Η ΩΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Επικοινωνία εδώ

Για σχόλια, καταγγελίες και επικοινωνία στο

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΘΕΜΑΤΩΝ

ΒΟΥΛΗ

ΕΛΛΗΝΕΣ Η ΑΡΧΉ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Η Γενετική Ιστορία των Κατοίκων της Ελλάδας: Το DNA των Ελλήνων

ΚΑΙΡΟΣ

O καιρός σήμερα

ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ

ο Μητροπολίτης Σεραφείμ Πειραιώς ΑΦΟΡΙΣΕ ΤΟΝ ΣΤΙΒΕΝ ΧΟΚΙΝΓΚ ΠΟΥ… ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΙΣΧΥΡΙΣΤΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ, ε κύριε Χοκινγκ πας να χαλάσεις την μάσα!!!!!!!!!!!!! από τους αιώνιους τεμπέληδες, εξουσιαστές της Ψυχής;;;;

Αποτέλεσμα εικόνας για Στίβεν Χόκινγκ

Θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι το αγαπημένο μέρος του Στίβεν Χόκινγκ στη Γη θα ήταν η πατρίδα του η Αγγλία. Μόνο που ένα μυαλό σαν τον Χόκινγκ σπανίως δίνει τις απαντήσεις που φανταζόμαστε!

Στο νέο ντοκιμαντέρ των 25 λεπτών με τίτλο «Τα αγαπημένα μέρη του Στίβεν Χόκινγκ» που έρχεται από το CuriosityStream ο φυσικός κάθεται στο πιλοτήριο ενός διαστημόπλοιου σχεδιασμένου ειδικά γι’ αυτόν και μας ταξιδεύει – που αλλού στο διάστημα!

Η προσομοίωση είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα καθώς το κοινό έχει την ευκαιρία να ανακαλύψει τα πέντε πιο αγαπημένα μέρη του Χόκινγκ στο σύμπαν!

Ποια είναι αυτά;

Το Big Bang. Σε πιο άλλο μέρος θα ήθελε να βρεθεί ο μεγάλος φυσικός, περισσότερο, από τον χώρο και τον χρόνο που σηματοδότησαν την αρχή του σύμπαντος;

Ο Στίβεν Χόκινγκ εδώ αδράττει την ευκαιρία να εξηγήσει ότι το Big Bang δεν ήταν και τόσο… big όσο πιστεύει ο κόσμος. «Δεν υπήρξαν πυροτεχνήματα» εξηγεί. «Δεν υπήρχε φως για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια».

Για την ακρίβεια τα όποια εντυπωσιακά φωτεινά φαινόμενα υπήρξαν, ήρθαν 380 χιλιάδες χρόνια μετά την έκρηξη.

Η μαύρη τρύπα στο κέντρο του Γαλαξία μας.

Οι φαν του Interstellar θα ξετρελαθούν με αυτή τη σκηνή καθώς η μαύρη τρύπα είναι τερατώδης σε σχέση με αυτή που απεικονίζεται στην ταινία.

Εδώ ο Χόκινγκ εξηγεί το μηχανισμό πίσω από την «ακτινοβολία Χόκινγκ» και πώς άλλαξε τρόπο σκέψης για τη συμπεριφορά της μαύρης τρύπας.

Ο πλανήτης Gliese 832 c.

Ο Χόκινγκ μας ξεναγεί στον κοντινότερο στη Γη πλανήτη που θα μπορούσε να θέσει υποψηφιότητα για να κατοικηθεί.

«Τα φυτά εδώ δεν θα ήταν πράσινα» λέει ο Χόκινγκ.

«Η φωτοσύνθεση με το κόκκινο φως του ηλίου θα έδινε μοβ ή μαύρο φύλλωμα.

Θα μπορούσαν να υπάρξουν ζώα, πιθανώς και έξυπνα».

Ο πλανήτης βρίσκεται υπό εξερεύνηση.

Ο Χόκινγκ λέει ότι «η εύρεση ευφυούς ζωής στον πλανήτη θα ήταν η μεγαλύτερη ανακάλυψη στην ιστορία. Τότε θα ήμασταν υποχρεωμένοι να αλλάξουμε».

Ο Κρόνος. Ο Χόκινγκ λατρεύει τον πλανήτη με τα τεράστια εντυπωσιακά «δαχτυλίδια» και τα περισσότερα από 60 φεγγάρια. «Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι στο μέλλον θα αποτελέσει ένα τεράστιο τουριστικό hot spot, πλήρες, με τις καντίνες του – που θα πουλάνε hot dog – και παιδάκια που θα ουρλιάζουν», λέει.

Η Γη. Πέμπτη και καταϊδρωμένη. Ο Χόκινγκ πάντως της κάνει τη χάρη. Ολόκληρος ο πλανήτης ανήκει στα αγαπημένα του μέρη, ωστόσο, αντί για την βροχερή Αγγλία, προτιμά την ηλιόλουστη Σάντα Μπάρμπαρα στην Καλιφόρνια, όπου πέρασε πολλές χαρούμενες ώρες με την οικογένειά του το 1974.

Εκεί δίδασκε εκείνη την εποχή και παράλληλα αντιμετώπιζε τα πρώτα στάδια της νευροεκφυλιστικής νόσου του. «Ήταν το σπίτι μου μακριά από το σπίτι… Ένας κόσμος μακριά από τους γκρίζους ουρανούς του Κέιμπριτζ.

Έχω ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, αλλά ποτέ δεν έχω βρει, πουθενά, κάτι σαν και αυτό το μέρος. Ακόμη και τώρα επισκέπτεται όποτε μπορεί το Ινστιτούτο Θεωρητικής Φυσικής στη Σάντα Μπάρμπαρα το οποίο αποκαλεί: «το ιδανικό μέρος για να σκεφτείς με ανοιχτό μυαλό».

Ο Χόκινγκ μπορεί να πιστεύει ότι η επαφή με τους εξωγήινους μπορεί να είναι καταστροφική για τους ανθρώπους αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα ήθελε να εξερευνήσει το σύμπαν από κοντά.

«Ο στόχος μου είναι απλός: η πλήρης κατανόηση του σύμπαντος.

Το όνειρό μου ήταν πάντα να εξερευνήσω το διάστημα.

Οπότε αν μπορούσα… Θα πήγαινα παντού και θα έβλεπα τα πάντα».

Από το geek wire

http://tvxs.gr/news/sci-tech/

ο Μητροπολίτης Σεραφείμ Πειραιώς ΑΦΟΡΙΣΕ ΤΟΝ ΣΤΙΒΕΝ ΧΟΚΙΝΓΚ ΠΟΥ… ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΙΣΧΥΡΙΣΤΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ, ε κύριε Χοκινγκ πας να χαλάσεις την μάσα!!!!!!!!!!!!! από τους αιώνιους τεμπέληδες, εξουσιαστές της Ψυχής;;;;

Τα φώτα της δημοσιότητας συγκεντρώνει για μια ακόμη φορά ο διάσημος αστροφυσικός Στίβεν Χόκινγκ. που ως γνωστόν είναι παράλυτος και επικοινωνεί μέσω ειδικά σχεδιασμένου για αυτόν τον σκοπό υπολογιστή.

Ο Χόκινγκ προλογίζει το βιβλίο «Starmus, 50 Years of Man in Space» στο οποίο περιέχονται δοκίμια και διαλέξεις του φεστιβάλ αστρονομίας Starmus που διεξάγεται τα τελευταία χρόνια στα Κανάρια Νησιά.

Ο Βρετανός επιστήμονας κάνει σε αυτόν τον πρόλογο κάνει ειδική αναφορά στο περίφημο μποζόνιο Χιγκς, το επονομαζόμενο «σωματίδιο του Θεού», υποστηρίζοντας ότι είναι πιθανό να προκαλέσει την καταστροφή του Σύμπαντος.

 

Κοσμική ανανέωση

Ο Χόκινγκ είναι όπως φαίνεται υποστηρικτής της θεωρίας του λεγόμενου «κυκλικού Σύμπαντος». Πρόκειται για μια θεωρία που αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 σύμφωνα με την οποία υπάρχει ένας αέναος κύκλος δημιουργίας συμπάντων.

Η θεωρία αυτή βασίζεται στην ιδέα ενός κοσμικού «κενού» ή ενός «ασταθούς κενού» όπως το ονομάζουν οι ειδικοί.

Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία εκτός από τον τρισδιάστατο κόσμο που εμείς βιώνουμε και αντιλαμβανόμαστε υπάρχει και ένας ακόμη τρισδιάστατος κόσμος που δεν μπορούμε να δούμε και να αντιληφθούμε.  Τους δύο κόσμους χωρίζει μια τέταρτη διάσταση που λειτουργεί ως ένα αδιαπέραστος κοσμικός φράχτης.

Σε αυτόν τον φράχτη όμως υπάρχει ένα κενό, μικρό μεν αλλά ικανό, όταν δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες, να επιτρέψει την αλληλεπίδραση των δύο κόσμων με τρόπο τέτοιον που τελικά να οδηγήσει στην αντικατάσταση του δικού μας σύμπαντος.

Η φυσαλίδα-σκούπα

Η συμπαντική εναλλαγή γίνεται σύμφωνα με αυτή τη θεωρία μέσω μιας φυσαλίδας που κβαντικές διακυμάνσεις δημιουργούν σε κάποιο κενό του υπαρκτού σύμπαντος.

Αυτή η φυσαλίδα αρχίζει να μεγαλώνει και καθώς μεγαλώνει «καταπίνει» τον χώρο, δηλαδή το σύμπαν, στο όποιο δημιουργήθηκε επιτρέποντας έτσι σε ένα νέο σύμπαν να εγκατασταθεί στη θέση του προηγούμενου.

Η θεωρία αυτή δεν είχε βρει πολλούς υποστηρικτές στην επιστημονική κοινότητα μέχρις ότου το 2012 επετεύχθη ο εντοπισμός του μποζονίου Χιγκς, του ιερού δισκοπότηρου της Φυσικής.

Πρόσφατες αναλύσεις υποδεικνύουν ότι το μποζόνιο Χιγκς διαθέτει ενέργεια 126 δισεκατομμύρια ηλεκτροβόλτ (eV), ή αλλιώς ότι έχει 126 φορές μεγαλύτερη μάζα από το πρωτόνιο.

Αυτό σημαίνει ότι το σύμπαν μπορεί να είναι θεμελιωδώς ασταθές αφού για να είναι σταθερό θα έπρεπε (θεωρητικώς) η ενέργεια του μποζονίου Χιγκς να είναι περίπου 130 δισ. eV.

