«Διεθνές Δίκαιο.

 Μια Αιματοβαμμένη Βιτρίνα για τα Συμφέροντα των Ισχυρών» (Εναλλακτικός, «Ο Φερετζές της Απάτης.

 Όταν το Χρήμα Ζυγίζει Περισσότερο από το Αίμα»)

Διεθνές Δίκαιο.

 Ο Ιερός Φερετζές της Ωμής Πραγματικότητας.

Στον σύγχρονο κόσμο, το Διεθνές Δίκαιο συχνά παρουσιάζεται σαν μια σεβάσμια, σχεδόν ιερή φιγούρα.

 Όμως, αν κοιτάξουμε πίσω από το πέπλο, η αλήθεια είναι πολύ πιο σκοτεινή και κυνική.

Με βάση την πολύ δυνατή εικόνα που σας δείχνω, η οποία φέρει το ύφος μιας κλασικής, διδακτικής γκραβούρας, δημιούργησα ένα κείμενο που προσπαθεί να αποδώσει τη βαθύτερη ουσία και τον συμβολισμό της.

Συμβολισμό που θέλω να χρησιμοποιήσω.

Για να καυτηριάσω την υποκρισία γύρω από το Διεθνές Δίκαιο, ότι ενώ παρουσιάζεται ως κάτι σεβάσμιο ή «ιερό» (ο φερετζές), στην πραγματικότητα είναι εκτεθειμένο και εργαλειοποιημένο (το γυμνό) από τα συμφέροντα των ισχυρών.

Ο Θρήνος της Justitia.

 Μια Αλληγορία για το Διεθνές Δίκαιο

Σε έναν κόσμο που σπαράσσεται, η εικόνα αυτή στέκει ως ένας καθρέφτης της συλλογικής μας συνείδησης. Πρόκειται για ένα δίπτυχο, μια οπτική μαρτυρία της τραγικής αντίφασης ανάμεσα στα ιδανικά που διακηρύττουμε και την πραγματικότητα που βιώνουμε.

Στο πρώτο μέρος, βλέπουμε την Justitia (τη Δικαιοσύνη).

Δεν είναι πια η τυφλή, επιβλητική θεά της αρχαιότητας.

Εδώ, εμφανίζεται ως μια φιγούρα πενθούσα, ντυμένη με έναν βαθυκόκκινο, αιματοβαμμένο χιτώνα, ο οποίος είναι κουρελιασμένος και σκισμένος από τους ανέμους των συγκρούσεων.

Φοράει φερετζέ, μια επιλογή που συμβολίζει την απόκρυψη της αλήθειας, την αδυναμία της να δει το δίκαιο καθαρά, ή ίσως την υποταγή της σε ξένα, αλλότρια συμφέροντα.

Στέκεται πάνω στο βάθρο «JUSTITIA», αλλά το βάθρο αυτό είναι ραγισμένο.

 Η ίδια σπαράσσεται είναι μια Δικαιοσύνη σε κρίση.

Στο δεύτερο μέρος, η σκηνή γίνεται ακόμα πιο συγκλονιστική.

Η ίδια φιγούρα, τώρα σε κοντινό πλάνο, εκτελεί την πιο ιερή της πράξη: τη ζύγιση.

Αλλά η ζυγαριά είναι μια απάτη.

 Στο ένα πιάτο, ξεχειλίζουν οι σωροί από χρυσά νομίσματα και δεσμίδες χαρτονομισμάτων.

Το πιάτο αυτό, βαρύ και καταλυτικό, φέρει την ξεκάθαρη επιγραφή….

«ΧΡΗΜΑ».

 Είναι η δύναμη του πλούτου, της διαφθοράς, των οικονομικών συμφερόντων.

Στο άλλο πιάτο, η ζυγαριά κρέμεται ελαφριά, σχεδόν κενή, περιέχοντας μόνο μια μικρή λίμνη από πηχτό, βαθύ κόκκινο υγρό.

Λίγες σταγόνες αιμορραγούν πάνω στο τραπέζι.

Η επιγραφή είναι αμείλικτη: «ΑΙΜΑ».

 Είναι το αίμα των θυμάτων, των αθώων, των ανθρώπων που θυσιάζονται στον βωμό των συμφερόντων.

Η ζυγαριά δεν ισορροπεί ποτέ.

 Το Χρήμα πάντα βαραίνει περισσότερο από το Αίμα.

Πάνω από αυτή την τραγική σκηνή, σαν μια ειρωνική υπενθύμιση ή μια ύστατη κραυγή, στέκει το λάβαρο: «ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ».

Το κείμενο, γραμμένο με την αίγλη της κλασικής γραμματοσειράς, μοιάζει κενό περιεχομένου μπροστά στην πραγματικότητα της ζυγαριάς.

Το «Διεθνές Δίκαιο» παρουσιάζεται εδώ όχι ως εγγυητής της δικαιοσύνης, αλλά ως μια σκιά, ένα πρόσχημα που αδυνατεί να σταματήσει την αιμορραγία όταν διακυβεύεται το κέρδος.

Η εικόνα αυτή δεν είναι απλώς μια κριτική, είναι ένας θρήνος.

Μας καλεί να αναλογιστούμε;

 Πόσο ζυγίζει μια ανθρώπινη ζωή μπροστά στις αγορές;

 Πότε το «Δίκαιο» θα πάψει να είναι ένα κουρελιασμένο ένδυμα που κρύβει την υποκρισία μας;

Αυτό που περιγράφω είναι η ουσία της Realpolitik (ρεαλιστική πολιτική), όπου η ισχύς προηγείται του νόμου.

Το Συμπλήρωμα της Ισχύος.

