ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Παίρνοντας ένα απόσπασμα από το άρθρο του Κώστα Λάμπου, θέτω το εξής ερώτημα;;;;;

Η Χίμαιρα του Αμερικανισμού και ο Αντιαμερικανισμός.

Μέχρι πότε θα είναι η Ευρώπη η δούλα της Αμερικής, της Αγγλίας, της Γερμανίας και άλλων δήθεν Ευρωπαίων;;;;

Τα περιθώρια έχουν στενέψει, να μην πω στην κυριολεξία έχουν τερματιστεί.

Ποιοι τρώνε κάθε ημέρα τα σπλάχνα της Ευρώπης σαν του Προμηθέα /και την άλλη ημέρα προσπαθεί να τα επανακτήσει;;;; 

Ξέρουμε ποιοι και ο Ευρωπαϊκός λαός δεν κάνει τίποτα, ή μάλλον κάνει διατηρεί την δουλικότητα διαλέγοντας ηγέτες που δεν έχουν την Ψήφο των Ευρωπαίων, είναι όλοι δοτοί, Γιάννης κερνά, Γιάννης πίνει. 

Οι μοναδικοί υπεύθυνοι είναι οι τραπεζίτες με τα καλοπληρωμένα παγκόσμια ηγετικά δουλικά στελέχη κάθε ευρωπαϊκού Έθνους.  

Αν συνεχίσει έτσι η Ευρώπη, ή οποία είναι, η Μεγαλύτερη Παγκόσμια Δύναμη, αν δεν γίνει ή Ευρώπη των Πολιτών της, τότε για όλο των κόσμο έρχεται μαύρο σκοτάδι, την τράπουλα την έχει η Ευρώπη και πρέπει να μοιράσει τα χαρτιά Τίμια μεταξύ των Ευρωπαίων, με Εκλεγμένους Ηγέτες από το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης/και όχι από κάθε Έθνος ξεχωριστά.

Για αυτό έχουν τα παραμάγαζα δουλοπἀροικους, δοσίλογους ηγέτες με τα κτήνη να κατατρώγουν τις σάρκες των Πολιτών με αβάσταχτους φόρους και συμφωνίες αποικιοκρατικές και αστυνομίες προτεκτοράτου και την θρησκεία να τους λέει… έχει ο θεός;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; 

Ποιος θεός;

Που είναι αυτός χιλιάδες χρόνια που τον καλούν οι  Ανυπεράσπιστοι να τους βοηθήσει από το τραπεζικό τέρας, που δεν χορταίνει με τίποτα;;;;;;

Ας αφήσουμε στην άκρη τους υπευθύνους των δογμάτων, που το μόνο που προσφέρουν είναι η αποχαύνωση του Ανθρώπου, δημιουργώντας Ζόμπι. 

Και ας γίνουμε πρακτικοί με  τις δυσκολίες που μπορούμε σίγουρα να διορθώσουμε-αντιμετωπίσουμε  χωρίς δόγματα. 

Ευρώπη… ο μεγαλύτερος εγκληματίας, από την μεγαλύτερη δολοφονική χώρα του κόσμου, ο Τραμπ της Αμερικής, σας πέταξε το γάντι, σας φτύνει,/Και εσείς κρατάτε ομπρέλα! 

Το πολύ ικανό ΝΑΤΟ που είναι, που ξέρει να γενοκτονή λαούς, χωρίς ίχνος ανθρώπινης ηθικής, που είναι;;;;;;

Η Ευρώπη χρειάζεται στρατό δικό της με  αυστηρή ποινική ρήτρα απαραβίαστοι χωρίς την έγκριση του Ευρωπαϊκού λαού /και με δημοψήφισμα με ποσοστό άνω του 70%/και αυτό μόνο σε περίπτωσή που δεχθεί επίθεση, όχι πλαστή αλλά αληθινή, ότι δεν υπάρχει για να επιτίθεται σε άλλες χώρες, αλλά καθαρά για την Άμυνα της Ευρώπης!!!