Αυτή η εξέλιξη έφερε στο προσκήνιο τη θεωρία του κυκλικού Σύμπαντος με αρκετούς επιστήμονες, ανάμεσα τους και μεγάλα ονόματα όπως ο Χόκινγκ, να τη βρίσκουν ιδιαίτερα ελκυστική και να θεωρούν πιθανό το μποζόνιο Χιγκς να προκαλέσει το τέλος του Σύμπαντος (μας).

Αργεί ακόμη…

Βέβαια ακόμη και αν το κυκλικό Σύμπαν είναι τελικά ένα υπαρκτό φαινόμενο οι επιστήμονες αναφέρουν ότι είμαστε ασφαλείς για πάρα πολλά δισεκατομμύρια έτη.

Οπως αναφέρουν ακόμη και αν αυτή η καταστροφική φυσαλίδα έκανε την εμφάνιση της σήμερα η επέκταση της στο Σύμπαν θα γινόταν με την ταχύτητα του φωτός (αν δεχτούμε τη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν) και έτσι θα χρειαζόταν περί τα δέκα δις έτη μέχρι να φτάσει στο ηλιακό μας σύστημα.

Ετσι και αλλιώς η Γη θα έχει καταστραφεί πολύ νωρίτερα αφού υπολογίζεται ότι σε 4,5 δισ. έτη ο Ηλιος που θα βρίσκεται τότε στη φάση του «κόκκινου γίγαντα» θα μετατρέψει τον πλανήτη μας σε ένα πυρακτωμένο βράχο ή θα διογκωθεί τόσο πολύ που τελικά θα τον καταπιεί.

Το μποζόνιο Χιγκς

Ό,τι υπάρχει στο Σύμπαν πιστεύεται ότι χωρίζεται σε δύο κατηγορίες στοιχειωδών σωματιδίων.

Η πρώτη είναι τα φερμιόνια, τα οποία είναι συστατικά της ύλης.

Η δεύτερη είναι τα μποζόνια, τα οποία λειτουργούν ως φορείς των φυσικών δυνάμεων και των αντίστοιχων πεδίων τους.

Το φωτόνιο, για παράδειγμα, μεταδίδει την ηλεκτρομαγνητική δύναμη στη μορφή φωτός και είναι φορέας του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου.
Το μποζόνιο του Χιγκς είναι το σωματίδιο που αντιστοιχεί στο πεδίο του Χιγκς, το οποίο προσδίδει μάζα στην ύλη.

Είναι στοιχειώδες σωματίδιο, δηλαδή δεν έχει εσωτερική δομή και δεν αποτελείται από άλλα, συστατικά σωματίδια.

Παρόλα αυτά, είναι εξαιρετικά ασταθές και όταν σχηματιστεί καταρρέει σχεδόν ακαριαία και δίνει άλλα υποατομικά σωματίδια.

Αν και λέγεται και γράφεται ευρέως ότι το μποζόνιο του Χιγκς δίνει στα στοιχειώδη σωματίδια τη μάζα τους, αυτό δεν είναι απόλυτα σωστό.

Τη μάζα τη δίνει το πεδίο του Χιγκς, το οποίο δεν τη δημιουργεί εκ του μηδενός αλλά την εμπεριέχει από πριν ως ενέργεια.

Τη στιγμή που εμφανίστηκε το Σύμπαν, τα στοιχειώδη σωματίδια δεν είχαν μάζα. Αυτό άλλαξε ένα τρισεκατομμυριοστό του δευτερολέπτου αργότερα, όταν εμφανίστηκε το πεδίο του Χιγκς, λέει η θεωρία, την οποία πρότειναν τη δεκαετία του 1960 οι Χιγκς και Ενγκλέρ και άλλοι θεωρητικοί φυσικοί.

………………………………

Hugh Everett – Η θεωρία των πολλών συμπάντων :

Η ερμηνεία πολλών συμπάντων – κόσμων της κβαντικής μηχανικής είναι η ιδέα ότι όλες οι πιθανές εναλλακτικές ιστορίες του σύμπαντος υπάρχουν πραγματικά.

Σε κάθε χρονική στιγμή, το σύμπαν χωρίζεται σε ένα πλήθος υπάρξεων στην οποία κάθε πιθανή έκβαση, κάθε κβαντικής διαδικασίας  συμβαίνει στην πραγματικότητα.
Η θεωρία των πολλαπλών κόσμων προτάθηκε από τον Hugh Everett τo 1957. 
Ο Hugh Everett, τελειόφοιτος τότε του Πρίνστον, συμφωνούσε  με πολλά από αυτά που ο αξιοσέβαστος φυσικός Niels Bohr είχε προτείνει για τον κβαντικό κόσμο.

Συμφωνούσε με την ιδέα της επαλληλίας, καθώς και με την έννοια των κυμματοσυναρτήσεων.

Αλλά ο Everett διαφώνησε με τον Bohr σε ένα ζωτικής σημασίας θέμα καθώς απορούσε πώς κατέρρεαν, σύμφωνα με την ερμηνεία της Κοπεγχάγης, «μαγικά» οι κυματικές συναρτήσεις μετά από κάθε κβαντική μέτρηση ή παρατήρηση και αναζητούσε άλλες εναλλακτικές απαντήσεις.

Παροτρυνόμενος από το διάσημο καθηγητή του J. Wheeler να διερευνήσει μια άλλη εναλλακτική ερμηνεία των κβαντικών φαινομένων, κατέληξε στη διατύπωση της Μεταθεωρίας της Σχετικής Κατάστασης ή Θεωρίας της Παγκόσμιας Κυματοσυνάρτησης, η οποία είναι γνωστή σήμερα σαν η Θεωρία των Πολλών Κόσμων.

Η θεωρία των πολλών κόσμων, η οποία ας σημειωθεί είναι μια καθαρά μαθηματική θεωρία, με πολύ δύσκολα μαθηματικά, στηρίζεται σε δυο βασικές υποθέσεις.

Η πρώτη είναι ότι η κυματοσυνάρτηση εκτός απο το κωδικοποιεί όλες τις πληροφορίες για ένα αντικείμενο, έχει μια αντικειμενική ύπαρξη, ανεξάρτητη από τον παρατηρητή, και ταυτίζεται στη πραγματικότητα με το αντικείμενο.

Η δεύτερη είναι ότι η κυματοσυνάρτηση υπακούει στην ίδια πάντα κυματική εξίσωση, ακόμα και στη διάρκεια της παρατήρησης, με τον παρατηρητή να μη παίζει κανένα ιδιαίτερο ρόλο στη θεωρία και να μην προκαλεί επομένως καμιά κατάρρευση της κυματικής συνάρτησης.

Ενώ η ερμηνεία της Κοπεγχάγης προβάλλει την άποψη ότι τίποτα δεν είναι πραγματικό μέχρι να παρατηρηθεί, η θεωρία των Πολλών Κόσμων υποστηρίζει ότι όλα τα κβαντικά ενδεχόμενα είναι πραγματικά και πραγματοποιούνται σε ισάριθμους κόσμους του «υπερχώρου». Με άλλα λόγια κάθε φορά που το σύμπαν αναγκάζεται να επιλέξει ανάμεσα σε ένα πλήθος διαφορετικών ενδεχομένων, τα πραγματοποιεί όλα.

Χωρίζεται δηλαδή σε ισάριθμα σύμπαντα με αντίστοιχους παρατηρητές, που παρατηρεί ο καθένας την πραγματοποίηση ενός από αυτά τα ενδεχόμενα, νομίζοντας ότι αυτός είναι που προκάλεσε τη κατάρρευση της κυματικής συνάρτησης σε μια μοναδική κβαντική δυνατότητα.

Δεν υπάρχει επομένως ένα μέλλον, αλλά πολλά μέλλοντα, όσα και τα δυνατά ενδεχόμενα.

Το τελικό αποτέλεσμα των διακλαδούμενων επιλογών είναι μια άπειρη ακολουθία «παράλληλων» κόσμων που δεν επικοινωνούν μεταξύ τους
Αν κάθε απόφαση που παίρνουμε επηρεάζει το μέλλον μας, τότε σίγουρα θα πρέπει να υπάρχουν άπειρα μέλλοντα.

Αν πεθάνουμε σε ένα ατύχημα, μπορεί ο θάνατός μας να φαίνεται τελεσίδικος, αλλά σύμφωνα με τη θεωρία των πολλών συμπάντων -κόσμων σε ένα άλλο κλάδο της πραγματικότητας το ατύχημα δε συνέβη κι εξακολουθούμε να ζούμε.

Μπορεί το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο να φαίνεται στο κόσμο μας ότι τον κέρδισαν οι σύμμαχοι, αλλά σε έναν άλλο παράλληλο, πραγματικό επίσης κόσμο, τον έχουν κερδίσει οι Χιτλερικοί.

Παρόλο που ο πυρηνικός πόλεμος αποφεύχθη στο κόσμο μας στη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, σε έναν άλλο εναλλακτικό, πραγματικό επίσης κόσμο, αυτός τελικά συνέβη με μοιραίες καταστροφές για την ανθρωπότητα.
Η πραγματοποίηση όλων των δυνατοτήτων μας θυμίζει το σύστημα του Πήτερ Ουσπένσκι στο βιβλίο του Ένα Νέο Πρότυπο του Σύμπαντος όπου ορίζει ένα εξαδιάστατο χώρο με τρεις χωρικές και τρεις χρονικές διαστάσεις, με το χώρο θεωρούμενο σα μια στερεή σπείρα.

Επειδή όμως είμαστε μονοδιάστατα όντα σε σχέση με το χρόνο, τον βλέπουμε και τον αντιλαμβανόμαστε μόνο σα μια γραμμή, σαν αποτελούμενο από το «πριν», το «τώρα» και το «μετά», τη πραγματοποίηση δηλαδή μίας μόνο δυνατότητας κάθε φορά από το σύνολο όλων των δυνατοτήτων που εμπεριέχονται σε μια δεδομένη χωροχρονική στιγμή.

Μας διαφεύγει ο παράλληλος κόσμος ή οι παράλληλοι χρόνοι, η πέμπτη διάσταση της «Αιωνιότητας», που αποτελεί την αέναη πραγματοποίηση μιας δυνατότητας και η έκτη διάσταση «της πραγματοποίησης όλων των δυνατοτήτων» σε όλες τις δυνατές χρονικές κατευθύνσεις του τρισδιάστατου σπειροειδούς, στερεού τελικά χρόνου.
Στη κλασσική φυσική το μέλλον προσδιορίζεται πλήρως από το παρελθόν κι επομένως δεν μπορεί να υπάρχει σε αυτή καμιά θέση για την ελεύθερη βούληση.

Αντίθετα, στους πολλαπλούς εναλλακτικούς κόσμους της κβαντικής φυσικής με τη πραγματοποίηση όλων των ενδεχομένων, υπάρχει αρκετός χώρος για την ελεύθερη βούληση.

