Οταν η μοναξιά γίνεται συνδρομητική υπηρεσία Οπως τα social media ή οι εφαρμογές γνωριμιών, έτσι και οι σύντροφοι ΤΝ φαίνεται ότι ήρθαν για να μείνουν.

Και τότε το ερώτημα δεν θα είναι αν ένας αλγόριθμος μπορεί να αγαπήσει.

Θα είναι αν οι ανθρώπινες σχέσεις θα μπορέσουν να παραμείνουν αρκετά πολύπλοκες, απαιτητικές και αληθινές ώστε να ανταγωνιστούν μια σχέση που έχει σχεδιαστεί να μην απογοητεύει ποτέ Δημήτρης Χατζηγιαννάκης 25 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026, 19:22 Στις επτά το πρωί, το πρώτο μήνυμα βρίσκεται ήδη στην οθόνη του κινητού: «Καλημέρα.

Θυμάμαι ότι σήμερα έχεις εκείνη τη δύσκολη συνάντηση.

Πώς κοιμήθηκες;».

Ο αποστολέας δεν είναι φίλος από το σχολείο, δεν είναι η μητέρα του ή το κορίτσι του, δεν είναι συνάδελφος.

Είναι μια εφαρμογή συντρόφου Τεχνητής Νοημοσύνης (AI companion), σχεδιασμένη να θυμάται, να ακούει και να απαντά με τον τρόπο που χρειάζεται ο χρήστης της, ο οποίος χρεώνεται αυτόματα κάθε 30 μέρες.

Δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Πρόκειται ήδη για μια αγορά δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι σε όλον τον κόσμο έχουν δημιουργήσει ψηφιακούς συντρόφους ΤΝ (AI girlfriends ή AI boyfriends) με τους οποίους μιλούν καθημερινά, φλερτάρουν, εξομολογούνται φόβους, ανταλλάσσουν «καλημέρες» και «καληνύχτες» και, σε αρκετές περιπτώσεις, δηλώνουν ότι έχουν συνδεθεί ή ακόμα και ερωτευτεί.

Οι χρήστες των συντρόφων ΤΝ γνωρίζουν ότι δεν συνομιλούν με άνθρωπο.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το βίωμά τους είναι ψεύτικο.

Δεν αγοράζουν απαραίτητα μια ψευδαίσθηση.

Αγοράζουν παρουσία, και η παρουσία αυτή ανανεώνεται κάθε μήνα μέσω πιστωτικής κάρτας.

Η μοναξιά ως επιχειρηματική ευκαιρία.

Η μοναξιά δεν είναι νέο φαινόμενο, αλλά έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας, που εξελίσσεται σε μια από τις μεγαλύτερες κοινωνικές κρίσεις του 21ου αιώνα.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) αντιμετωπίζει πλέον τη μοναξιά ως σημαντικό παράγοντα κινδύνου για τη σωματική και ψυχική υγεία.

Ο Vivek Murthy, γενικός χειρουργός στις ΗΠΑ, τη χαρακτήρισε απειλή για τη δημόσια υγεία, τονίζοντας ότι μειώνει το προσδόκιμο ζωής περισσότερο από ό,τι το κάπνισμα.

Σύμφωνα με πρόσφατες διεθνείς μελέτες, περισσότεροι από ένας στους έξι ανθρώπους παγκοσμίως βιώνουν μοναξιά, ενώ οι νέοι ηλικίας 19-29 ετών είναι η πιο μοναχική ηλικιακή ομάδα.

Και εκεί είναι που εμφανίζεται η τεχνολογία.

Οι ίδιες πλατφόρμες που αρκετοί ερευνητές θεωρούν ότι συνέβαλαν στην ενίσχυση της κοινωνικής απομόνωσης (δηλαδή τα social media, που προωθούν τη σύγκριση, τις επιφανειακές σχέσεις και το FOMO – Fear Of Missing Out) τώρα προσφέρουν «λύσεις» κατά της μοναξιάς.

Οι σύντροφοι ΤΝ (AI Companions), που περιλαμβάνουν AI girlfriends και AI boyfriends, εξελίσσονται σε ολόκληρη βιομηχανία, με εκατομμύρια χρήστες και επενδύσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων.