Αυτή την Ευρώπη θέλουν οι Ευρωπαίοι! 

ΠΛΑΤΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

Η Ευρώπη σε κρίσιμο σταυροδρόμι

Η ‘Συνεργασία της Σαγκάης’, στην οποία συμμετέχουν η Κίνα, η Ρωσία και άλλες τέσσερες χώρες της Κεντρικής Ασίας, φαίνεται πως από χαλαρή αμυντική συνεργασία, εξελίσσεται, σταθερά, με τη συμμετοχή και της Ινδίας, σε μια ισχυρή ‘Πανασιατική Γεωστρατηγική Συμμαχία’, που αναβαθμίζει το ρόλο της Ασίας στο παγκόσμιο σκηνικό και προβληματίζει σοβαρά τα κοράκια της Ουάσιγκτον.
Πρόκειται αναμφίβολα για μια πολύ σοβαρή και ενδιαφέρουσα εξέλιξη, που ‘κόβει τη φόρα του αμερικανισμού’ και δίνει στην ανθρωπότητα την ευκαιρία να πάρει μια ανάσα και να ανασυνταχθεί στη βάση ενός νέου οράματος για το μέλλον της.

Βέβαια, αν η υπόλοιπη ανθρωπότητα και κύρια η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπει στις εξελίξεις, τότε γίνεται πιθανός ο κίνδυνος η Πανασιατική Γεωστρατηγική Συμμαχία, να εκφυλιστεί, με ή χωρίς τον αμερικανισμό, σε ‘ασιατισμό’ με την έννοια της νέας ηγεμονικής απειλής για την ανθρωπότητα.

Η Ευρώπη σε κρίσιμο σταυροδρόμι

«Δημιούργησαν μια φιλελεύθερη Ευρώπη στηριγμένη μόνο στον ανταγωνισμό, όμως οι μεγάλες επιχειρήσεις, αντί να ανταγωνίζονται
μεταξύ τους, συνασπίστηκαν σε καρτέλ σε βάρος των καταναλωτών και
των εργαζόμενων.

Έγινε αυτό που λέμε Ευρώπη των μονοπωλίων»
Πιέρ Μαντές Φρανς

Μπροστά σ’ αυτόν τον ανταγωνισμό δυνάμεων για την Ηγεμονία πάνω στην ανθρωπότητα υπάρχει μια δύναμη που μπορεί να λειτουργήσει σαν καταλύτης των εξελίξεων και αυτή η δύναμη είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Για να ανταποκριθεί όμως η ΕΕ σε ένα τέτοιο ρόλο, θα πρέπει:
Να πάψει να είναι Ευρώπη των μονοπωλίων,
Να ταυτισθεί με τον αντιαμερικανισμό των Λαών όλου του κόσμου,
Να αποφιλελευθεροποιηθεί και να ανεξαρτητοποιηθεί από τις ΕΠΑ, αφού, όπως δηλώνει ο αμερικανός Πολ Γκεργκ Ρόμπερτς, η «Αμερική δεν προσφέρει τίποτα στην Ευρώπη εκτός από τα εκατομμύρια δολάρια που πληρώνει για να αγοράζει ευρωπαίους πολιτικούς ηγέτες που προδίδουν τους λαούς τους»,
Να σφυρηλατήσει τη Νέα Ευρωπαϊκή Ταυτότητα και να επανασυνδέσει τις αγωνιστικές ανθρωπιστικές παραδόσεις της, με τις αξίες και το όραμα του Ουμανισμού για ένα καλύτερο κόσμο, και τέλος
Να πρωταγωνιστήσει στον αγώνα για το στήσιμο αντιιμπεριαλιστικών-αντιηγεμονικών συμμαχιών σε κάθε επίπεδο, για να μπορέσει να συμβάλει, ώστε αυτός ο αντιιμπεριαλιστικός-αντιηγεμονικός αγώνας, να οδηγήσει τελικά και με ασφάλεια την ανθρωπότητα έξω και πέρα από τον καπιταλισμό και κάθε άλλο σύστημα που γεννάει ιδέες και συστήματα παγκόσμιας Ηγεμονίας.
Ο Αντιαμερικανισμός, ως θέση αγώνα για ένα καλύτερο κόσμο, χωρίς ηγεμονισμούς