Σύμφωνα με την ερμηνεία των πολλών κόσμων το μέλλον δεν είναι καθορισμένο, αλλά το παρελθόν είναι.

Με τη πράξη της παρατήρησης έχουμε επιλέξει μια πραγματική ιστορία μέσα από τις διάφορες πολλαπλές πραγματικότητες.

Αυτό ισχύει για όλη τη διαδρομή μας προς τα πίσω μέχρι τη Μεγάλη Έκρηξη.

Ανά πάσα στιγμή το σύμπαν διχάζεται μαζί με μας σε χιλιάδες αντίγραφα, όλα το ίδιο πραγματικά, σε καθένα από τα οποία πραγματοποιείται και ένα από τα δυνατά ενδεχόμενα.

Ο DeWitt, που υποστήριξε με θέρμη τη θεωρία του Everett, αναφέρει το σοκ που αισθάνθηκε τη πρώτη φορά που συνάντησε αυτή την ιδέα, «την ιδέα 10100 ελαφρά διαφορετικών αντιγράφων κάποιου πρωτότυπου που διαιρούνται όλα συνεχώς σε περαιτέρω αντίγραφα».

Μερικοί πιστεύουν ότι ο υπερχώρος μπορεί να μη διαθέτει αρκετό χώρο για να φιλοξενήσει όλες αυτές τις δυνατότητες και να απορρίπτει έτσι τις πιο εξωφρενικές και «διαταραγμένες», οι οποίες θα πρέπει άλλωστε να έχουν μια μηδενική πιθανότητα.

Παρόλο που η ερμηνεία του Everett υποστηρίζει ότι όλα είναι δυνατά, αυτό δε σημαίνει αναγκαστικά ότι πραγματοποιούνται όλα όσα μπορούμε να φαντασθούμε.

Μπορούμε να φαντασθούμε αδύνατα πράγματα με μηδενική πιθανότητα που οι πραγματικοί κόσμοι να μην μπορέσουν να περιλάβουν ποτέ.
Αν θέλουμε να εξηγήσουμε το πείραμα των δύο οπών με τη θεωρία των πολλών κόσμων, θα λέγαμε ότι όταν ένα σωματίδιο, όπως π.χ. το ηλεκτρόνιο, αντιμετωπίζει μια κβαντική επιλογή, να περάσει από την τρύπα Α ή την τρύπα Β, τότε αυτό και ολόκληρο το σύμπαν χωρίζεται σε δυο μέρη.

Στο ένα σύμπαν το ηλεκτρόνιο περνά από τη τρύπα Α και στο άλλο από τη τρύπα Β. Σε καθένα τώρα από τα δυο αυτά σύμπαντα υπάρχει ένας παρατηρητής που το βλέπει να περνά από την αντίστοιχη τρύπα.

Από κει και πέρα τα δυο αυτά σύμπαντα παραμένουν πλήρως ξεχωριστά, χωρίς να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους.
Εκτός από το πείραμα των δύο οπών υπάρχει και το περίφημο πείραμα σκέψης της «γάτας του Σρέντιγκερ» που διατύπωσε ο διάσημος φυσικός κι ένας από τους βασικούς θεμελιωτές της κβαντικής θεωρίας Έργουιν Σρέντιγκερ, ο οποίος παρόλα αυτά πολέμησε στην αρχή με πάθος τις παράδοξες συνέπειές της.

Σύμφωνα με αυτόν μέσα σε ένα κλουβί υπάρχει μια γάτα, ένα ραδιενεργό υλικό, ένας ανιχνευτής σωματιδίων κι ένα μπουκάλι με δηλητήριο.

Ο ανιχνευτής λειτουργεί για ένα μικρό χρονικό διάστημα και αν ανιχνεύσει τότε κάποιο σωματίδιο που εκπέμφθηκε από το ραδιενεργό υλικό, μια αυτόματη διάταξη σπάει το μπουκάλι με το δηλητήριο και η γάτα πεθαίνει.

Το ερώτημα είναι σε ποια κατάσταση βρίσκεται η γάτα όταν δεν κοιτάμε το κλουβί.

Σύμφωνα με το Σρέντιγκερ δεν μπορεί αυτή να είναι νεκροζώντανη.

Ή θα είναι ζωντανή, αν στον αντίστοιχο χρόνο δεν ανιχνεύθηκε κανένα σωματίδιο, ή νεκρή, αν ανιχνεύθηκε.

Κάπου λοιπόν η κβαντική θεωρία θα πρέπει να κάνει λάθος.

Οι υποστηρικτές όμως της ερμηνείας της Κοπεγχάγης απαντούν ότι σε αυτή τη περίπτωση η γάτα δεν είναι ούτε ζωντανή, ούτε νεκρή, μέχρι να παρατηρήσουμε το κλουβί.

Όσο δεν το παρατηρούμε, αυτή παραμένει σε μια απροσδιόριστη κατάσταση.

Καμιά από τις δυνατότητες (κυματοσυναρτήσεις) που υπάρχουν γι αυτή (ζωντανή ή νεκρή) δεν είναι πραγματική, εκτός και αν παρατηρηθεί.

Η ραδιενεργή διάσπαση ούτε έχει συμβεί, ούτε δεν έχει συμβεί και η γάτα ούτε έχει πεθάνει ούτε είναι ζωντανή, μέχρι να κοιτάξουμε στο εσωτερικό του κουτιού και να δούμε τι έγινε (να προκαλέσουμε τη κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης).
Σύμφωνα τώρα με τη θεωρία των πολλαπλών κόσμων το σύμπαν έχει χωρισθεί σε δυο σύμπαντα στο ένα από τα οποία η γάτα είναι ζωντανή και στο άλλο νεκρή.

Τελικά κοιτώντας στο κουτί να δούμε ποιο ακριβώς από τα δυο συμβαίνει, επιλέγουμε, για τους δικούς μας λόγους, να μεταφέρουμε τη συνείδησή μας σε ένα από τα δυο αυτά σύμπαντα.

Στο άλλο όμως σύμπαν υπάρχει ένας άλλος εαυτός μας ή αντίγραφό μας που παρατηρεί να πραγματοποιείται το αντίθετο ακριβώς ενδεχόμενο!

Κάθε κβαντική μέτρηση ή παρατήρηση διχάζει τον παρατηρητή σε ένα αριθμό αντιγράφων, με κάθε αντίγραφο να παρατηρεί ένα ακριβώς από τα δυνατά αποτελέσματα της μέτρησης και ανίδεο των άλλων αποτελεσμάτων και όλων των άλλων παρατηρητών-αντιγράφων του.

Η κυματοσυνάρτηση, αντί να καταρρεύσει τη στιγμή της παρατήρησης, συνεχίζει να αναπτύσσεται με ένα καθαρά ντετερμινιστικό τρόπο, αγκαλιάζοντας όλες τις δυνατές λύσεις.

Όλα τα αποτελέσματα υπάρχουν συγχρόνως, αλλά δεν αλληλεπιδρούν περαιτέρω μεταξύ τους, με τον κάθε μοναδικό προηγούμενα κόσμο να έχει διχαστεί σε αμοιβαία μη παρατηρήσημους, αλλά εξίσου πραγματικούς κόσμους.
Σχετικά με όλα αυτά τα δυνατά αντίγραφά μας στους διάφορους παράλληλους κόσμους προβάλλουν χιλιάδες εύλογα ερωτήματα και δυνατές απαντήσεις.

Πρώτα απ’ όλα είναι αυτά μέρη του εαυτού μας ή τελείως διαφορετικοί άνθρωποι από μας;

Η απάντησε είναι ότι δεν μπορούν να είναι τελείως διαφορετικά άτομα από μας, διότι εάν μηδενίσουμε τα πλάτη των πιθανοτήτων όλων των γειτονικών συμπάντων, οι νόμοι της κβαντικής συμβολής προβλέπουν, όπως παρατηρεί ο φυσικός Michael Gibbs, μια μεγάλη πιθανότητα για σύμπαντα στα οποία το σώμα μας «εκρήγνυται σα μια γιγαντιαία πυρηνική βόμβα».

Και συνεχίζει:
Όλα τα σύμπαντα που σχηματίζουν τα ηλεκτρονικά «νέφη» γύρω από τους πυρήνες του σώματός μου είναι απαραίτητα για να συνεχίσουν να υπάρχουν τα άτομά μου σε μια σταθερή κατάσταση.

Έτσι δεν υπάρχει κανένας λογικός τρόπος αυτά τα όντα να μην είναι «εγώ».

Και για να είναι αυτά τα σύμπαντα σταθερά, θα υπάρχουν πιθανότατα άλλα σύμπαντα γειτονικά σε αυτά, αλλά όχι γειτονικά σε μένα, που θα τα κρατούν σταθερά.
Υπάρχει μια μεγάλη πιθανότητα για σύμπαντα που περιέχουν αντίγραφα ενός όντος με τον ίδιο γενετικά κώδικα με εμάς, χωρίς να είναι όμως σαφές αν θα έχουν όλα τους ίδιους γονείς.

Όσο για το αριθμό των πιθανών γονέων μας στα εναλλακτικά σύμπαντα, αυτός είναι τεράστιος.

Οποιοδήποτε άλλωστε γονίδιο που δεν κληρονομήσαμε από τους γονείς μας μπορεί να αλλαχθεί και να συνεχίσουμε να είμαστε οι ίδιοι. Από την άλλη μεριά μπορεί να μην έχει σχέση ποιο γονίδιο πήραμε από ποιο γονέα μας.

Και ο αριθμός έτσι των δυνατών αδελφών μας θα είναι τεράστιος και πολλοί από αυτούς μπορεί να είναι πολύ διαφορετικοί από αυτούς που έχουμε σε αυτό το σύμπαν. Εφόσον υπάρχουν πολλά εγώ μας, ο νους μας εκτείνεται σε πολλά σύμπαντα κ.ο.κ.

Οι επιστημονικές, φιλοσοφικές και θρησκευτικές προεκτάσεις της όλης ιδέας είναι πραγματικά αναρίθμητες.
Η μη σχετικιστική κβαντομηχανική και η θεωρία του κβαντικού πεδίου υποστηρίζουν ότι οι «παράλληλοι» εναλλακτικοί κόσμοι καταλαμβάνουν τον ίδιο χωρόχρονο με μας.

Συνήθως αυτοί περιγράφονται να διχάζονται σε άλλες διαστάσεις, ορθογώνιες μεταξύ τους και με το κόσμο μας. Οι διαστάσεις όμως αυτές δεν είναι γνωστές μας χωροχρονικές διαστάσεις, αλλά οι διαστάσεις του μαθηματικού χώρου του Hilbert.

Το βασικό πάντως ερώτημα είναι γιατί δεν αντιλαμβανόμαστε αυτούς τους κόσμους.