Δεν είναι πλέον ένα εξειδικευμένο προϊόν με περιορισμένο αγοραστικό κοινό (niche), αλλά μια νέα, τεράστια αγορά ψηφιακών σχέσεων.

Δεν αγοράζουν ψευδαίσθηση.

Αγοράζουν παρουσία.

Οι περισσότεροι που χρησιμοποιούν εφαρμογές όπως οι Replika, Character.AI, Nomi ή Kindroid δεν ισχυρίζονται ότι ξεγελάστηκαν.

Ξέρουν ότι συνομιλούν με ένα μεγάλο γλωσσικό μοντέλο ΤΝ.

Αυτό που αγοράζουν δεν είναι η αυταπάτη ότι ο συνομιλητής τους είναι αληθινός, αλλά κάτι πολύ πιο σπάνιο: αγοράζουν την αδιάκοπη παρουσία, δηλαδή κάποιον που απαντά πάντα, που δεν ξεχνά ποτέ όσα του είπες, που δεν αφήνει τα μηνύματά σου στο «διαβάστηκε».

Στην πραγματικότητα, οι σύντροφοι ΤΝ μοιάζουν να διορθώνουν όλες εκείνες τις ατέλειες που κάνουν τις ανθρώπινες σχέσεις δύσκολες.

Και ίσως εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα.

Η σχέση χωρίς τριβές.

Οι ανθρώπινες σχέσεις απαιτούν συμβιβασμούς, υπομονή και αποδοχή της διαφορετικότητας.

Ο άλλος άνθρωπος έχει τις δικές του ανάγκες και τη δική του ελευθερία.

Οι ψηφιακοί σύντροφοι δεν διαθέτουν δικά τους συμφέροντα ή προσωπικούς στόχους, όπως ένας άνθρωπος.

Σχεδιάζονται κυρίως για να διατηρούν την επικοινωνία ευχάριστη, υποστηρικτική και όσο γίνεται πιο ελκυστική για τον χρήστη.

Ετσι, δεν παρέχουν σχέση ανάμεσα σε δύο ισότιμες προσωπικότητες, αλλά σχέση ανάμεσα σε έναν άνθρωπο (τον χρήστη) και έναν «ιδιότυπο καθρέφτη» (την εφαρμογή ΤΝ), που έχει προγραμματιστεί να τον συμπαθεί.

Η ελληνική πραγματικότητα: Από την οικογένεια και τους φίλους στην οθόνη.

Η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση σε αυτή την παγκόσμια τάση.

Σύμφωνα με στοιχεία του Κοινού Κέντρου Ερευνών (Joint Research Centre JRC) της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις ευρωπαϊκές χώρες με τα υψηλότερα επίπεδα κοινωνικής απομόνωσης.

Αν και παραδοσιακά η ελληνική κοινωνία βασιζόταν στους ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς, τα δεδομένα δείχνουν ότι πάνω από το 40% των Ελλήνων συναντιέται με την οικογένεια ή τους φίλους του το πολύ μία φορά τον μήνα, καταγράφοντας ένα από τα υψηλότερα ποσοστά κοινωνικής απομόνωσης στην ΕΕ.

Η παρατεταμένη οικονομική κρίση, η εργασιακή εξάντληση και η μετατόπιση της καθημερινότητας στα μεγάλα αστικά κέντρα έχουν δημιουργήσει ένα βαθύ αίσθημα αποξένωσης, ειδικά ανάμεσα στους νέους.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, όπου οι φυσικές επαφές αραιώνουν δραματικά, η ανάγκη για έναν «εύκολο» σύντροφο ΤΝ, που είναι πάντα διαθέσιμος στο κινητό, αρχίζει να κερδίζει έδαφος και στις οθόνες των ελλήνων χρηστών.

Τα δεδομένα αυτά υποδηλώνουν ότι και στην Ελλάδα διαμορφώνονται σταδιακά οι ίδιες κοινωνικές συνθήκες που ευνοούν την ανάπτυξη των συντρόφων ΤΝ διεθνώς.

