ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Ο ωχαδερφισμός (η παθητική στάση, η αδιαφορία και η αποφυγή ευθυνών με τη νοοτροπία “ωχ, αδερφέ”) είναι ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια που συναντάμε στην καθημερινότητα.

Είτε πρόκειται για τα κοινά και τις υποχρεώσεις, είτε για προσωπικούς στόχους, η νοοτροπία αυτή καταλήγει να μας βάζει «τρικλοποδιά».

Γιατί τον βρίσκουμε συνεχώς μπροστά μας.

Εφησυχασμός: Εύκολα βολευόμαστε στη “βολή” μας, αφήνοντας τα προβλήματα για το αύριο.

Αίσθηση ματαιότητας: Η σκέψη «έλα μωρέ, τι θα αλλάξει αν κάνω εγώ κάτι;» τροφοδοτεί την αδράνεια.

Αποφυγή ευθύνης: Η μετατόπιση της ευθύνης στους “άλλους” ή στο σύστημα.

Πώς μπορούμε να τον «ξεχρεώσουμε»;

Ανάληψη προσωπικής ευθύνης: Ξεκινώντας από τις μικρές, καθημερινές μας πράξεις στη γειτονιά μας, τη δουλειά ή την οικογένεια.

Συμμετοχή αντί για παραίτηση: Κάνοντας συνειδητές επιλογές και παίρνοντας θέση αντί να παρακολουθούμε παθητικά.

Αλλαγή κουλτούρας: Ενθαρρύνοντας τη συλλογική δράση, καθώς από τα πολλά «ωχ, αδερφέ» οδηγούμαστε συχνά σε κοινωνική οκνηρία

Δείτε παρακάτω τι έχει το κουτί της Πανδώρας.

Θα διαλύσει τα πάντα η κυβέρνηση του Μητσοτάκη..

Αν οι άλλοι έφαγαν μέχρι και τα πόμολα ο μητσοτάκης τρώει και το χώμα τα σωθικά αυτής της πατρίδος

Μισεί την Ελλάδα

Μισεί τον Έλληνα, Την Ελληνίδα.

Μισεί ρε παιδάκι μου κάθε τι Ελληνικό.

Θέλει να εξαφανίσει την Ελλάδα ..και αν δεν το καταφέρει δεν θέλει απλά να αφήσει στάχτη θέλει να αφήσει γάγγραινα καρκίνο που θα συνεχίσει να τρώει τον Ελληνισμό μέχρι να εξαφανιστεί

Έτσι καταστρέφει ότι δεν μπορεί να το πουλήσει η να το εξαφανίσει.

Η Πτολεμαΐδα 5 είναι η πιο σύγχρονη λιγνιτηκή μονάδα της χώρας, με σύγχρονα συστήματα αντί ρύπανσης, υψηλή απόδοση και πολύ χαμηλότερες εκπομπές σε σχέση με τις παλαιότερες μονάδες.

Δεν διαθέτει ούτε την κλασική ψηλή καμινάδα των παλιών σταθμών, η μονάδα διαθέτει καπνοδόχο και σύστημα καθαρισμού καυσαερίων, αλλά οι εκπομπές ρύπων (σωματίδια, SO₂ κ.λπ.) είναι σημαντικά μειωμένες σε σχέση με τις παλιές λιγνιτηκές μονάδες.

Γι’ αυτό ακριβώς η απόφαση για τερματισμό της λιγνιτηκής λειτουργίας της, λίγα χρόνια μετά την έναρξή της και μετά από επένδυση άνω του 1,4 δισ. ευρώ, αποτελεί αντικείμενο έντονης πολιτικής και ενεργειακής συζήτησης.

Και είναι άκρος προδοτική.

Δεν μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Με βάση τις μέχρι τώρα αποφάσεις και δηλώσεις του Υπουργείου Περιβάλλοντος και της ΔΕΗ, η λιγωτική λειτουργία της μονάδας Πτολεμαΐδα 5 οδηγείται σε οριστική παύση μέσα στο 2026, στο πλαίσιο της απολιγνιτοποίησης.

 Υπάρχει σχεδιασμός η μονάδα να μετατραπεί αργότερα ώστε να λειτουργεί με φυσικό αέριο, ενώ έχουν υπάρξει και εισηγήσεις για διατήρησή της σε εφεδρεία έως το 2027 λόγω ενεργειακής επάρκειας.

Η Πτολεμαΐδα 5 είναι η νεότερη και τεχνολογικά πιο σύγχρονη λιγωτική μονάδα που κατασκευάστηκε στην Ελλάδα, ισχύος 660 MW.

Οι προδότες όλης της βουλής κάνουν την πάπια στην ανατίναξη των μηχανημάτων στα ορυχεία, γιατί τα ανατινάζουν για να κρύψουν το προδοτικό σκάνδαλο;;;;;

Μητσοτάκης έδωσε 50 εκατομμύρια στον Μυτιληναίο για λιγνίτη, ενώ υποτίθεται είμαστε υπέρ της πράσινης ανάπτυξης.

Ο Μυτιληναίος φτιάχνει ρεύμα στα Σκόπια, το οποίο πληρώνουμε ακριβά λόγω καρτέλ, όπου συμμετέχει και η Κολο-οικογένεια,  Άλλοι παίρνουν δάνειο για καφέ, εμείς επιχορήγηση για εργοστάσιο στα Σκόπια. Πουλάνε ρεύμα και γίνονται δισεκατομμυριούχοι.

 Απλά πράγματα!

 Παρακολουθήστε τι συμβαίνει στην Ελλάδα: κλείνουν λίμνη και παραγωγή ρεύματος.

Ο Μυτιληναίος με τον Μητσοτάκη δίνουν 50 εκατομμύρια σε δισεκατομμυριούχο για εργοστάσιο στα Σκόπια. Απίστευτο!

Γκρεμίζουν τα φουγάρα των λιγνιτηκών εργοστασίων για να μην μπορούν να λειτουργήσουν ποτέ πια!

Αν μπορεί κάποιος από τους μπατηροπατριώτες ας εξηγήσει σε τι διαφέρει αυτή η κυβέρνηση από τους Ναζιδες όταν ξεκουμπιζόντουσαν από την Ελλάδα κι υπονόμευαν τις ενεργειακές εγκαταστάσεις και τις υποδομές της χώρας;

Δεν υπάρχει ιστορικό χώρας που καταστρέφει με δική της θέληση το επενδεδυμένο εθνικό ενεργειακό κεφάλαιο για χάρη των ΑΠΕτεωνων και της τελειωμένης Ευρώπης.