Η σύγχρονη θεωρία λέει ότι μπορούμε να ανιχνεύσουμε την παρουσία τους, αλλά είναι αδύνατον να ταξιδέψουμε σε αυτούς ή να επικοινωνήσουμε μαζί τους.

Αυτό αντιστοιχεί μαθηματικά στη «γραμμικότητα» της κυματοσυνάρτησης που σημαίνει ότι για δυο δεδομένες λύσεις της, αυτή θα έχει επίσης σα λύση και οποιοδήποτε γραμμικό συνδυασμό τους.

Εφόσον κάθε συνιστώσα μιας γραμμικής λύσης εξελίσσεται τελείως αδιάφορα από τη παρουσία ή απουσία των άλλων λύσεων, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι κανένα πείραμα στον ένα κόσμο δεν μπορεί να έχει καμιά επίδραση σε ένα πείραμα σε έναν άλλο κόσμο.

Καμιά έτσι επικοινωνία δεν είναι δυνατή μεταξύ των κβαντικών κόσμων και τα διχασμένα κβαντικά αντίγραφα ενός παρατηρητή στους διάφορους κόσμους δεν μπορούν να επικοινωνήσουν ποτέ μεταξύ τους.
Η γραμμικότητα της κυματοσυνάρτησης έχει επαληθευθεί με μια ακρίβεια 1:1027.

Εάν ανακαλύπταμε έστω και τις ελάχιστες μη γραμμικές επιδράσεις, τότε θα ήταν δυνατή η επικοινωνία μας με τους άλλους κόσμους και η συνάντησή μας με κάποιο από τα αντίγραφά μας.

Λέγεται πάντως ότι η ύπαρξη των παράλληλων κόσμων μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να υποστηρίξει ότι η φυσική πρέπει να είναι τελείως γραμμική και ότι οι μη γραμμικές επιδράσεις δε θα ανιχνευθούν ποτέ.

Σύμφωνα με την επιστημονική λοιπόν άποψη δεν ισχύουν όσα προβάλλονται στα διάφορα μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας για διάφορα ταξίδια των ηρώων τους σε κάποιον άλλο παράλληλο κόσμο με το δικό τους ή για μηνύματα που έρχονται από άλλους παράλληλους κόσμους με το δικό μας, όπως έχουν υποστηρίξει μερικοί σχετικά με τη τηλεπάθεια, τα προφητικά όνειρα η την εξωαισθητηριακή αντίληψη – εκτός και εάν υπάρχει ένας μεταφυσικός ή αποκρυφιστικός τρόπος επικοινωνίας που δεν απαγορεύεται από τις εξισώσεις της θεωρίας.

Παρότι η θεωρία απαγορεύει τη δυνατότητα αντίληψης των άλλων κλάδων των πολλαπλών κόσμων, ο David Deutsch περιγράφει ένα πείραμα στο οποίο ένας παρατηρητής μπορεί να αισθανθεί τον εαυτό του να έχει διχαστεί σε δυο κλάδους που έχουν συγχωνευθεί στο τωρινό του κλάδο, με την έννοια ότι, παρόλο που θυμάται με ακρίβεια μόνο ένα κλάδο, μπορεί να συμπεράνει εντούτοις ότι «υπήρχαν περισσότερα από ένα αντίγραφα του εαυτού του σε ύπαρξη εκείνο το καιρό και ότι αυτά τα αντίγραφα συγχωνεύθηκαν για να σχηματίσουν το τωρινό εαυτό του».
Η μη δυνατότητα επικοινωνίας των διχαζόμενων παράλληλων κόσμων εξηγεί επίσης γιατί δεν αντιλαμβανόμαστε κανέναν από αυτούς τους διχασμούς.

Αυτό συμβαίνει διότι διχαζόμαστε κι εμείς σε μη αλληλεπιδρώντα αντίγραφα μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο.

Ως προς το γιατί τώρα καταλήγουμε σε αυτό το κόσμο και όχι σε ένα άλλο, η απάντηση δίνεται από τον κβαντικό φυσικό Michael Price ως εξής:
Έστω ότι έχουμε διχοτομήσει τον εγκέφαλο του Fred (αριστερό και δεξιό ημισφαίριο) και έχουμε μεταμοσχεύσει τα δυο κομμάτια του σε δυο διαφορετικά κλωνοποιημένα σώματα.

Ας υποθέσουμε επίσης ότι ο κάθε μισός εγκέφαλος αναγεννάται πλήρως και ας ονομάσουμε τα αντίστοιχα άτομα Αριστερό-Fred και Δεξιό-Fred.

Τα δυο αυτά άτομα μπορούν στη συνέχεια να ρωτήσουν γιατί κατέληξαν αντίστοιχα σαν Αριστερός και Δεξιός Fred.

Η μόνη δυνατή απάντηση είναι ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος.

Από την άποψη του Fred αυτή είναι μια υποκειμενικά τυχαία επιλογή.

Για το χειρούργο η όλη διαδικασία είναι ντετερμινιστική.

Για αμφότερους όμως τους Fred φαίνεται τυχαία. Το ίδιο συμβαίνει και με τους πολλούς κόσμους.

Δεν υπήρχε κανένας λόγος «γιατί καταλήξατε σε αυτό το κόσμο από έναν άλλο» – καταλήγετε σε όλους τους κβαντικούς κόσμους.

Είναι μια υποκειμενικά τυχαία επιλογή, ένα τεχνούργημα του εγκεφάλου και της συνείδησής σας οι οποίοι διχάζονται μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο, που κάνει τις εμπειρίες μας να φαίνονται τυχαίες.

Το σύμπαν εκτελεί στη πραγματικότητα αναρίθμητους διχασμούς πάνω μας όλο το χρόνο.

Η εμφανής τυχαιότητά του είναι μια συνέπεια του συνεχιζόμενου διχασμού σε αμοιβαία μη παρατηρήσιμους κόσμους.
Η κβαντική αυτή τυχαιότητα ή ίσως «καρμικότητα» που αποφασίζει σε ποιο κλάδο της πραγματικότητας περνάμε κάθε φορά θα μπορούσε, σύμφωνα με έναν εσωτεριστή, να αποβεί, στη περίπτωση μιας εξελιγμένης συνείδησης, μια συνειδητή επιλογή.

Από την άλλη μεριά ο μάγος που ρίχνει ζάρια και φέρνει τον αριθμό που θέλει, δεν είναι ότι επηρεάζει με τη θέλησή του την πραγματικότητα, αλλά ότι εστιάζει απλώς την αντίληψή του στον παράλληλο κόσμο όπου πραγματοποιείται αυτό το αποτέλεσμα.
Σύμφωνα πάντως με το φυσικό Τζων Γκίμπριν η εκλογή μας είναι αυτή που καθορίζει ποιο από τους κβαντικούς κόσμους μετρούμε στα πειράματα μας κι επομένως σε ποιον κατοικούμε και όχι η τύχη.

Το φαινόμενο Zeno της κβαντικής φυσικής αναφέρεται στην ιδιότητα μερικών κβαντικών συστημάτων να μην αλλάζουν τις καταστάσεις τους όταν παρατηρούνται συνεχώς.

Λέγεται και ιδιότητα του «παρατηρούμενου τσουκαλιού (Watched-Pot), με την έννοια ότι το τσουκάλι που παρατηρούμε συνεχώς «δεν βράζει».

Σε μερικά άλλα είδη κβαντικών συστημάτων παρατηρείται το αντίστροφο φαινόμενο του Αντι-Zeno, στο οποίο η παρατήρηση επιταχύνει την αλλαγή της κατάστασης του συστήματος.

Σύμφωνα με το φυσικό Tony Smith και τα δυο αυτά φαινόμενα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από ένα «κβαντικό νου» για την επιλογή ενός κλάδου από τους πολλούς παράλληλους κόσμους.
Ο Τζων Γκίμπριν υποστηρίζει επίσης ότι εάν θέλουμε να βρεθούμε σε μια άλλη εναλλακτική πραγματικότητα που δημιουργήθηκε από μια κβαντική επιλογή, θα πρέπει να ταξιδεύσουμε πίσω στο χρόνο στη δική μας πραγματικότητα μέχρι το κατάλληλο σημείο διακλάδωσης και μετά να μετακινηθούμε απευθείας στο χρόνο του εναλλακτικού κλάδου ορθογώνια προς το δικό μας κόσμο.

Αυτό όμως περιλαμβάνει όλα τα παράδοξα ενός ταξιδιού στο χρόνο, όπως το ότι πηγαίνεις πίσω και σκοτώνεις το παππού σου πριν καν γεννηθεί ο πατέρας σου.
Με το θέμα αυτό ασχολήθηκε και ο David Gerrold στο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας «Ο Άνθρωπος που Αναδιπλώθηκε» όπου παρουσιάζει την άποψη ότι σε μια τέτοια περίπτωση μπαίνουμε σε έναν παράλληλο κόσμο που είναι ορθογώνιος με αυτόν από τον οποίο ξεκινήσαμε, στον οποίο πραγματοποιείται αυτή η δυνατότητα.

Στη νέα αυτή πραγματικότητα ο πατέρας μας κι εμείς δε γεννηθήκαμε ποτέ, χωρίς να υπάρχει όμως κανένα παράδοξο σε αυτό, γιατί εξακολουθούμε να είμαστε γεννημένοι στην αρχική πραγματικότητα και κάνουμε απλώς το ταξίδι μας πίσω στο χρόνο και μέσα σε ένα άλλο κλάδο της πραγματικότητας.
Επιστρέφουμε μετά πίσω και αποκαθιστούμε το έγκλημά μας και το μόνο που θα έχουμε καταφέρει να κάνουμε θα είναι να επιστρέψουμε στον αρχικό κλάδο της πραγματικότητας ή τουλάχιστον σε κάποιο που να του μοιάζει πολύ.
Στο μυθιστόρημα επίσης «Απόδραση από το Χρόνο» του Gregory Benford η μοίρα του κόσμου αλλάζει σαν αποτέλεσμα των μυνημάτων που στέλνονται πίσω στη δεκαετία του ’60 από τη δεκαετία του ’90.

Επειδή τώρα ο κόσμος αλλάζει λόγω των αποφάσεων των ανθρώπων που λαμβάνουν αυτά τα μηνύματα από το μέλλον, αυτό το μέλλον δεν υπάρχει γι’ αυτούς κι επομένως αυτοί μετακινούνται στο χρόνο σε ένα άλλο παράλληλο κόσμο.

Και οι δυο αυτοί διαφορετικοί κόσμοι υπάρχουν και η επικοινωνία μεταξύ τους διακόπτεται τη στιγμή που θα ληφθεί η κρίσιμη απόφαση που θα επηρεάσει το μέλλον.
Η θεωρία των πολλών κόσμων φαίνεται να αποφεύγει λοιπόν τα παράδοξα ενός ταξιδιού στο χρόνου προσφέροντας μια λογική δυνατότητα για ένα τέτοιο ταξίδι.

