Η Ελλάδα προχωρά σε έναν από τους πιο φιλόδοξους μετασχηματισμούς της αρχιτεκτονικής της αεράμυνας εδώ και δεκαετίες, αλλά η νέα «Ασπίδα του Αχιλλέα» της χώρας εγείρει ένα κρίσιμο στρατηγικό ερώτημα: ποιος θα ελέγχει τελικά τον ψηφιακό εγκέφαλο του συστήματος;
Η αμυντική συμφωνία ύψους 3,1 δισ. ευρώ με το Ισραήλ έχει σχεδιαστεί για να δημιουργήσει ένα πολυεπίπεδο δίκτυο αεράμυνας και αντιπυραυλικής άμυνας, που συνδυάζει τα ισραηλινά συστήματα με τις υπάρχουσες ελληνικές δυνατότητες.
Η αρχιτεκτονική αναμένεται να ενσωματώσει συστήματα όπως τα SPYDER, Barak MX και David’s Sling με μπαταρίες Patriot, αισθητήρες, drones και προηγμένη υποδομή διοίκησης και ελέγχου.
Στα χαρτιά, το έργο αντιπροσωπεύει μια σημαντική αναβάθμιση στην ικανότητα της Ελλάδας να αντιμετωπίζει αεροσκάφη, drones, πυραύλους κρουζ και βαλλιστικές απειλές.
Αλλά το πιο σημαντικό στοιχείο μπορεί να μην είναι ένας πύραυλος ή ένα ραντάρ.
Μπορεί να είναι το λογισμικό.
Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΨΗΦΙΑΚΟ «ΕΓΚΕΦΑΛΟ»
Τα σύγχρονα συστήματα αεράμυνας εξαρτώνται όλο και περισσότερο από εξελιγμένο λογισμικό που συνδέει αισθητήρες, ραντάρ, κέντρα διοίκησης και αναχαιτιστές σε ένα ενιαίο δίκτυο.
Το λογισμικό καθορίζει πώς επεξεργάζονται πληροφορίες από διαφορετικούς αισθητήρες, πώς εντοπίζονται και ταξινομούνται οι πιθανές απειλές και ποιο οπλικό σύστημα επιλέγεται για απόκριση.
Αυτό καθιστά τον έλεγχο του λογισμικού και του πηγαίου κώδικα ένα σημαντικό στρατηγικό ζήτημα.
Εάν η Ελλάδα δεν μπορεί να τροποποιήσει, να διατηρήσει και να αναβαθμίσει ανεξάρτητα την αρχιτεκτονική του πυρήνα του αντιαεροπορικού της δικτύου, οι επικριτές προειδοποιούν ότι η χώρα μπορεί να παραμείνει εξαρτημένη από τις ξένες εταιρείες που είναι υπεύθυνες για την ανάπτυξη του συστήματος.
Το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο σημαντικό καθώς η τεχνητή νοημοσύνη ενσωματώνεται στην αρχιτεκτονική.
Οι αλγόριθμοι μπορούν να βοηθήσουν στον εντοπισμό απειλών, στην αξιολόγηση των εισερχόμενων πληροφοριών και στην πρόταση της καταλληλότερης απάντησης.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, όποιος ελέγχει τους αλγόριθμους έχει τεράστια επιρροή στον τρόπο λειτουργίας του συστήματος.
Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΥΠΟ ΕΛΕΓΧΟ
Ο Έλληνας υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας έχει επανειλημμένα τονίσει τη σημασία της διασφάλισης πρόσβασης στον πηγαίο κώδικα και της διατήρησης του εθνικού ελέγχου στα κρίσιμα συστήματα διοίκησης και ελέγχου.
Η ανησυχία είναι ξεκάθαρη: η αγορά προηγμένων όπλων δεν εγγυάται αυτόματα στρατηγική αυτονομία.
Μια χώρα μπορεί να κατέχει τους πυραύλους και τα ραντάρ, ενώ εξακολουθεί να εξαρτάται από έναν εξωτερικό προμηθευτή για σημαντικές ενημερώσεις λογισμικού, τροποποιήσεις, ενσωματώσεις και αναβαθμίσεις.
Αυτή είναι η πιθανή ευπάθεια που περιβάλλει την «Ασπίδα του Αχιλλέα».