Αυτή η διαπίστωση παραπέμπει ευθέως στο γεγονός ότι οι ΕΠΑ στηρίζουν και στηρίζονται από τις τοπικές ολιγαρχίες, εκφραστές μιας χυδαίας, δουλικής και μισητής ‘αμερικανοφιλίας’, η οποία αναπόφευκτα γεννά στα θύματα της αμερικανοκρατίας, αντιαμερικανισμό, ακόμα και σαν αντι-αμερικανοφιλία.

Έτσι ο αντιαμερικανισμός αποκτά, πέρα από το οικουμενικό και το εθνικό και ένα κοινωνικό-ταξικό περιεχόμενο, πράγμα που συνδέει ακόμα τον αντιαμερικανισμό με «ένα πολιτικό σχέδιο για σοσιαλιστική κοινωνία, η οποία ορίζονταν (και συνεχίζει να ορίζεται) αντιθετικά προς την (αμερικανική) καπιταλιστική» κοινωνία.

Ένα πολιτικό σχέδιο που θα οδηγεί την κοινωνία πέρα κι’ έξω από τον καπιταλισμό και ενάντια σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Παρατηρούμε, λοιπόν, πως στα πλαίσια της αμερικάνικης ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης, ο Φόβος κυκλώνεται και ανακυκλώνεται σ’ ένα φαύλο κύκλο του Φόβου του Ηγεμόνα.

Όμως η ιστορία διδάσκει πως, «καμιά δύναμη δεν μπορεί να αναλαμβάνει για μεγάλο διάστημα και με απόλυτο τρόπο το μέλλον του κόσμου – αν μη τι άλλο και λόγω έλλειψης ικανών αρχηγών.

Το βασίλειο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής δεν ανήκει σ’ αυτόν τον κόσμο.

Και ευτυχώς για όλους μας».
Και είναι αυτός ο κόσμος, ο σημερινός, δηλαδή οι Λαοί της Λατινικής Αμερικής, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ασίας και της Αφρικής, που σταδιακά βγαίνουν στο προσκήνιο της ιστορίας για να ξεπεράσουν αγωνιστικά την αμερικανοφοβία τους, να κερδίσουν την αυτοπεποίθησή τους και να χτίσουν ένα καινούργιο κόσμο, τον κόσμο της συνεργασίας, της ειρήνης και του Ανθρωπισμού, ενάντια στον αμερικανισμό και φυσικά όχι ενάντια στον αμερικανικό Λαό.
Ένα μεγάλο τμήμα της αμερικανικής διανόησης διαπιστώνει και καταγγέλλει, πως η άρχουσα κλίκα των ΕΠΑ οδηγεί σταθερά και με σχέδιο τη χώρα τους στο φασισμό.