Αυτή η κυβέρνηση πρέπει όχι μόνο να πάει στο διάολο αλλά πρέπει να δικαστεί από Ειδικό Δικαστήριο – όχι αυτό των ελεεινών του Αρείου Πάγου με τα γουνάκια- για το εθνικό έγκλημα της απολιγνιτοποίησης με την κατηγορία της έσχατης εθνικής προδοσίας

Ανατινάζονται τα φουγάρα της ΑΗΣ Αγ. Δημητρίου της ΔΕΗ όπου έδινε ενέργεια με λιγνίτη τα τελευταία 42 χρόνια.

Αντιδρούν τα σωματεία με διαμαρτυρίες.

Πρόκειται για εθνικό έγκλημα αφού καμία κυβέρνηση μετά δε θα μπορέσει να λειτουργήσει τον λιγνίτη για ηλεκτρική ενέργεια !!!

Και σε περίοδο πολέμου όπου η υπόλοιπη Ευρώπη “γύρισε” στον λιγνίτη για να μην υποφέρει ο λαός της. Οι δικοί μας τα καταστρέφουν ολοσχερώς, να μην έχουμε και την επιλογή ούτε στο μέλλον, προκειμένου να είμαστε έρμαια σ αυτούς που ήδη έχουν αγοράσει τη χώρα.

Ούτε δικό μας λιμάνι ούτε αεροδρόμιο αλλά ούτε και κτηνοτροφία…..ένα μπράφ να γίνει και γίναμε εμείς η Παλαιστίνη.

Σκοπός τους είναι να μην λειτουργήσουν ποτέ …Η πέντε μονάδα του Αης Αγίου Δημητρίου είναι πιο καινούρια από τις άλλες 4 ,δόθηκαν πρόσφατα αλλά 200εκατομμυρια € ωστα να γίνει αποθείωση, με τον τρόπο αυτό μειώνονται περαιτέρω οι ρύποι.

Η μονάδα 5 Πτολεμαΐδας, στοίχισε 2 δις, παραδόθηκε επί την Τέρμα πριν 1,5 χρόνο είμαι η πιο σύγχρονη μονάδα των Βαλκανίων ,παράγει 660Mw, την κλείνουν κ αυτήν.

Θα κατασκευαστεί νέα μονάδα φυσικού αερίου από την Τέρνα , κόστος 400€ .

Την κατασκευάζουν στο σημείο όπου γίνεται επίθεση του λιγνίτη ώστε αν χρειαστεί να δουλέψει η 5 μονάδα λιγνίτη, να μην μπορεί να λειτουργήσει.

Την ίδια στιγμή στέλνουν τον λιγνίτη στα Σκόπια , 12 χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορα της Ελλάδας/ και εισάγουμε από εκεί ρεύμα πανάκριβο.

Να σημειωθεί ότι το εργοστάσιο των Σκοπίων είναι παμπάλαιο κ πολύ ρυπογόνο.

  Η Κοζάνη μένει ,σύμφωνα με αυτά που είπε ο δήμαρχος, χωρίς τηλεθέρμανση.

 Ο Στάσης του είπε θα γίνει με πετρέλαιο, η τηλεθέρμανση Κοζάνης.

Ποιος θα πλήρωση το τίμημα;

Το πετρέλαιο δεν είναι ρυπογόνο;

Δεν είναι πανάκριβο;

 Παρωδία.

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΠΡΟΔΟΤΗ, ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΥΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΓΙΑ ΤΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ

Τι δεν μας είπε ακριβώς ο πρωθυπουργός για το ρεύμα: Όταν γίνει στάθμιση στην αγοραστική δύναμη των Ελλήνων καταναλωτών είμαστε πάνω από τον μέσο όρο, είμαστε δηλαδή στην πρώτη ακριβότερη δεκάδα στην τιμή του ρεύματος.

Η Ελλάδα πληρώνει το ακριβότερο LNG στην ΕΕ και ταυτόχρονα σύμφωνα με ΑΠΟΚΑΛΎΨΕΙΣ από τον Κυριάκο Βελόπουλο, η Ελλάδα πουλάει ρεύμα στη Βουλγαρία φθηνά και μετά αυτοί έχουν μπαταρίες ντούρασελ αλκαλικές, όχι σαν εμάς που δεν έχουμε ούτε για τηλεκατευθυνόμενα και μετά μας πουλάνε πίσω το δικό μας το ρεύμα!

Το πληρωμένο από το υστέρημα του ε.ε. με δηλωθέν εισόδημα 5000€

Μετά την πρώτη αποκάλυψη ότι τα Σκόπια μας πουλάνε ρεύμα με δικό μας λιγνίτη, πλέον μπήκε στο κόλπο και η βουλγαρία

Ποια είναι η αλήθεια που μας κρύβουν;

Τελικά είχε δίκιο ο Κοσμάς Greekonomics όταν έλεγε ότι έχουμε καρτέλ ενέργειας στη χώρα και ότι η ΔΕΗ βγάζει μαύρα τα κέρδη στα νησιά κέιβμαν;

Πόσα σας ταΐζει το καθεστώς πτηνόμορφου δικτάτορα Μητσοτάκη για να κάνετε προπαγάνδα ότι τάχα η Ελλάδα πλέον εξάγει και δεν εισάγει ενέργεια;

Δέσμευση του Κυριάκου Βελόπουλου και ΟΛΗΣ της αντιπολίτευσης είναι ΝΑ ΚΛΕΊΣΕΙ Η ΔΕΗ, να σταματήσουν οι επενδύσεις και να παίρνουμε ρεύμα από Ρωσία και αφέντη Ερντογάν, το καλό το ρεύμα, όχι το μπολιασμένο!

Το ρεύμα που καίμε σπίτι μας είναι από Βουλγαρία

στέλνει το λιγνίτη από την δυτική Μακεδονία στα Σκόπια, για να αγοράζουμε ρεύμα από τους Σκοπιανούς και να πληρώνουμε πανάκριβα εμείς οι Έλληνες.

ORIGINAL COSA NOSTRA

Φορτηγά μεταφέρουν καθημερινά λιγνίτη από την περιοχή Μελίτη της Φλώρινας προς τα Σκόπια.

Εκεί ο Μυτιληναίος μαζί με τους Σκοπιανούς παράγουν ηλεκτρικό ρεύμα.

Μέρος από αυτό το ηλεκτρικό ρεύμα επιστρέφει στην Ελλάδα πανάκριβο την ίδια ώρα πού η κυβέρνηση πουλάει σε εκατομμύρια πολίτες πράσινα άλογα.

Μανώλης Χαριτάκης

Φίλε μου γεια σου.

 Να μιλήσουμε για κάποια από τα στραβά και τα παράξενα που συμβαίνουν γύρω μας.

Άκουσες κι εσύ, φαντάζομαι, για την γενναιοδωρία της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που αύξησε τον μισθό των Δεσποτάδων κατά 200% και τώρα υπερβαίνει το ποσό των 5.000 €.

