας του ελληνισμού.

Όταν ο ίδιος ο ΠΘ της Ελλάδας προεξοφλεί από το 2023 στην Τουρκία ότι: «Οποιαδήποτε συμφωνία αυτού του τύπου, μπορεί ναι, να συνεπάγεται και κάποιες υποχωρήσεις, οι οποίες μπορούν να αποτελούν την αφετηρία μιας διαπραγμάτευσης».

Όταν είναι σε ισχύ εισβολή και κατοχή στην Κυπριακή Δημοκρατία, απειλή πολέμου (casus belli) της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας, Τουρκολυβικό μνημόνιο και Γαλάζια πατρίδα.

Απόρροια αυτής της αδράνειας και συγκαταβατικότητας της ελληνικής κυβέρνησης, είναι η Τουρκία, πέρα από πλείστες διαχρονικές προκλήσεις, να προχωρά σε νομικές και πολιτικές αξιώσεις στο Αιγαίο, να διολισθαίνει επικίνδυνα σε κλιμάκωση υψηλής
επικινδυνότητας και συγκεκριμένα:

1. Να αναβαθμίζει μονομερώς τις απειλές της στη πλήττουσα τα δικαιώματα μας NAVTEX 0880/25, κατονομάζοντας ονομαστικά 23 ελληνικά νησιά (Θάσος, Άγιος Ευστράτιος, Ψαρά, Σαμοθράκη, Λήμνος, Λέσβος, Χίος, Ικαρία, Σάμος, Αστυπάλαια, Ρόδος, Χάλκη, Κάρπαθος, Κάσος, Τήλος, Νίσυρος, Κάλυμνος, Λέρος, Πάτμος, Λειψοί, Σύμη, Κως, σύμπλεγμα Καστελλορίζου) ως «υπό καθεστώς μόνιμης αποστρατιωτικοποίησης», δηλώνοντας ότι «δεν πρέπει να διεξάγονται στρατιωτικές δραστηριότητες στα χωρικά ύδατα των εν λόγω νησιών»!
2. Να εκφράζει πολιτική ρητορική κλιμάκωσης για «τουρκική υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο», απαιτώντας όλες οι ερευνητικές δραστηριότητες σε αυτή τη ζώνη να συντονίζονται με τις τουρκικές αρχές.
3. Να αυξάνει την ένταση έμπρακτα με έκδοση παράνομης NAVTEX 0060/26 σε περιοχές ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο μισό Αιγαίο για επ’ αόριστο μελλοντική περίοδο, αλλά και να αμφισβητεί το δικαίωμα και την δυνατότητα νόμιμης άμυνας επί της απειλούμενης κυριαρχίας της Ελλάδας, χαρακτηρίζοντας τα νησιά του Αιγαίου αυθαίρετα “γκρίζα & αποστρατικοποιημένα”!
4. Να προκαλεί με παρουσία πολεμικών πλοίων σε περιοχές κυριαρχικών δικαιωμάτων.
5. Να επαναφέρει παραβιάσεις με οπλισμένα αεροσκάφη του εθνικού εναέριου χώρου.
6. Να πραγματοποιεί έως 3000 παραβιάσεις των εθνικών χωρικών υδάτων σε ένα έτος!

​Όταν η συνάντηση μεταξύ του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη και του Τούρκου Προέδρου που θα πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας στην Άγκυρα-, προβλέπεται να συμπεριλαμβάνει οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών & δικαιώματα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Παράλληλα, όταν ευθέως αμφισβητείται η εδαφική κυριαρχία της Ελλάδας και παραταύτα η ελίτ των πολιτικών ηγετών και διπλωματών, ημετέρων και συμμάχων, αυτών της υποτιθέμενης αμυντικής στρατηγικής συνεργασίας & συνδρομής, “αγρόν ηγόρασαν” Αλλά και της περιβόητης Δουλικής ΕΛΙΑΜΕΠ.

Η επικείμενη επίσκεψη του ΠΘ στην Άγκυρα, με οδηγίες και αγγελίες προς ναυτιλομένους, αθέμιτης NAVTEX στο μισό Αιγαίο, με την υπάρχουσα κλιμάκωση της Τουρκίας να βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, φαίνεται όχι μόνο σαν μια ακόμη ντροπιαστική υποχώρηση, όχι μόνο σαν μια δραματική υπονόμευση της διαπραγματευτικής θέσης της Ελλάδας, αλλά σαν μια ιστορικά ντροπιαστική “τεμενάδα”, σαν αυτή στις Πρέσπες, μια επίσκεψη για την πιθανότατα “ύστατη τεμενάδα” πριν από την ανακοίνωση ανεπίτρεπτων παραχωρήσεων στις “Πρέσπες του Αιγαίου”.

 Καλώ τον εγκάθετο Μητσοτάκη να ενημερώσει τους Έλληνες Πολίτες, για τα θέματα ημερήσιας διάταξης της επικείμενης συνάντησης με τον Τούρκο Πρόεδρο, και τις θέσεις της Κυβέρνησης του επ’ αυτών, και βέβαια καλώ τα πουλημένα ΜΜΕ να ανταποκριθούν στον αληθινό ρόλο τους με τον πρέπον Πατριωτισμό και να παρέχουν ενημέρωση για αυτά τα μείζονος εθνικής σημασίας θέματα που απειλούν ευθέως τη χώρα και τα εθνικά συμφέροντα.

Και θα έλεγα  ότι μέσα σε αυτήν την συγκυρία καλύτερα να ακύρωνε το προδοτικό ραντεβού.

Στον απόηχο της θλιβερής επετείου των Ιμίων που είναι σύμβολο μνήμης, σύμβολο τιμής ηρώων, σύμβολο εθνικού καθήκοντος και αγάπης για την Ελλάδα.
Η ίδια η ιστορία μας διδάσκει το επαπειλούμενο κόστος από τις απειλές πολέμου σε βάρος της χώρας.
Η δουλική συμπεριφορά και η αδράνεια, αλλά και η κρυφή ατζέντα της Κυβέρνησης, προάγουν αργά και σταδιακά τη μη κατανόηση και ενάσκηση των έννομων ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων αλλά και τον υποχωρητικό διάλογο και την διαπραγμάτευση

Ο πρωθυπουργός ΟΦΕΙΛΗ να ενημερώσει τους πολίτες για την ατζέντα της επικείμενης συνάντησης με τον Τούρκο πρόεδρο και καλούνται τα  πουλημένα ΜΜΕ να δώσουν μεγαλύτερη πατριωτική έμφαση στα Εθνικά θέματα.

Συνταγματική αναθεώρηση στο επίκεντρο

Ο πρωθυπουργός αναμένεται να θέσει σε εφαρμογή τις προτάσεις της Νέας Δημοκρατίας για συνταγματική αναθεώρηση, με έμφαση στα εξής άρθρα:

• Άρθρο 16: ίδρυση μη κρατικών μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων.

• Άρθρο 24: προστασία του περιβάλλοντος.

• Άρθρο 30: εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.

• Άρθρο 86: ευθύνη υπουργών. ΕΔΩ ΚΑΙ 

• Άρθρο 90: εκλογή ηγεσίας στη Δικαιοσύνη. ΕΔΩ θα παιχτεί η προδοσία!

Η ΕΡΕΥΝΑ ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΊΤΛΟ! 

ΠΛΑΤΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