Η ελληνική πλευρά αναζητά διασφαλίσεις που αποσκοπούν στην αποτροπή μιας τέτοιας εξάρτησης, συμπεριλαμβανομένης της πρόσβασης στον πηγαίο κώδικα και της σημαντικής συμμετοχής της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας.
Η συμφωνία προβλέπει επίσης σημαντική βιομηχανική συμμετοχή ελληνικών εταιρειών, με έργα που αποσκοπούν στην ενίσχυση του εγχώριου αμυντικού τομέα και στη δημιουργία τεχνικής τεχνογνωσίας γύρω από τη νέα αρχιτεκτονική.
Ο στόχος δεν είναι απλώς οικονομικός.
Η Ελλάδα χρειάζεται επίσης τις εγχώριες δυνατότητες που απαιτούνται για τη λειτουργία, τη διατήρηση και την εξέλιξη του συστήματος μακροπρόθεσμα.
Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΝΑ ΚΛΕΙΔΩΘΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΗ
Μια άλλη σημαντική ανησυχία είναι αυτό που οι ειδικοί στην άμυνα περιγράφουν ως «κλείδωμα πωλητή».
Εάν διαφορετικά στοιχεία ενός εθνικού δικτύου αεράμυνας εξαρτώνται από αποκλειστικές τεχνολογίες και διεπαφές που ελέγχονται από έναν προμηθευτή, η αντικατάσταση ή η αναβάθμιση μεμονωμένων εξαρτημάτων μπορεί να γίνει εξαιρετικά δύσκολη χωρίς τη συνεργασία αυτού του προμηθευτή.
Για την Ελλάδα, αυτό θα μπορούσε να γίνει ιδιαίτερα σημαντικό καθώς η «Ασπίδα του Αχιλλέα» εξελίσσεται και νέα ελληνικά ή ευρωπαϊκά αμυντικά συστήματα εισάγονται στο δίκτυο.
Η πραγματική ανεξαρτησία θα απαιτούσε επομένως περισσότερα από την απλή κατοχή αντιγράφων πηγαίου κώδικα.
Η Ελλάδα θα χρειαζόταν το τεχνικό προσωπικό, την υποδομή, την τεκμηρίωση και τα νομικά δικαιώματα που είναι απαραίτητα για την τροποποίηση του συστήματος και την ενσωμάτωση μελλοντικών τεχνολογιών χωρίς να παραμένει μόνιμα εξαρτημένη από τον αρχικό κατασκευαστή.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΥΡΥΛΩΝ-ΑΜΥΝΑΣ
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» παρουσιάζεται ως κεντρικό στοιχείο του ευρύτερου αμυντικού μετασχηματισμού της Ελλάδας στο πλαίσιο του προγράμματος Ατζέντα 2030.
Η ιδέα ξεπερνά την παραδοσιακή αεράμυνα, με στόχο τη δημιουργία μιας ενοποιημένης προστατευτικής αρχιτεκτονικής ικανής να αντιμετωπίζει πολλαπλές κατηγορίες απειλών, συμπεριλαμβανομένων των drones, των αεροσκαφών και των πυραύλων.
Αυτό αλλάζει τη φύση της προμήθειας.
Η Ελλάδα δεν αγοράζει απλώς άλλη μια συλλογή μπαταριών πυραύλων.
Χτίζει ένα ψηφιακό στρατιωτικό οικοσύστημα στο οποίο το λογισμικό, τα δεδομένα και οι δυνατότητες διοίκησης και ελέγχου είναι εξίσου σημαντικά με τα ίδια τα φυσικά όπλα.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το ερώτημα ποιος ελέγχει τον «εγκέφαλο» του συστήματος θα μπορούσε τελικά να αποδειχθεί πιο σημαντικό από το ποιος προμήθευσε τους πυραύλους.
ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΤΕΣΤ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΑΡΓΟΤΕΡΑ
Η υπογραφή και η εφαρμογή της συμφωνίας Ελλάδας-Ισραήλ σηματοδοτούν
μόνο την αρχή.