Ο Αμερικανός συγγραφέας Τζο Κόνασον, καταγράφει τα παρακάτω «δέκα στάδια της μετάβασης των ΗΠΑ στον αυταρχισμό, που συμβαίνει ήδη και δεν τον καταλαβαίνουμε:
Επίκληση εσωτερικού και εξωτερικού εχθρού,
Δημιουργία γκουλάγκ,
Οργάνωση παρακρατικών,
Ανάπτυξη δικτύου παρακολουθήσεων
Πολιτική εκφοβισμού και παρενόχλησης πολιτών,
Αυθαίρετες συλλήψεις,
Στοχοποίηση διακεκριμένων πολιτών των ΗΠΑ,
Έλεγχος των ΜΜΕ,
Εξίσωση της κριτικής με εθνική προδοσία και
Αναστολή πολιτικών και ατομικών δικαιωμάτων».
Αυτή η πραγματικότητα όμως δείχνει πως ο αμερικανικός Λαός πρέπει να βρει τη δύναμη να δει τα δικά του μακροπρόθεσμα συμφέροντα, να ενώσει τη φωνή και τους αγώνες του με τους υπόλοιπους Λαούς του κόσμου, για τη ματαίωση του αμερικανισμού, αποφεύγοντας το λάθος πολλών ευρωπαϊκών Λαών, μεγάλο μέρος των οποίων κάποτε πίστεψε, πως ο φασισμός ήταν κακός μόνο για τους άλλους Λαούς και:
Να σκεφτεί πως εκείνοι τους οποίους ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ καταγγέλλει από το μνήμα του, ότι επιχειρούν «να καθιερώσουν συστήματα διακυβέρνησης βασιζόμενα στην αυστηρή πειθαρχία όλων των ανθρώπων σε μια χούφτα κυβερνώντων…που την αποκαλούν ‘Νέα Τάξη’, αλλά δεν είναι ‘νέα’, ούτε ‘τάξη’», αποτελούν απειλή όχι μόνο για την υπόλοιπη ανθρωπότητα, αλλά και για τους ίδιους τους Αμερικανούς, τους οποίους ο Ντουάϊτ Άϊζενχάουερ καλούσε «να προφυλαχθούμε από την παράνομη επιρροή που επιδιώκει το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, γιατί ο κίνδυνος να δημιουργηθεί μια καταστροφική εξουσία σφετεριστών υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει.

Γι’ αυτό δεν πρέπει ποτέ να αφήσουμε το βάρος αυτού του συμπλέγματος να απειλήσει τις ελευθερίες μας ή τις δημοκρατικές διαδικασίες…»,
Να συνειδητοποιήσει την προτροπή του John F. Kennedy, λίγο πριν τον δολοφονήσουν τα ‘γεράκια’, πως «αν υπάρχει κάποιος που θεωρεί ότι το μέλλον του πλανήτη θα λέγεται Pax Americana, καλά θα κάνει να το ξανασκεφθεί, γιατί κάνει λάθος.