Τώρα εσύ που είσαι Νοσοκομειακός γιατρός και φροντίζεις για την αποκατάσταση της υγείας των πολιτών με μισθό λίγο πιο πάνω από ένα χιλιάρικο, εσύ που είσαι πιλότος στα RAFAL ή στα F16 και σχίζεις τους ουρανούς παίζοντας την ζωή σου κορώνα γράμματα, ή είσαι κυβερνήτης ή πλήρωμα της φρεγάτας που φιλάει σκοπιά στην μέση της Ανατολικής Μεσογείου, ή στην ερυθρά θάλασσα, μακριά από την οικογένεια σου επί εβδομάδες ή μήνες, για να μπορούμε όλοι οι υπόλοιποι να αισθανόμαστε ασφαλείς και ο μισθός που σου δίνει η πατρίδα είναι πάνω κάτω 1300€, πως αισθάνεσαι;;;;

Εσύ βρε φίλε που είσαι εκπαιδευτικός και η αποστολή σου είναι να μεταδώσεις την γνώση στα Ελληνόπουλα, να πλάσεις υπεύθυνους σκεπτόμενους πολίτες και αμείβεσαι με κάτι παραπάνω από ένα χιλιάρικο, πως αισθάνεσαι;;

Όλοι εσείς σαν φυσιολογικοί άνθρωποι παντρευτήκατε κάνατε οικογένεια κι ένα – δυο παιδάκια, όμως οι ανάγκες τους δεν καλύπτονται με τα ψίχουλα που παίρνετε.

Την ώρα που η Ελλάδα μαστίζεται δημογραφικά και αργοπαιθένει αφού κάθε χρόνο οι θάνατοι είναι διπλάσιοι των γεννήσεων επειδή οι νέοι δεν τολμούν να φέρουν παιδιά στον κόσμο, την ώρα που οι νέοι επιστήμονες της πατρίδας μας μεταναστεύουν σε δύση και ανατολή για να ζήσουν, συμβάλλοντας με τις γνώσεις και τις δεξιότητες τους στην ανάπτυξη άλλων χωρών, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, έκρινε πως οι οικονομικές ανάγκες των Δεσποτάδων είναι πιο σοβαρές κι έχουν προτεραιότητα.

 Υπάρχουν όμως και οι Δεσποτάδες που τιμούν τα ράσα τους και λένε καθαρά, πεντακάθαρα στον «Ηγεμόνα» Δεν σου ζητήσαμε αυξήσεις , δεν θέλουμε τα λεφτά σου.

Θα τα διαθέσουμε σε δομές και σε οικογένειες που έχουν ανάγκη Το λιοντάρι της Κρήτης ο Κισάμου και Σελίνου, Αμφιλόχιος, που δεν δίστασε «να τα χώσει» στον Γερμανό πρόεδρο, όταν επισκέφθηκε την Κάνδανο να δει από κοντά τα εγκλήματα που έκαναν οι πρόγονοι του και για τα οποία δεν έχουμε κλίσει τους λογαριασμούς μας, δεν δίστασε να καταγγείλει τις κακοήθεις που ακούστηκαν σε εκδήλωση της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας.

 Αυτός ο Δεσπότης, τιμά τα ράσα του, τιμά την μητρόπολη του, τιμά το ποίμνιό του, τιμά την καταγωγή του, τιμά την οικογένεια του. Άξιος!!

Ευχή όλων μας είναι να υπάρξουν κι άλλοι που θα τον μιμηθούν.

Όμως να επανέλθουμε γιατί ξεστράτισε η κουβέντα μας.

Γιατί ο Μητσοτάκης έδωσε αυτήν την γιγαντιαία αύξηση και μάλιστα χωρίς να την ζητήσουν οι Αρχιερείς;;

Είναι φανερό πως επιχειρείται ο εκμαυλισμός των Δεσποτάδων .

Θέλει η κυβέρνηση να τους οδηγήσει είτε από άμβωνος, είτε δια των οδηγιών προς τους ιερείς, να πείσουν τους πιστούς ότι ήταν θέλημα Θεού να πολλαπλασιάσουν την κινητή και ακίνητη περιουσία τους οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, ήταν θέλημα Θεού να οδηγηθούν στον θάνατο 57 άνθρωποι στα Τέμπη και είναι θέλημα Θεού να μη αποκαλυφθούν και να μη τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι της τραγωδίας.

Ήταν θέλημα Θεού να ιδιωτικοποιηθεί η ΔΕΗ και να πληρώνουμε σήμερα το ηλεκτρικό ρεύμα 3-4 φορές ακριβότερο, απ ότι το 2020, αν και τώρα παράγεται από τον αέρα και τον ήλιο.

Ήταν θέλημα Θεού να χάσεις το σπίτι σου επειδή έχασες την δουλειά σου όταν το Ελληνικό κράτος προσπάθησε να σώσει τις τράπεζες της Γερμανίας και της Γαλλίας.

 Ήταν θέλημα Θεού να φαγωθούν τα χρήματα των αγροτών από τις αγροτικές επιδοτήσεις και να δοθούν σε μη δικαιούχους, αρκεί να ήταν κομματάρχες του Μητσοτάκη.

Το αν εσάς βρωμάνε τα χνώτα σας από την πείνα, είναι κι αυτό θέλημα Θεού.

Θα ακούσομε κάποιους να μας λένε πως είναι θέλημα Θεού να συνεχίσουμε να εμπιστευόμαστε αυτούς που ξέρουν να κυβερνούν, ξέρουν να λένε ψέματα στους πολίτες ξέρουν να υποτάσσονται στις τράπεζες και στις πολυεθνικές, ξέρουν να υποθηκεύουν την χώρα για 99 χρόνια γιατί αυτοί που παρουσιάστηκαν τώρα τελευταία, και δημιουργούν ΕΛΠΙΔΑ για την δημοκρατία είναι άσχετοι με την πολιτική, είναι υποκινούμενοι από την Ρωσία και δεν ξέρουν να υποκλίνονται στον Σουλτάνο.

Μανώλης Χαριτάκης

κινημα ανεξαρτητων πολιτων Μικης Θεοδωρακης

Η προεκλογική κοροϊδία και η ανάγκη για απαιτήσεις

Αυτό που βιώνουμε εδώ και λίγο καιρό είναι η επίσημη είσοδος στην προεκλογική περίοδο, με όλα τα «παρελκόμενα» που τη συνοδεύουν: δημοσκοπήσεις, διαφημίσεις κομμάτων, πάνελ στα ΜΜΕ με σύγκρουση «τιτάνων» της πολιτικής, προετοιμασία «προγραμμάτων» που θα συγκλονίσουν και θα πείσουν, αναζήτηση συνθημάτων, ενοικιάσεις εκλογικών κέντρων, περιοδείες, καμπάνιες, μεταγραφές, κατάρτιση ψηφοδελτίων. Κυρίως όμως πρέπει η πραγματικότητα να καμπυλωθεί στα όρια ενός δεδομένου Πολιτικού Συστήματος που «ζει» και αναπαράγεται για τον εαυτό του, και για την υπηρέτηση του μεταπρατικού μοντέλου όπως αυτό εξελίσσεται στις μέρες μας.