Η πραγματική δοκιμασία της ελληνικής στρατηγικής αυτονομίας θα έρθει χρόνια αργότερα, όταν το σύστημα απαιτεί σημαντικές αναβαθμίσεις λογισμικού, νέα όπλα, πρόσθετους αισθητήρες ή ενσωμάτωση με μελλοντικές ευρωπαϊκές αμυντικές πλατφόρμες.
Εάν η Ελλάδα είναι ικανή να κάνει αυτές τις αλλαγές ανεξάρτητα, και οπότε θέλει;;;;
Να διευκρινιστεί μέσα στην βουλή, ότι τον έλεγχο του συστήματος θα τον έχει η Ελλάδα/ και κατά την κατασκευβί του, θα πρέπει να γένετε με την ενημέρωση των Ελλήνων σταδιακά μέχρι να τελειώσει.
Για σταθείτε ρε ρεμάλια, κάθε φορά που ο Ερτονγαν ξύνει τον Κωλο του εμείς θα τρέχουμε να αγοράζουμε κωλόχαρτο;;;;;;
Εδώ μοιάζει σαν συνεταιρική δουλειά και από τους τρεις;;;;;;;
Εσυ θα απειλείς, εγώ θα αράζω με τις μυζες μου/ και εγώ θα πουλώ στους μαλακες;!
Ο Ερντογάν ζητά αποστρατιωτικοποίηση ελληνικών νησιών
Διαβάζεται σε 3′
O Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν (φωτογραφία αρχείου)
O Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν (φωτογραφία αρχείου) (AP Photo/Hussein Malla)
Νέες δηλώσεις του Τούρκου προέδρου έρχονται να ρίξουν λάδι στη φωτιά στις σχέσεις Αθήνας – Άγκυρας.
NEWSROOM 02 Σεπτεμβρίου 2026 13:16
Προσθέστε το NEWS24/7 στη Google
Συντηρεί τους υψηλούς τόνους απέναντι στην Ελλάδα η Άγκυρα, με τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να επαναφέρει, το μεσημέρι της Τετάρτης (2/9), το ζήτημα αποστρατιωτικοποίησης ελληνικών νησιών.
«Η Ελλάδα οφείλει να εγκαταλείψει τη λανθασμένη πορεία που έχει ακολουθήσει· οφείλει να σταματήσει να εξοπλίζει νησιά που έχουν αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς» είπε χαρακτηριστικά ο Τούρκος πρόεδρος κατά την επιστροφή του από το Κιργιστάν, όπου συμμετείχε στη σύνοδο κορυφής της Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης.
Σύμφωνα με τον ίδιο «όποιος ερμηνεύει την ήρεμη και λογική προσέγγιση της Τουρκίας ως αδυναμία, κάνει ένα σοβαρό λάθος».
Ο Ερντογάν υποστήριξε πως η Τουρκία κάνει ό,τι είναι απαραίτητο προκειμένου Τουρκία και Ελλάδα να προχωρήσουν με την Ελλάδα στη βάση της καλής γειτονίας.
«Ήμασταν το εποικοδομητικό μέρος.
Ωστόσο, τις περισσότερες φορές δεν έχουμε δει μια αμοιβαία απάντηση στις καλές μας προθέσεις».
«Η αγνόηση και η παραβίαση διεθνών συνθηκών δεν θα ωφελήσει κανέναν» επεσήμανε, διαμηνύοντας πως «η Τουρκία δεν έχει βλέψεις σε εδάφη κανενός, αλλά δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να παραβιάσει τα δικά της δικαιώματα».
Διακοίνωση της Αγκυρας με απειλές για το Αιγαίο
Λίγη ώρα νωρίτερα, διακοίνωση στην οποία εκθέτει τις απόψεις και τις αντιρρήσεις της για τις πρόσφατες ενέργειες της Ελλάδας επέδωσε η Τουρκία στις ελληνικές αρχές, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές που επικαλείται η εφημερίδα Milliyet.
Κατά τις ίδιες πηγές, στην ανακοίνωση αναφέρεται ότι δεν θα επιτραπεί καμία δραστηριότητα που μεταβάλλει το status quo στο Αιγαίο.