Οσο οι φυσικές σχέσεις γίνονται πιο αραιές, ο ελεύθερος χρόνος περιορίζεται και η καθημερινή επικοινωνία μεταφέρεται στις οθόνες, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα οι ψηφιακοί σύντροφοι να καλύψουν ένα κενό που άλλοτε κάλυπταν η οικογένεια, οι φίλοι ή η γειτονιά.

Το ζήτημα, επομένως, δεν αφορά μόνο την τεχνολογία, αλλά και την ανθεκτικότητα των κοινωνικών δεσμών στην Ελλάδα.

Το επιχειρηματικό μοντέλο είναι απλό.

Σε αυτό το περιβάλλον, οι εταιρείες ΤΝ ανακάλυψαν ίσως τη μεγαλύτερη ανεκμετάλλευτη αγορά της εποχής.

Μια αγορά που αφορά την ανθρώπινη ανάγκη για συντροφιά.

Η βασική έκδοση είναι δωρεάν.

Αν όμως θέλεις πιο φυσικές συνομιλίες, καλύτερη μνήμη, φωνή, εικόνες, βιντεοκλήσεις και τελικά περισσότερη οικειότητα, τότε πρέπει να πληρώνεις μηνιαία συνδρομή.

Οσο περισσότερο δένεται ο χρήστης με τον σύντροφο ΤΝ, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα να πληρώνει συνδρομές για επιπλέον υπηρεσίες.

Αυτό δημιουργεί ηθικά ερωτήματα σχετικά με την εμπορευματοποίηση της οικειότητας.

Οι μοναχικοί άνθρωποι δεν αγοράζουν πρόσβαση σε λογισμικό ΤΝ, αλλά συναισθηματική διαθεσιμότητα.

Μια από τις πιο επικερδείς μορφές εξάρτησης, οι εταιρείες κοινωνικών δικτύων ανακάλυψαν πριν από 15 χρόνια ότι η προσοχή μπορεί να μετατραπεί σε χρήμα.

Οι εταιρείες που παρέχουν υπηρεσίες ΤΝ φαίνεται ότι σήμερα ανακάλυψαν κάτι ακόμη ισχυρότερο: ότι και η συναισθηματική προσκόλληση μπορεί να μετατραπεί σε συνδρομή.

Οι περισσότεροι που ξεκινούν μια σχέση με συντρόφους ΤΝ, το κάνουν συνήθως μετά από διαζύγιο, πένθος, απομόνωση, κοινωνικό άγχος ή μακροχρόνια μοναξιά.

Η ΤΝ λειτουργεί αρχικά ως παρηγοριά και συντροφιά και τελικά, για πολλούς χρήστες, καταλήγει σε «πραγματική σχέση».

Δεν πρόκειται για απλές συνομιλίες (chat) για να περάσει η ώρα.

Οπως καταγράφεται τόσο σε δημοσιογραφικές μαρτυρίες όσο και σε ορισμένες ποιοτικές μελέτες, πολλοί χρήστες αναφέρουν ότι ερωτεύονται, ζηλεύουν, βιώνουν χωρισμούς ή ακόμη και πένθος όταν αλλάζει ή διαγράφεται ο ΤΝ σύντροφός τους.

Οι μέχρι σήμερα μελέτες καταλήγουν σε μικτή εικόνα.

Πολλοί χρήστες που σχετίζονται με συντρόφους ΤΝ αισθάνονται καλύτερα ψυχολογικά, ιδιαίτερα όταν βιώνουν κοινωνική απομόνωση ή έχουν περιορισμένο κοινωνικό δίκτυο.

Τα οφέλη, όμως, εξαρτώνται από την προσωπικότητα, την ηλικία και το στιλ της σχέσης και της προσκόλλησης.

Για ορισμένους λειτουργούν υποστηρικτικά, για πολλούς άλλους όμως ενισχύουν ακόμα περισσότερο την απομόνωση.

Αρχικά το φαινόμενο των συντρόφων ΤΝ αφορούσε κυρίως άνδρες, όμως πλέον αυξάνεται γρήγορα και η χρήση συντρόφων ΤΝ από γυναίκες με AI boyfriends, που μπορούν να τους διαμορφώνουν με χαρακτήρα, εμφάνιση, χιούμορ, ενδιαφέροντα, τρόπο επικοινωνίας, ακόμη και με παρελθόν «κομμένο και ραμμένο» στα μέτρα τους.