Από ουσιαστική άποψη, μας γίνεται ένα μασάζ προσαρμογής σε συνθήκες χαμηλών προσδοκιών.

Το καρτελοποιημένο πολιτικό σύστημα και η αναπαραγωγή του

Πρόβλημα των καιρών μας η ογκούμενη δυσπιστία απέναντι στα κόμματα, στην πολιτική όπως ασκείται, η κρίση αντιπροσώπευσης, η γενικευμένη διαφθορά και η διάβρωση του ίδιου του πολιτικού συστήματος σε όλα του τα σημεία (κυβέρνηση, σύστημα κομμάτων, σχέσεις με ολιγαρχικούς κύκλους και πρεσβείες, Δικαιοσύνη, ΜΜΕ, Δημόσια διοίκηση κ.λπ.).

Επί της ουσίας υπάρχει ένα καρτελοποιημένο πολιτικό σύστημα, με καταμερισμούς ρόλων και διασυνδέσεις, που στέκεται από πάνω, ξένο και ενάντια στην κοινωνία, με επαυξημένες δόσεις κυνισμού, αδιαφορίας, ζαμανφουτισμού για την πορεία της χώρας και το μέλλον του λαού της.

Οι εκλογές λειτουργούν σε γενικές γραμμές ως αναπαραγωγική διαδικασία αυτού του πολιτικού συστήματος, λειτουργούν και εκτονωτικά όποτε χρειαστεί, όπως και για να ανακατανεμηθούν συσχετισμοί, ομάδες, συμφέροντα γύρω από το «πάρτι» της διακυβέρνησης.

Αυτό το πολιτικό σύστημα υποβιβάζει τον πολίτη σε απλό ψηφοφόρο, έχοντας εξασφαλίσει τον «βομβαρδισμό» του από τα ΜΜΕ, τις δημοσκοπήσεις, τις ομιλίες των αρχηγών κ.λπ.

Και, πιο έντεχνα, έχοντας μοιράσει υποσχέσεις και ταξίματα σε κάθε ειδική πελατειακή ομάδα που πρέπει να προσελκυσθεί απλά για να ψηφίσει – και τίποτε άλλο. Κατόπιν θα αναλάβει το Πολιτικό Σύστημα τη μετεκλογική «προσγείωση» στις προδιαγραφές που ήδη έχουν τεθεί από τους ισχυρούς της οικονομίας (Ε.Ε., ολιγάρχες, τράπεζες, «αγορές», «οίκους αξιολογήσεων» κ.λπ.), αλλά και από γεωπολιτικούς παράγοντες – ας τους αποκαλέσουμε «Πρεσβείες», αφού σε μια «κάπως αποικιοκρατούμενη» χώρα οι πρεσβείες παίζουν συγκεκριμένο ρόλο.

Μετά την προεκλογική περίοδο και τις εκλογές έρχεται σχεδόν πάντα η «διόρθωση».

Λίγο ο Στουρνάρας, λίγο το ΕΚΟΦΙΝ, λίγο το ΔΝΤ, λίγο όλα τα κόμματα (ιδίως όσα συγκροτήσουν κυβέρνηση) θα δηλώσουν ότι ναι, είπαμε και καμιά «μαλακία» προεκλογικά, όμως δεν μπορούν να γίνουν αυτά.

Τώρα όλοι οι αρχηγοί ποζάρουν σαν οι μοναδικοί άξιοι για να κυβερνήσουν, ως οι μόνοι που ξέρουν πώς να το κάνουν, ως κάτοχοι του καλύτερου προγράμματος που προετοιμάζουν με ειδικούς ή σοφούς.

Δεν νοιάζονται καθόλου αν όλα αυτά είναι υλοποιήσιμα.

Φθάνει να λειτουργούν σαν διαφημιστικό φυλλάδιο προς καταναλωτές.

 Στο επόμενο στάδιο (μετεκλογικά δηλαδή) ξέρουν να χειριστούν κατάλληλα τις υποσχέσεις.

«Εμείς (ή εγώ, γιατί ακούμε συχνά και το “εγώ” από πολιτικούς αρχηγούς) θέλαμε και θέλουμε, αλλά δεν γίνεται, υπάρχουν περιορισμοί, οι διεθνείς εξελίξεις, η εισαγόμενη ακρίβεια» μπλα μπλα μπλα… Λένε από τώρα συνειδητά ψέματα, γιατί αυτό επιβάλλει η «προεκλογική στιγμή».

Το πλήθος των ψηφοφόρων πρέπει να ταϊστεί με ψέμα και φρούδες υποσχέσεις για κάτι καλύτερο.

Η αλήθεια θα οδηγούσε σε άλλες συμπεριφορές.

Μα δεν έχουμε ένα όπλο στα χέρια μας, την ψήφο;

Το «δεν έχουμε;» παραπέμπει σε ένα «εμείς» που ίσως να μην υπάρχει.

Υπάρχει γενικευμένη δυσαρέσκεια, μια κατάσταση αμφιθυμίας, ίσως και οργής, αλλά η απόσταση από ένα συμπαγές «εμείς» είναι μεγάλη.

Στις εκλογές μπορεί να παρεισφρήσει με πολλούς τρόπους η δυσαρέσκεια –το έχουμε δει και στο παρελθόν (σκεφθείτε την αποχή από τις πρόσφατες Ευρωεκλογές ή τις μεγάλες ανακατατάξεις το 2010-2012-2015)– αλλά τώρα δεν είμαστε μπροστά σε ένα φούντωμα, παρά σε μια προσαρμογή και απογοήτευση.

Φαινόμενα που δεν αποκλείουν εκπλήξεις στην εκλογική συμπεριφορά, αλλά απέχουμε από ένα «εμείς» που σφραγίζει εξελίξεις σε μεγάλο βαθμό.

Το εκλογικό σώμα το διεκδικούν πολλοί μνηστήρες με τους γνωστούς τρόπους, προβάλλοντας διλήμματα ή και πραγματικά ζητήματα, ενώ υπάρχουν και κλασικές και νέες πελατειακές σχέσεις και κατάλληλα εργαλεία χειραγώγησης και επιρροής της εκλογικής πελατείας.

Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει ένα διάχυτο «εμείς» που πιθανά ενώνεται στο στόχο «να φύγει ο Μητσοτάκης και η σαπίλα που υπάρχει».

Είναι λίγο αυτό; Όχι βέβαια.

 Πολλοί θα προσθέσουν «και ας έρθει όποιος άλλος, δεν με νοιάζει, να σπάσει το απόστημα».

Δηλαδή ακόμα βρισκόμαστε στο έδαφος μιας σοβαρής ανάγκης.

Η πολυδιάσπαση και η στροφή «επί δεξιά»

Υπάρχει όμως και η πραγματικότητα: η πολυδιάσπαση και ο κατακερματισμός των πολιτικών δυνάμεων, που δεν φαίνεται να ξεπερνιέται εύκολα.

Κανείς δεν θέλει να συνεργαστεί με κανέναν.

Όλοι προβάλλουν τον εαυτό τους ως υποψήφιο νικητή των επόμενων εκλογών: ο καθένας ξεχωριστά παρουσιάζεται σαν νικητής επί του Μητσοτάκη, σαν αυριανός πρωθυπουργός, σαν διεκδικητής αυτοδυναμίας.

 Αρκετοί λένε «δώστε μου αυτοδυναμία να εφαρμόσω το πρόγραμμά μου».

Κινούνται ήδη στη σφαίρα του φαντασιακού.

Όχι γιατί δεν γίνεται να απομακρυνθεί ο Μητσοτάκης (έπρεπε ήδη να έχει φύγει, αλλά ας προβληματιστούμε γιατί αυτό δεν έχει γίνει μέχρι τώρα).

Μπορεί να απομακρυνθεί.

Αλλά δεν ομολογείται –με βάση τον πραγματικό συσχετισμό πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων– τι μπορεί να τον αντικαταστήσει, και σε ποιο πλαίσιο πολιτικής.

Αν οδεύουμε σε μια κατάσταση όπου δεν θα υπάρχει αυτοδύναμη κυβέρνηση, θα ασκηθούν πολλές πιέσεις να σχηματιστεί μια συγκυβέρνηση.

Με μία, δύο ή και τρεις εκλογικές διαδικασίες, μάλλον θα προκύψει ένα σχήμα συνεργασίας ανάμεσα σε όσους ορκίζονται ότι δεν θα συνεργαστούν με κανένα.

Είναι πιθανό στο ορατό μέλλον ένα κυβερνητικό σχήμα να μην περιλαμβάνει τη Ν.Δ. ή μεγάλο τμήμα της υπό άλλη ηγεσία στον κορμό του;

Είναι πιο πιθανό ένα κεντροαριστερό σχήμα;

 Δεν νομίζω.

Όλη η πολιτική σκηνή τείνει «επί δεξιά» για πολλούς λόγους (διεθνείς και εσωτερικούς), και όλες οι ιδεολογικοπολιτικές μετατοπίσεις (π.χ. ακόμα και του Τσίπρα) κλείνουν «επί δεξιότερα».

Αυτό είναι το στίγμα της περιόδου.

 Σε επίπεδο προγράμματος διακυβέρνησης –όποια κυβέρνηση και να έχουμε– το περιεχόμενο είναι ήδη δεδομένο: λιτότητα, εφαρμογή των κανόνων επιτροπείας επί της χώρας και της οικονομίας, συνέχιση των προγραμμάτων, πλήρης σεβασμός του πλαισίου της «οικονομίας πολέμου», των σφικτών προϋπολογισμών, της επιδοματικής πολιτικής (της ντροπής), της ακρίβειας και εκτίναξης των τιμών.

Λένε από τώρα συνειδητά ψέματα, γιατί αυτό επιβάλλει η «προεκλογική στιγμή».

Το πλήθος των ψηφοφόρων πρέπει να ταϊστεί με ψέμα και φρούδες υποσχέσεις για κάτι καλύτερο.

Η αλήθεια θα οδηγούσε σε άλλες συμπεριφορές

Ανεπαρκές όπλο

Ναι, λοιπόν, η ψήφος μπορεί να κάνει μια «δουλειά». Μια περιορισμένη δουλειά. Π.χ. να ενισχυθούν ψηφοδέλτια εκτός των τριών βασικών ψηφοδελτίων (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, Τσίπρας) του συστημικού τόξου, δηλαδή Καρυστιανού, Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκης, αλλά και αριστερά ψηφοδέλτια γενικώς.

Ή μια ψήφος προς Σαμαρά που να κόψει τα φτερά της Ν.Δ. και προσωπικά του Μητσοτάκη.

 Ή μια ψήφος σε άλλους σχηματισμούς που θα έχουν παρουσία στις εκλογές.

Μπορεί λοιπόν να γίνει η «δουλειά» και να τελειώνουμε με τον Μητσοτάκη.

«Μπορεί» σημαίνει ότι είναι πιθανόν, διότι κι αυτός δεν θα κάτσει απλά να χάσει και να παραδώσει.

 Όμως η άγουσα των εξελίξεων δεν θα τεθεί από τον λαϊκό παράγοντα (και δια της ψήφου).

Θα δοθεί περισσότερο από την αναδιοργάνωση και ανασύνθεση του πολιτικού συστήματος για τη συνέχιση της ήδη αποφασισμένης πολιτικής και οικονομικής συνταγής.

Γι’ αυτόν τον λόγο δεν αρκεί το «όπλο» της ψήφου.

Από τις υποσχέσεις στις απαιτήσεις

Πιο χρήσιμο και πιο αποδοτικό για το επόμενο διάστημα θα ήταν ο πολίτης, αντί να παραμένει στον παθητικό ρόλο του ψηφοφόρου, να ζητά από όσους ζητούν την ψήφο του συγκεκριμένες δεσμεύσεις.

Και επειδή τέτοιες δεν θα του παρασχεθούν (παρά μόνο ως υποσχέσεις εφόσον εκλεγεί ο αρχηγός πρωθυπουργός – μετά θα έρθει η δικαιολογία ότι δεν εκλέχθηκα, ή η κυβέρνηση είναι συνεργασίας, άρα πάλι δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε όλο το πρόγραμμά μας, δεν θέλουν οι υπόλοιποι, κ.ο.κ.), ο πολίτης πρέπει να προχωρήσει στη μορφή των απαιτήσεων που έχουμε απέναντι σε οποιονδήποτε έρθει.

 Εδώ δεν χωρούν κομπινίτσες.

Δηλαδή δεν χωρά το ψηφίζω τον «δικό» μου για να με βολέψει – επειδή θα βολευτούν μόνο ολίγοι «ημέτεροι», και ο απλός άνθρωπος ψηφοφόρος θα μείνει όπως είναι.

Μιλάμε για απαιτήσεις απέναντι σε όλα τα κόμματα που φιλοδοξούν να κυβερνήσουν ή θα μπουν σε κυβερνητικές διαδικασίες.