Ή ο κόσμος θα ανήκει σε όλους, ή δεν θα επιβιώσει», τότε
Να ανατρέψει την ολιγαρχία που τον σπρώχνει όλο και περισσότερο στην εξαθλίωση, τον κάνει μισητό στον υπόλοιπο κόσμο και ‘τριτοκοσμοποιεί’ με ραγδαίους ρυθμούς σημαντικά τμήματα της ίδιας του της πατρίδας και
Να κάνει το χρέος του απέναντι στην Ανθρωπότητα, ώστε «η ζωή, η ελευθερία και η επιδίωξη της ευτυχίας (να) είναι μη μεταβιβάσιμα δικαιώματα» και για τους υπόλοιπους Λαούς του πλανήτη, όπως ακριβώς ήταν και γι’ αυτόν, όταν αγωνίζονταν ενάντια στην αγγλική αποικιοκρατία, σύμφωνα με τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της 4ης Ιουλίου του 1776.
Συνοψίζοντας θα πρέπει να υπογραμμιστεί πως ο χαρακτήρας του αντιαμερικανισμού δεν μπορεί και δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στο αντιιμπεριαλιστικό σκέλος και να γίνεται απολογητής ενός ‘καλού’, ‘ανθρώπινου’, ή ‘εθνικού’ καπιταλισμού. ή ακόμα και ενός ‘καλού αμερικανισμού’, γιατί η ζωή διδάσκει πως δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλες αυταπάτες.
Ούτε φυσικά πρέπει να γίνεται συνήγορος κάποιας μορφής ψευδεπίγραφου ‘σοσιαλισμού’, ή ‘κομμουνισμού’, ο οποίος στην πραγματικότητα. δεν ήταν, όπως τον γνωρίσαμε, παρά ένας κρατικός καπιταλισμός, που αποξενώνει τους εργαζόμενους από τα μέσα παραγωγής και συνακόλουθα από το προϊόν της εργασίας τους. με τον ίδιο βίαιο τρόπο, όπως και ο καπιταλισμός της ‘ελεύθερης’ αγοράς και της ιδιωτικής επιχείρησης.
Ο αντιαμερικανισμός πρέπει, εντασσόμενος σε ένα ευρύτερο κίνημα σύγχρονου ριζοσπαστικού Διαφωτισμού, να ξεπερνάει όλες τις εξουσιαστικές ‘Σκύλες και Χάρυβδες’ και από αγώνας άρνησης του συστήματος του Φόβου, του φασισμού και του ιμπεριαλισμού, να εξελίσσεται:
1. Σε αγώνα αλληλεγγύης προς τους Λαούς της Λατινικής Αμερικής, αλλά και σε όσους άλλους Λαούς, που αυτή την περίοδο βρίσκονται στην πρωτοπορία του αγώνα για τη χάραξη ενός καινούργιου δρόμου, καινούργιου για τους ίδιους, αλλά και για όλη την ανθρωπότητα, πράγμα που σημαίνει πως αυτός ο αγώνας δεν πρέπει ούτε να μείνει στα μισά του δρόμου και, φυσικά, ούτε να εκφυλιστεί σε νέου τύπου, της γνωστής a la CIA, ‘λατινοαμερικάνικης αναπτυξιακής δικτατορίας’.
2. Σε αγώνα κριτικής στήριξης του ‘κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης’, μέχρι να μετεξελιχθεί, από χειραγωγούμενη ελιτίστικη ‘χύμα-δύναμη’ στείρας άρνησης και διαμαρτυρίας, σε οικουμενικό οργανωμένο λαϊκό, μαζικό κίνημα, σε μια Ενιαία Κινηματική Κοινωνία, με στρατηγικό σχέδιο για, την ανατροπή του αμερικανισμού, την υπέρβαση του καπιταλισμού και την σταδιακή οικοδόμηση της Άμεσης Οικουμενικής Ουμανιστικής Δημοκρατίας.
3. Σε αγώνα στήριξης κάθε προσπάθειας του Λαού των ίδιων των ΕΠΑ, να ενημερωθεί για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, που διαπράττει για λογαριασμό των αφεντικών της, αλλά στο όνομά του, η ‘κυβέρνησή’ του, μέχρι την πλήρη ανατροπή της πολιτικής αιχμαλωσίας του και την επανάκτηση της πολιτικής αυτενέργειάς του και
4 . να ολοκληρώνεται ως οικουμενικός αγώνας, για έναν πολιτισμό χωρίς Φόβο, δυστυχία και βία, ως ένας συνειδητός, συστηματικός και πολυδιάστατος πνευματικός, πολιτικός, οικονομικός και κοινωνικός αγώνας της κοινωνικής πλειοψηφίας, σε τοπικό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο, για τον Ουμανιστικό Πολιτισμό της Άμεσης Οικουμενικής Δημοκρατίας.
Πριν όμως επαναπροσεγγίσουμε την ιστορικότητα και τη δεοντολογία του Ουμανισμού, ας αναλογιστούμε τις βασικές πλευρές της οντολογίας του καπιταλισμού και του αμερικανισμού, όπως αυτές βιώνονται στη σύγχρονη κατά τα άλλα Ελλάδα, για να συνειδητοποιήσουμε πού βρισκόμαστε και πού μπορούμε και πρέπει να πάμε, ως Άνθρωποι, ως Έλληνες, ως Ευρωπαίοι και ως Ανθρωπότητα.

Διευκρίνιση; 

Και λίγη Ιστορία για τους νέους!