Η διακοίνωση τονίζει τις διασυνοριακές, περιβαλλοντικές και άλλες επιπτώσεις αυτών των πρωτοβουλιών και αναφέρει σαφώς ότι «η προώθηση μαξιμαλιστικών ισχυρισμών υπό το πρόσχημα του περιβαλλοντικού σχεδιασμού είναι απαράδεκτη».
«Τα δικαιώματα, τα συμφέροντα και το φυσικό νομικό καθεστώς της Τουρκίας δεν επηρεάζονται από τις συνέπειες των μονομερών βημάτων που σχεδιάζει η Ελλάδα» τονίζει η Αγκυρα και σημειώνει πως «το διεθνές δίκαιο ενθαρρύνει τη συνεργασία σε κλειστές και ημίκλειστες θάλασσες».
Η διακοίνωση καταγράφει ότι δεν θα γίνουν αποδεκτές τυχόν de facto καταστάσεις «που ενδέχεται να επιχειρηθούν σε γεωγραφικούς σχηματισμούς στο Αιγαίο, των οποίων η κυριαρχία δεν έχει μεταβιβαστεί στην Ελλάδα με διεθνείς συνθήκες» και επαναλαμβάνει την πάγια θέση της Τουρκίας ότι τα θαλάσσια σύνορα στο Αιγαίο μπορούν να καθοριστούν μόνο με συμφωνία που επιτυγχάνεται με βάση τον δίκαιο τρόπο και λαμβάνοντας υπόψη όλες τις σχετικές προϋποθέσεις.
Ποιος μας λεει οτι με το συστημα δεν αναπτιξουν και αυτο φρικτο προγραμα;;;;
Ποιος θα τους ελενγχη;;;;;;;
Σατανικός κατάσκοπος … δίπλα σου – Ισραηλινή τεχνολογία απλώνει αόρατο δίχτυ πάνω από όλα τα κινητά.
Από τα μυστικά του Edward Snowden στα «ψεύτικα» δίκτυα κινητής και την τεχνητή νοημοσύνη –
Η Cognyte κερδίζει συμβόλαια με αμερικανικές αστυνομικές υπηρεσίες και ανοίγει ξανά τη μεγάλη συζήτηση για το πού τελειώνει η ασφάλεια και πού αρχίζει η μαζική παρακολούθηση.
Δεν χρειάζεται κάποιος να χακάρει το κινητό σου.
Δεν χρειάζεται να πατήσεις έναν ύποπτο σύνδεσμο.
Δεν χρειάζεται καν να είσαι ο στόχος μιας έρευνας.
Αρκεί να βρίσκεσαι στο λάθος σημείο.
Το τηλέφωνό σου αναζητά συνεχώς το καλύτερο διαθέσιμο δίκτυο.
Κάπου κοντά, όμως, μπορεί να υπάρχει ένας «πύργος» που δεν είναι πύργος.
Μια συσκευή της αμερικανικής αστυνομίας μιμείται έναν σταθμό κινητής τηλεφωνίας, εκπέμπει το κατάλληλο σήμα και τα κινητά γύρω της αρχίζουν να επικοινωνούν μαζί της.
Ο ύποπτος, ο περαστικός, ο οδηγός που σταμάτησε στο φανάρι, ο δημοσιογράφος, ο διαδηλωτής, κάποιος που βγήκε από ένα ιατρείο: όλοι μπορούν να μπουν στιγμιαία στο ίδιο ψηφιακό δίχτυ.
Αυτή είναι η πραγματική δύναμη των Cell-Site Simulators — ή IMSI catchers, όπως επίσης είναι γνωστά.
Και αυτή ακριβώς η τεχνολογία αποκτά νέα δυναμική στις ΗΠΑ, καθώς πολιτειακές και τοπικές αστυνομικές υπηρεσίες στρέφονται στην ισραηλινή Cognyte.
Το ζήτημα δεν είναι απλώς ότι η αστυνομία απέκτησε ακόμη ένα εργαλείο.
Είναι ότι η ίδια η έννοια της παρακολούθησης αλλάζει.
Από τον Edward Snowden στον αόρατο πύργο.
Το 2013, οι αποκαλύψεις του Edward Snowden έκαναν εκατομμύρια Αμερικανούς να συνειδητοποιήσουν ότι η ψηφιακή παρακολούθηση δεν ανήκε πια στον κόσμο των κατασκοπευτικών ταινιών.