Η δυσπιστία προς τις υποσχέσεις και τα ταξίματά τους πρέπει να συνοδεύεται από συγκεκριμένες απαιτήσεις.

Απαιτήσεις που αν υλοποιηθούν θα αλλάξει κάπως η κατάσταση διαβίωσης ή επιβίωσης της πλειοψηφίας που δυσκολεύεται αφάνταστα σήμερα.

Αντί να ακούμε γενικόλογες υποσχέσεις και προγράμματα που κάποτε θα υλοποιηθούν, να απαιτήσουμε άμεσα μέτρα που θα ανακουφίσουν τα λαϊκά στρώματα, αυτά που υποφέρουν.

(Εδώ κάνουμε μια θεματική έκπτωση – γιατί υπάρχουν και άλλα κρίσιμα ζητήματα που ζητούν πιο συνολική αντιμετώπιση.

Θα παραμείνουμε στο έδαφος των ζητημάτων καθημερινότητας, βιωσιμότητας, επιβίωσης, ανακούφισης, προστασίας των πληττόμενων στρωμάτων).

Παραδείγματα υπό το πρίσμα ενός αναγκαίου ριζοσπαστικού ρεαλισμού

– Ενέργεια: Κατάργηση χρηματιστηρίου ενέργειας. Μέτρα για φθηνό ρεύμα, καταπολέμηση της «ενεργειακής φτώχειας» (είμαστε πρώτη χώρα στην Ε.Ε. με διπλάσιο ποσοστό).

Πλαφόν στις τιμές καυσίμων, πετρέλαιο για αγρότες.

– Ύπαιθρος-Περιφέρεια: Ανατροπή των συνειδητών πολιτικών εγκατάλειψης.

Στήριξη του αγροτικού τομέα κι όχι εγκατάλειψή του και διάλυσή του.

– Υγεία: Διατήρηση και όχι διάλυση κοινωνικών δομών.

Μείωση τιμών φαρμάκων και συμμετοχής των ασφαλισμένων.

Να αρθούν οι περιορισμοί που πρόσφατα έβαλε ο κ. Άδωνης για εξετάσεις των ασφαλισμένων.

Πρόσληψη γιατρών και προσωπικού στα νοσοκομεία.

Στήριξη και όχι διάλυση του ΕΣΥ.

– Παιδεία: Απαγόρευση των ιδιωτικών ΑΕΙ.

Να καταργηθεί η ΕΒΕ, να εισάγονται περισσότεροι φοιτητές, να μην κλείσουν πανεπιστήμια και τμήματα στην περιφέρεια.

Όχι κατηγοριοποίηση εκπαιδευτικών μονάδων (Ωνάσεια, πρότυπα, πολλαπλό βιβλίο κ.λπ.).

– Εργασία: Άμεση κατάργηση του νόμου για το 13ωρο. Αύξηση των μισθών για αντιμετώπιση των πληθωριστικών πιέσεων και της πραγματικής μείωσης του μισθού.

– Μείωση των έμμεσων φόρων: Δηλαδή ΦΠΑ, ΕΝΦΙΑ, φόρος στα καύσιμα κ.λπ. Πρόκειται για φοροληστεία.

– Μείωση των τιμών στα βασικά είδη κατανάλωσης: Τρόφιμα, παιδικά είδη, είδη καθαριότητας. Πλαφόν στις τιμές, καταπολέμηση των καρτέλ.

– Άμεσα φρένο στην ασυδοσία τραπεζών, funds, servicers, εισπρακτικών εταιρειών: Σεβασμός του πολίτη, τέρμα στον εξευτελισμό μέσω πλατφορμών και δυσκολίας πρόσβασης σε αυτές.

– Στήριξη της οικογένειας (και έμμεση αντιμετώπιση του δημογραφικού): Ολοήμερο σχολείο και όχι κλείσιμό του, παιδικοί σταθμοί (να δοθούν άμεσα λεφτά για αυτό).

Να μην απολύονται οι γυναίκες στον ιδιωτικό τομέα για λόγους εγκυμοσύνης κ.λπ.

Μέτρα και κίνητρα για να γυρίσουν πίσω οι νέοι που μετανάστευσαν μετά το 2015.

Πλαφόν στα ενοίκια.

– Περιβάλλον: Προστασία νερού από ιδιωτικοποιήσεις. Περιοχές Natura. Καταπολέμηση υπερτουρισμού, υπερδόμησης, καταπατήσεων δημόσιων και αρχαιολογικών χώρων.

– Φτηνές μεταφορές παντού: Μείωση της τιμής των εισιτηρίων και των διοδίων.

Πρόκειται για ενδεικτικά μέτρα άμεσης ανακούφισης.

Πρόκειται για απαιτήσεις της κοινωνίας, των λαϊκών στρωμάτων απέναντι σε μια ολιγαρχία και ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που αδιαφορούν για τις συνθήκες διαβίωσης και νοιάζονται μόνο για την «πάρτη» τους και τον πλουτισμό τους.

 Ζουν αλλιώτικα, διαφορετικά, στις γυάλες και τις φούσκες τους, με τις καταθέσεις, τη χλιδή και τον πλουτισμό τους.

Έχουν το Πολιτικό Σύστημα να λειτουργεί στα μέτρα τους, μας κοροϊδεύουν μπροστά στα μούτρα μας κι αναπαράγονται, διαιωνίζοντας το μεταπρατικό σύστημα που τους τρέφει.

Η καταστροφή της χώρας και η διάλυση των κοινωνικών σχέσεων και της συνοχής των ανθρώπων ποσώς τους ενδιαφέρει.

Συνειδητοί πολίτες, όχι ψηφοφόροι-πελάτες

Χρειαζόμαστε συνειδητούς πολίτες και όχι ψηφοφόρους-πελάτες αυτού του Πολιτικού Συστήματος.

Αυτοί δημοσκοπήσεις και υποσχέσεις, εμείς απαιτήσεις, δεσμεύσεις και αγώνα για καλύτερη ζωή ενάντια στο ψέμα τους και την κοροϊδία τους.

Η εισβολή της λαϊκής δυσαρέσκειας στη δημόσια ζωή, όρος που είναι απαραίτητος για μια στροφή και αλλαγή της κατάστασης, δεν μπορεί να γίνει με τη μορφή του οπαδισμού, του ψηφοφόρου που τρέφεται με υποσχέσεις, που αναμένει Μεσσίες για να εισπράξει νέες απογοητεύσεις.

Δεν μπορούμε να είμαστε κοινωνία χαμηλών προσδοκιών, προσαρμοζόμενων ατομικοτήτων, ανθρώπων χωρίς ελπίδα και κοινωνικότητα.