Ο διαχρονικός ταξιδιώτης όμως, όπως σωστά παρατηρεί ο φυσικός Τζακ Σαρφάτι, μπορεί να επιστρέψει σε ένα κόσμο που διαφέρει αλλά και που μοιάζει πολύ με το κόσμο από τον οποίο ξεκίνησε:

«Αυτοί οι διαφορετικοί κόσμοι διαφέρουν συνήθως σε τόσο μικρές λεπτομέρειες, ώστε ο διαχρονικός ταξιδιώτης πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός για να τις αντιληφθεί και να συνειδητοποιήσει ότι γύρισε σε ένα διαφορετικό και όχι στον ίδιο κόσμο».

Ανάλογες παρατηρήσεις κάνει και ο Κάρλος Καστανέντα για τις μικρές μετακινήσεις του σημείου συναρμολόγησης από τη συνηθισμένη παγιωμένη θέση του.

Οι μεγάλες μετακινήσεις δομούν τελείως νέους κόσμους και πραγματικότητες που θα μπορούσαν να θεωρηθούν κάλλιστα σαν «παράλληλοι» με το κόσμο μας και η τεχνική της μετακίνησης του σημείου συναρμολόγησης σαν αυτή που επιτρέπει τελικά -παραβιάζοντας τους περιορισμούς της γραμμικότητας της κβαντικής θεωρίας – την επικοινωνία με τους άλλους κόσμους.

Η συνείδηση δε φαίνεται να υπακούει σε οποιουσδήποτε γραμμικούς νόμους και θα μπορούσε να είναι τελικά κάλλιστα το μοναδικό μέσον επικοινωνίας μας με τις άλλες εναλλακτικές πραγματικότητες, όπως διατείνονται και όλοι οι αποκρυφιστές και μυστικιστές οι οποίοι μιλούν αντίστοιχα για τα επτά επίπεδα της πραγματικότητας, με τα οποία μπορεί να επικοινωνήσει κανείς «ανυψώνοντας» τη συνείδησή του.

Και όσο αφορά την ύπαρξη πολλών αντιγράφων μας στη θεωρία των πολλών κόσμων, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι και ο Καστανέντα μιλάει για το «διπλό» ή «αντίγραφο» του μάγου, το ίδιο και οι εσωτεριστές (για το «αστρικό διπλό»), ενώ ο Βουδισμός μιλάει για τη δυνατότητα άπειρων προβολών του εαυτού μας, στην οποία και εξασκείται στη Dream Yoga.
Είναι σαφές ότι η θεωρία των πολλών κόσμων κρύβει πολλές μεταφυσικές προεκτάσεις, κάτι που έκανε τον καθηγητή Wheeler, ο οποίος είχε υποστηρίξει με σθένος στην αρχή τη θεωρία του μαθητή του Everett και την είχε κάνει γνωστή με το κύρος του στην επιστημονική κοινότητα, να αποσύρει αργότερα την υποστήριξή του προς αυτή λόγω του «μεγάλου φορτίου των μεταφυσικών αποσκευών που μετέφερε μαζί της», όπως ανέφερε σε ένα συνέδριο.
Ετσι κι αλλιώς, από κάποιο σημείο κι έπειτα, τα σύνορα μεταξύ της φυσικής, της μεταφυσικής και της επιστημονικής φαντασίας φαίνονται να καταρρέουν.

Σήμερα όλες οι προσπάθειες των θεωρητικών φυσικών στρέφονται προς την κατεύθυνση μιας ενοποιημένης θεωρίας που θα συνδυάζει την κβαντομηχανική με τη γενική θεωρία της σχετικότητας, δηλαδή το Μικρόκοσμο με το Μακρόκοσμο, και θα εξηγήσει όλα τα γνωστά μέχρι τώρα φαινόμενα, προσφέροντας μια νέα αντίληψη για τα θέματα του χωρόχρονου.
Επειδή καμιά επιστημονική θεωρία πάντως δεν θεωρείται αξιόλογη εάν δεν κάνει μερικές προβλέψεις που να μπορούν να ελεγχθούν και να την επαληθεύσουν κάποια στιγμή ή να την απορρίψουν, η θεωρία των πολλών κόσμων κάνει τρεις βασικές προβλέψεις: για τη γραμμικότητα, τη κβαντική βαρύτητα και τους αντιστρεπτούς κβαντικούς υπολογιστές.
Σε σχέση με τη γραμμικότητα προβλέπει ότι η φυσική είναι αρκετά γραμμική για να εμποδίσει τα ταξίδια ανάμεσα στους παράλληλους κόσμους.

Εάν η τεχνολογία περιορίζεται μόνο από το φυσικό νόμο, τότε η γραμμικότητα πρέπει να είναι ακριβής.
Σε σχέση με τη βαρύτητα, προβλέπει ότι αυτή πρέπει να είναι κβαντισμένη και όχι μόνο το καθαρά κλασσικό πεδίο φόντου της γενικής θεωρίας της σχετικότητας.
Παρόλο τώρα που προβλέπει ότι οι παράλληλοι κόσμοι δεν αλληλεπιδρούν μεταξύ τους λόγω της υποτιθέμενης γραμμικότητας της κυματικής εξίσωσης, οι κόσμοι αυτοί «συμβάλλουν» κβαντικά μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να μπορεί να ελεγχθεί η θεωρία.

Σύμφωνα με τη θεωρία οι κόσμοι διχάζονται με τη δράση κάθε θερμοδυναμικά μη αντιστρεπτής διαδικασίας.

Η λειτουργία του νου μας είναι μη αντιστρεπτή κι επομένως αυτός διχάζεται μαζί με το διχασμό των κόσμων.

Κανονικά αυτός ο διχασμός δεν είναι ανιχνεύσιμος από μας.

Για να μπορέσουμε να τον ανιχνεύσουμε θα πρέπει να κάνουμε ένα πείραμα όπου να είναι διχασμένος ο νους, αλλά όχι ο κόσμος.

Χρειαζόμαστε δηλαδή έναν αντιστρεπτό (και άρα μηχανικό, αφού ο βιολογικός νους δεν είναι αντιστρεπτός) νου.

Γενικά υποστηρίζεται ότι το πείραμα για την ανίχνευση άλλων κόσμων θα μπορεί να πραγματοποιηθεί γύρω στα μέσα του αιώνα μας.

Για να ανιχνεύσουμε αυτούς τους κόσμους χρειαζόμαστε μια αντιστρεπτή μηχανική ευφυία, πράγμα που απαιτεί μια αντιστρεπτή νανοτεχνολογία και τεχνητή νοημοσύνη.

Υποθέτοντας ότι έχουμε στη διάθεσή μας μια αντιστρεπτή τεχνητή νοημοσύνη, το πείραμα συνίσταται στην εκτέλεση από τη μηχανή τριών αντιστρεπτών μετρήσεων του σπιν ενός ηλεκτρονίου (ή της πόλωσης ενός φωτονίου). (1) Πρώτα η μηχανή μετρά το σπιν κατά μήκος του άξονα των z.

Καταγράφει έτσι ένα «πάνω» ή «κάτω» σπιν και το σημειώνει στη μνήμη της.

Αυτή η μέτρηση προετοιμάζει απλώς το ηλεκτρόνιο σε μια καθορισμένη κατάσταση. (2)

Μετά η μηχανή μετρά το σπιν κατά μήκος του άξονα των χ και καταγράφει ένα «αριστερό» ή «δεξιό» σπιν και το σημειώνει και αυτό στη μνήμη της.

Στη συνέχεια η μηχανή αντιστρέφει ολόκληρη τη μέτρηση στον άξονα των χ, μαζί με το αντιστρεπτό σβήσιμο της μνήμης της δεύτερης μέτρησης. (3) Τρίτον και τελευταίο η μηχανή μετρά το σπιν κατά μήκος του άξονα των z και σημειώνει ξανά το αποτέλεσμα.
Σύμφωνα με την ερμηνεία της Κοπεγχάγης η αρχική (1) και η τελική (3) μέτρηση του σπιν στον άξονα των z έχουν μια πιθανότητα συμφωνίας μόνο 50%, διότι η παρεμβολή της μέτρησης του άξονα των χ από το συνειδητό παρατηρητή (τη μηχανή) προκάλεσε τη κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης του ηλεκτρονίου.

Σύμφωνα τώρα με τη θεωρία των πολλών κόσμων η πρώτη και η τρίτη μέτρηση θα συμφωνούν πάντα, διότι δεν υπήρξε καμιά ενδιάμεση κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης.

Η μηχανή διχάστηκε σε δυο καταστάσεις ή διαφορετικούς κόσμους με τη δεύτερη μέτρηση, μία που παρατήρησε το ηλεκτρόνιο με «αριστερό» σπιν και μία άλλη που το παρατήρησε με «δεξιό» σπιν.

Επομένως όταν η μηχανή αντέστρεψε τη δεύτερη μέτρηση αυτοί οι δυο κόσμοι επανασυγχωνεύθηκαν και αποκατέστησαν πλήρως την αρχική κατάσταση του ηλεκτρονίου κατά 100%. Μόνο με την αποδοχή των πολλών κόσμων του Everett μπορεί να εξηγηθεί αυτή η αποκατάσταση κατά 100%.

Το μελλοντικό πείραμα θα δείξει τι ακριβώς συμβαίνει.

Σε μια δημοσκόπηση ανάμεσα σε 72 εξέχοντες κοσμολόγους και κβαντικούς θεωρητικούς σχετικά με την άποψή τους για τη θεωρία των πολλών κόσμων το 50%, μεταξύ των οποίων οι σημαντικοί φυσικοί Stephen Hawking, Richard Feynman, κ.α. απάντησαν ότι την υποστηρίζουν και ότι τη θεωρούν αληθινή.

Το 18% απάντησε ότι την απορρίπτει (ανάμεσά τους και ο διάσημος μαθηματικός Roger Penrose), το 13% ότι μπορεί να είναι αληθινή αλλά δεν έχει ακόμα πειστεί γι’ αυτό και το 11% ότι δεν έχει καμιά άποψη υπέρ ή εναντίον της.

Γενικότερα η έρευνα έδειξε ότι η θεωρία είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στους επιστήμονες που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σα θεωρητικοί των χορδών ή κβαντικοί κοσμολόγοι.

Είναι πάντως λιγότερο δημοφιλής στην ευρύτερη επιστημονική κοινότητα που κατά το πλείστον την αγνοεί.