Στην ελληνική μυθολογία, η Χίμαιρα ήταν ένα από τα πιο τρομακτικά και αλλόκοτα πλάσματα, ένα πραγματικό «τέρας» με την κλασική έννοια της λέξης.

Η Χίμαιρα δεν ήταν ένα απλό ζώο, αλλά ένα υβρίδιο που αποτελούνταν από τρία διαφορετικά μέρη σώματος.

Σύμφωνα με τον Όμηρο στην Ιλιάδα, η περιγραφή της ήταν η εξής:

Μπροστά: Λιοντάρι.

Μέση: Κατσίκα (συχνά απεικονίζεται μια κεφαλή κατσίκας να ξεφυτρώνει από την πλάτη της).

Πίσω: Φίδι ή δράκοντας (η ουρά της).

Το πιο τρομακτικό χαρακτηριστικό της ήταν ότι εξέπνεε φωτιά, γεγονός που την καθιστούσε σχεδόν αήττητη.

2. Η Καταγωγή της

Ήταν γονιός τρομερών «διασήμων» της μυθολογίας. Ήταν κόρη του Τυφώνα (του γιγαντιαίου τέρατος με τα εκατό κεφάλια) /και της Έχιδνας (μισή γυναίκα, μισή φίδι).

 Αδέρφια της ήταν ο Κέρβερος, η Λερναία Ύδρα και η Σφίγγα.

3. Τι έκανε και πού ζούσε;

Η Χίμαιρα κατοικούσε στη Λυκία (στη Μικρά Ασία), στην περιοχή του όρους Κράγος.

Κατέστρεφε την ύπαιθρο: Λόγω της πύρινης ανάσας της, έκαιγε τις σοδειές και τα δάση.

Καταβρόχθιζε ζώα και ανθρώπους.

 Προκαλούσε τον τρόμο στους κατοίκους της περιοχής, καθώς κανένας κοινός θνητός δεν μπορούσε να την πλησιάσει χωρίς να απανθρακωθεί.

4. Ο θάνατός της από τον Βελλεροφόντη

Ο βασιλιάς της Λυκίας, Ιοβάτης, διέταξε τον ήρωα Βελλεροφόντη να την εξοντώσει, ελπίζοντας ότι ο ήρωας θα πέθαινε στην προσπάθεια.

Ο Βελλεροφόντης όμως κατάφερε να τη νικήσει με τη βοήθεια του Πηγάσου (του φτερωτού αλόγου):

Πέταξε πάνω από τη Χίμαιρα, αποφεύγοντας τις φλόγες.

Σύμφωνα με τον μύθο, προσάρμοσε ένα κομμάτι μολύβι στην αιχμή του δόρατός του.

Όταν η Χίμαιρα προσπάθησε να τον κάψει με τη φωτιά της, το μολύβι έλιωσε από τη θερμότητα, έτρεξε στον λαιμό της και την έπνιξε, σκοτώνοντάς την από μέσα.

Σύγχρονη Σημασία: Σήμερα, χρησιμοποιούμε τη λέξη «χίμαιρα» για να περιγράψουμε κάτι το ουτοπικό, μια φαντασίωση ή ένα τρομακτικό σχέδιο που είναι αδύνατον να πραγματοποιηθεί.

Στη βιολογία, ο όρος αναφέρεται σε οργανισμούς που περιέχουν κύτταρα από διαφορετικά ζυγωτά.

Η χρήση του μολύβδου από τον Βελλεροφόντη ήταν ένας έξυπνος τρόπος των αρχαίων να εξηγήσουν πώς νικιέται η «τεχνολογία» της φωτιάς, ή ήταν απλώς μια τυχαία έμπνευση του μύθου;

 Στην αρχαία ελληνική γραμματεία, η Χίμαιρα δεν ήταν απλώς ένα «κακό ζωάκι», αλλά ένα σύμβολο του αφύσικου και του χαώδους.