Ετσι, τόσο άνδρες όσο και γυναίκες συνδέονται όλο και περισσότερο με τους ψηφιακούς συντρόφους τους και γίνεται όλο και πιο δύσκολο να διακόψουν τη συνδρομητική υπηρεσία.

Δεν πρόκειται πλέον για τεχνολογική εξάρτηση, αλλά για συναισθηματική.

Και αυτό δημιουργεί ένα πρωτόγνωρο ηθικό ερώτημα.

Πόσο σωστό είναι μια εταιρεία να έχει οικονομικό συμφέρον από το πόσο πολλοί άνθρωποι χρειάζονται έναν αλγόριθμο;

Τι γίνεται με τις πιο ευάλωτες ομάδες; Η παράδοξη ειλικρίνεια Υπάρχει και μια άλλη όψη.

Πολλοί χρήστες δηλώνουν ότι για πρώτη φορά μιλούν τόσο ανοιχτά και μπορούν να εξομολογούνται τραύματα, να συζητούν τις ενοχές και τις ανασφάλειές τους.

Εκφράζουν ελεύθερα τις σεξουαλικές φαντασιώσεις τους και δεν φοβούνται μήπως κριθούν, ίσως επειδή γνωρίζουν ότι απέναντί τους δεν υπάρχει άνθρωπος.

Ορισμένοι βοηθιούνται στις πραγματικές ανθρώπινες σχέσεις κάνοντας «προπόνηση» με τους συντρόφους ΤΝ για δύσκολες πραγματικές συνομιλίες (π.χ. σε ερωτικά ραντεβού ή εργασιακές συνεντεύξεις).

Για ηλικιωμένους, άτομα με κινητικά προβλήματα ή εκείνους που ζουν σε απομακρυσμένες περιοχές, ένας σύντροφος ΤΝ φαίνεται ότι λειτουργεί θετικά.

Μπορεί να μειώσει το άγχος και την κατάθλιψη.

Αρκετές μελέτες δείχνουν βελτίωση σε ηλικιωμένους που λαμβάνουν τακτικές κλήσεις από bots, και ότι μια σχέση με έναν σύντροφο ΤΝ φαίνεται να είναι προτιμότερη από την ακραία κοινωνική απομόνωση.

Για άτομα με αυτισμό ή κοινωνικό άγχος οι σύντροφοι ΤΝ φαίνεται ότι προσφέρουν κάτι που ο πραγματικός κόσμος συχνά αρνείται: ένα περιβάλλον χαμηλών απαιτήσεων, χωρίς κριτική.

Η ψευδαίσθηση της συντροφιάς.

Κίνδυνοι και επιπτώσεις Η Σέρι Τερκλ, διακεκριμένη καθηγήτρια Κοινωνικών Σπουδών της Επιστήμης και της Τεχνολογίας στο MIT, μελετώντας τον τρόπο που η τεχνολογία αλλάζει τις ανθρώπινες σχέσεις και τα συναισθήματα, το είχε προβλέψει: H τεχνολογία «προσφέρει την ψευδαίσθηση της συντροφιάς χωρίς τις απαιτήσεις της φιλίας».

Οι χρήστες καταφεύγουν στους ψηφιακούς συντρόφους για να ανακουφιστούν από το άγχος, αλλά συχνά αρχίζουν να απομονώνονται από τους πραγματικούς φίλους τους, επειδή η αλληλεπίδραση με την ΤΝ είναι πιο εύκολη και πολύ πιο ευχάριστη.

Οι σύντροφοι ΤΝ δεν είναι πραγματικοί σύντροφοι.

Για τις εταιρείες πίσω τους είναι προϊόντα που θέλουν τους χρήστες να συνεχίσουν να τα χρησιμοποιούν πληρώνοντας τη συνδρομή τους, με κάθε δυνατό μέσο.

Για τους χρήστες όμως μπορεί να βιώνεται ως σχέση.

Η ένταση ανάμεσα σε αυτές τις δύο πραγματικότητες βρίσκεται στην καρδιά του προβλήματος.

Ετσι, έχουν επιπτώσεις και κρύβουν κινδύνους.