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ ΝΟΩΝ
Η θεωρία των πολλών νόων θέτει το επιπλέον αξίωμα ότι κάθε ξεχωριστή εγκεφαλική κατάσταση σχετίζεται με μια απειρία ξεχωριστών νόων ή νοητικών καταστάσεων.

Όταν σε μια κβαντική υπέρθεση από μια μέτρηση διχάζεται μια εγκεφαλική κατάσταση, οι συσχετισμένοι με αυτή άπειροι νόες θεωρούνται ότι διαφοροποιούνται παρά ότι διχάζονται.

Στη πιο μεταφυσική (αν και επιστημονική) αυτή θεωρία δίνεται ένας ιδιαίτερος ρόλος στο συνειδητό παρατηρητή, σε αντίθεση με τη θεωρία των πολλών κόσμων που προσπαθεί να τον απομακρύνει από κάθε προνομιακή θέση του.
Σύμφωνα με τον M. Lockwood όλες οι εμπειρίες μας σχετίζονται με μετρήσεις και οι μετρήσεις δημιουργούν μια κβαντική εμπλοκή ανάμενα στον παρατηρητή και στο μετρούμενο σύστημα.

Κάθε φορά έτσι που βιώνουμε μια εμπειρία, όπως π.χ. όταν πίνουμε ένα φλιτζάνι τσάι στο γραφείο μας, συμβαίνουν συγχρόνως αμέτρητες άλλες εναλλακτικές εμπειρίες μας, όπως το ότι πίνουμε καφέ αντί για τσάι ή ότι χρησιμοποιούμε οποιοδήποτε άλλο κατάλληλο αντικείμενο αντί για το συγκεκριμένο φλιτζάνι κ.ο.κ.

Όλα αυτά τα αντικείμενα πρέπει να είναι επίσης πάνω στο γραφείο μας, παρόλο που δεν μπορούμε να τα δούμε και μιλάμε έτσι για τη «σύγχρονη ύπαρξη πολλών ξεχωριστών εμπειριών» που αποτελούν μια ειδική περίπτωση της γενικής πολλαπλότητας της φυσικής πραγματικότητας.

Ο λόγος που δεν έχουμε την εμπειρία όλων αυτών των εμπειριών είναι ότι οι νόμοι της κβαντομηχανικής περιορίζουν τη λειτουργία των εγκεφάλων μας σε ένα είδος «σηραγγώδους όρασης της πειραματικής πολλαπλότητας, εμποδίζοντας κάθε πλευρική όρασή μας που θα αποκάλυπτε και τις άλλες εναλλακτικές δυνατότητες ή εμπειρίες μας».

Κάθε φορά λοιπόν που πιστεύουμε ότι βιώνουμε κάτι πραγματικό, η κβαντική θεωρία μας υποχρεώνει να πιστεύσουμε το ίδιο και για τις άλλες εμπειρίες που μας λέει ότι επίσης βιώνουμε.

Για να μη δημιουργηθεί σύγχυση με τη συνηθισμένη γλώσσα μας που χρησιμοποιεί μονοσήμαντες μόνο εκφράσεις για τις εμπειρίες μας, ο Lockwood εισάγει τον όρο Νους για τη πολλαπλή οντότητα που βιώνει όλες τις εμπειρίες που έχουμε στη πραγματικότητα και τον όρο νους για την οντότητα που έχει μια οποιαδήποτε από αυτές τις εμπειρίες.

Σα Νους λοιπόν εγώ βλέπω να πίνω συγχρόνως τσάι και καφέ αυτού ή του άλλου είδους, με το ένα ή το άλλο σκεύος κ.ο.κ., αλλά σα νους βλέπω και πίνω μόνο Earl Gray στην αγαπημένη κούπα μου.
Ο Lockwood προτιμά τον όρο «πολλοί νόες» από τα «παράλληλα σύμπαντα», διακινδυνεύοντας να δώσει τη μεταφυσική εντύπωση ότι μόνο οι νόες είναι πολλαπλοί και όχι η υπόλοιπη πραγματικότητα.

Όπως όμως δηλώνει η πολλαπλότητα γενικά της πραγματικότητας «είναι μια αναπόφευκτη συνέπεια της κβαντικής θεωρίας που επιτρέπει υπερθέσεις αυτών που η κλασσική φυσική θα θεωρούσε σαν αμοιβαίως αποκλειόμενες εναλλακτικές δυνατότητες».

Για να διακρίνουμε τη πολυσήμαντη φυσική πραγματικότητα σαν όλο από το μονοσήμαντο για τα παρατηρούμενα γεγονότα σύμπαν (universe) της κλασσικής φυσικής, την ονομάζουμε υπερσύμπαν (multiverse).

Ο βασικός και διακριτικός τώρα ισχυρισμός της θεωρίας των πολλών νόων είναι ότι το σύμπαν, όπως το αντιλαμβάνεται οποιοσδήποτε νους, δεν είναι ένα αντικειμενικά ξεχωριστό «στρώμα» του υπερσύμπαντος, αλλά μόνον η άποψη του υπερσύμπαντος από την προοπτική αυτού του νου.

http://stamos-dynami.blogspot.gr/2013_09_01_archive.html

http://arxaiaithomi.gr/

1 comment to ο Μητροπολίτης Σεραφείμ Πειραιώς ΑΦΟΡΙΣΕ ΤΟΝ ΣΤΙΒΕΝ ΧΟΚΙΝΓΚ ΠΟΥ… ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΙΣΧΥΡΙΣΤΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ, ε κύριε Χοκινγκ πας να χαλάσεις την μάσα!!!!!!!!!!!!! από τους αιώνιους τεμπέληδες, εξουσιαστές της Ψυχής;;;;

  • .

    .

    Όλα όσα μας έχουν διδάξει σχετικά με την προέλευσή μας είναι ένα ψέμα
    .
    .

    Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014
    .
    .

    Ένα ενδιαφέρον άρθρο σχετικά με το από πού προερχόμαστε και για το πώς έρχονται σε αντίθεση όλα όσα γνωρίζουμε μέχρι σήμερα με πρόσφατες ανακαλύψεις για το θέμα, δημοσίευσε πρόσφατα ο Graham Pick στην ιστοσελίδα maltanow.

    Σε αυτό αναφέρεται στα λεγόμενα Ooparts ή αλλιώς τα «εκτός τόπου αντικείμενα», τα οποία θέτουν νέα ερωτήματα σχετικά με την προέλευση του ανθρώπου αλλά και για το για πόσα χρόνια υπάρχει ανθρώπινη ζωή πάνω στη γη. Όπως σημειώνει:

    «Τον Ιούνιο του 1936 Max Hahn και η σύζυγός του Emma έκαναν μια βόλτα δίπλα σε ένα καταρράκτη κοντά στην πόλη Λονδίνο του Τέξας, όταν παρατήρησαν ένα βράχο με ένα ξύλο να προεξέχει από τον πυρήνα του. Αποφάσισαν να πάρουν το αντικείμενο αυτό στο σπίτι τους και αργότερα το έσπασαν, ανοίγοντάς το με ένα σφυρί και ένα καλέμι. Αυτό που βρήκαν μέσα συγκλόνισε την αρχαιολογική και επιστημονική κοινότητα. Ενσωματωμένα στο βράχο ήταν αυτό που φαινόταν να είναι κάποιο είδος αρχαίου σφυριού.

    Μια ομάδα αρχαιολόγων το ανέλυσε και προσδιόρισε την εποχή που δημιουργήθηκε. Ο βράχος που περιέβαλλε το σφυρί χρονολογήθηκε πως ήταν πάνω από 400 εκατομμυρίων χρόνων. Το ίδιο το σφυρί αποδείχθηκε να είναι περισσότερο από 500 εκατομμυρίων ετών. Επιπλέον, ένα τμήμα της ξύλινη λαβή είχε αρχίσει να μεταμορφώνεται σε άνθρακα. Το κεφάλι του σφυριού, δημιουργημένο από πάνω από 96% σίδηρο, είναι πολύ πιο καθαρό από οτιδήποτε θα μπορούσε να επιτύχει η φύση χωρίς τη βοήθεια από σχετικά σύγχρονες μεθόδους τήξης.

    Το 1889 κοντά Nampa, στο Αϊντάχο, ενώ οι εργαζόμενοι έφτιαχναν ένα τεχνητό πηγάδι, ένα μικρό ειδώλιο φτιαγμένο από ψημένο πηλό αναδύθηκε από βάθος 320 ποδιών. Για να επιτευχθεί αυτό το βάθος οι εργάτες έπρεπε να σκάψουν πάνω από 15 πόδια βασάλτης λάβας και πολλά άλλα στρώματα κάτω από αυτή. Αυτό από μόνο του δεν φαίνεται αξιοσημείωτο, έως ότου κάποιος θεωρεί ότι η πολύ ανώτερο στρώμα της λάβας έχει χρονολογηθεί τουλάχιστον 15 εκατομμυρίων ετών!

    Είναι σήμερα αποδεκτό από την επιστήμη και τη γεωλογία ότι ο άνθρακας είναι ένα υποπροϊόν της αποσύνθεσης της βλάστησης. Η βλάστηση θάβεται με το πέρασμα του χρόνου και καλύπτεται με ιζήματα. Αυτό ιζήματα γίνονται αρχικά απολιθώματα και τελικά μετατρέπονται σε βράχους. Αυτή η φυσική διαδικασία σχηματισμού άνθρακα διαρκεί έως και 400 εκατομμύρια χρόνια για να επιτευχθεί.

    Οτιδήποτε βρίσκεται μέσα σε κομμάτια του άνθρακα ή σε φλέβα άνθρακα κατά τη διάρκεια της εξόρυξης, έπρεπε να έχουν τοποθετηθεί ή έχει πέσει μέσα στη βλάστηση πριν αυτή θαφτεί μέσα στα ιζήματα.

    Το 1944, ως ένα δεκάχρονο αγόρι, ο Newton Anderson, έριξε ένα κομμάτι κάρβουνο στο υπόγειο του και έσπασε στα δύο, καθώς χτύπησε το πάτωμα. Αυτό που ανακάλυψε μέσα αψηφά κάθε εξήγηση που βασίζεται στην τρέχουσα επιστημονική ορθοδοξία.

    Στο εσωτερικό του άνθρακα ήταν μία χειροποίητη καμπάνα από κράμα ορείχαλκου με μια κλακέτα σιδήρου και γλυπτή λαβή.

    Όταν διεξήχθη η απαιτούμενη ανάλυση ανακαλύφθηκε ότι η καμπάνα έγινε από ένα ασυνήθιστο μείγμα μετάλλων, διαφορετικό από οποιαδήποτε γνωστή σύγχρονη παραγωγή κραμάτων (συμπεριλαμβανομένου του χαλκού, ψευδαργύρου, κασσιτέρου, το αρσενικό, το ιώδιο, και σελήνιο).