Αν το δούμε ως παραλληλισμό του κακού και του τρόπου αντιμετώπισής του, προκύπτουν μερικά πολύ βαθιά μαθήματα:

1. Το Κακό ως «Υβρίδιο» (Σύγχυση)

Η Χίμαιρα είναι τρομακτική επειδή είναι μπερδεμένη. Δεν είναι ούτε μόνο λιοντάρι, ούτε φίδι.

Ο παραλληλισμός: Το κακό συχνά δεν έρχεται με μία καθαρή μορφή.

 Είναι ένα μείγμα πραγμάτων που δεν κολλάνε μεταξύ τους, μια διαστρέβλωση της φύσης.

Το μάθημα: Το κακό προκαλεί σύγχυση.

 Για να το αποφύγεις, πρέπει πρώτα να το «αναγνωρίσεις» για αυτό που πραγματικά είναι, όσο αλλόκοτο κι αν φαίνεται.

2. Η Απόσταση (Ο Πήγασος)

Ο Βελλεροφόντης δεν θα νικούσε ποτέ τη Χίμαιρα αν έμενε στο έδαφος.

Θα τον έκαιγε η πύρινη ανάσα της πριν καν σηκώσει το δόρυ του.

Ο παραλληλισμός: Αν προσπαθήσεις να πολεμήσεις το κακό ή μια τοξική κατάσταση «στο δικό της επίπεδο» (στο έδαφος, με τους δικούς της όρους), θα καείς.

Το μάθημα: Πρέπει να πάρεις απόσταση.

Ο Πήγασος συμβολίζει την πνευματική ανύψωση, τη λογική και την ψυχραιμία.

Ανυψώνεσαι πάνω από το πρόβλημα για να δεις τη συνολική εικόνα.

3. Η «Εσωτερική» Ήττα (Το Μολύβι)

Αυτό είναι το πιο ευφυές σημείο του μύθου.

Ο Βελλεροφόντης χρησιμοποίησε τη δύναμη του ίδιου του τέρατος (τη φωτιά του) εναντίον του.

 Το μολύβι έλιωσε από τη ζέστη της Χίμαιρας και την έπνιξε.

Ο παραλληλισμός: Το κακό συχνά περιέχει τους σπόρους της δικής του καταστροφής.

 Η υπερβολική οργή ή η αλαζονεία κάποιου είναι το σημείο από το οποίο θα ηττηθεί.

Το μάθημα: Δεν χρειάζεται πάντα να απαντάς με ωμή βία.

Μερικές φορές, η καλύτερη στρατηγική είναι να αφήσεις το «κακό» να αναλωθεί από τη δική του ένταση.

4. Η Ύβρις και η Προσοχή

Παρόλο που ο Βελλεροφόντης νίκησε τη Χίμαιρα, αργότερα έγινε αλαζόνας (ύβρις) και προσπάθησε να ανέβει στον Όλυμπο με τον Πήγασο, με αποτέλεσμα να πέσει και να μείνει τυφλός και μόνος.

Το μάθημα: Ακόμα κι αν νικήσεις ένα «κακό», πρέπει να προσέχεις να μην γίνεις εσύ ο ίδιος αλαζόνας.

 Η αποφυγή του κακού δεν τελειώνει με μια μάχη, αλλά είναι μια διαρκής στάση ταπεινότητας και σύνεσης.

Συμπέρασμα: Ο μύθος μας διδάσκει ότι το κακό αποφεύγεται (και νικιέται) όχι με τυφλή σύγκρουση, αλλά με στρατηγική, απόσταση και καθαρό μυαλό.

Στη σημερινή εποχή οι «Χίμαιρες» που αντιμετωπίζουμε είναι περισσότερο εξωτερικές (π.χ. κοινωνικά προβλήματα) ή εσωτερικές (π.χ. οι δικοί μας φόβοι και πάθη);

 ΠΛΑΤΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