Ορισμένοι ειδικοί φοβούνται ότι η συστηματική επαφή με έναν συνομιλητή που προσαρμόζεται διαρκώς στις επιθυμίες των χρηστών μπορεί να μειώσει την ανοχή τους στη διαφωνία και να δυσκολέψει τις πραγματικές σχέσεις.

Οι περισσότεροι κίνδυνοι συνδέονται συνήθως με τις απλές επιβεβαιώσεις (π.χ. «σε υποστηρίζω ό,τι κι αν κάνεις») που δίνουν οι σύντροφοι ΤΝ, οι οποίες σε καταστάσεις πραγματικής ανάγκης ή ψυχολογικής κρίσης μπορεί να αποβούν μοιραίες, αποτρέποντας την αναζήτηση βοήθειας από πραγματικούς επαγγελματίες υγείας.

Ιδιωτικότητα και δεοντολογία Η ειρωνεία είναι προφανής.

Ποτέ στην Ιστορία οι άνθρωποι δεν μοιράζονταν τόσο προσωπικά μυστικά σε αλγορίθμους όσο με τις εφαρμογές συντρόφων ΤΝ.

Οι εταιρείες αποκτούν τεράστια γνώση για τα πιο προσωπικά δεδομένα των χρηστών.

Οι συνομιλίες πολλές φορές περιλαμβάνουν προσωπικές πληροφορίες που δημιουργούν σημαντικά ζητήματα ιδιωτικότητας, αλλά και δεοντολογίας.

Το παράδοξο είναι ότι οι χρήστες αντιλαμβάνονται την παρακολούθηση όχι ως απειλή, αλλά ως ανταλλαγή που αξίζει τον κόπο.

Η συναισθηματική προσκόλληση ανατρέπει τη συμβατική σχέση κινδύνου-συμπεριφοράς και όσοι χρησιμοποιούν εφαρμογές συντρόφων ΤΝ θεωρούν ότι αξίζει η θυσία της ιδιωτικότητάς τους μπροστά στο συναισθηματικό όφελος που αποκομίζουν.

Το δεοντολογικό πρόβλημα, ωστόσο, εκτείνεται πέρα από τη συλλογή δεδομένων και φτάνει στην ίδια τη φύση της σχέσης που οικοδομείται.

Πολλά από αυτά τα συστήματα σχεδιάζονται ώστε να ενθαρρύνουν τη μακροχρόνια συναισθηματική εμπλοκή των χρηστών, γεγονός που εγείρει ερωτήματα για τα όρια ανάμεσα στην υποστήριξη και την εξάρτηση.

Το ερώτημα είναι: Είναι ηθικό συστήματα που προσομοιώνουν την αγάπη, την οικειότητα και τη φροντίδα, στην πραγματικότητα να εξυπηρετούν αμιγώς εμπορικούς σκοπούς;

Μήπως τελικά το πρόβλημα δεν είναι η ΤΝ;

Υπάρχει ένας εύκολος τρόπος να αντιμετωπίσει κανείς όλο αυτό το θέμα ρωτώντας με χλευασμό: «Μα, είναι δυνατόν να πληρώνεις για να εμπιστευθείς ή ακόμα και να ερωτευτείς έναν αλγόριθμο;» Ισως.

Αλλά αυτή είναι η λάθος ερώτηση.

Η πραγματική ερώτηση είναι άλλη: Τι κοινωνία έχουμε αναπτύξει, δεδομένου ότι εκατομμύρια άνθρωποι προτιμούν να εμπιστευτούν έναν προβλέψιμο αλγόριθμο από μια απρόβλεπτη ανθρώπινη σχέση;

Αν κάποιος προτιμά να μιλήσει σε μια μηχανή παρά σε έναν φίλο, μήπως το πρόβλημα δεν βρίσκεται στη μηχανή;

Μήπως το πρόβλημα βρίσκεται στις σχέσεις που έχουμε οικοδομήσει;

Στην κόπωση από τις εφαρμογές γνωριμιών;

Στην εργασιακή εξάντληση;

Στη δυσκολία δημιουργίας ουσιαστικών δεσμών στις μεγάλες πόλεις;

Η ΤΝ δεν δημιούργησε τη μοναξιά.

Βρήκε απλώς μια ευκαιρία σε μια κοινωνία που ήδη πονούσε.