    Η φλέβα μεταλλεύματος από όπου αυτή η μάζα άνθρακα εξορύχτηκε εκτιμάται ότι πρέπει να ήταν 300 εκατομμύρια χρόνια παλιά!

    Η χειροποίητο καμπάνα που βρέθηκε μέσα σε άνθρακα ηλκίας άνω 300 εκατομμυρίων χρόνων

    Αυτές οι αξιοσημείωτες ανακαλύψεις αν και παράξενες, δεν είναι μοναδικές ή ακόμα και ασυνήθιστες. Υπάρχουν κυριολεκτικά χιλιάδες από αυτές που μαζεύουν σκόνη, κλειδωμένες μακριά από τον δημόσιο έλεγχο στα θησαυροφυλάκια των μουσείων σε όλο τον κόσμο.

    Υπάρχουν πολλά άλλα ασυνήθιστα ευρήματα συμπεριλαμβανομένων των εξής:

    Η εφημερίδα Ιλινόις Times, στις 11 Ιουνίου, 1891, αναφέρει πως η κυρία S.W. Culp βρήκε μία κυκλική χρυσή αλυσίδα οκτώ καρατίων, περίπου 10 ίντσες μακριά, η οποία ήταν ενσωματωμένη σε ένα κομμάτι άνθρακα το οποίο έσπασε. Η αλυσίδα αυτή χαρακτηρίζεται ως «αντίκα» και «ιδιόρρυθμης κατασκευής.»

    Σε ένα μουσείο στο Glen Rose, του Τέξας, εκτίθεται ένα δοχείο από χυτοσίδηρο το οποίο φέρεται να βρέθηκαν σε ένα μεγάλο κομμάτι άνθρακα το 1912 από έναν εργαζόμενο τροφοδοσίας κάρβουνου μέσα στον κλίβανο ενός πυρηνικού σταθμού. Όταν έσπασε το κάρβουνο ο εργαζόμενος είπε ότι το δοχείο έπεσε έξω, αφήνοντας το αποτύπωμά της στο κάρβουνο.

    Ωστόσο, μια άλλη έκθεση που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Epoch Times έλεγε πως ένας αγρότης στο Κολοράντο το 1800 έσπασε ένα κομμάτι κάρβουνου, το οποίο είχε εξορυχτεί από μία φλέβα περίπου 300 μέτρα κάτω από την επιφάνεια, και ανακάλυψε μια «περίεργη δακτυλήθρα σιδήρου».

    Το χειροποίητο δοχείο χυτοσίδηρου που βρέθηκε μέσα σε άνθρακα

    Ο κύβος του Σάλτσμπουργκ είναι ένα ακόμη αρχαίο παζλ το οποίο βρέθηκε από έναν εργαζόμενο που ονομαζόταν Reidl, σε ένα αυστριακή χυτήριο το 1885. Όπως κι οι άλλοι, αυτός ο άνθρωπος έσπασε ένα κομμάτι κάρβουνου και βρήκε ένα μεταλλικό κύβο ενσωματωμένα μέσα. Πρόσφατη ανάλυση καθόρισε πως το αντικείμενο ήταν από σφυρήλατο σίδερο και προφανώς χειροποίητο. Ο άνθρακας βρέθηκε πως ήταν εκατομμυρίων ετών.

    Ο κατάλογος αυτών των στοιχείων είναι μεγάλος.

    Καλώς ήλθατε στον κόσμο των Ooparts, ή αλλιώς τον αντικειμένων που βρέθηκαν σε λάθος μέρος.

    Τα εκτός τόπου αντικείμενα (Ooparts) ονομάζονται έτσι επειδή η συμβατική επιστημονική σοφία (σχήμα οξύμωρο, αν ποτέ υπήρξε) δηλώνει ότι αυτά τα έργα δεν πρέπει να υπάρχουν με βάση αυτήν την περίοδο αποδεκτές πεποιθήσεις σχετικά με την προέλευση και την ιστορία μας. Αυτές οι ανακαλύψεις είναι «εκτός τόπου» στο ορθόδοξο χρονοδιάγραμμα της ανθρώπινης ιστορίας.

    Οι συνήθεις μέθοδοι της κομφορμιστικής επιστημονικής κοινότητα, όταν έρχεται αντιμέτωπη με τέτοιες ανωμαλίες είναι να προσπαθήσει να απομυθοποιήσει την αναφερόμενη ηλικία τους, ή ίσως να προσπαθήσει να δυσφημίσει την πηγή της έκθεσης ή ακόμα και τον δημοσιογράφο. Αν η προσέγγιση αυτή αποτύχει, τότε συνήθως τα ευρήματα εξορίζονται στα σκιερά θησαυροφυλάκια των μουσείων και των αποθηκών, ώστε κανείς να μην τα δει ποτέ ξανά.

    Αν ένα τέτοιο ασυνήθιστο αντικείμενο αναφερόταν μία φορά, τότε ίσως κάποιος θα μπορούσε να συγχωρεθεί που αποδέχθηκε την άποψη η οποία υιοθετήθηκε από την επικρατούσα τάση της επιστημονικής και αρχαιολογικής κοινότητας, ότι δηλαδή πρόκειται για φάρσες ή εσφαλμένες ιστορίες. Ωστόσο, όταν κάποιος συνειδητοποιεί ότι χιλιάδες και χιλιάδες από αυτά τα ανώμαλα ευρήματα έχουν ανακαλυφθεί και αναφερθεί όλα αυτά τα χρόνια, τότε μπορεί να χρειαστεί να επαναξιολογήσει την αποδοχή της ακεραιότητας της επικρατούσαν αρχαιολογίας και επιστήμης.

    Μερικές φορές μια ειλικρινής αρχαιολόγος θα προσπαθήσει να αποκαλύψει στο κοινό την πραγματική ηλικία και την προέλευση αυτών των ανώμαλων αντικειμένων. Θα αμφισβητήσει τις αποδεκτές πεποιθήσεις της κυρίαρχης τάσης των συναδέλφων του. Συνήθως αυτοί ανακαλύπτουν ξαφνικά ότι η καριέρα τους τελειώνει πολύ απότομα.

    Δυστυχώς, η πλειοψηφία απλά αποδέχεται αυτά που διδάσκονται στο σχολείο και πανεπιστήμιο χωρίς καμία ερώτηση. Ετσι έχει σχεδιαστεί το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Δεν ενθαρρύνει την ατομικότητα και την πρωτοτυπία. Είναι ένα σύστημα βασισμένο στις καθιερωμένες πεποιθήσεις και σε δόγματα.

    Αν κάποιος απαιτεί αποδεικτικά στοιχεία αυτής της «κυρίαρχης» νοοτροπίας, δεν χρειάζεται να ψάξει πολύ μακριά παρά να ρίξει μια ματιά στην σφαίρα της ψυχιατρικής. Η σύγχρονη ψυχιατρική προσπαθεί να δαιμονοποιήσει και να κηρύξει ψυχικά άρρωστους όποιους αποκλίνουν από αυτό που θεωρείται ως ο κανόνας.

    Οι λεγόμενοι «επαγγελματίες της ψυχικής υγείας‘ έχουν εφεύρει ακόμη μια νέα ψυχική διαταραχή που ονομάζεται αντιπολιτευτική προκλητική αναταραχή, ή ODD.

    Η πρόσφατα αυτή επινοημένη κατάσταση αναφέρεται στην τελευταία λίστα του Διαγωνιστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου των Ψυχικών Διαταραχών, ή DSM, η οποία αποκαλεί τους ανθρώπους που δεν συμφωνούν με ό, τι οι υπεύθυνοι δηλώνουν ότι είναι φυσιολογικό, ως διανοητικά παράφρονες.

    Αλλά ας συνεχίσουμε.

    Στη μία πλευρά του γηπέδου έχουμε τις δαρβινιστές και τη θεωρία της εξέλιξης τους, προσπαθώντας να αποδείξει την εξαιρετικά λανθασμένη άποψη που έχουμε πως κάπως εξελιχθήκαμε σε ιδιαίτερα ευφυή και αισθανόμενα όντα από μια αρχέγονη άμορφη μάζα, που ως εκ θαύματος έφερε στη ζωή μία ηλεκτρική καταιγίδα πριν από δισεκατομμύρια χρόνια πριν. (Ίσως ένα από τους οπαδούς αυτής της θεωρίας θα μπορούσε να μας εξηγήσει πως εξελίχθηκε η «συνείδηση»).

    Από την άλλη πλευρά έχουμε τους δημιουργιστές με την πεποίθηση ότι κάποιο αόρατο, παντοδύναμο ον που ζει στα σύννεφα, κούνησε το μαγικό ραβδί του, περίπου 7.000 χρόνια πριν και δημιούργησε τη γη και τα πάντα σε αυτή. Και πάλι οι οπαδοί αυτής της εξίσου λανθασμένης θεωρίας βασίζονται σε τίποτα περισσότερο από ένα βιβλίο που ονομάζεται Αγία Γραφή ως «απόδειξη» αυτής της θεωρία. Το γεγονός ότι αυτό το βιβλίο έχει παραποιηθεί κατά τη διάρκεια των τόσων πολλών μεταφράσεών του κατά τη διάρκεια της ύπαρξής της, έχει ξαναγραφεί σύμφωνα με ορισμένες προσωπικές σε ορισμένες περιπτώσεις, και πολλές φορές ολόκληρα κεφάλαια παραλείπονται, είναι άσχετο με τους οπαδούς του. Το μόνο που απαιτείται είναι η «πίστη». Τα αποδεικτικά στοιχεία δεν αποτελούν προϋπόθεση!

    Κανείς δεν θα μπορούσε να βρει δύο πιο αντίθετες πεποιθήσεις ακόμα και προσπαθούσε, και τα δύο στρατόπεδα τηρούν τις πεποιθήσεις τους αχόρταγα, και με ακλόνητη θέρμη. Όμως, κανένα από αυτά δεν βασίζεται σε κάποιου είδους πραγματικά ή ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία.

    Η πραγματικότητα είναι ότι η προέλευση της ανθρώπινης φυλής είναι ένα αίνιγμα. Κανείς, οπουδήποτε, στην πραγματικότητα δεν ξέρει πόσο χρονών είναι η ανθρωπότητα ή το πώς και από πού προήλθε. Είναι ένα πλήρες μυστήριο. Ωστόσο, από τη γέννηση κάποιος κατηχείται σε μία από τις δύο παραπάνω ομάδες, χωρίς ερωτήσεις ή εναλλακτικές απόψεις να επιτρέπονται.

    Το πρόβλημα που έχει η κυρίαρχη τάση με τα Ooparts είναι ότι αμφισβητούν κάθε εδραιωμένη πεποίθηση που υπάρχει σχετικά με το παρελθόν μας.

    Φαίνεται ότι όπου κοιτάμε, βλέπουμε πράγματα που έρχονται σε αντίθεση με το μεγαλύτερο μέρος της επιστημονικής ορθοδοξίας σήμερα. Η επιστημονική κοινότητα δεν πρόκειται ποτέ να αναγνωρίσει ή να παραδεχθεί ότι αυτά τα έργα είναι αυθεντικά. Για να γίνει αυτό θα ήταν να παραδεχθεί ότι είναι εντελώς λάθος για την προέλευσή μας, και, κατά συνέπεια, να ακυρώσει όλα τα βιβλία που χρησιμοποιούνται τόσα χρόνια για να κατηχήσουν εμάς και τα παιδιά μας.

    Η ανακάλυψη των Ooparts εκμηδενίζει πλήρως την (συγκριτικά πρόσφατη) θεωρία της εξέλιξης. Αν, όπως αυτή η υπόθεση θέλει να πιστέψουμε, οι σύγχρονοι άνθρωποι εξελίχθηκαν μόλις 200.000 χρόνια πριν (ή περίπου), ας αναρωτηθούμε πώς θα μπορούσαν να εξηγηθούν τα τεχνητά αντικείμενα που βρέθηκαν σε υποστρώματα και τα οποία προέρχονται από εκατομμύρια χρόνια πριν;

    Εναλλακτικά, οι υπέρμαχοι του δημιουργισμού έχουν ένα πολύ γραφικό τρόπο στην «αναγνώριση» της ύπαρξη των Ooparts, και παραδόξως, πραγματικά πιστεύουν ότι τα Ooparts τεκμηριώνουν την κοσμοθεωρία τους.

    Οι δημιουργιστές απλά αγνοούν εντελώς τις καθιερωμένες μεθόδους χρονολόγησης, και θεωρούν κάθε αναγνωρισμένη αρχαιολογική και γεωλογική διαδικασία άκυρη. Αν μπορούσαν θα μας έκαναν όλους να πιστεύουμε πως η φλέβα άνθρακα, τα πετρώματα, τα απολιθώματα, τα μέταλλα, οι πολύτιμοι λίθοι πολύτιμους λίθους και κάθε άλλο στοιχείο προκατακλυσμιαίο, πήρε μόνο μερικές χιλιάδες χρόνια για να σχηματιστεί.

    Χωρίς αμφιβολία, θα υπάρχουν αναγνώστες που, παρομοίως με τους προβλέψιμους συντηρητικούς αρχαιολόγους, και κατά πάσα πιθανότητα κάτι που θα οφείλεται στο σύστημα της πίστης τους, θα απορρίψουν επίσης τα προαναφερθέντα Ooparts ως φάρσες ή πλαστογραφήσεις. Ίσως θα ήθελαν να εξετάσουν και να προσφέρει μια εξήγηση για το επόμενο.

    Είναι κοινώς αποδεκτή η πεποίθηση ότι δεν συνυπήρχαν οι άνθρωποι και οι δεινόσαυροι. Σύμφωνα με τη συμβατική ακαδημαϊκή κοινότητα, οι δεινόσαυροι περιπλανιόταν στη γη μεταξύ 65 και 225 εκατομμύρια χρόνια πριν, ενώ τα παλαιότερα όρθια ανθρωποειδή δίποδα, οι λεγόμενοι homo erectus, εμφανίστηκαν μόνο περίπου 1,8 εκατομμύρια χρόνια πριν.

    Ωστόσο, το 1968 ένας παλαιοντολόγος που ονομάζεται Stan Taylor ξεκίνησε ανασκαφές απολιθωμένων ίχνη δεινοσαύρων που είχαν ανακαλυφθεί στην κοίτη του ποταμού Paluxy κοντά στο Glen Rose, του Τέξας. Το τι έφερε στο φως σόκαρε και άφησε άναυδη την επιστημονική κοινότητα. Παράλληλα με τα αποτυπώματα δεινοσαύρων, ακριβώς στα ίδια απολιθωμένα στρώματα, ήταν καλά διατηρημένα ανθρώπινα αποτυπώματα.

    Ανθρώπινα αποτυπώματα μαζί με αυτά των δεινοσαύρων

    Η άμεση αντίδραση των εξελικτικών, των αρχαιολόγων και των επιστημόνων γενικότερα, ήταν να καταρρίψουν το εύρημα ως φάρσα. «Θα ήταν σκαλισμένα στο βράχο από φαρσέρ» ή «Δεν είναι ανθρώπινα αποτυπώματα, αλλά περισσότερο πατημασιές δεινοσαύρων που έχουν διαβρωθεί έτσι ώστε να τα βλέπουμε για ανθρώπινα» ήταν τα επιχειρήματα που διατυπώθηκαν.

    Ωστόσο, η συλλογιστική τους γραμμή δεν μπορεί να εξηγήσει την ερώτηση του γιατί μόνο τα ανθρώπινα αποτυπώματα έχουν διαβρωθεί και όχι και τα αποτυπώματα των δεινοσαύρων με τα 3 δάκτυλα; Επιπλέον, πρέπει κανείς να εξετάσει, εάν τα ανθρώπινα αποτυπώματα είχαν λαξευτεί ως φάρσα, πώς οι φαρσέρς κατάφεραν να χαράξει ανθρώπινες πατημασιές που συνεχίστηκε κάτω από βράχο που αργότερα αφαιρέθηκε από την πλευρά της κοίτης του ποταμού;

    Από την αρχική ανακάλυψη, εκατοντάδες περισσότερα ανθρώπινα αποτυπώματα έχουν ανακαλυφθεί και έχουν έλθει στο φως, τόσο στην πόλη Paluxy και σε πολλά άλλα μέρη σε όλο τον κόσμο. Είτε αυτοί οι φαρσέρς είχαν απεριόριστο χρόνο και τον προϋπολογισμό – ή κάποιος λέει βλακείες!

    Στη συνέχεια κάποιος πρέπει να εξετάσει ένα άλλο εύρημα που ανακαλύφθηκε σε ηλικίας 100 εκατομμυρίων ετών ασβεστόλιθο. Πρόκειται για ένα απολιθωμένο ανθρώπινο δάχτυλο που βρέθηκε μαζί με ένα δόντι παιδιού και ανθρώπινα μαλλιά. Αυτό το δάκτυλο έχει υποβληθεί σε πολυάριθμες επιστημονικές δοκιμές και αναλύσεις. Τομές αποκάλυψαν την τυπική δομή πορωδών οστών που κάποιος περιμένει να βρει σε ένα ανθρώπινο δάκτυλο. Επιπλέον, μια αξονική και μία μαγνητική τομογραφία εντόπισαν αρθρώσεις και τένοντες σε όλο το μήκος του απολιθώματος. Αυτό είναι ένα εύρημα το οποίο η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει ως φάρσα.

    Η ακτινογραφία του ανθρώπινου δακτύλου

    Υπάρχει όμως και μια άλλη ανακάλυψη των τελευταίων.

    Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, οι ανθρακωρύχοι κοντά στην μικρή πόλη του Ottosdal στη Δυτική Transvaal, στη Νότια Αφρική, έχουν να ανασύρουν εκατοντάδες μυστηριώδεις μεταλλικές σφαίρες. Αυτές οι σφαίρες είναι μεταξύ 25 και 100 mm σε διάμετρο, και μερικές έχουν χαραγμένους πάνω τους τρεις παράλληλους αύλακες γύρω τους.. Δύο τύποι σφαιρών έχουν βρεθεί. Ο ένας αποτελείται από ένα στερεό γαλαζωπό μέταλλο με κηλίδες λευκού, ο άλλους είναι κούφιος και γεμάτος με μία σπογγώδη λευκή ουσία.

    Αυτές οι σφαίρες είναι σύμφωνα με πληροφορίες έχουν τόσο λεπτή ισορροπία που ακόμα και με τη σύγχρονη τεχνολογία, θα πρέπει να δημιουργηθούν σε ένα περιβάλλον μηδενικής βαρύτητας για την επιτευχθούν αυτά τα χαρακτηριστικά. Αυτά τα αντικείμενα έχουν γίνει γνωστά ως σφαίρες Klerksdorp.

    Μία από τις σφαίρες Klerksdorp

    Γεωλόγοι προσπάθησαν να καταρρίψουν αυτά τα αντικείμενα ως φυσικούς σχηματισμούς ή συμπήξεις λειμωνίτη. Αδυνατούν να εξηγήσουν επαρκώς το πώς έγιναν αυτοί οι σχηματισμοί φυσικά με τα αυλάκια γύρω από τα κέντρα τους να βρίσκονται σε τέλεια ευθεία και απόσταση μεταξύ τους.

    Ίσως ο πραγματικός λόγος για μια τέτοια απόπειρα ένθερμης απομυθοποίησης από την επιστημονική κοινότητα, είναι ότι ο βράχος στον οποίο οι σφαίρες αυτές βρέθηκαν είναι Προκάμβριας – και χρονολογείται στα 2,8 δισ. έτη!

    Είτε κάποιος θέλει να αποδεχθεί αυτά τα εκτός τόπου αντικείμενα ως γνήσια ή όχι, έγκειται στις προσωπικές του πεποιθήσεις.

    Οι εξελικτικοί αρνούνται να τα αποδεχθούν γιατί αν το έκαναν θα σήμαινε την εκ νέου αξιολόγηση ολόκληρου του συστήματος της πίστης τους. Είναι διατεθειμένοι να δημιουργήσουν φανταστικές ιστορίες στην προσπάθειά τους να καταρρίψουν αυτές τις ανακαλύψεις. Αν αυτό αποτύχει, τότε θα προσποιηθούν ότι δεν υπάρχουν, και στη συνέχεια θα τα κρύψουν μακριά – για πάντα.

    Οι δημιουργιστές από την άλλη πλευρά θα τα αποδεχθούν πρόθυμα ως κάποιο περίεργο είδος της απόδειξης ότι το σύμπαν είναι μόνο περίπου 7.000 ετών, και θα αγνοήσει εντελώς τα αποδεικτικά στοιχεία, από οποιαδήποτε πηγή, που θα υποστηρίζουν το αντίθετο. Συνεχίζουν να προσκολλώνται σε ένα μεσαιωνικό σύστημα πεποιθήσεων που βασίζεται καθαρά στην τυφλή πίστη.

    Ό, τι έχουμε διδαχθεί στα σχολεία και τα πανεπιστήμια μας για την προέλευση και την ιστορία μας, βασίζεται στην κερδοσκοπία και την υπόθεση. Δεν υπάρχει μια ενιαία αποδείξιμη πραγματικότητα εκεί έξω που απαντά πειστικά στο ερώτημα από πού προερχόμαστε».

    πηγη

    http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2014/07/blog-post_670.html
    .
    ..
    .ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ……………..

    .