Στην προεκλογική περίοδο η απαίτηση για «νέα συνείδηση και αντίσταση» πρέπει να πάρει ειδικές μορφές.

Και πάντα με στόχο τη δημιουργία ενός «συλλογικού εμείς» που να θέτει ως καθήκον να απαντήσει συνολικά στο Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας.

Δηλαδή από τη σκοπιά ενός μαζικού πολιτικού και κοινωνικού κινήματος.

Το σκληρό φθινόπωρο και τα τεράστια ψέματα

Εννοείται ότι περιοριστήκαμε στα θέματα επιβίωσης.

Κόμματα, αρχηγοί, υποψήφιοι πρωθυπουργοί, υπουργοί, γενικοί γραμματείς και παρατρεχάμενοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι έρχεται ένα σκληρό φθινόπωρο και ένας πολύ σκληρός χειμώνας.

Γεωπολιτικοί αναδασμοί στην περιοχή μας, πόλεμοι σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή, εξοπλιστικά προγράμματα και πολεμική οικονομία, στραγγαλισμός κοινωνικών δαπανών – όλα αυτά είναι στο πρόγραμμα, και συνθέτουν ένα πλαίσιο το οποίο θα υπηρετήσουν όσοι κυβερνήσουν.

Γι’ αυτό λένε τεράστια ψέματα κατά την προεκλογική περίοδο…

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΑΛΑΤΑ ΑΠΌ πολιτικά και δημοσιογραφικά σκατά μαγειρεύετε πάλι!

Ποιός θα νικήσει το Μητσοτάκη;

Γιώργος Σταθάκης (άρθρο στο KReport σήμερα)

Πληθαίνουν εδώ και καιρό οι διεκδικητές του τίτλου «εγώ μπορώ να νικήσω το Μητσοτάκη».

Λογικό, μετά από δύο τετραετίες της ΝΔ του 40%.

Αλλά η απάντηση ακόμα είναι «κανείς».

Η απήχηση της ΝΔ μπορεί να έχει περιοριστεί στο 30% (70% δηλώνουν δυσαρεστημένοι), ίσως και χαμηλότερα, όμως στην κατακερματισμένη αντιπολίτευση κανείς δεν πλησιάζει το 30%.

Πρώτος των διεκδικητών ήταν ο Κασσελάκης.

Στις εσωκομματικές εκλογές του ΣΥΡΙΖΑ, ως υπόψήφιος Πρόεδρος, δήλωνε ότι μόνο αυτός μπορεί να «νικήσει το Μητσοτάκη».

Η Αχτιόγλου είχε αποφύγει μία τόσο υπερφίαλη δήλωση, επιμένοντας, και σωστά, στην αξιόπιστη πολιτική, τα ευρύχωρα κόμματα, και τις συμμαχίες.

 Με την εκλογή του Κασσελάκη επήλθε το οριστικό «τέλος του ΣΥΡΙΖΑ».

Η διάλυση του ολοκληρώνεται στις μέρες μας.

Ο δεύτερος είναι ο Ανδρουλάκης.

Με μόλις 12/13% εκλογική επίδοση, και με «κολλημένη τη βελόνα», διακηρύσσει διαρκώς ότι μπορεί να κερδίσει έστω «με μία ψήφο».

Αυτό δεν είναι πιστευτό από κανέναν.

Αντί για αξιόπιστη στρατηγική ανοιγμάτων, συμμαχιών και πολιτικών σύγκλισης, ειδικά σε μία περίοδο κατακερματισμού του ΣΥΡΙΖΑ, επέλεξε την αυτάρκεια και τη «μία ψήφο».

Ακολούθησε τρίτη, σε μία μικρή αναλαμπή, η κυρία Καρυστιανού.

 Στηριγμένη στο όντως εντυπωσιακό «κίνημα των Τεμπών», δήλωσε ότι θα μπορούσε να νικήσει και να καταστήσει υπόλογο το «καθεστώς Μητσοτάκη».

Εντούτοις ο πολιτικός της λόγος αποδυνάμωσε γρήγορα το ίδιο το εγχείρημα.

Το νέο κόμμα που ξεκινάει, θα δείξει τη δυναμική του, αλλά απέχει από κόμμα διεκδίκησης της πρωτιάς.

Όψιμα στο «εγώ θα νικήσω το Μητσοτάκη» προστέθηκε και ο Τσίπρας.

 Πριν καν ξεκινήσει το κόμμα του, δήλωσε ότι μόνο αυτός μπορεί.

Και ας έχει ηττηθεί πέντε φορές στο παρελθόν.

Το επιχείρημα έχει μία βάση.

Συγκρινόμενος με τους άλλους αρχηγούς, είναι όντως ο καλύτερος.

Σε πολιτικό επίπεδο όμως, ρεαλιστικά, το καλύτερο που μπορεί να πετύχει είναι να διεκδικήσει τη «δεύτερη θέση» από το ΠΑΣΟΚ.

Τα δύο κόμματα στο συν πλην του 15%, δεν απειλούν την ηγεμονία της ΝΔ.

Το πρόβλημα της Κεντροαριστεράς εδράζεται στην κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ, ανάμεσα στο 2019 και το 2023 και στη συρρίκνωση του αθροίσματος ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ από το 40% (2015 και 2019) στο 30% (2023).

Η απομείωση του ΣΥΡΙΖΑ δεν ενίσχυσε το ΠΑΣΟΚ. Απλά συρρικνώθηκε συνολικά η Κεντροαριστερά.

Τα αίτια της κατάρρευσης είναι προφανώς πολιτικά. Εντούτοις η ιδέα του ίδιου του Τσίπρα το 2019-23, ήταν η διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ, με πολιτικούς και μέλη προερχόμενα από τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο.

Αυτό είχε διχάσει τότε το κόμμα ανάμεσα στην «προεδρική» και την «αριστερή» του τάση.

Το αποτέλεσμα του 2023 ήταν σοκαριστικό.

 Για τους υποστηρικτές της διεύρυνσης η αιτία ήταν η εσωτερική αντιπαράθεση στο ΣΥΡΙΖΑ.

Για την αριστερή πτέρυγα έφταιγε η ίδια η διεύρυνση που αποδυνάμωσε την φυσιογνωμία του και ακύρωσε το ηθικό και αξιακό βάρος που είχε κτίσει με τη διακυβέρνηση.

Το «κόμμα Τσίπρα» είναι η συνέχιση του πολιτικού συλλογισμού του 2019-2023.

Με την εγκατάλειψη του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ, εν συνόλω.

Ο Τσίπρας χωρίς το «κόμμα βαρίδι». με άμεση «αρχηγική εποπτεία» και νέο πολιτικό προσωπικό, μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Μέχρι στιγμής επικεντρώνεται στη στρατολόγηση προσώπων από το χώρο του ΠΑΣΟΚ, -μη εκλεγέντων βουλευτών, ευρωβουλευτών, υποψήφιων μελών ΚΕ (Σαουλίδης, Αντωνοπούλου, Παπαδοπούλου) και στελεχών (Σιακαντάρης).

Προστίθεται ένας μικρός πυρήνας από τον εναπομείναντα ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά.

 Και φυσικά η ανάδειξη νέων προσώπων, παρά την αμφίσημη εμπειρία από το προηγούμενο εγχείρημα (Φαραντούρης, Παπάς, Θρασκιά, Αντώναρος και πληθώρα άλλων).

Σε κάθε περίπτωση τα πρώτα γκάλοπ θα δείξουν την εμβέλεια του νέου εγχειρήματο.

Εάν κινείται στα όρια των επιδόσεων του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή στο 15-17%, ο Τσίπρας κινδυνεύει, όπως και ο Ανδρουλάκης, να παγιδευτεί στο «με μία ψήφο».

Εάν κινηθεί παραπάνω ίσως το εγχείρημα να αποκτήσει νόημα.

Εκκρεμεί φυσικά και το κεντρικό αφήγημα.

 Το Μανιφέστο του Σιακαντάρη εδράζεται σε μία «ελληνική πρωτοτυπία».

Την ενοποίηση, σε ένα, τριών πολιτικών ρευμάτων, που παραμένουν διακριτές «πολιτικές οικογένειες» (σοσιαλιστές, πράσινοι, αριστερά) στην ευρωπαική πολιτική σκηνή και το Ευρωκοινοβούλιο.

Πρακτικά και θεωρητικά αυτό είναι αδύνατο.

Το καθοριστικό όμως θα είναι το προεκλογικό πρόγραμμα.

Τελικά, άμεσα, ο Μητσοτάκης κινδυνεύει μόνο από την ίδια τη Νέα Δημοκρατία.

Εξαρτάται από τη μείωση της εκλογικής της δύναμης.

Η ΝΔ έχει επί χρόνια, ως χειρότερη επίδοση, το 27/28%.

Το 40% είναι πλέον εξωπραγματικό.

Εξίσου δύσκολο είναι ότι να πέσει κάτω από το ιστορικά χαμηλό της.

Εάν η επίδοση είναι στα χαμηλά τότε κάθε προοπτική αυτοδυναμίας θα έχει χαθεί.

 Η απώλεια μεγάλου ποσοστού, θα οδηγήσει στο προφανές συμπέρασμα, ότι ο κύκλος της σημερινής ηγεσίας του Μητσοτάκη έκλεισε.

Ειδικά εάν το κόμμα Σαμαρά αποσπάσει μερικές ακόμα μονάδες.

Ένας νέος αρχηγός την επαύριο των πρώτων εκλογών, θα επανασυσπείρωνε το σύνολο της παράταξης, (Σαμαράς, Καραμανλής) και θα άνοιγε το δρόμο σε μία υψηλότερη εκλογική επίδοση μιας εν δυνάμει αυτοδυναμίας.

Αυτή η εκλογική στρατηγική προσκρούει φυσικά στο ότι η ΝΔ είναι ήδη εγκλωβισμένη σε ένα πολιτικό αφήγημα χωρίς δυνατότητα ανανέωσης.

Το πραγματικό πρόβλημα της χώρας είναι ότι χρειάζονται μεγάλες τομές για να ξεκολλήσει η στάσιμη οικονομία, να διανεμηθεί δικαιότερα ο πλούτος, να ισοπεδωθεί η αυθαιρεσία και η περιβαλλοντική υποβάθμιση, να λειτουργήσει το κράτος δικαίου, να γίνουν βαθιές μεταρρυθμίσεις στο κοινωνικό κράτος και τη διοίκηση, να ενισχυθεί ο δικαιωματικός χάρτης και να αναπροσαρμοστεί ριζικά η εξωτερική πολιτική με βάση τις νέες διεθνείς προκλήσεις.

Το «πολιτικό κενό» είναι η έλλειψη δυνάμεων με «μεγάλο αφήγημα» ριζικών αλλαγών, κατ´ αναλογία του 1981, του 1996 ή του 2015.

Σήμερα το ΠΑΣΟΚ δεν έχει σχέση με «το ΠΑΣΟΚ της Αλλαγής», που ορμητικά συνέλαβε τις μεγάλες τομές της δεκαετίας του ‘80 ή τον «εκσυγχρονισμό» του Σημίτη, που ανανέωσε τον πολιτικό του λόγο.

 Σήμερα δεν υπάρχει καν κεντρικό αφήγημα.

Και ως γνωστόν κόμματα που έχουν καταρρεύσει δύσκολα επανέρχονται σε πρώτο ρόλο.

Η πολιτική εξόφθαλμα πλέον εμπλέκεται με το δημογραφικό ζήτημα.

ΠΑΣΟΚ (και ο ΣΥΡΙΖΑ) και όψιμα το «κόμμα Τσίπρα» κινητοποιούν γερασμένα κοινά.

Τις εκλογές τις κερδίζουν όμως οι παραγωγικές ηλικίες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε το 2015 και κρατήθηκε το 2019 με ελάχιστες απώλειες, σαρώνοντας στους νέους και στους εργαζόμενους των λαϊκών συνοικιών.

Στους συνταξιούχους έχανε κατά κράτος.

Το ΠΑΣΟΚ δοκιμάζεται μόνιμα πλέον στις λαϊκές συνοικίες των μεγάλων πόλεων.

Οι παραγωγικές ηλικίες και η νεολαία είναι το επίμαχο θέμα των επόμενων εκλογών.

Εδώ όμως χρειάζεται κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα, που θα ταυτιστεί με ένα «μεγάλο αφήγημα» ρήξεων και αλλαγών.

Αυτό παραμένει μέχρι στιγμής το πρόβλημα της Κεντροαριστεράς.

Διαφορετικά το «εγώ θα νικήσω τον Μητσοτάκη» θα παραμείνει το άλλοθι για την αδυναμία άσκησης πολιτικής με Π κεφαλαίο.

ΠΛΑΤΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

Θέλω να ευχαριστήσω τους αναγνώστες που μας διαβάζουν, παρά τα προβλήματα!

Όμως όλο αυτό δεν θα υπήρχε, αν ένας πατριώτης, όπως  ο Τεχνικός της ιστοσελίδας, που από το υστέρημά του κράτα την ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ στο διαδίκτυο!

Οφείλουμε να του πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μας, διότι σήμερα σπάνια να βρεις τέτοια διαμάντια στην νέα γενιά!

Σε ευχαριστούμε φίλε Ανέστη Ζιούλη!!!!!!!!!!!!