Έκτοτε, η μάχη για την ιδιωτικότητα πέρασε στην καθημερινότητα.
Οι χρήστες των θυροτηλεοράσεων Ring αντέδρασαν στην ευκολία με την οποία υλικό από κάμερες μπορούσε να φτάσει στις αρχές.
Οι κάμερες Flock, που διαβάζουν αυτόματα πινακίδες κυκλοφορίας, βρέθηκαν στο στόχαστρο κινημάτων που υποστηρίζουν ότι δημιουργείται ένα τεράστιο αρχείο των μετακινήσεων ανθρώπων που δεν είναι ύποπτοι για κανένα αδίκημα.
Κι όμως, μια άλλη τεχνολογία έχει παραμείνει πολύ πιο αθόρυβη.
Τα Cell-Site Simulators δεν παρακολουθούν απλώς τι περνά μπροστά από έναν φακό.
Παρεμβάλλονται στην ίδια τη σχέση του κινητού με το τηλεπικοινωνιακό δίκτυο.
Προσποιούνται ότι είναι νόμιμοι σταθμοί βάσης και κάνουν τις συσκευές που βρίσκονται γύρω τους να συνδεθούν.
Με αυτόν τον τρόπο μπορούν να εντοπίζουν αναγνωριστικά συσκευών και SIM και να βοηθούν στον ακριβή γεωεντοπισμό ενός τηλεφώνου.
Το πρόβλημα βρίσκεται στις δύο λέξεις «γύρω τους».
Για να βρεθεί ένα κινητό, η τεχνολογία μπορεί να σαρώσει πολλά.
Και ο πολίτης που δεν έχει καμία σχέση με την έρευνα βρίσκεται ξαφνικά μέσα στην ίδια ηλεκτρονική απόχη με τον άνθρωπο που αναζητεί η αστυνομία.
Cognyte: Από την ισραηλινή βιομηχανία πληροφοριών στην αμερικανική αστυνομία.
Η Cognyte δεν εμφανίστηκε από το πουθενά.
Οι ρίζες της βρίσκονται στη Verint Technologies, από την οποία αποσχίστηκε η δραστηριότητα κυβερνοπληροφοριών και ασφάλειας για να δημιουργηθεί η ανεξάρτητη εταιρεία.
Το Ισραήλ έχει αναδειχθεί εδώ και χρόνια σε παγκόσμιο κέντρο τεχνολογιών πληροφοριών, κυβερνοασφάλειας και παρακολούθησης.
Καθοριστικό ρόλο σε αυτό το οικοσύστημα έχει διαδραματίσει η περίφημη Unit 8200, η μονάδα σημάτων και ηλεκτρονικών πληροφοριών του ισραηλινού στρατού, στελέχη της οποίας έχουν περάσει στη συνέχεια σε δεκάδες ιδιωτικές εταιρείες τεχνολογίας.
Η βιομηχανία αυτή δημιούργησε εντυπωσιακά προϊόντα.
Δημιούργησε όμως και εντυπωσιακές αντιπαραθέσεις.
Το 2018, έρευνα της Haaretz συνέδεσε τεχνολογία της Verint με επιχειρήσεις παρακολούθησης σε αυταρχικά ή κατασταλτικά περιβάλλοντα.
Σύμφωνα με τις καταγγελίες, παρόμοια εργαλεία είχαν χρησιμοποιηθεί στο Αζερμπαϊτζάν και την Ινδονησία εναντίον πολιτών και μειονοτήτων, στο Νότιο Σουδάν για παρακολούθηση αντιπάλων του καθεστώτος και στο Μπαχρέιν σε ένα περιβάλλον εκτεταμένης καταστολής ακτιβιστών.
Η Cognyte βρέθηκε αργότερα αντιμέτωπη με νέες καταγγελίες.
Έγγραφα που δημοσιοποίησε οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Μιανμάρ ανέφεραν ότι τεχνολογία FalcoNet είχε πωληθεί στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας πριν από το στρατιωτικό πραξικόπημα.
Το γεγονός αποκτά ιδιαίτερο βάρος επειδή η ηλεκτρονική παρακολούθηση στη Μιανμάρ εντάχθηκε στη συνέχεια σε ένα καθεστώς που κατηγορήθηκε για βασανιστήρια, αυθαίρετες φυλακίσεις και εξωδικαστικές εκτελέσεις.
Αυτό δεν σημαίνει ότι μια τεχνολογία ευθύνεται αυτομάτως για τον τρόπο με τον οποίο τη χρησιμοποιεί ένα κράτος.
Σημαίνει όμως κάτι άλλο: όταν ένα τόσο ισχυρό εργαλείο περνά από χώρα σε χώρα και από μυστικές υπηρεσίες σε αστυνομικά τμήματα, το πραγματικό προϊόν δεν είναι μόνο το hardware.
Είναι η δυνατότητα εξουσίας που το συνοδεύει.
Το κινητό σου δεν ξέρει ότι ο πύργος είναι αστυνομικός.
Η αρχή λειτουργίας είναι σχεδόν σατανικά απλή.
Το κινητό έχει σχεδιαστεί ώστε να αναζητεί διαρκώς δίκτυο.
Ένας ενεργός Cell-Site Simulator εμφανίζεται ως ελκυστικός σταθμός βάσης και προκαλεί τις συσκευές στην περιοχή να επικοινωνήσουν μαζί του.
Έτσι μπορεί να συλλέξει στοιχεία αναγνώρισης και θέσης από πολλά κινητά ταυτόχρονα.
Ορισμένα πιο προηγμένα συστήματα μπορούν, υπό συγκεκριμένες τεχνικές προϋποθέσεις, να υποστηρίζουν ακόμη πιο παρεμβατικές δυνατότητες.
Το κρίσιμο, ωστόσο, είναι ότι ακόμη και η βασική λειτουργία τους δεν περιορίζεται εξαρχής σε ένα και μόνο τηλέφωνο.
Η τεχνολογία πρώτα απλώνει το δίχτυ.
Μετά ψάχνει ποιο ψάρι θέλει.
Και καθώς οι συσκευές γίνονται μικρότερες και πιο φορητές, εξαφανίζεται και το τελευταίο ορατό σημάδι της επιτήρησης.
Ένα τέτοιο σύστημα μπορεί να λειτουργεί από όχημα, φορητή μονάδα ή εξοπλισμό που μεταφέρεται από προσωπικό.
Η παρακολούθηση δεν χρειάζεται πλέον ένα δωμάτιο γεμάτο οθόνες και κεραίες.
Μπορεί να κυκλοφορεί στον δρόμο.
Από τη Φλόριντα μέχρι τη Νέα Υόρκη
Η ανησυχία δεν είναι θεωρητική.
Τα τελευταία χρόνια, η Cognyte έχει διευρύνει αισθητά την παρουσία της στην αμερικανική αγορά επιβολής του νόμου.
Οι αρχές στη Φλόριντα απέκτησαν εξοπλισμό της εταιρείας στο πλαίσιο επιχειρήσεων που συνδέονταν με μεταναστευτικές ροές από την Αϊτή.
Στο Αλμπουκέρκι, η αστυνομία επέλεξε την Cognyte για σύστημα Cell-Site Simulator.
Η αστυνομία της Βαλτιμόρης έχει επίσης καταγεγραμμένη σχέση με την εταιρεία, ενώ ακολούθησαν νέες αναθέσεις σε μεγάλες υπηρεσίες.
Στα τέλη του 2025 εμφανίστηκαν συμφωνίες με την αστυνομία της Ουάσιγκτον και της Νέας Υόρκης.
Τον Μάρτιο του 2026 ακολούθησε συμφωνία με τις αρχές του Τέξας.
Η Τέταρτη Τροπολογία απέναντι στον αλγόριθμο.
Ο Chip Gibbons, από την Defending Rights and Dissent, τοποθετεί το ζήτημα στην καρδιά του αμερικανικού Συντάγματος: στην Τέταρτη Τροπολογία και στην προστασία απέναντι στις παράλογες έρευνες και κατασχέσεις.
Το πρόβλημα είναι η μαζικότητα.
Ένα παραδοσιακό ένταλμα έχει έναν στόχο.
Μια τεχνολογία που συλλέγει στοιχεία από συσκευές οι οποίες απλώς βρίσκονται κοντά στον στόχο αντιστρέφει τη λογική.
Δεν ξεκινάς από τον ύποπτο για να βρεις τα δεδομένα του.
Ξεκινάς από τα δεδομένα όλων για να βρεις τον ύποπτο.
Αυτό είναι η ουσία του «dragnet»: του ψηφιακού συρόμενου διχτυού.
Και εκεί εμφανίζεται η πιο βαθιά πολιτική ερώτηση: μήπως η τεχνολογία επιτρέπει στις αρχές να κάνουν σε μεγάλη κλίμακα κάτι που, αν γινόταν πόρτα-πόρτα, κανείς δεν θα θεωρούσε φυσιολογικό;
Και μετά έρχεται η τεχνητή νοημοσύνη.
Αν τα Cell-Site Simulators είναι το δίχτυ, η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να γίνει ο μηχανισμός που αποφασίζει τι αξίζει να ψαρευτεί.
Η Cognyte προωθεί παράλληλα το NEXYTE, μια πλατφόρμα ανάλυσης και ενοποίησης πληροφοριών.
Η λογική της είναι ακριβώς αυτή που μεταμορφώνει σήμερα την αστυνόμευση: διαφορετικές πηγές δεδομένων συγκεντρώνονται σε μία οθόνη, συσχετίζονται και παράγουν συνδέσεις που ένας άνθρωπος θα χρειαζόταν πολύ περισσότερο χρόνο για να εντοπίσει.
Αρχεία ερευνών. Δημόσιες αναρτήσεις. Κοινωνικά δίκτυα.
Σχέσεις μεταξύ προσώπων. Ενδείξεις συμπεριφοράς.
Στην παρουσίαση του συστήματος εμφανίζεται ακόμη και η έννοια του «threat score».
Και εδώ το ζήτημα ξεφεύγει από το «πού βρίσκεται ένα κινητό».
Περνά στο «τι σημαίνει ένας άνθρωπος».
Σε επίδειξη της πλατφόρμας, ακόμη και μια ανάρτηση στο Instagram για ακριβό άρωμα μπορεί να αποτελέσει κομμάτι μιας αλγοριθμικής αφήγησης για την οικονομική συμπεριφορά ενός υπόπτου.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι ένα τέτοιο στοιχείο δεν μπορεί ποτέ να έχει ερευνητική σημασία.
Το πρόβλημα είναι η ψευδαίσθηση ότι, επειδή ένας υπολογιστής σύνδεσε τελείες, οι τελείες σχηματίζουν αναγκαστικά την αλήθεια.
Από το Pegasus στη νέα αγορά επιτήρησης.
Η Cognyte δεν βρίσκεται μόνη της σε αυτό το οικοσύστημα.
Η Cellebrite έχει γίνει παγκοσμίως γνωστή για τεχνολογίες εξαγωγής δεδομένων από κινητά.
Η NSO Group βρέθηκε στο επίκεντρο διεθνούς σκανδάλου για το Pegasus και τις δυνατότητες «zero-click» διείσδυσης σε smartphones.
Το Ισραήλ έχει οικοδομήσει έναν από τους πιο προηγμένους κλάδους τεχνολογιών παρακολούθησης στον κόσμο.
Το ερώτημα, όμως, δεν είναι αν η τεχνολογία είναι ισραηλινή.
Μια αμερικανική, γαλλική ή κινεζική συσκευή με τις ίδιες δυνατότητες θα γεννούσε ακριβώς τα ίδια δημοκρατικά ερωτήματα.
Το κρίσιμο είναι τι αγοράζει μια δημοκρατία όταν αγοράζει ένα τέτοιο σύστημα.
Αγοράζει απλώς ένα εργαλείο;
Ή αγοράζει μαζί του και μια νέα φιλοσοφία αστυνόμευσης;
Όταν όλοι μπορούν να παρακολουθηθούν, όλοι γίνονται πιθανοί ύποπτοι
Η μεγάλη μάχη της επόμενης δεκαετίας ίσως δεν αφορά το αν θα υπάρχει παρακολούθηση. Αυτή η μάχη έχει ήδη χαθεί.
Θα αφορά το αν η παρακολούθηση θα έχει όρια…
Γιώργος Θαλάσσης
Leave a Reply