 Ο Νόμος του Ισχυρού

Στην αρένα της σύγχρονης ιστορίας, το Διεθνές Δίκαιο συχνά δεν λειτουργεί ως κανόνας, αλλά ως εργαλείο.

 Η πικρή αλήθεια, που αποτυπώνεται στο κουρελιασμένο ένδυμα της Justitia, είναι ότι οι ισχυροί του κόσμου σπάνια «υπακούουν» σε αυτό.

 Αντιθέτως, το επικαλούνται επιλεκτικά (κατά το δοκούν).

Όταν οι πράξεις τους εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους, το Διεθνές Δίκαιο γίνεται η «σημαία» τους.

Όταν όμως οι κανόνες στέκονται εμπόδιο στις επιδιώξεις τους, τότε το Δίκαιο παραμερίζεται, αγνοείται ή ερμηνεύεται με τρόπο που να τους βολεύει.

Στην πραγματικότητα, βλέπουμε μια «δικαιοσύνη α λα καρτ».

 Ο φερετζές της εικόνας συμβολίζει ακριβώς αυτό: την κάλυψη της ωμής δύναμης με το μανδύα της νομιμότητας.

 Το Διεθνές Δίκαιο καταλήγει να είναι ένας κώδικας που δεσμεύει τους αδύναμους, ενώ προσφέρει άλλοθι στους ισχυρούς.

 Η ζυγαριά της εικόνας  δεν γέρνει μόνο από το χρήμα, αλλά και από το βάρος της σιδερένιας γροθιάς εκείνων που έχουν τη δύναμη να ορίζουν τι είναι «νόμιμο» και τι όχι.

Η Αλληγορία της Εικόνας.

 Στο οπτικό αυτό δοκίμιο, η Justitia (Δικαιοσύνη) δεν είναι η επιβλητική θεά που γνωρίζουμε.

Είναι μια φιγούρα πενθούσα, με τον χιτώνα της κουρελιασμένο από τις γεωπολιτικές θύελλες.

Ο φερετζές που φοράει συμβολίζει την υποκρισία.

 Την εσκεμμένη απόκρυψη της αλήθειας και την επιλεκτική τύφλωση απέναντι στα εγκλήματα των ισχυρών.

Η Ζυγαριά της Ντροπής Η καρδιά της απάτης βρίσκεται στη ζυγαριά.

Από τη μία, το Χρήμα.

 Σωροί χρυσού και δεσμίδες που βαραίνουν καταλυτικά, καθορίζοντας αποφάσεις, ψηφίσματα και συμμαχίες.

Από την άλλη, το Αίμα.

 Το αίμα των ανώνυμων θυμάτων, των αμάχων, των λαών που θυσιάζονται.

Στην πραγματικότητα  η ζυγαριά δεν ισορροπεί ποτέ.

 Το κέρδος πάντα θα ζυγίζει περισσότερο από την ανθρώπινη ζωή.

Η Επιλεκτική Ευαισθησία των Ισχυρών Η τραγωδία του Διεθνούς Δικαίου είναι ότι έχει μετατραπεί σε ένα «εργαλείο α λα καρτ».

 Οι ισχυροί του πλανήτη το επικαλούνται με πάθος όταν εξυπηρετεί τα στρατηγικά τους συμφέροντα, αλλά το αγνοούν επιδεικτικά όταν περιορίζει τη δράση τους.

Είναι ένας νόμος που δεσμεύει τους αδύναμους, αλλά προσφέρει άλλοθι στους κυρίαρχους.

Το λάβαρο «ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ» που στέκει από πάνω, δεν είναι πια εγγύηση ειρήνης.

 Είναι η βιτρίνα μιας παγκόσμιας απάτης.

 Είναι ο φερετζές που προσπαθεί να καλύψει το γεγονός ότι η δικαιοσύνη έχει ξεγυμνωθεί από κάθε ίχνος ηθικής, παραμένοντας έρμαιο του πλούτου και της ισχύος.

«…Τελικά, το Διεθνές Δίκαιο, έτσι όπως εφαρμόζεται σήμερα, μοιάζει με έναν ακριβό φερετζέ που προσπαθεί να καλύψει το δύσμορφο πρόσωπο της παγκόσμιας αδικίας.

Όσο οι ζυγαριές κλείνουν το μάτι στο Χρήμα και κλείνουν την πόρτα στο Δίκαιο, η “Justitia” θα παραμένει μια φιγούρα κουρελιασμένη, μια σκιά σε έναν κόσμο που προτιμά να κοιτάζει το χρήμα και όχι την πληγή.

Ίσως η μεγαλύτερη απάτη της εποχής μας δεν είναι ότι το Δίκαιο παραβιάζεται, αλλά ότι μας έπεισαν πως υπάρχει για να μας προστατεύει, ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει απλώς για να νομιμοποιεί τη βία του ισχυρού.

Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει Διεθνές Δίκαιο.

Το ερώτημα είναι;

 Πόσο αίμα χρειάζεται για να ισορροπήσει επιτέλους η ζυγαριά;»

Οι φωτογραφίες είναι από την τεχνική νοημοσύνη φτιαγμένες.

Υστερόγραφο

Οι Δύο Φατρίες Που Κυβερνούν Τον Πλανήτη

Η Γερμανική ABWHΕR, οι Ναΐτες, οι Βαυαροί Βασιλείς, ο Φον Κανάρης, η Νέα Τάξη, οι Ρότσιλντ, το Federal Reserve Banking System, οι 300 οικογένειες!

Είμαστε τα πιόνια σε μια παγκόσμια σκακιέρα, στα χέρια άψυχων όντων, στοών και μυστικών εταιριών!!

ΠΛΑΤΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