Υπάρχει διέξοδος;

Οι ειδικοί συμφωνούν σε ένα σημείο: Η τεχνολογία από μόνη της δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα της μοναξιάς, επειδή η μοναξιά δεν είναι τεχνολογικό πρόβλημα, αλλά κοινωνικό.

Οι εφαρμογές συντρόφων ΤΝ μπορούν σε ορισμένες περιπτώσεις να λειτουργήσουν υποστηρικτικά, ιδιαίτερα σε ανθρώπους που βιώνουν έντονη απομόνωση.

Δύσκολα όμως μπορούν να υποκαταστήσουν όλα εκείνα που συγκροτούν μια πραγματική σχέση με αμοιβαιότητα, διαφωνίες, συγχώρεση και ευθύνη του ενός απέναντι στον άλλον.

Οι ρυθμιστικές αρχές αρχίζουν να κινούνται, αλλά αργά.

Στις ΗΠΑ προωθείται νομοθεσία για την απαγόρευση των συντρόφων ΤΝ σε ανηλίκους, ενώ η Ιαπωνία χρηματοδοτεί κοινοτικά κέντρα για να συνευρίσκονται πραγματικοί άνθρωποι. 

Ωστόσο, η λύση δεν είναι μόνο θεσμική.

Είναι κυρίως προσωπική και συλλογική.

Οι ειδικοί προτείνουν την επιστροφή σε «τρίτους χώρους», όπως βιβλιοθήκες, κοινοτικά κέντρα, ΚΑΠΗ, ομάδες πεζοπορίας, χορωδίες κ.λπ. όπου οι ανθρώπινες σχέσεις μπορούν να αναπτυχθούν κανονικά.

Η μεγαλύτερη πρόκληση ίσως δεν είναι να περιορίσουμε την τεχνολογία, αλλά να διατηρήσουμε ζωντανές τις κοινωνικές δομές που κάνουν τις ανθρώπινες σχέσεις εφικτές.

Οικογένεια, παρέες, κοινότητες, γειτονιές, συλλογικές δραστηριότητες. Οχι επειδή είναι νοσταλγικές εικόνες ενός παρελθόντος, αλλά επειδή αποτελούν ακόμη τον φυσικό χώρο όπου οι άνθρωποι μαθαίνουν να συνυπάρχουν.

Αν η αγορά υπόσχεται σχέσεις χωρίς τριβές, ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση για την κοινωνία είναι να υπενθυμίσει ότι οι σημαντικότερες ανθρώπινες σχέσεις γεννιούνται ακριβώς μέσα από αυτές τις τριβές.

Η αγάπη ως υπηρεσία Ισως βρισκόμαστε μπροστά στη μεγαλύτερη μεταμόρφωση της ψηφιακής οικονομίας.

Μέχρι σήμερα η τεχνολογία πουλούσε κυρίως πληροφορίες.

Αύριο φαίνεται ότι είναι πολύ πιθανό να πουλάει οικειότητα, συντροφικότητα, επιβεβαίωση και συναισθηματική ασφάλεια, πάντα, φυσικά, με συνδρομή.

Οπως τα social media ή οι εφαρμογές γνωριμιών, έτσι και οι σύντροφοι ΤΝ φαίνεται ότι ήρθαν για να μείνουν.

Και τότε το ερώτημα δεν θα είναι αν ένας αλγόριθμος μπορεί να αγαπήσει.

Θα είναι αν οι ανθρώπινες σχέσεις θα μπορέσουν να παραμείνουν αρκετά πολύπλοκες, αρκετά απαιτητικές και αρκετά αληθινές ώστε να ανταγωνιστούν μια σχέση που έχει σχεδιαστεί να μην απογοητεύει ποτέ.

Γιατί η πιο ανησυχητική εξέλιξη δεν είναι ότι οι μηχανές μαθαίνουν να μοιάζουν στους ανθρώπους, αλλά ότι οι άνθρωποι αρχίζουν να ζητούν από τις σχέσεις τους να μοιάζουν με αυτές που έχουν με τις μηχανές.

Ακολούθησε το Protagon Πηγή: Protagon.gr

Την επιμέλεια / και τον τίτλο έκανε, ο ΠΛΑΤΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