Η ΩΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Επικοινωνία εδώ

Για σχόλια, καταγγελίες και επικοινωνία στο

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΘΕΜΑΤΩΝ

ΒΟΥΛΗ

ΕΛΛΗΝΕΣ Η ΑΡΧΉ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Η Γενετική Ιστορία των Κατοίκων της Ελλάδας: Το DNA των Ελλήνων

ΚΑΙΡΟΣ

O καιρός σήμερα

Η Αφύπνιση του «Εγώ»

Η ιστορία κάνει περίεργους κύκλους! Διαβάστε παρακάτω να δείτε πως φέρεται η ιστορία!

Ο 7ος αλλά και ο 6ος αιώνας χαρακτηρίζονται από τις έντονες πνευματικές και πολιτικές αναζητήσεις και τις συνεχείς κοινωνικές ανακατατάξεις. Το «Εγώ» ζει μέσα στο πλαίσιο του κοινωνικού χώρου και της πόλης. Ακόμη και η φύση εντάσσεται στους αγώνες, τους πόνους και τις χαρές των ανθρώπων. Οι ηγέτες αλλά και οι διάφορες προσωπικότητες που πρωταγωνιστούν στις τοπικές κοινωνίες αισθάνονται την ανάγκη να απευθυνθούν στο λαό, να επικοινωνήσουν μαζί του. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρόκειται για μια εποχή κατά την οποία οι άνθρωποι ζουν έντονα την εξαφάνιση ενός ολόκληρου κόσμου, με τους νόμους του, τις πολιτικές και κοινωνικές δομές του, τις παραδόσεις του. Την εποχή του αρχαϊκού λυρισμού παρουσιάζονται οι πιο έντονες αντιθέσεις στην περιοχή των πολιτικοκοινωνικών αγώνων. Στην αφετηρία των αγώνων αυτών βρίσκεται η πτώση του παλιού θεσμού, της βασιλείας, και η άρνηση του παλιού ομηρικού κόσμου. Ανακατατάξεις, φόνοι, εξορίες, πόλεμοι, πολιτικές και κοινωνικές αντιμαχίες συμπαρασύρουν τον άνθρωπο, που ζει πλέον όλα τα γεγονότα από μέσα. Είναι η εποχή που γεννιέται η τυραννίδα, η οποία εμφανίζεται ως νέα μορφή εξουσίας και πρέπει να καταπολεμηθεί, όπως μαθαίνουμε από τους στίχους του Σόλωνα, του Αλκαίου και κ.ά. Με την ανάπτυξη του εμπορίου και τη δημιουργία νέων οικονομικών συνθηκών καινούργιες κοινωνικές δυνάμεις εμφανίζονται και διεκδικούν το πολιτικό μέλλον, όπως, για παράδειγμα, διαπιστώνει με τρόμο ο αριστοκράτης Θέογνης. Στους λυρικούς ποιητές ο στίχος δεν είναι μόνο τρόπος έκφρασης αλλά γίνεται όπλο στους προσωπικούς, πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες τους. Ο Αλκαίος, η Σαπφώ, ο Σόλωνας, ο Ιππώνακτας και ο Αρχίλοχος χρησιμοποιούν το στίχο για να διαμαρτυρηθούν, να ψέξουν, να εξεγείρουν και να υποδείξουν. Δημιουργούνται νέες λέξεις, άγνωστες στο έπος, για να εκφραστούν καινούργιες καταστάσεις και αντιλήψεις (κίνδυνος, αφροσύνη, φιλαργυρίη, διχοστασίη, αδικώ κ.λπ.). Για πρώτη φορά στην αιολική ποίηση εμφανίζεται το ρήμα πεδέχειν (μετέχειν), που εκφράζει την ανθρώπινη συμμετοχή, και στο Σιμωνίδη το σύγγνωθι που δηλώνει τη δυνατότητα κοινής κατανόησης και συγγνώμης. Ο Αρχίλοχος απογυμνώνει τις παραδοσιακές μορφές μιας ξεπερασμένης ηθικής και χλευάζει, σκώπτει, πολεμάει. Ο Ιππώναξ, εξόριστος, διαλαλεί τη μιζέρια του καταδικάζοντας έτσι την κοινωνική αδικία.
Επίσης, ο λυρικός ποιητής ξέρει καλά τι τον χωρίζει από τους θεούς, και κατανοεί τη ζωή ως αναπόσπαστο τμήμα της κοσμικής αρμονίας. Βιολογικές μεταβολές (γεράματα, θάνατος), αυτονόητες για το έπος, γίνονται πλέον βασανιστικές διαπιστώσεις, όπως μαρτυρούν οι ελεγείες του Μίμνερμου. Τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ο άνθρωπος έχει συνειδητοποιήσει ότι δεν πρέπει να αποφεύγει τον πόνο, αλλά να τον αντέχει. Πρόκειται για την τλημοσύνη, την ανάγκη για καρτερία και αντοχή, όπως τη διατύπωσαν πρώτοι ο Αρχίλοχος και η Σαπφώ. Στον Αρχίλοχο συναντάμε για πρώτη φορά μια νέα αντίληψη για την πραγματική φιλία, πέρα από το παραδοσιακό ηρωικό σχήμα που μας έδωσε ο Όμηρος (Αχιλλέας-Πάτροκλος), καθώς είναι ο πρώτος ποιητής που εκφράζεται με αγανάκτηση για την προδομένη φιλία.
Η πολεμική ελεγεία, επίσης, παρ’ όλο που σε πολλά σημεία εξαρτάται από το έπος, απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό και εκφράζει συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, όπως μαρτυρούν οι στίχοι του Καλλίνου και του Τυρταίου. Έτσι, οι ποιητές βρίσκουν πρόσβαση στους συνανθρώπους τους με το στίχο.

ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ

Related posts: