Λένε ότι το Κολύμπρι επήρε μια σταγόνα να σβήσει την φωτιά, λέγοντας, ότι κάνει αυτό που του ανάλογή! 

Εγώ  κάνω ότι  μου ανάλογή, εσείς ξέρετε αν τα καταφέρνω;

Οι προδότες συν αγωνίζονται ποιος έκανε τις μικρότερες προδοσίες!

Ο Ένας προδότης πουλά βιβλία /και ο άλλος προδότης βρήκε ευκαιρία να καλύψει τις δικές του προδοσίες! 

Αν καλά καταλάβαμε από την περί δημοψηφίσματος προδημοσίευση αποσπάσματος από το πολυθρύλητο και πολυδιαφημισμένο βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα, σ’ εκείνη τη Σύνοδο παίχτηκε κάποιο θέατρο: Ο Τσίπρας παρίστανε τον… παράξενο ταξιδιώτη και η Μέρκελ – κοτζάμ καγκελάριος της Γερμανίας – την ανήσυχη μητέρα, που καταλάβαινε ότι το χαϊδεμένο πλην άτακτο παιδάκι της κάποια σκανταλιά ετοιμάζει πάλι.

«Αλέξη, γιατί δεν μιλάς;», τον ρώτησε η «μαμά Άγγελα».

Και εκείνος της απάντησε: «Αφού τα είπε όλα ο Ντόναλντ (σ.σ. Τουσκ), τι να πω εγώ;».

Αυτό απάντησε ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος. 

Η μαμά Άγγελα ανησύχησε ακόμη περισσότερο με την διφορούμενη απόφαση και άρχισε να κάνει ερωτήσεις, να πηγαινοέρχεται στην αίθουσα, να τρέχει στον Ολάντ, να επανέρχεται στο πονηρό βλαστάρι της, να το παρακαλάει να μιλήσουν το βράδυ στο τηλέφωνο, «ό,τι ώρα και να είναι» αυτή θα τον περίμενε, θα φρόντιζε να είναι και ο Φρανσουά (Ολάντ) στην συνομιλία.

Αφού κατάλαβε ότι η Ελλάδα δεν έχει πρωθυπουργό. 

Πραγματοποιήθηκε, λοιπόν, το τηλεφώνημα και ο Τσίπρας τους άφησε άφωνους: Θα πήγαινε σε δημοψήφισμα και θα καλούσε τον ελληνικό λαό να ψηφίσει «Όχι».

Τόση σάλτσα για να μας πει ο κ. Τσίπρας ότι… νίκησε τους ισχυρούς της Ευρώπης διότι χάρη στο (γελοίο) δημοψήφισμά του η διαπραγμάτευση επανεκκίνησε «υπό καλύτερους όρους».

Δηλαδή ο προδότης, χρησιμοποίησε το έσχατο δικαίωμα του Ελληνικού για να υπογράψει την χειρότερη προδοσία, προσδίδοντας την έσχατη ελπίδα που είναι το κάθε δημοψήφισμα!  

Τόσο καλύτεροι ήταν οι όροι, που πήγαμε σε ένα τρίτο μνημόνιο, φορτωθήκαμε άλλα 100 δισ. και άλλους 100 φόρους, υποχρέωση για υπερπλεονάσματα ως το 2022 και πλεονάσματα ως το 2060 και ένα υπερταμείο δια του οποίου υποθηκεύθηκε για έναν αιώνα το σύνολο της δημόσιας περιουσίας.

Όχι κι άσχημα για την «ανήσυχη» κυρία Μέρκελ!

Η οποία ανέχθηκε τα πάντα από το χαϊδεμένο της, γιατί είχε η γυναίκα τον σκοπό της.

Η ανθέλλην Μέρκελ δεν περίμενε τίποτα καλύτερο, αφού βεβαιώθηκε ότι δεν υπάρχει Έλλην ηγέτης/ και Ελληνική βουλή. 

Πώς αλλιώς να εξηγηθεί το γεγονός ότι η πρώην καγκελάριος έκανε ότι δεν άκουγε όσα της έσερνε ο κ. Τσίπρας, που έφθασε στο σημείο να την αποκαλεί «νέα Φρειδερίκη»;

Και πραγματικά έχει μεγάλη αξία να δούμε αν σ’ αυτό το περίφημο βιβλίο περιγράφεται ο τρόπος με τον οποίο ο κ. Τσίπρας είχε στοχοποιήσει την Μέρκελ, δημιουργώντας τον «αναγκαίο εχθρό» που οι δημαγωγοί κατασκευάζουν για να δώσουν έναν λόγο στον λαό να τους ακολουθήσει.

Γιατί ο κ. Τσίπρας δεν σταμάτησε να μιλά για «μερκελιστές που καταστρέφουν την Ευρώπη», «υπαλλήλους του Βερολίνου», «κολαούζους», «πλασιέ» και «άφωνους χειροκροτητές» της Μέρκελ, δήλωνε ότι δεν θέλει να τα βρει με την Μέρκελ και τον Σόιμπλε, μιλούσε για ιδιοτελείς επιλογές και άγριες διαθέσεις της Μέρκελ, για μούμιες και εντολοδόχους, έλεγε ότι δεν θα επιδιώξει καμιά διμερή επαφή μαζί της διότι απλά είναι μία από τους 28, έλεγε ότι η Ευρώπη κινδυνεύει από την Μέρκελ, φθάνοντας στο σημείο να μιλήσει για «πρωθυπουργούς της νέας Φρειδερίκης»!

Όταν ο Αλέξης καθύβριζε την Μέρκελ

Ας θυμηθούμε:

«Δεν αναγνωρίζω στην κα Μέρκελ το προνόμιο να είναι κάτι ξεχωριστό από τους άλλους 28 Ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι μία από τους 28 και ως εκ τούτου δε βρίσκω κανένα λόγο να προτρέξω σε μία ιδιαίτερη συνάντηση μαζί της.

Η διαπραγμάτευση θα γίνει σε ευρωπαϊκό επίπεδο, μέσα στο ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο, εκεί όπου υπάρχουν πολλοί που θα είναι αρωγοί στη δική μας στρατηγική, διότι έχουν ίδιο συμφέρον.

Κι αυτό είναι το μεγάλο αν θέλετε μειονέκτημα της χώρας τα τελευταία χρόνια και το μεγάλο δυστύχημα, ότι είχε έναν πρωθυπουργό ο οποίος ήταν στην πρώτη γραμμή της υποστήριξης της αντίληψης της κας Μέρκελ και του κ. Σόιμπλε στην Ευρώπη.

Εδώ είναι και η ευθύνη που έχει ο κάθε Έλληνας και η κάθε Ελληνίδα μπροστά στην κάλπη.

Διότι, επαναλαμβάνω, εμείς δεν πρόκειται, δεν το κάναμε και δεν θα το κάνουμε, να συγκυβερνήσουμε όμηροι με τους εκπροσώπους των απόψεων της κυρίας Μέρκελ στην Ελλάδα».

(Αλ. Τσίπρας, Ζάππειο, Διακαναλική Συνέντευξη, 23 Ιανουαρίου 2015).

«Εμείς στο πιλοτήριο αντιπροσώπους των απόψεων της κ. Μέρκελ, δε πρόκειται να δεχθούμε.

Καθαρά και ξάστερα.

Δεν έχουμε σκοπό να συγκυβερνήσουμε παρέα με τους εντεταλμένους των μνημονίων.

Παλαιότερους ή και νεότερους.

Αυτοί έχουν το φόβο.

Αυτοί έχουν το ψέμα.

Αυτοί έχουν τη δύναμη του χρήματος, της εξουσίας και της διαπλοκής.

Αυτοί έχουν τη στήριξη της κας Μέρκελ.

Να τη χαίρονται». (Αλ. Τσίπρας, κεντρική ομιλία στην Αθήνα, 22 Ιανουαρίου 2015.

«Στη δική μας κυβέρνηση δεν χωράει κανένας εκπρόσωπος της κ. Μέρκελ και του κ. Σόιμπλε.

Αν θέλαμε να τα βρούμε με την κ. Μέρκελ και τον κ. Σόιμπλε θα τα βρίσκαμε μόνοι μας.

Δεν θέλουμε να τα βρούμε μαζί τους, το δίκιο του λαού θέλουμε να βρούμε». (Αλ. Τσίπρας, 20 Ιανουαρίου 2015, Θεσσαλονίκη)

«Εμείς δεν πρόκειται να διαπραγματευτούμε το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ούτε μαζί τους, ούτε με τη Άγγελα Μέρκελ.

Εμείς δίνουμε λόγο και αναφορά μόνο στον ελληνικό λαό». (Αλ. Τσίπρας, Αγρίνιο, 17 Ιανουαρίου 2015)

 «Είχα τηλεφωνική επικοινωνία με τον σοσιαλιστή Πιτέλα ο οποίος είχε δηλώσει ότι η Μέρκελ δεν μπορεί να κάνει τον σερίφη στην Ελλάδα. (…)

Δεν υπάρχει ούτε μια στο εκατομμύριο να απαντήσει όχι η Μέρκελ γιατί είναι μια πολιτικός που θα θελήσει να μην διακινδυνεύσει την προοπτική της βιωσιμότητας της Ευρώπης αλλά να καρπωθεί την έξοδο από την κρίση» (Αλ. Τσίπρας, Σταρ, Στον Ενικό, 12 Ιανουαρίου 2015)

(Σ’ αυτό είχε δίκιο, διότι γλώσσα λανθάνουσα…)

«Η χώρα δεν χρειάζεται άλλο πρόγραμμα πέραν αυτού που ψήφισε και ενέκρινε.

Αλλιώς να έλθει η κ. Μέρκελ εδώ να κυβερνά τη χώρα». (Π. Λαφαζάνης, Παραπολιτικά Fm, 27 Ιανουαρίου).

«Ας μην ελπίζουν κάποιοι κυρίαρχοι κύκλοι της Ευρώπης, και κυρίως η κ. Μέρκελ και ο κ. Σόιμπλε, ότι θα μας εκβιάσουν και θα υποχωρήσουμε». (Π. Λαφαζάνης, 10 Φεβρουαρίου, προγραμματικές δηλώσεις).

(Για να δούμε τι λέει σήμερα για τον Λαφαζάνη, που τον υπουργοποίησε με το καλημέρα σας)

Κυρία μου, ιδού η Ελλάδα σας!

Το κουτσαβάκη έβαλε την ουρά στα σκέλια του και έπεσε στα τέσσερα, αλλά αυτό δεν είναι το μόνο, έβαλε και τον ελληνικό λαό κατά ντροπιασμένο στα τέσσερα/και όχι  αυτό μόνο, αλλά κάτι χειρότερο, παρέδωσε την Ελλάδα στους νταβατζήδες για 100 χρόνια!  

«Ο κ. Σαμαράς παρουσιάζεται στις Συνόδους Κορυφής μόνο για να στηρίξει τις πιο αντικοινωνικές πολιτικές που εκφράζονται από την κ. Μέρκελ και τους συμμάχους της.

Δεν αξίζει στον ελληνικό λαό να εκπροσωπείται από τους φίλους των κκ Γιούνκερ και Μέρκελ» (Ανακοίνωση ΣΥΡΙΖΑ, 26 Ιουνίου 2014)

Η δεξιά σαν πόντιος Πιλάτος έτριβε τα χέρια της, αδιαφορώντας για την προδοσία που συντελούταν μπροστά στα μάτια της.

Η δεξιό κατάστρωνε σχέδια να αναλάβει σαν έμπυρη προδοτική φράξια την εξουσία! 

 «Μόνον έτσι το νεοφιλελεύθερο πολιτικό σχέδιο της κυρίας Μέρκελ και των συμμάχων της θα ηττηθεί» (Αλ. Τσίπρας, παρουσίαση βιβλίου Γκαλμπρέιθ, Χόλλαντ, Βαρουφάκη, 17 Ιουνίου 2014)

«Να τελειώνουμε με τα απολιθώματα της μεταπολίτευσης, με τις μούμιες ενός πολιτικού σκηνικού περασμένων εποχών, με τους εντολοδόχους της κυρίας Μέρκελ και τον αναδόχους του κυρίου Μπαρόζο» (…) Με την Ελλάδα ή με τη κα Μέρκελ;» (Αλ. Τσίπρας. Ηράκλειο, 23 Μαΐου 2015)

«Την Κυριακή θα αποδειχτεί αυτό που ήδη ζούμε: ότι από τα κάτω δεν θέλουν.

Και τη Δευτέρα θα αποδειχτεί αυτό που ήδη βλέπουμε: ότι από τα πάνω δεν μπορούν.

Για να ανοίξει επιτέλους ένας άλλος δρόμος για την πατρίδα, που τέσσερα χρόνια τώρα τη σέρνουν ταπεινωμένη στην ποδιά της κυρίας Μέρκελ.

Και της δηλώνουν υπερήφανοι: Κυρία μου, ιδού η Ελλάδα σας!

Η Ελλάδα όμως του λαού, η Ελλάδα των Ελλήνων, η δική σας Ελλάδα, η δική μας Ελλάδα, δίνει το παρών.

Όχι στους διαδρόμους του Βερολίνου και στα υπόγεια των Καννών, όπου διορίζονται πρωθυπουργοί και κυβερνήσεις της εμπιστοσύνης του Μπαρόζο, υπό το φιλόστοργο βλέμμα της κυρίας Μέρκελ.

Αλλά στους καθημερινούς αγώνες κατά των μνημονίων, στους δρόμους και στις πλατείες της δημοκρατικής αντίστασης, στις μάχες για την επιβίωση και την αξιοπρέπεια, στο μόχθο της δημιουργίας, στον πολιτισμό της ελευθερίας, στο όραμα της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Σε ποια Ελλάδα;

Στην Ελλάδα-πειραματόζωο των πιο επιθετικών κύκλων του διεθνούς κεφαλαίου;

Στην Ελλάδα που ανώτατο νόμο, Σύνταγμα, οδικό χάρτη, έχει και θα έχει τα μνημόνια και τοποτηρητές τους σύγχρονους Βαυαρούς;

Στην Ελλάδα της Μέρκελ, του Σόιμπλε, του Μπαρόζο, του Γιούνκερ;

Σε αυτή την Ελλάδα ή στην Ελλάδα της δημοκρατίας, της εθνικής ανεξαρτησίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης, του σεβασμού στις ελευθερίες του πολίτη και στην εθνική αξιοπρέπεια;

Οι εκλογές γίνονται δημοψήφισμα.

Δημοψήφισμα για το ποια Ελλάδα θέλουμε.

Την Ελλάδα της Μέρκελ, ή την Ελλάδα της αξιοπρέπειας.

Την Ελλάδα της κλεπτοκρατίας, ή την Ελλάδα της δημοκρατίας.

Με την Ελλάδα ή με τη Μέρκελ;» (Αλ. Τσίπρας, Θεσσαλονίκη, 21 Μαΐου 2014).

(Μετά βρέθηκε ο ίδιος υπό το φιλόστοργο βλέμμα της κ. Μέρκελ)

«Η μόνη απάντηση που φοβάται η κυρία Μέρκελ.

Η μόνη απάντηση που φοβάται το νεοφιλελεύθερο ευρωπαϊκό κατεστημένο.

Είναι η απάντηση της Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Η Ευρώπη είναι σε κρίσιμη καμπή.

Ή θα τερματίσει τη λιτότητα και θα ξανακερδίσει τη Δημοκρατία.

Ή θα συνεχίσει με λιτότητα, ανεργία και αυταρχισμό.

Ή θα γίνει η «’Άλλη Ευρώπη» ή θα παραμείνει η Ευρώπη της κυρίας Μέρκελ». (Αλ. Τσίπρας, Μπολόνια, 19 Μαΐου 2014)

ΣΥΡΙΖΑ ή Μέρκελ;

– «Γιατί η ήττα της κυρίας Μέρκελ είναι προϋπόθεση για να υπάρξει η Ευρώπη και για να οικοδομήσουμε με τους λαούς της μια νέα Ευρώπη» (…) Η αγαπημένη κυβέρνηση της Μέρκελ, η κυβέρνηση Σαμαρά, σε λίγες μέρες θα έχει χάσει τη δεδηλωμένη στο λαό.

Και λυπάμαι που θα το πω εδώ στο Βερολίνο και θα το ακούσει η Καγκελάριος και θα στεναχωρηθεί.

Δε θα αργήσει πολύ η ώρα που απέναντί της θα έχει μια κυβέρνηση της Αριστεράς.

Μια κυβέρνηση που σας υπόσχομαι θα διαπραγματευτεί μαζί της και για δικό σας λογαριασμό.

Γιατί οι δικές μας διαφορές με την κυρία Μέρκελ δεν έχουν εθνικό, αλλά ταξικό, πολιτικό και κοινωνικό πρόσημο.

Και ο τερματισμός της στρατηγικής της λιτότητας στον Νότο θα είναι το πιο αισιόδοξο μήνυμα για τους εργαζόμενους στο Βορρά.

Ότι θα σταματήσει η υποτίμηση της εργατικής τους δύναμης.

Ότι θα προστατευθούν τα δικαιώματά τους».

Δήλωσε μάλιστα ότι το δίλημμα σε αυτές τις εκλογές είναι ξεκάθαρο για τους πολίτες της Ευρώπης: «Ή με την Ευρώπη των λαών ή με την Ευρώπη των τραπεζιτών.

Ή με τη λιτότητα που σκοτώνει την Ευρώπη ή με τη Δημοκρατία και την αλληλεγγύη που ενώνει την Ευρώπη.

Ή με την Ευρωπαϊκή Αριστερά ή με την κυρία Μέρκελ».(Αλ. Τσίπρας, «Επίκαιρα», Ανοιχτή Επιστολή, 15 Μαΐου 2015).

 «Η κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου, που ασκεί την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως εντεταλμένος της κυρίας Μέρκελ, καλείται από τους εταίρους της να δεσμεύσει τη χώρα, σε ένα τρίτο διαδοχικό Μνημόνιο λιτότητας…» (Αλ. Τσίπρας, Συνέδριο Εκόνομιστ, 18 Φεβρουαρίου 2014)

(Οπότε το τρίτο μνημόνιο το πρόσφερε ο ίδιος στην κυρία Μέρκελ!)

– 17 Ιανουαρίου 2014. Άρθρο Τσίπρα στη γαλλική εφημερίδα «Λε Μοντ».

Χαρακτηρίζει την Μέρκελ «υπνοβάτη της λιτότητας».

«Go back, κυρία Μέρκελ, κύριε Σόιμπλε, κυρίες και κύριοι της συντηρητικής νομενκλατούρας της Ευρώπης»(…) «Θα αντισταθούμε ή θα υποκλιθούμε;

Αλλαγή ή συνδιαλλαγή;

Δημοκρατική ανατροπή, ή αντιδημοκρατική εκτροπή;

Αριστερά ή ακροδεξιά;

Ελλάδα ή Μέρκελ;

ΣΥΡΙΖΑ ή Μέρκελ;

Μάλιστα, εκεί συμπυκνώνονται τελικά όλα τα εκλογικά διλήμματα. ΣΥΡΙΖΑ ή Μέρκελ» (Αλ. Τσίπρας, Μυτιλήνη, 2 Μαΐου 2015)

Κολαούζοι στην αυλή της Μέρκελ!

«Ως εδώ.

Το δίλημμα γίνεται κάθε μέρα πιο ξεκάθαρο.

Με την Αριστερά ή με την Μέρκελ.

Με την Ελλάδα ή με τη Βαυαρία.

Και τελικά: Με την ομαλότητα ή με την ανωμαλία.

Αυτοί είναι κολαούζοι της κυρίας Μέρκελ και του κυρίου Σόιμπλε στην επιβολή των μνημονίων, της λιτότητας, του αυταρχισμού, της ανωμαλίας» (Αλ. Τσίπρας, Ιεράπετρα, 23 Απριλίου 2014)

– «Έδεσαν τη χώρα χειροπόδαρα στο άρμα της κυρίας Μέρκελ.

Εμείς, ο ΣΥΡΙΖΑ, ζητάμε την ψήφο σας γιατί ο λαός αποφάσισε στις περασμένες εκλογές να είμαστε εκείνη η δύναμη που μπορεί να βγάλει την Ελλάδα από τη Μακρόνησο του χρέους.

Να απαλλάξει την Ελλάδα από τα μνημόνια, τις τρόικες και τους επικυρίαρχους.

Να στείλει τους πλασιέ της κυρίας Μέρκελ στο σπίτι τους, ή στο Βερολίνο.

Όπου προτιμούν» (Αλ. Τσίπρας, Χαλκίδα, 16 Απριλίου 2014)

– «Γι’ αυτό και σε αυτή τη πανευρωπαϊκή μάχη από τη μια μεριά είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Αριστερά και από την άλλη η κα Μέρκελ, το διεθνές χρηματοπιστωτικό λόμπι και ο αντιπρόσωπός τους στην Ελλάδα, ο κύριος Σαμαράς.

Αν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος παίζουν προεκλογικά το χαρτί ενός ρεαλισμού που λίγο απέχει, αν απέχει, από την τυφλή υποταγή στους δανειστές, στην αυλή της κυρίας Μέρκελ, στο ευρωπαϊκό κονκλάβιο του νεοφιλελευθερισμού, εμείς πρέπει να πείσουμε ότι είναι απείρως ρεαλιστικότερος, για το καλό των Ελλήνων και της Ελλάδας, ο δρόμος της ανατροπής» (Αλ. Τσίπρας, 13 Απριλίου 2014, Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ)

«Και δεν έχω βέβαια κανένα πλεόνασμα σε υποκλίσεις μπροστά στην κυρία Μέρκελ και στους δανειστές, όπως ο κύριος Σαμαράς.

Ή ψηφίζουμε Σαμαρά, Μέρκελ, Σόιμπλε ή ψηφίζουμε ΣΥΡΙΖΑ» (Αλ. Τσίπρας, ομιλία, 22 Μαρτίου 2014)

Επίθεση στους «Μερκελιστές»

«Ή με εμάς ή με τους Μερκελιστές» (Αλ. Τσίπρας, συνέντευξη στην Εφημερίδα των Συντακτών, 20 Μαΐου 2014)

 «Για να τελειώνουν οι πρωθυπουργοί της νέας Φρειδερίκης.

Οι Μερκελιστές «πρωθυπουργοί του Μπαρόζο» (Αλ. Τσίπρας, κεντρική προεκλογική συγκέντρωση, Ομόνοια, 22 Μαΐου 2014)

 «Δε μπορούμε παρά να περιμένουμε μόνο τα χειρότερα από αυτή τη κυβέρνηση της υποτέλειας.

Και το μόνο αντίδωρο αυτής της υποτέλειας, το πολύ –πολύ να είναι κάποια ψίχουλα επικοινωνιακής στήριξης των μερκελιστών της Ευρώπης, στους μερκελιστές της Ελλάδας» (Αλ. Τσίπρας, Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ, 1 Φεβρουαρίου 2014)

«Η Μέρκελ σήμερα έρχεται στην Αθήνα για να στηρίξει τους “μερκελιστές” της Ελλάδας, τον κ. Σαμαρά, τον κ. Βενιζέλο και τον κ. Κουβέλη» (Αλ. Τσίπρας, δήλωση κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης διαμαρτυρίας στην πλατεία Συντάγματος κατά της επίσκεψης Μέρκελ, όπου παρευρέθηκε μαζί με τον επικεφαλής της γερμανικής Αριστεράς Μπ. Ρίξινγκερ, 10 Οκτωβρίου 2012).

 29 Μαΐου 2012. Συνέντευξη Τσίπρα στο γερμανικό περιοδικό «Στερν», όπου δηλώνει ότι θα ακυρώσει το Μνημόνιο και δείχνοντας στον δημοσιογράφο την Ακρόπολη, η οποία διακρίνεται από το μπαλκόνι του γραφείου του, δηλώνει: «Ξέρετε;

Αυτό είναι το πλεονέκτημά μου απέναντι στην κυρία Μέρκελ.

Εγώ από το γραφείο μου έχω θέα σε 2.500 χρόνια ιστορίας της Δημοκρατίας κι εκείνη μόνο στο Ράιχσταγκ».

Και μετά πήραν φωτιά τα τηλέφωνα του αντιμερκελιστή

Τίποτε από όλα αυτά δεν την πείραξε τελικά την κυρία Μέρκελ.

Άλλωστε, ήδη από τον Φεβρουάριο του 2015 (για να μην πούμε και αρκετά πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου).

Άρχισαν τα απανωτά τηλεφωνήματα, οι τηλεδιασκέψεις, οι επιστολές, οι συσκέψεις, οι συζητήσεις, οι προσκλήσεις για επίσκεψη στην Αθήνα (οπότε πάνε και οι διαδηλώσεις με την γερμανική Αριστερά), οι «διάλογοι σε χαλαρό κλίμα»,

Στις 23 Μαρτίου 2015 Τσίπρας και Μέρκελ συζήτησαν επί μία ώρα και το δείπνο τους κράτησε τέσσερις ώρες.

Λίγες ώρες πριν από τη συνάντησή τους οι FT αποκάλυψαν την επιστολή της 15ης Μαρτίου, που η τότε κυβέρνηση είχε κρατήσει ως εκείνη την ώρα μυστική.

Αποκαλύφθηκε έτσι ότι ο ίδιος είχε προκαλέσει τη συνάντηση, ενώ μέχρι εκείνη την ώρα η κυβέρνηση επέμενε πως η κ. Μέρκελ προσκάλεσε τον κ. Τσίπρα.

Μάλιστα, στις 21 Οκτωβρίου 2016, μετά τη συνάντηση Τσίπρα-Μέρκελ στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε, ο κ. Τσίπρας ρωτήθηκε αν στη συνάντηση με την Άγγελα Μέρκελ έθεσε το θέμα του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, των δηλώσεων δηλαδή που κατά καιρούς κάνει ο Υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, ο οποίος παραπέμπει τη συζήτηση για το χρέος κάπου μετά το 2018.

Και απάντησε: «Κοιτάξτε, όταν συνομιλεί ένας Πρωθυπουργός με μια Καγκελάριο δεν είναι ευγενικό να θέτει ζητήματα που αφορούν άλλα στελέχη της κυβέρνησης.

Έχουμε μια πολύ ειλικρινή σχέση μεταξύ μας και έθεσα τα καίρια ζητήματα, τα ζητήματα στρατηγικής και πιστεύω ότι η συζήτηση έγινε σε ένα πάρα πολύ καλό κλίμα».

Σε δεύτερη ανάλογη ερώτηση απαντά: «Κοιτάξτε, αυτό που τονίζω εγώ είναι ότι στις κυβερνήσεις κυβερνούν οι αρχηγοί των κυβερνήσεων.

Αυτοί έχουν τον τελικό λόγο.

Συνεπώς, όπως δεν θα ανεχόμουν κάποιος να μου κάνει παρατηρήσεις για τον Υπουργό των Οικονομικών μου, αλλά θα του ζητούσα να μου πει εγώ τι πρέπει να κάνω, έτσι κι εγώ δεν θέτω, όταν συναντιέμαι με την Καγκελάριο της Γερμανίας, ζητήματα που αφορούν μεμονωμένα άλλους Υπουργούς της.

Ζητώ από την ίδια τη θέση της και τις απόψεις της».

Και την 1η Δεκεμβρίου 2016, μετά από μια ημίωρη τηλεφωνική συνομιλία Τσίπρα – Μέρκελ, πληροφορηθήκαμε μέσω δελτίο Τύπου ότι «οι δύο ηγέτες συμφώνησαν να παραμείνουν σε στενή επικοινωνία».

Αυτά και άλλα πολλά έλεγε για την Μέρκελ ο Τσίπρας, αλλά δεν φαντάζομαι ότι θα μας τα θυμίζει στο βιβλίο του…

Τσίπρας: «Μύθοι και Αλήθειες» για το κόστος της διαπραγμάτευσης – «Η αριθμητική της πολιτικής εμπάθειας» και η αλήθεια

Κόστισε τελικά η διαπραγμάτευση του ΣΥΡΙΖΑ 100 δισ. στην Ελλάδα;

Ο Αλέξης Τσίπρας διαλύει τους μύθους διαβάζοντας το κεφάλαιο με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Μύθοι και Αλήθειες» από το βιβλίο «Ιθάκη» που κυκλοφορεί στις 24 Νοεμβρίου.

«Οι θυσίες του λαού μας δεν πήγαν χαμένες, όπως με τα προηγούμενα προγράμματα» τονίζει και συνιστά σε όσους ασκούν κριτική να μην είναι σαν τους λωτοφάγους και να μην ξεχνούν ότι εκείνοι έριξαν τη χώρα στον Καιάδα.

Πόσο κόστισε τελικά στην Ελλάδα η αντίσταση που προέβαλε και η διαπραγμάτευση που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ;

«Αναλόγως ποιον ρωτάς» λέει ο πρώην πρωθυπουργός αποδομώντας τα επιχειρήματα των «αντιπάλων μας, στην Ελλάδα με πρωταγωνιστές τους υπεύθυνους της χρεοκοπίας, αλλά και στο εξωτερικό με πρωταγωνιστές τους επίδοξους διώκτες μας από την Ευρώπη».

Ο Αλέξης Τσίπρας διαβάζει το αποκαλυπτικό κεφάλαιο «Μύθοι και Αλήθειες» από το βιβλίο Ιθάκη, που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες ημέρες σε όλα τα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις Gutenberg, και παράλληλα, θα είναι διαθέσιμο και με την μορφή audiobook από την πλατφόρμα της Bookvoice.

«Οι θυσίες του λαού μας δεν πήγαν χαμένες, όπως με τα προηγούμενα προγράμματα διάσωσης» καταλήγει ο πρώην πρωθυπουργός και προσθέτει: «Και εντέλει, δίκαιο είναι όσοι ασκούν κριτική στη διαπραγμάτευση και το αποτέλεσμά της να μην είναι σαν τους λωτοφάγους.

Να μην ξεχνούν τι έκαναν εκείνοι που είχαν ρίξει την πατρίδα στον Καιάδα, όταν εμείς δίναμε τη δύσκολη μάχη για τη σωτηρία της».

Η ζημιά από 20 έως 100 δισ… αναλόγως ποιον ρωτάς

Οι αντίπαλοί μας, στην Ελλάδα με πρωταγωνιστές τους υπεύθυνους της χρεοκοπίας, αλλά και στο εξωτερικό με πρωταγωνιστές τους επίδοξους διώκτες μας από την Ευρώπη, ισχυρίζονται πως η αντίσταση που προέβαλε και η διαπραγμάτευση που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ προκάλεσαν «ζημιά» στην ελληνική οικονομία από 20 έως 100 δισ.

Αναλόγως ποιον ρωτάς.

Οι πιο συχνά αναφερόμενοι αριθμοί κυμαίνονται στα 80-86 δισ., όπως τα «υπολόγισε» ο Ρέγκλινγκ, του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, φορέα δανεισμού της Ελλάδας στο τρίτο πρόγραμμα.

Ο Ρέγκλινγκ, ο οποίος νυχθημερόν κατηγορούσε εμένα, τον Ολάντ, τη Μέρκελ και τον Γιούνκερ, γιατί θέλαμε να μείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη! 

Το ποσό, λοιπόν, στο οποίο αναφέρεται, προφανώς ταυτίζεται με τη χρηματοδότηση του Τρίτου Μνημονίου (86 δισ. ευρώ).

Άλλοι έχουν αναφερθεί σε κόστη που αφορούν στις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών (5 έως 15 δισ. ευρώ), ενώ άλλοι έχουν επιχειρήσει να υπολογίσουν τις έμμεσες απώλειες του ΑΕΠ, λόγω ύφεσης από την αβεβαιότητα για την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη.

Και οι πιο ευφάνταστοι στην Ελλάδα αθροίζουν και τις τρεις εκδοχές, ώστε να τους βγει ένα ακόμα πιο θεαματικό νούμερο.

Εκτός όμως από την αριθμητική της πολιτικής εμπάθειας, υπάρχει και η αριθμητική της αλήθειας.

Όσοι υπολογίζουν ως κόστος της διαπραγμάτευσης τον δανεισμό του τρίτου προγράμματος, ξεχνούν, ή κάνουν ότι ξεχνούν, πως η Ελλάδα τον Ιανουάριο του 2015, που αναλάβαμε τη διακυβέρνηση, ήταν με τη θηλιά του χρέους στον λαιμό, με άδεια ταμεία, εκτός αγορών και με το δεύτερο πρόγραμμα εκτροχιασμένο.

Έπρεπε, συνεπώς, να δανειστεί ούτως ή άλλως, για να αποπληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις.

Και ούτε για τις υποχρεώσεις αυτές, ούτε για το χρέος, ούτε για τα άδεια ταμεία, είχε την παραμικρή ευθύνη η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Ακόμα και αν δεν ήμασταν σε Μνημόνια, τα ποσά αυτά θα έπρεπε να αναζητηθούν στις διεθνείς χρηματαγορές, με επιτόκια πολύ υψηλότερα από αυτά που η δική μας διαπραγμάτευση πέτυχε στη Συμφωνία με τον ΕΜΣ. 

Μπορούσαμε να αποφύγουμε το πικρό ποτήρι;

Μήπως, όμως, υπήρχε η δυνατότητα αποφύγουμε το πικρό ποτήρι;

Να ανακτήσει η χώρα πρόσβαση στις αγορές και να μπορέσει έτσι, χωρίς πίεση και εκβιασμούς, να ανταποκριθεί στις δανειακές της υποχρεώσεις και να αποφύγει τη χρεοκοπία;

Αυτό κανένας σοβαρός αναλυτής δεν το συζητά.

Γιατί, μιλάμε για μια χώρα που δεν είχε ολοκληρώσει καμία σοβαρή διαρθρωτική μεταρρύθμιση.

Μια χώρα που δεν κατάφερε να κλείσει την 5η Αξιολόγηση του δεύτερου συνεχόμενου προγράμματος στήριξης.

Μια χώρα με απαγορευτικά επιτόκια δανεισμού, ένα βουνό δημόσιου χρέους, περίπου στο 180% του ΑΕΠ, και τεράστια ποσά σε αποπληρωμές δανείων μέσα στην επόμενη τριετία. 

Όσοι, πάλι, με δημιουργική λογιστική, ισχυρίζονται ότι το ΑΕΠ της χώρας θα είχε ανέβει θεαματικά, αν είχαμε παραδοθεί χωρίς αντίσταση και στηρίζουν το επιχείρημά τους στις προβλέψεις του ΔΝΤ για την τριετία 2015-2018, δεν έχουν παρά να ρίξουν μια ματιά στις αντίστοιχες προβλέψεις του ΔΝΤ για τους ρυθμούς ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας από το 2010 μέχρι και το 2014.

Θα διαπιστώσουν έτσι πόσο εξωπραγματικές, ερασιτεχνικές ή υποταγμένες σε σκοπιμότητες ήταν οι εκτιμήσεις τους.

Τέλος, όσοι επιχειρούν να φορτώσουν σε μας το κόστος της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, αποσιωπούν ή αγνοούν ότι αυτή θα ήταν αδύνατον να αποφευχθεί ακόμη και αν δεν υπήρχαν οι αναταράξεις του 2015, αφού οι ελληνικές τράπεζες ήταν ήδη σε πολύ δύσκολη κατάσταση από το 2013-2014, με πάνω από το 45% των δανείων που είχαν χορηγήσει να είναι «κόκκινα».

Ενώ η απόφαση της ΕΚΤ να αποσύρει το waiver για τα ελληνικά ομόλογα μία εβδομάδα μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου επιτάχυνε την κρίση ρευστότητας των τραπεζών.

Επιπλέον, οι ανακεφαλαιοποιήσεις έγιναν με ιδιωτική συμμετοχή σε μεγάλο ποσοστό, άρα δεν ήταν πλήρως δημοσιονομικό το κόστος.

Και εντέλει, οι τράπεζες απέκτησαν πάλι σύντομα πρόσβαση σε ρευστότητα, και η σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος όχι μόνο επανήλθε, αλλά αυτό εξυγιάνθηκε και επέστρεψε σύντομα σε κερδοφορία. 

Οι εταίροι υποχρεώθηκαν να αποδεχτούν σειρά όρων

Με όρους τεχνοκρατικού πραγματισμού, η σκληρή διαπραγμάτευση του πρώτου εξαμήνου του 2015, που οι πολιτικοί μας αντίπαλοι χαρακτήριζαν συγκρουσιακή, ορισμένοι ακόμα και τυχοδιωκτική, κατέληξε σε μία νέα συμφωνία, που τα κρίσιμα ποιοτικά χαρακτηριστικά της ελάχιστη σχέση είχαν με τις δυο προηγούμενες και αποτυχημένες φάσεις της λεγόμενης προσαρμογής.

Το Τρίτο Μνημόνιο περιλάμβανε, χωρίς αμφιβολία, μια σειρά από μέτρα λιτότητας, που δεν τα θέλαμε, αλλά υποχρεωθήκαμε να αποδεχτούμε και που τον υφεσιακό χαρακτήρα και την αρνητική τους επίδραση στην ελληνική οικονομία και κοινωνία ούτε υποτίμησα ούτε έκρυψα.

Από την άλλη, όμως, υποχρεώθηκε και η άλλη πλευρά, οι εταίροι, να αποδεχτούν μια σειρά από όρους, εκ των ων ουκ άνευ για εμάς.

Κατ’ αρχάς, αναγνώρισαν ρητά την ανάγκη ελάφρυνσης του χρέους, για την οποία μέχρι τότε ή αντέτασσαν κάθετη άρνηση ή πετούσαν την μπάλα στην εξέδρα.

Αυτή ήταν μια από τις βασικές μας επιτυχίες στις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής, της 12ης Ιουλίου 2015.

Για πρώτη φορά, οι Θεσμοί παραδέχτηκαν χωρίς αστερίσκους ότι το ελληνικό χρέος ήταν μη βιώσιμο υπό τις παρούσες συνθήκες, και δρομολόγησαν σταδιακά ουσιαστικά μέτρα ελάφρυνσης.

Δεύτερον, υποχώρησαν στον προσδιορισμό των δημοσιονομικών στόχων και αποδέχτηκαν μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση.

Η Συμφωνία του 2015 προέβλεψε μεταβατικά πρωτογενή πλεονάσματα -0,25% το 2015, 0,5% το 2016, 1,75% το 2017, και 3,5% από το 2018.

Κι αυτό μας παρείχε ζωτικό δημοσιονομικό χώρο σε σύγκριση με όσα είχε αποδεχτεί η Κυβέρνηση Σαμαρά στο δεύτερο μνημόνιο: 1,5% το 2014, 3% το 2015 και 4,5% από το 2016 και μετά.

Η συνολική δημοσιονομική ελάφρυνση ήταν της τάξης του 11,5% του ΑΕΠ το διάστημα 2015-2018, δηλαδή περίπου 22 δισ. ευρώ.

Το αποτέλεσμα ήταν να περιοριστεί η ύφεση το 2015 και 2016 στο –0,3% και –0,2% αντίστοιχα, αντί για βαθύτερη ύφεση που θα προκαλούσαν πιο επιθετικά μέτρα.

Τρίτον, υπήρξε σημαντική αναδιάρθρωση θεσμικών εργαλείων.

Το τρίτο πρόγραμμα συνοδεύτηκε από σειρά διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, με πιο μακροπρόθεσμη στόχευση.

Ξεχωρίζει η ίδρυση της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ), η οποία αποδέσμευσε τη φορολογική διοίκηση από την πολιτική επιρροή και αύξησε τη φορολογική συμμόρφωση κατά 9 ποσοστιαίες μονάδες την τριετία 2016-2018.

Παράλληλα, συστάθηκε το Υπερταμείο (ΕΕΣΥΠ), δίνοντας έμφαση όχι στην εκποίηση δημόσιας περιουσίας, αλλά στην ενεργητική διαχείρισή της.

Τέταρτον, θεσπίστηκαν κοινωνικά αντίβαρα και υπήρξε μέριμνα για την προστασία των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων.

Η Κυβέρνησή μας προσπάθησε να αντισταθμίσει τα μέτρα λιτότητας με μέτρα κοινωνικής προστασίας.

Το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης (ΚΕΑ), που θεσμοθετήθηκε το 2016, αποτέλεσε για πρώτη φορά ενιαίο μηχανισμό, που βασιζόταν σε εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια και λειτουργούσε με ηλεκτρονικό μητρώο και διασταυρώσεις σε πραγματικό χρόνο.

Παράλληλα, η Συμφωνία περιείχε ρήτρα για την προστασία της πρώτης κατοικίας έως το τέλος του 2018 – δικό μας επίμονο αίτημα, που βρέθηκε στο κέντρο της διαπραγμάτευσης με τους Θεσμούς.

Επιασε τόπο το δημοψήφισμα; –  «Παρόμοια αρνητικά, αλλά πολύ περισσότερα θετικά»

Σε σχέση, τέλος, με την πρόταση που απέρριψε στο δημοψήφισμα ο ελληνικός λαός, η Συμφωνία που υπογράψαμε τελικά είχε παρόμοια αρνητικά, αλλά πολύ περισσότερα θετικά.

Η πρόταση που απορρίφθηκε εστίαζε σε άμεσες περικοπές συντάξεων και αυξήσεις ΦΠΑ, χωρίς καθαρό πλαίσιο για ελάφρυνση χρέους. Αντίθετα, το τρίτο πρόγραμμα συνοδευόταν από πακέτο 35 δισ. ευρώ, μέσω του Ευρωπαϊκού Ταμείου Στρατηγικών Επενδύσεων και του ΕΣΠΑ, για την ενίσχυση ρευστότητας και ανασυγκρότησης του παραγωγικού μοντέλου.

Συνοψίζοντας, η Κυβέρνησή μου και εγώ προσωπικά μπορεί να κατηγορηθήκαμε για πολλά την περίοδο της διαπραγμάτευσης.

Και να κατηγορούμαστε ακόμα.

Όποιος, όμως, δεν θέλει να είναι θύμα μιας αδίστακτης προπαγάνδας, αλλά να εξετάσει τα πράγματα με ψυχρό και αντικειμενικό μάτι, οφείλει να αναγνωρίσει πως η Συμφωνία που υπογράψαμε τα ξημερώματα της 13ης Ιουλίου δεν επιδέχεται, σε επίπεδο ρεαλισμού, θεσμικής ενίσχυσης και κοινωνικής αντιστάθμισης, καμιάς σύγκρισης με τις προηγούμενες.

Ο προδότης ζυγίζει  ποια ήταν μεγαλύτερη προδοσία!!!!!!!!!!!!!!!! 

Κατηγορήθηκα, τέλος, ότι δεν υιοθέτησα ποτέ την ιδιοκτησία του προγράμματος.

Αποδέχομαι την κατηγορία.

Είχα άλλη αντίληψη για τις ανάγκες και τις προτεραιότητες της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

Ως Πρωθυπουργός όμως ήμουν υποχρεωμένος να κινηθώ με βάση τις αντιλήψεις μου, αλλά λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη τις ανάγκες του λαού και της χώρας.

Το πρόγραμμα που υπέγραψα αποτέλεσε αναμφισβήτητα έναν επώδυνο συμβιβασμό, αλλά έθεσε τα θεμέλια για την οριστική έξοδο της πατρίδας μας από τα Μνημόνια, το 2018, την πρωτοφανή ελάφρυνση του χρέους και την επιστροφή της σε τροχιά ανάκτησης της δημοσιονομικής και θεσμικής της αυτονομίας.

Οι θυσίες του λαού μας δεν πήγαν χαμένες, όπως με τα προηγούμενα προγράμματα διάσωσης.

Και εντέλει, δίκαιο είναι όσοι ασκούν κριτική στη διαπραγμάτευση και το αποτέλεσμά της να μην είναι σαν τους λωτοφάγους.

Να μην ξεχνούν τι έκαναν εκείνοι που είχαν ρίξει την πατρίδα στον Καιάδα, όταν εμείς δίναμε τη δύσκολη μάχη για τη σωτηρία της.

Η αγωνία της Μέρκελ όταν ο Τσίπρας της ανακοίνωσε ότι θα προχωρήσει σε δημοψήφισμα

H κίνηση ματ που ανάγκασε τους ευρωπαίους ηγέτες και τους θεσμούς να αλλάξουν προσανατολισμό στις διαπραγματεύσεις.

«Η Μέρκελ άφωνη», είναι το κεφάλαιο που διαβάζει ο Αλέξης Τσίπρας από την «Ιθάκη», που κυκλοφορεί 24 Νοεμβρίου.

«Τι θα πεις στον ελληνικό λαό, Αλέξη;» είναι η πρώτη ερώτηση της Μέρκελ όταν της ανακοινώνει την απόφαση για δημοψήφισμα.

Καθοριστικές οι επόμενες ώρες, οι θεσμοί κάνουν πίσω, η «γραμμή Σόιμπλε» δέχεται πλήγμα.

«Η Μέρκελ μετά τον πρώτο αιφνιδιασμό δεν έχασε χρόνο.

Πήγε κατευθείαν στο ψητό: ‘Τι θα πεις στον ελληνικό λαό, Αλέξη;

Θα τους προτείνεις να ψηφίσουν ΝΑΙ;

Δεν ήταν ώρα για υπεκφυγές.

Της απάντησα καθαρά: «Δεν έχω το δικαίωμα να ζητήσω από τον ελληνικό λαό να εγκρίνει μια πρόταση που τη θεωρώ αδιέξοδη και άδικη.

Όποια κι αν είναι η απόφασή του λαού, πάντως, θα τη σεβαστώ.

Η Μέρκελ έμεινε άφωνη» διαβάζει ο Αλέξης Τσίπρας.

Στο απόσπασμα που δόθηκε στη δημοσιότητα, αναφέρεται:

«Η Μέρκελ είχε αρχίσει να υποψιάζεται ότι κάτι άλλο είχα στο μυαλό μου από το πρωί, όταν δεν έλαβα καν τον λόγο τη δεύτερη ημέρα της Συνόδου Κορυφής και ιδίως κατά την παρουσίαση του τελεσίγραφου των Θεσμών προς την ελληνική Κυβέρνηση από τον Τουσκ και τη συζήτηση που ακολούθησε.

Είχε ιδιαίτερη συναισθηματική ευφυΐα και κατάλαβε ότι το να μην πάρω τον λόγο δεν ήταν λογικό.

Σηκώθηκε από τη θέση της, έκανε τον κύκλο γύρω από το τραπέζι των συνεδριάσεων για να πλησιάσει στη θέση που καθόμουν και όταν έφτασε, έσκυψε και με ρώτησε: «Αλέξη, γιατί δε μιλάς;».

Εγώ που, για μη δώσω κανένα στίγμα των προθέσεών μου, δεν ήθελα καθόλου να μπω στη συζήτηση αν συμφωνώ ή διαφωνώ, της απάντησα: «Αφού τα είπε όλα ο Ντόναλντ, τι να πω εγώ;»

«Τι θα κάνεις τώρα θα δεχθείς την πρόταση;»

Η απάντησή μου απείχε πολύ από το να είναι καθησυχαστική: «Ωραία και τι θα κάνεις τώρα; Θα δεχτείς τη πρόταση;».

Και πάλι προσπάθησα διπλωματικά να ξεφύγω: «Δεν αποφασίζω μόνος μου.

Έχω και Υπουργικό Συμβούλιο.

Θα συνεδριάσουμε και θα σου απαντήσω».

Όπως αναφέρει στο βιβλίο του ο κ. Τσίπρας έφυγε ακόμα πιο ανήσυχη και κατευθύνθηκε προς το σημείο όπου καθόταν Ολάντ.

Μετά από μια σύντομη συζήτηση των δυο τους, που απέπνεε ένα κλίμα έντονης απορίας και ανησυχίας, η Μέρκελ επέστρεψε ξανά σε εμένα:

«Και πότε θα ξέρεις να μας απαντήσεις;»

«Απόψε, με το που θα γυρίσω στην Αθήνα, σου υπόσχομαι ότι θα συνεδριάσουμε.

Αμέσως μετά θα σου απαντήσω».

«Ωραία, να μιλήσουμε τότε σε παρακαλώ το βράδυ τηλεφωνικά.

Ό,τι ώρα να είναι. Θα συνεννοηθώ να είναι και ο Φρανσουά στο τηλέφωνο», μου απάντησε και έφυγε σιωπηλή και προβληματισμένη επιστρέφοντας στη θέση της.

Οι ανησυχίες της, συνεχίζει ο Αλέξης Τσίπρας στην αφήγησή του, «θα μεγάλωσαν μετά τις δηλώσεις που έκανα βγαίνοντας από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο: «Η Ε.Ε. με τις καταστατικές της αρχές υπερασπίζεται τη δημοκρατία, την αλληλεγγύη και τον αμοιβαίο σεβασμό.

Αυτές οι αρχές δεν βασίστηκαν σε εκβιασμούς και τελεσίγραφα», δήλωσα έξω από το κτίριο του Συμβουλίου, νωρίτερα το μεσημέρι.

Το βράδυ λοιπόν έφτασε.

Ήταν τόσο πυκνές από γεγονότα εκείνες οι ώρες, που ήταν σαν να είχε περάσει τουλάχιστον μια βδομάδα από εκείνη τη συνεννόηση για τηλεφωνικό ραντεβού, που είχε λάβει χώρα με τη Μέρκελ μόλις λίγες ώρες πριν, στην αίθουσα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Στο γραφείο μου, στο τραπέζι των συσκέψεων, υπήρχε ένα τηλέφωνο για τηλεδιασκέψεις, το γνωστό ως «χταπόδι».

Με ενημέρωσε η γραμματέας μου η Ελένη ότι η κλήση ήταν σε εξέλιξη.

Κάθισα στην άκρη του τραπεζιού.

Είχα δίπλα μου τον Βαγγέλη Καλπαδάκη.

Η σιωπή τους κουβαλούσε ανησυχία

«Γεια σου, Άνγκελα, γεια σου, Φρανσουά!

Μόλις βγήκα από το Υπουργικό Συμβούλιο», τους ανακοίνωσα με απόλυτη ηρεμία, ενώ με άκουγαν σιωπηλοί στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής.

Η σιωπή τους κουβαλούσε ανησυχία, ένα μετρημένο άγχος, σαν να καταλάβαιναν πως κάτι πολύ σημαντικό αλλά ανησυχητικό είχε μόλις ξεκινήσει:

«Συζητήσαμε τη δυσκολία να ψηφίσει η Βουλή την πρόταση των Θεσμών και αποφασίσαμε να ζητήσουμε από το Eurogroup μια σύντομη επέκταση μερικών ημερών για να αποφασίσει πρώτα ο ελληνικός λαός στις 5 Ιουλίου.

Είναι κάτι που σας είχα υπαινιχθεί στις πρόσφατες συζητήσεις μας στις Βρυξέλλες.

Ο λαός είναι κυρίαρχος να αποφασίσει και η απόφασή του ίσως μας δώσει τη δυνατότητα να προχωρήσουμε μπροστά…»

Απόλυτη σιωπή. Αφού δεν είχα ανταπόκριση, βρήκα την ευκαιρία να συνεχίσω: «Αυτή είναι η εξέλιξη των πραγμάτων.

Βεβαίως είμαι υπό πίεση, αλλά αυτή είναι η ζωή, αυτή είναι η δημοκρατία και άλλος δρόμος δεν υπάρχει.

Θα σεβαστούμε την απόφαση του ελληνικού λαού, είτε μας αρέσει είτε όχι».

«Τι θα πεις στον ελληνικό λαό Αλέξη»

Η Μέρκελ μετά τον πρώτο αιφνιδιασμό δεν έχασε χρόνο.

Πήγε κατευθείαν στο ψητό: «Τι θα πεις στον ελληνικό λαό, Αλέξη;

Θα τους προτείνεις να ψηφίσουν “ΝΑΙ”;»

Δεν ήταν ώρα για υπεκφυγές.

Της απάντησα καθαρά: «Δεν έχω το δικαίωμα να ζητήσω από τον ελληνικό λαό να εγκρίνει μια πρόταση που τη θεωρώ αδιέξοδη και άδικη.

Όποια κι αν είναι η απόφασή του λαού, πάντως, θα τη σεβαστώ».

Δεν την σεβάστηκες προδότη, αν την είχες σεβαστή τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα, άμα έβλεπαν οι ξένοι νταβατζήδες ότι υπάρχει κίνδυνος να τα χάσουν όλα θα έβαζαν στο κρασί τους νερό!

Η Μέρκελ έμεινε άφωνη.

Αγωνία σε Ελλάδα και Ευρώπη

Το δημοψήφισμα, πάντως, άλλαξε τα δεδομένα πριν καν διεξαχθεί.

Εκεί όπου οι περισσότεροι στην Ευρώπη ήταν αμετακίνητοι πίσω από το “take it or leave it”, ξαφνικά εργώδεις προσπάθειες ξεδιπλώθηκαν και κινητοποίηση καταγράφηκε ανάμεσα στους φίλους της χώρας μας στην Ευρώπη, οι οποίοι έσπευσαν προκειμένου να βρεθεί μια έντιμη συμφωνία έστω και την ύστατη στιγμή.

Ο Γάλλος πρόεδρος Ολάντ ανέλαβε μια σχετική πρωτοβουλία.

Τη Δευτέρα 29 Ιουνίου ο τότε Υπουργός Οικονομίας της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν επικοινώνησε με τον Βαρουφάκη.

Και την επομένη ο ίδιος ο Γάλλος Πρόεδρος ζήτησε να μιλήσει μαζί μου.

Ήταν ιδιαίτερα ανήσυχος και προσπαθούσε να εξετάσει αν υπήρχαν περιθώρια να εξευρεθεί μια λύση πριν από τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος.

Τον διαβεβαίωσα για άλλη μια φορά, πως για μένα το δημοψήφισμα δεν είχε σκοπό την οριστική ρήξη, αλλά ήταν συνέχεια της διαπραγμάτευσης με άλλους όρους.

Και του είπα πως θεωρούσα χρήσιμη τη διαμεσολαβητική πρωτοβουλία ως βάση συζήτησης για την επόμενη μέρα, ανεξαρτήτως αποτελέσματος την Κυριακή.

Ο Ολάντ αντιλαμβανόταν πως εκείνη τη στιγμή οι εξελίξεις έτρεχαν και τα περιθώρια κινήσεών του ήταν περιορισμένα.

Επιπλέον, δεν ήθελε να φανεί πως εργαζόταν πίσω από την πλάτη άλλων κρατών και κυρίως των Γερμανών.

Γι’ αυτό εξάλλου μου ζήτησε επιτακτικά να μη διαρρεύσει τίποτα από αυτές τις συζητήσεις.

Η πρωτοβουλία Ολάντ – όπως αναφέρει ο Αλέξης Τσίπρας – βοηθούσε ώστε να σπάσει το μέτωπο που είχαμε απέναντί μας.

Γενικότερα, οποιαδήποτε πρωτοβουλία έδειχνε ένα μέρος της ευρωπαϊκής οικογένειας να τοποθετείται θετικά, έστω και με δισταγμούς, στην προσπάθεια εξεύρεσης διεξόδου, και ακύρωνε το αφήγημα των σκληρών που ήθελαν και να μας πετάξουν εκτός και να μας φορτώσουν την ευθύνη, ήταν καλοδεχούμενη εκ μέρους μου.

Δημιουργούσε τη βάση εκκίνησης της επόμενης ημέρας.

Οι διαβουλεύσεις εκείνων των δύο 24ώρων μεταξύ της γαλλικής πλευράς, της ελληνικής και της Κομισιόν, στις οποίες κεντρικό ρόλο είχε αναλάβει ο Πιερ Μοσκοβισί, Επίτροπος Οικονομικών της Ε.Ε. και στενός συνεργάτης του Γάλλου Προέδρου, είχαν ως αποτέλεσμα, τελικά, να διαμορφωθεί μία νέα πρόταση, που είχε ως βάση συζήτησης την επικαιροποιημένη πρόταση Γιούνκερ, με τέσσερις αλλαγές.

Έτσι διαμορφωνόταν ένα τελικό κείμενο, που είχε σημαντικές διαφορές από το αρχικό, αυτό, δηλαδή, που θέταμε στην κρίση του ελληνικού λαού επιδιώκοντας να απορριφθεί.

Το κυριότερο, δε, ήταν ότι η πρόταση εμπεριείχε με σαφήνεια τη θέση μας για την κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών της χώρας την επόμενη διετία, καθώς και τη δέσμευση για την αναδιάρθρωση του χρέους.

Επιτέλους!

Επιτέλους, ναι, γιατί το καίριο για μένα ήταν η προοπτική διεξόδου.

Δηλαδή το όποιο κείμενο συμφωνίας να συνοδεύεται από ρητή δέσμευση για αναδιάρθρωση του χρέους, ώστε αυτό να καταστεί πραγματικά βιώσιμο, και από επαρκή χρηματοδότηση για τις ανάγκες της ελληνικής οικονομίας.

Αξιοποιώντας τα νέα δεδομένα, αργά το βράδυ της 30ής Ιουνίου, την ημέρα όπου έληγε και τυπικά το προηγούμενο πρόγραμμα, έδωσα εντολή να καταθέσουμε επισήμως αίτημα προς τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας για νέο διετές πρόγραμμα βοήθειας, συνοδευόμενο από αναδιάρθρωση χρέους.

Ήταν ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς τους ευρωπαϊκούς θεσμούς πως εννοούσαμε κάθε λέξη από όσα λέγαμε όλο αυτόν τον καιρό.

Επιδιώκαμε έναν προωθητικό συμβιβασμό, που θα έδινε προοπτικές στην ελληνική οικονομία και θα κρατούσε όρθια την ελληνική κοινωνία.

Στην επιστολή του μάλιστα προς τον ΕΜΣ, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος που την υπέγραφε, τόνιζε πως «η Ελλάδα δεσμεύεται να παρουσιάσει λεπτομερή πρόταση μεταρρυθμίσεων για να επιτευχθούν οι δημοσιονομικοί στόχοι της χώρας, να διασφαλιστεί η χρηματοπιστωτική σταθερότητα και η βιωσιμότητα του χρέους».

Όπως ανέμενα, ωστόσο, κι εκείνη η πρωτοβουλία Ολάντ έπεσε στο κενό.

Ο Γάλλος πρόεδρος ήταν ο συνοδηγός στην ευρωπαϊκή κούρσα.

Οδηγός ήταν η Μέρκελ, έχοντας στο πίσω κάθισμα να την επιτηρεί και να την περιορίζει στους ελιγμούς τον Σόιμπλε.

Έτσι, λίγες ώρες αφότου ο Ρέγκλινγκ έλαβε την επιστολή Τσακαλώτου, η Άνγκελα Μέρκελ δήλωσε δημόσια ότι δεν θα υπάρξουν νέες διαπραγματεύσεις για πρόγραμμα βοήθειας προς την Ελλάδα, πριν από το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου.

Το ίδιο ακριβώς είχε πει και σε μένα το ίδιο πρωί, όταν σε τηλεφωνική μας επικοινωνία την ενημέρωσα για την επίσημη πρότασή μας προς τον EMS.

Λίγο αργότερα, το Eurogroup συνεδρίασε εκτάκτως μέσω τηλεδιάσκεψης για να εξετάσει το ελληνικό αίτημα.

Παρόλο που οι Γάλλοι και μια σειρά από χώρες συντάχθηκαν με την πρότασή μας, τελικά αποφάσισε ό,τι περίπου η Γερμανίδα Καγκελάριος είχε δηλώσει δημόσια λίγες ώρες νωρίτερα.

Δηλαδή να αναβληθεί οποιαδήποτε απόφαση μέχρι τη διεξαγωγή του ελληνικού δημοψηφίσματος.

Ωστόσο, ουδέν κακόν αμιγές καλού. Γιατί όλες αυτές οι πυρετώδεις διεργασίες προετοίμασαν τη βάση επανεκκίνησης της διαπραγμάτευσης την επόμενη ημέρα υπό καλύτερους όρους.

Με την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι θα κερδίζαμε το δημοψήφισμα. Κάτι που δεν ήταν καθόλου σίγουρο εκείνες τις ώρες.

Με δυο λόγια, και μόνο η αναγγελία του δημοψηφίσματος λειτούργησε ως καταλύτης για νέες καλύτερες συνθήκες στη διαδικασία της διαπραγμάτευση.

«Ιθάκη»

Όταν τον βόθρο δεν τον καθαρίσεις καλά, σύντομα τα σκατά θα ξανά κορφιάσουν και θα βγάζουν και βιβλία.

Έσπευσε να διαψεύσει τον Τσίπρα για τη συνάντηση με τον Μεντβέντεφ ο Λαφαζάνης, αλλά… μία εικόνα 1000 λέξεις

Προβληματισμό αν μη τι άλλο γεννά η βιασύνη προσώπων που αναφέρονται στην «Ιθάκη» του Τσίπρα να διαψεύσουν αναφορές και γεγονότα, χωρίς καν να το έχουν διαβάσει.

Αρκούσε μία παρανόμως αποκτηθείσα διαρροή για να γίνει μύλος σχετικά με μια συνάντηση που τελικά είναι αποτυπωμένη σε φωτογραφικά ντοκουμέντα.

Δεν έχω συναντηθεί ποτέ με τον Μεντβέντεφ επαναλαμβάνει μετ’ επιτάσεως ο Παναγιώτης Λαφαζάνης σε ηχητικό ντοκουμέντο (statusfm) σχολιάζοντας διαρροή (η δημοσιοποίηση της οποίας κρίθηκε παράνομη από το δικαστήριο) από το βιβλίο «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα.

Σπεύδει μάλιστα να προσθέσει με εμπαθή ειρωνεία: «πρώτη φορά λέει ψέματα ο Τσίπρας;»

Η αναφορά του Αλέξη Τσίπρα στο βιβλίο, για την οποία υπάρχουν φωτογραφικά ντοκουμέντα και σχετική πρωθυπουργική ανάρτηση το μακρινό 2015, σχετίζεται με συνάντηση μεταξύ αντιπροσωπείας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και του Ρώσου τότε πρωθυπουργού Ντμίτρι Μεντβέντεφ.

Στην αντιπροσωπεία αυτή ο κ. Τσίπρας αναφέρει ότι μετείχαν οι Παναγιώτης Λαφαζάνης, Νάντια Βαλαβάνη και Κώστας Ήσυχος, σχολιάζοντας επικριτικά τη στάση τους.

Σε μερική «διάψευση» της συνάντησης προχώρησε και η κυρία Βαλαβάνη υποτιμώντας τη σημασία της.

Όπως ανέφερε (parapolitika.gr) δεν θυμάται καμία επίσημη συνάντηση με τον Μεντβέντεφ.

Παραδέχεται ωστόσο ότι υπάρχει φωτογραφία στην οποία εμφανίζονται όλοι μαζί με τον Μεντβέντεφ, σημειώνοντας πως η παρουσία τους στο στιγμιότυπο οφείλεται σε μια σύντομη, εθιμοτυπική συνάντηση, η οποία δεν είχε επίσημο χαρακτήρα και γι’ αυτό δεν τη θυμόταν.

Πιο μετρημένος, αλλά και με γερή μνήμη εμφανίζεται ο Κώστας Ήσυχος που ορθώς διαψεύδει την παρουσία του στη συνάντηση αυτή.

Μιλώντας για 10 χρόνια πίσω και ένα διάστημα που ο πολιτικός χρόνος ήταν πρωτόγνωρα για τα ελληνικά δεδομένα πυκνός, κανείς δεν μπορεί εύκολα να κατηγορήσει τους πρωταγωνιστές των δραματικών τότε γεγονότων με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να έχει παραλάβει μια Ελλάδα στο χείλος της καταστροφής, γιατί δεν θυμούνται με κάθε λεπτομέρεια όλες τις κρίσιμες συναντήσεις.

Αν και μια συνάντηση με τον Μεντβέντεφ στη Ρωσία δεν είναι και κάτι που εύκολα ξεχνά κανείς.

Σε κάθε περίπτωση όμως γεννά ερωτήματα και κινδυνεύουν να γίνουν υπόλογοι για την κατηγορία της εμπάθειας, η σπουδή να διαψεύσουν γεγονότα που αναφέρει ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στο βιβλίο του, το οποίο σημειωτέον δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη, άρα δεν το έχουν διαβάσει και μελετήσει, για να ελέγξουν την ορθότητα των όσων λέει.

Ο πολυκατακερματισμένος χώρος της Αριστεράς το τελευταίο που χρειάζεται αυτή τη στιγμή είναι φθηνοί καβγάδες (ξεκατινιάσματα επί το λαϊκότερον) και ανούσιες αντιπαραθέσεις, που λειτουργούν ως βούτυρο στο ψωμί των πολιτικών αντιπάλων και απογοητεύουν κι άλλο τον κόσμο της Αριστεράς για το επίπεδο στο οποίο έχει περιέλθει.

Αντιθέτως το βιβλίο αυτό, όπως και η απόσταση από τα γεγονότα, μπορεί να δώσει την ευκαιρία για μια σοβαρή αποτίμηση, ειλικρινή κουβέντα, κριτική και αυτοκριτική των πρωταγωνιστών, που θα ανοίξει το δρόμο για να πάει ο προοδευτικός χώρος παρακάτω.

«Ιθάκη»: «Το δημοψήφισμα ήταν δική μου απόφαση»  Ο Τσίπρας διαβάζει το κρίσιμο κεφάλαιο «Ώρα Αποφάσεων»

«Ήταν από τις πιο δύσκολες στιγμές της διαδρομής μου.

Είχα την απόλυτη πεποίθηση ότι πράττω σωστά για έναν λαό που δεν μπορούσε να εξευτελίζεται από τον κάθε υπάλληλο των Βρυξελλών, τον κάθε τεχνοκράτη που πίστευε ότι η Ελλάδα συνιστά ένα είδος πειραματόζωου» διαβάζει ο Τσίπρας.

«Ιθάκη», κεφάλαιο «Ώρα Αποφάσεων».

Τη «σπίθα» που άναψε τη «φωτιά» για να προκηρυχθεί το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 εξιστορεί ο Αλέξης Τσίπρας στη προδημοσίευση από το βιβλίο «Ιθάκη».

Από το κεφάλαιο: «Ώρα Αποφάσεων» ο πρώην πρωθυπουργός περιγράφει με γλαφυρότητα την κρίσιμη απόφαση που έλαβε.

«Το δημοψήφισμα ήταν δική μου απόφαση.

Προσωπική, βαθιά επεξεργασμένη και ψυχικά δύσκολη.

Το βασάνισα, όχι μόνο στο μυαλό, αλλά και στην καρδιά μου.

Ήταν μια απόφαση με λογική και με ευαισθησία, δημοκρατική ευαισθησία».

Ένα κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας του τόπου, και μάλιστα μιας πολύ δύσκολης περιόδου

Το βιβλίο που θα κυκλοφορήσει στα βιβλιοπωλεία στις 24 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Gutenberg και θα είναι διαθέσιμο και με την μορφή audiobook από την πλατφόρμα της Bookvoice, περιγράφει τα γεγονότα που συγκλόνισαν την Ελλάδα και την Ευρώπη την περίοδο 2015-2019, εστιάζοντας στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές, το δημοψήφισμα, τις συναντήσεις με ξένους ηγέτες, την έξοδο από τα μνημόνια, τη Συμφωνία των Πρεσπών, και γενικότερα την πολιτική του διαδρομή, με προσωπική και αυτοκριτική ματιά.

Απόσπασμα προδημοσίευσης από το κεφάλαιο «Ώρα Αποφάσεων»

Ο Τουσκ, με ύφος που ισορροπούσε ανάμεσα στην αποφασιστικότητα και την αγένεια, θέλοντας ίσως να πάρει τη ρεβάνς από το δικό μου σκληρό τηλεφώνημα, πριν τις 20 Φεβρουαρίου, πήρε τον λόγο στην έναρξη της Συνόδου για να ανακοινώσει με στόμφο: «The game is over».

Ήταν μια από τις στιγμές που ένιωσα την οργή να με κυριεύει.

Ποιος ακριβώς νόμιζε ότι ήταν και από πού αντλούσε το θράσος να περιγράφει ως παιχνίδι το δράμα ενός ολόκληρου λαού;

Σκέφτηκα, όχι μόνο ως πολιτικός αλλά και ως απλός Έλληνας, ότι η πατρίδα μου, με όλα της τα λάθη, δεν ύψωσε ποτέ το δάχτυλο σε καμία ευρωπαϊκή χώρα.

Κι εγώ, προσωπικά, εκπροσωπούσα έναν λαό μιας χώρας, που κάποτε είχε ψηφίσει υπέρ της ένταξης της δικής του χώρας, της Πολωνίας, στην Ε.Ε., σε μια στιγμή που εκείνοι ζητούσαν στήριξη και αλληλεγγύη.

Του απάντησα στο ύφος που άξιζε η δήλωσή του.

Του είπα πως δεν είχε το δικαίωμα να αποκαλεί παιχνίδι μια διαπραγμάτευση από την οποία κρεμόταν η ζωή ενός ολόκληρου λαού.

«Αυτό δεν είναι παιχνίδι.

Μια ολόκληρη χώρα κρέμεται από μια κλωστή», του είπα, ανεβάζοντας τον τόνο της φωνής μου.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, έκανε και το λάθος, ή την πρόκληση, να ενσωματώσει στο ανακοινωθέν της Συνόδου την «απόφαση», σαν να είχε επιτευχθεί Συμφωνία.

Μα δεν υπήρχε συμφωνία.

Υπήρχε ένα τελεσίγραφο.

Ένα τελεσίγραφο το οποίο εμείς καλούμασταν να αποδεχτούμε.

Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα κάτι βαθύτερο: ότι το δημοψήφισμα δεν ήταν απλώς ένα εργαλείο πολιτικής αποδοχής και στήριξης, ή απόρριψης, των κυβερνητικών επιλογών.

Ούτε βέβαια των δικών μου προσωπικών αποφάσεων.

Ήταν η ασπίδα για την ίδια τη σωτηρία της χώρας.

Οι εταίροι έπρεπε να καταλάβουν ότι δεν είχαν απέναντί τους μια Κυβέρνηση εξαντλημένη από μήνες διαπραγματεύσεων, έτοιμη είτε να συνθηκολογήσει είτε να καταρρεύσει.

Είχαν απέναντί τους έναν ολόκληρο λαό.

Και αν ήθελαν να προχωρήσουν χωρίς να υπολογίζουν τις συνέπειες, θα έπρεπε πλέον να κάνουν μια ξεκάθαρη επιλογή: να αμφισβητήσουν ανοιχτά όχι απλώς μια Κυβέρνηση, αλλά την ίδια τη Δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία, σε μια ευρωπαϊκή χώρα που, ας μην το ξεχνάμε, είναι η χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία.

Το δημοψήφισμα ήταν δική μου απόφαση.

Προσωπική, βαθιά επεξεργασμένη και ψυχικά δύσκολη.

Το βασάνισα, όχι μόνο στο μυαλό, αλλά και στην καρδιά μου.

Ήταν μια απόφαση με λογική και με ευαισθησία, δημοκρατική ευαισθησία.

Πρώτοι το έμαθαν οι πιο κοντινοί μου συνεργάτες.

Τους είπα καθαρά: το πρόβλημα είναι πολιτικό.

Δεν μπορούσαμε να συμφωνήσουμε σε αυτά που μας ζητούσαν, όχι γιατί δεν θέλαμε, αλλά γιατί αυτό που ζητούσαν ήταν η ταπείνωση του λαού και η πολιτική μας εξαφάνιση.

Η απόφαση δεν μου ήταν εύκολη.

Δεν είμαι άνθρωπος που παίρνει βιαστικές αποφάσεις ή κάνει άλματα στο κενό, το αντίθετο.

Βασανίζω και βασανίζομαι για κάθε μου απόφαση.

Ζυγίζω την κάθε κίνηση, υπολογίζω την κάθε λεπτομέρεια, καμιά φορά περισσότερο από όσο χρειάζεται.

Συνυπολόγισα, λοιπόν, τι θα ακολουθούσε: τις επιθέσεις, τις πιέσεις, την προσπάθεια αποδόμησης.

Όχι μόνο σε μένα, κυρίως στη χώρα.

Ήξερα πως έπρεπε να περάσω μέσα από ναρκοπέδιο, αν ήθελα να δώσω αίσιο τέλος στην Οδύσσεια αυτής της Ελλάδας, να την οδηγήσω στην Ιθάκη της.

Εκείνο το απόγευμα της 25ης Ιουνίου, μέσα μου έκλεισε ο κύκλος της αναμονής. Ήρθε η ώρα, είπα.

Ζήτησα από τους συνεργάτες μου να συγκαλέσουν εκτάκτως νωρίς το επόμενο πρωί σύσκεψη της διαπραγματευτικής ομάδας και όλων των στελεχών της ελληνικής αποστολής, στο ξενοδοχείο The Hotel, στον τελευταίο όροφο, στην αίθουσα όπου συνεδρίαζε η αντιπροσωπεία μας.

Ήταν από τις πιο δύσκολες στιγμές της διαδρομής μου.

Είχα την απόλυτη πεποίθηση ότι πράττω σωστά για έναν λαό που δεν μπορούσε να εξευτελίζεται από τον κάθε υπάλληλο των Βρυξελλών, τον κάθε τεχνοκράτη που πίστευε ότι η Ελλάδα συνιστά ένα είδος πειραματόζωου.

Αλλά, την ίδια στιγμή, ήξερα ότι το κόστος αυτής της επιλογής θα ήταν βαρύ. Και ότι εγώ, προσωπικά, έπρεπε να είμαι έτοιμος να το σηκώσω.

Ξεκίνησε η σύσκεψη. 

Ζήτησα να φύγουν τα κινητά από την αίθουσα για τον κίνδυνο των υποκλοπών. «Προτείνω να πάμε για δημοψήφισμα.

Δεν υπάρχει άλλη λύση», τους είπα.

Και συνέχισα: «Δεν γίνεται η παραμικρή νύξη στο χρέος.

Επιλέγουν αυτήν τη στάση, όχι επειδή πιστεύουν πως η πρόταση τους είναι μια λύση, αλλά επειδή θέλουν να μας τελειώσουν.

Οπότε, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να γυρίσουμε πίσω στην Ελλάδα και αφού μας έδωσαν ένα τελεσίγραφο να θέσουμε το τελεσίγραφό τους στην κρίση του ελληνικού λαού».

Τα λόγια μου πάγωσαν την αίθουσα. Έπεσε σιωπή.

Ήταν εκείνη η σιωπή που δεν είναι αμηχανία, είναι βάρος.

Ύστερα άρχισαν τα πρώτα ερωτήματα.

«Ποιος είναι ο στόχος μας;» με ρώτησαν.

«Ο στόχος», συνέχισα, «είναι να κερδίσουμε το δημοψήφισμα.

Να αναγκαστούν υπό το βάρος της διεθνούς κοινής γνώμης να κάνουν πίσω και να επιστρέψουν στο τραπέζι με μια νέα πρόταση, βιώσιμη και λογική».

Τους εξήγησα καθαρά: «Δεν έχουμε πλέον διαπραγματευτικά όπλα.

Δεν μπορούμε να τους πιέσουμε.

Το μόνο που μας απομένει είναι το ηθικό μας πλεονέκτημα.

Η εικόνα μιας χώρας που, αντί να υπογράψει την ταπείνωσή της, ζητά από τον λαό της να αποφασίσει.

Αυτό είναι το όπλο μας».

Δεν είχαμε λεπτό για χάσιμο.

Τα γεγονότα πλέον μας καταδίωκαν.

Εκείνο το πρωινό ακολουθούσε η Σύνοδος Κορυφής στις Βρυξέλλες, ενώ εγώ συγκάλεσα εκτάκτως για το ίδιο βράδυ το Κυβερνητικό Συμβούλιο στην Αθήνα, με σκοπό τη λήψη απόφασης για την εξαγγελία του δημοψηφίσματος.

Ζούσα τότε σε έναν άλλο κόσμο, σκληρό, απαιτητικό, απομονωμένο, τον κόσμο της διαπραγμάτευσης.

Ήμουν απορροφημένος πλήρως, λες και τίποτε άλλο δεν υπήρχε γύρω μου. Εκείνη τη μέρα είχε γενέθλια ο Ορφέας, ο μικρότερος γιος μου, αλλά το είχα ξεχάσει εντελώς. Δ

εν σκέφτηκα ούτε ένα τηλεφώνημα, ούτε ένα «Χρόνια πολλά».

Από το αεροπλάνο πήγα κατευθείαν στο Μαξίμου.

Η Μπέττυ, βλέποντας πως δεν απαντούσα στα τηλέφωνα, πέρασε από εκεί για να μου θυμίσει κάτι που δεν έπρεπε να ξεχαστεί.

Λίγο πριν ξεκινήσει η κρίσιμη συνεδρίαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου, κι ενώ ήμουν στην αίθουσα συνεδριάσεων, άνοιξε η πόρτα και εμφανίστηκε η Ελένη, η γραμματέας μου: «Η Μπέττυ είναι απ’ έξω και θέλει να σου πει κάτι για μισό λεπτό».

Ήμουν κατηγορηματικός: «Όχι τώρα, αργότερα.

Κανείς δεν μπαίνει».

Ήμουν συγκεντρωμένος, ή μάλλον εγκλωβισμένος, στον φόβο να μη διαρρεύσει τίποτα πριν από την ανακοίνωση.

Από τη χαραμάδα της μισάνοιχτης πόρτας την είδα να μου κάνει νόημα.

«Μόνο μισό λεπτό».

Κι εγώ, επίμονα, της έγνεφα «Όχι, φύγε».

Τότε, έβγαλε από την τσάντα της ένα μικρό σακουλάκι.

Μέσα είχε τρία κεράκια γενεθλίων.

Τα έβγαλε και τα σήκωσε ψηλά.

Δαγκώθηκα, ένιωσα άσχημα.

Είχα ξεχάσει μέσα σε όλο αυτό ακόμα και τα γενέθλια του παιδιού μου.

Τα εκατομμύρια παιδιά που τα έριξε στην πείνα και την δυστυχία, δεν τον ένοιαξαν, που δεν είχαν να φάνε, να ζεσταθούν, όταν τα καμάρια του, είχαν την ελίτ θαλπωρή.

Εδώ χανόταν το Ελληνικό Έθνος και αυτό το προδοτικό απόβρασμα μας μιλά για τα γενέθλια των παιδιών του!!!!!!!!! 

Ο Μαύρος καβαλάρης όντας πρωθυπουργός, χάριζε τον μισθό του στους φτωχούς και αυτός κοιμόταν στο κρύο σε ένα ράντσο!!!!!!!

Δείτε την διαφορά του Ηγέτη. 

Νέα αποσπάσματα της «Ιθάκης»: Χωρίς αιδώ, ο Τσίπρας υπερασπίζεται το τρίτο μνημόνιο

EUROKONISSI/ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ

Τα νέα αποσπάσματα του βιβλίου του Αλέξη Τσίπρα με τίτλο Ιθάκη μπαίνουν στο ψητό και μιλούν για τα μνημόνια και την δήθεν διαπραγμάτευση.

Και καλά καταλάβατε, ο άνθρωπος που έλεγε ότι θα καταργήσει το μνημόνιο με ένα νόμο και ένα άρθρο, ξαφνικά υπερασπιζεται το τρίτο μνημόνιο που έφερε στην χώρα.

Συγκεκριμένα στο απόσπασμα από το κεφάλαιο «Μύθοι και Αλήθειες» λέει ότι το δικό του μνημόνιο ήταν… καλύτερο από τα άλλα δύο.

Μιλάμε για απίστευτο θράσος, σαν να θέλει να ξεχάσουμε τόσο τις υποσχέσεις του το 2015 που δεν τήρησε ποτέ, όσο και τα όσα δυσβάσταχτα έφερε με το τρίτο μνημόνιο.

Για να μην θυμηθούμε τη γελοιότητα της δήθεν διαπραγμάτευσης.

Όπως γράφει «Η Κυβέρνησή μου και εγώ προσωπικά μπορεί να κατηγορηθήκαμε για πολλά την περίοδο της διαπραγμάτευσης.

Και να κατηγορούμαστε ακόμα.

Όποιος, όμως, δεν θέλει να είναι θύμα μιας αδίστακτης προπαγάνδας, αλλά να εξετάσει τα πράγματα με ψυχρό και αντικειμενικό μάτι, οφείλει να αναγνωρίσει πως η Συμφωνία που υπογράψαμε τα ξημερώματα της 13ης Ιουλίου δεν επιδέχεται, σε επίπεδο ρεαλισμού, θεσμικής ενίσχυσης και κοινωνικής αντιστάθμισης, καμιάς σύγκρισης με τις προηγούμενες».

Ξαφνικά αγάπησε το τρίτο μνημόνιο

Μάλιστα προσπαθώντας να κάνει το μαύρο, άσπρο μας λέει ότι το δικό του μνημόνιο είχε… περισσότερα θετικά πάρα αρνητικά.

Οι σύντροφοι του άραγε το γνωρίζουν; διότι πολλές φορές έχουν δηλώσει ότι μετάνιωσαν για τα όσα υπέγραψαν.

Και λίγο μετά αυτοαναιρέθηκε, καθώς παραδέχθηκε ότι το μνημόνιο του ήταν ένας «επώδυνος συμβιβασμός» και είχε «πολλά μέτρα λιτότητας».

Πάντως εμείς θυμόμαστε να αποκαλεί γερμανοτσολιάδες όσους πολιτικούς είχαν στηρίξει τα προηγούμενα δύο μνημόνια, να φωνάζει «Go Back Merkel» και άλλες σχετικές γελοιότητες.

Τέλος ο Αλέξης Τσίπρας αρνείται ότι προκάλεσε ζημιά στην οικονομία, όπως έλεγαν τότε και πολλοί ξένοι αξιωματούχοι, κατηγορώντας τους ότι είναι… προκατηλειμμένοι εναντίον του!

Όπως γράφει «Οι αντίπαλοί μας, στην Ελλάδα –με πρωταγωνιστές τους υπεύθυνους της χρεοκοπίας– αλλά και στο εξωτερικό –με πρωταγωνιστές τους επίδοξους διώκτες μας από την Ευρώπη– ισχυρίζονται πως η αντίσταση που προέβαλε και η διαπραγμάτευση που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ προκάλεσαν «ζημιά» στην ελληνική οικονομία από 20 έως 100 δισ.

Αναλόγως ποιον ρωτάς.

Οι πιο συχνά αναφερόμενοι αριθμοί κυμαίνονται στα 80-86 δισ., όπως τα «υπολόγισε» ο Ρέγκλινγκ, του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, φορέα δανεισμού της Ελλάδας στο τρίτο πρόγραμμα.

Ο Ρέγκλινγκ, ο οποίος νυχθημερόν κατηγορούσε εμένα, τον Ολάντ, τη Μέρκελ και τον Γιούνκερ, γιατί θέλαμε να μείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη!».

Ποια αντίσταση έκανε ακριβώς ο Αλέξης Τσίπρας; καμία, διότι δεν είχε απολύτως καμία σοβαρή αντιπρόταση, απλώς κορόϊδευε τους πολίτες ότι θα καταργήσει τη λιτότητα για να πάρει την εξουσία.

Τα είπα ξείπα

Επιπλέον ο Αλέξης Τσίπρας υπερασπίζεται και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, για την οποία πριν πάρει την εξουσία ισχυριζόταν ότι ήταν αχρείαστη και ότι στηρίζει τη διαπλοκή.

Μιλάμε για τον άνθρωπο που έκλεισε τις τράπεζες και επέβαλε Capital Control.

Όπως γράφει: «Τέλος, όσοι επιχειρούν να φορτώσουν σε μας το κόστος της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, αποσιωπούν ή αγνοούν ότι αυτή θα ήταν αδύνατον να αποφευχθεί ακόμη και αν δεν υπήρχαν οι αναταράξεις του 2015, αφού οι ελληνικές τράπεζες ήταν ήδη σε πολύ δύσκολη κατάσταση από το 2013-2014, με πάνω από το 45% των δανείων που είχαν χορηγήσει να είναι κόκκινα».

Πάντως το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα εξελίσσεται σε ένα μυθιστόρημα για γερά νεύρα, διότι παραποιεί τελείως την πραγματικότητα, δεν αποχωρίζεται τα αγαπημένα του ψέματα και εκνευρίζει τους Έλληνες που έζησαν την τραγική περίοδο της διακυβέρνησής του.

Ο… αστειάτορας Τσίπρας με νέα παραμύθια

Αναστασία Ζήγου

21.11.2025

Ο… αστειάτορας Τσίπρας με νέα παραμύθια

EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ

Μάγος στις προπαραγγελίες του βιβλίου και μαγεμένος από την Κίρκη της εξουσίας, ο Αλέξης Τσίπρας υπόσχεται στο αναγνωστικό κοινό και την πολιτική ζωή της χώρας νέες περιπέτειες για τους Μαγκλ στο κάστρο του Χόγκουαρτς.

«Η αγορά έχει να δει τέτοιες προπαραγγελίες από τον “Χάρι Πότερ”», δηλώνει ο επικεφαλής του εκδοτικού οίκου Gutenberg, Κωνσταντίνος Δαρδανός, για την «Ιθάκη» του Τσίπρα, που αναμένεται να βρεθεί στις προθήκες των βιβλιοπωλείων στις 24 Νοεμβρίου.

Αν ζούσε ο Καβάφης θα το έφτεινε αυτό το προδοτικό απόβρασμα.

Στην πρώτη συγγραφική του απόπειρα ο πρώην πρωθυπουργός, έτσι όπως μπορεί κανείς να καταλάβει από τη δημοσιοποίηση κάποιων αποσπασμάτων από τον ίδιο, χρησιμοποιεί το παραμύθι – τουλάχιστον ως εργαλείο αφήγησης, και όχι ως μία… ιστορία για παιδιά.

Στα επιτήδεια λόγια και έργα Τσίπρα, εξάλλου, το «παραμύθι» έγινε πολλές φορές μέσο επιρροής και όχημα εξουσίας.

Όπως φαίνεται, ο συγγραφέας Τσίπρας ακολουθεί τις ίδιες μεθόδους με τον Τσίπρα σε ρόλο πολιτικού αρχηγού της κυβερνώσας Αριστεράς.

Μέσα από τον έλεγχο του παραμυθιού, ελέγχει την αφήγηση και με αυτόν τον τρόπο ποντάρει στο να κερδίζει το κοινό.

Κάπως έτσι υφαίνονται τα «παραμύθια» της δημόσιας ζωής, τα οποία ενίοτε μας διασκεδάζουν και άλλοτε μας αποπροσανατολίζουν.

Μία πρόχειρη ανθολόγηση των πολιτικών λόγων του Αλέξη Τσίπρα, από τη στιγμή ανάληψης της διακυβέρνησης της χώρας, καταγράφει πλούτο υποσχέσεων, αθετήσεων, διαβεβαιώσεων και διαψεύσεων.

«Ξεχάστε κάθε σκέψη για εκλογές και δημοψήφισμα», φέρεται να έλεγε στις 13 Ιουνίου του 2015 σε στενούς συνεργάτες του.

Δύο εβδομάδες αργότερα, στις 27 Ιουνίου, προκήρυσσε το δημοψήφισμα, που διεξήχθη στις 5 Ιουλίου.

«Σε λίγες μέρες τα μνημόνια της λιτότητας θα είναι παρελθόν», είχε πει λίγο πριν από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015.

Σχεδόν δύο μήνες μετά, τον Μάρτιο του 2015, κι ενώ βρισκόταν στην κυβέρνηση, διαβεβαίωνε ότι «η Ελλάδα δεν έχει υποχρέωση να υλοποιήσει υφεσιακά μέτρα, τη λεγόμενη πέμπτη αξιολόγηση, ούτε το mail Χαρδούβελη».

Το πρώτο μνημόνιο όμως το είχε ήδη υπογράψει, μαζί με τον τότε υπουργό Οικονομικών, τον Γιάνη (με ένα ν) Βαρουφάκη, όταν στις 20 Φεβρουαρίου του 2015 υπέγραφε, στις Βρυξέλλες, την παράταση του προηγούμενου μνημονίου.

Σχεδόν πέντε μήνες αργότερα, στις 12-13 Ιουλίου του 2015, ο Αλέξης Τσίπρας συμφώνησε στη σύναψη ενός νέου μνημονίου.

«Είμαστε κάθε λέξη από το Σύνταγμα αυτής της χώρας», είχε πει μέσα σε χειροκροτήματα και ενθουσιώδεις αντιδράσεις από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, κατά την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων, τον Φεβρουάριο του 2015.

Που βρίσκουν τόσο θράσος τα προδοτικά αποβράσματα, που  απευθύνονται σε αυτούς που τους ξέσχισαν, ηθικά, οικονομικά, και πατριωτικά;;;;;;;;;;;

Κι όμως πολύ γρήγορα, με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ) θεσμοθέτησε τη δέσμευση των ταμειακών διαθεσίμων δήμων και περιφερειών, νοσοκομείων, πανεπιστημίων και λοιπών φορέων της Γενικής Κυβέρνησης και έστειλε τους Ελληνες και τις Ελληνίδες στις ουρές των ΑΤΜ, με την επιβολή των capital controls και τις κλειστές τράπεζες.

«Δεν υφίσταται κανένας κίνδυνος για μισθούς και συντάξεις», διαβεβαίωνε ο Αλέξης Τσίπρας.

Οι συνταξιούχοι όμως του ΙΚΑ, του Δημοσίου, του ΟΓΑ και του ΟΑΕΕ, στη σύνταξη του Σεπτεμβρίου είδαν μειωμένες τις κύριες συντάξεις κατά 3%-4% και τις επικουρικές κατά 6%, όπως απαιτούσε το τρίτο μνημόνιο.

Στις 22 Ιουλίου του 2017 και ενώ είχε προηγηθεί το πολιτικό διαζύγιο του Γιάνη Βαρουφάκη με τον Αλέξη Τσίπρα και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, παρουσιάστηκε στον κυριακάτικο Τύπο το βιβλίο του πρώην υπουργού Οικονομικών με τον τίτλο «Ενήλικοι στο δωμάτιο».

Για τις αποκαλύψεις του –ή έστω τους ισχυρισμούς του– σχετικά με το σχέδιο Grexit που φέρεται να είχε ζητήσει ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά και για τη φαεινή ιδέα του τότε πρωθυπουργού να «αρπάξουν» τα λεφτά της ΕΚΤ που βρίσκονταν στο Νομισματοκοπείο την πιο κρίσιμη περίοδο της διαπραγμάτευσης, ίσως ο πρώην πρωθυπουργός να δώσει κάποιες απαντήσεις από την «Ιθάκη» του.

Και ίσως ο αναγνώστης του βιβλίου του Αλέξη Τσίπρα να βρει τις πολυδιαφημιζόμενες αλήθειες του συγγραφέα μέσα από τις μεταμφιέσεις του.

Είτε για το παρελθόν είτε για το μέλλον.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο Αλέξης Τσίπρας, ως επικεφαλής αντιπροσωπείας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ (με τη συμμετοχή, μεταξύ άλλων, των Λαφαζάνη, Βαλαβάνη, Ησυχου και Σακελλαρίδη), είχε συνάντηση με τον Ρώσο –τότε– πρόεδρο, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, σε μια προσπάθεια να βρεθούν χρήματα για την Ελλάδα.

Στη συνάντηση αυτή φέρεται να αναφέρεται ο πρώην πρωθυπουργός στο βιβλίο του.

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης διέψευσε τη συνάντηση: «Λέει ψέματα».

Το ίδιο και ο Κώστας Ησυχος, ενώ η Νάντια Βαλαβάνη, αν και δήλωσε ότι δεν θυμάται να έχει συναντηθεί με τον Ντμίτρι Μεντβέντεφ, θυμήθηκε μία φωτογραφία… Στις 9 Απριλίου του 2015 μία ευρεία κυβερνητική αντιπροσωπεία με τους Αλέξη Τσίπρα, Νίκο Κοτζιά, Παναγιώτη Λαφαζάνη, Νάντια Βαλαβάνη, Γαβριήλ Σακελλαρίδη και άλλα στελέχη της τότε κυβέρνησης στο ίδιο τραπέζι με τον Ρώσο ηγέτη.

Στη φωτογραφία, που είχε αναρτηθεί στον λογαριασμό του Αλέξη Τσίπρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν υπάρχει ο Κώστας Ησυχος.

Όσο για την ατζέντα της συνάντησης, τις τοποθετήσεις και τις συμπεριφορές των συνδαιτυμόνων… κάποια μικρή ιστορία θα έχει να αφηγηθεί ο… αστειάτορας Τσίπρας.

Από τον ένα προδότη στον άλλο το μεγαλύτερο,  προδότη η Ελλάδα, εξελίσσεται σε ένα τομέα μόνο…. στις προδοσίες!!!!!!

Την οικονομική πολιτική: Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι ο πρωθυπουργός “ξεπουλά” εθνικά περιουσιακά στοιχεία (όπως κρατικές επιχειρήσεις, λιμάνια, αεροδρόμια, κ.λπ.) μέσω ιδιωτικοποιήσεων σε ξένα ή εγχώρια συμφέροντα, συχνά σε χαμηλές τιμές.

Τις διαπραγματεύσεις: Η φράση μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε σχέση με διαπραγματεύσεις με διεθνείς εταίρους (π.χ., ΕΕ, ΝΑΤΟ) ή άλλες χώρες (π.χ., Τουρκία), υπονοώντας ότι η κυβέρνηση υποχωρεί σε εθνικά θέματα ή κάνει “παζάρια” (συμβιβασμούς) εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων.

Τις μεταρρυθμίσεις: επίσης  αναφέρεται σε νομοσχέδια ή μεταρρυθμίσεις (όπως για την παιδεία, την υγεία κ.λπ.) που η αντιπολίτευση θεωρεί ότι υποβαθμίζουν τις δημόσιες υπηρεσίες ή ευνοούν ιδιωτικά συμφέροντα.

Το Μεγάλο Παζάρι: Ο «νέος πατριωτισμός» του Κυριάκου Μητσοτάκη, η επίσκεψη Πομπέο και πώς η εθνική εξωτερική πολιτική γίνεται υπόθεση ιδιωτική -μεταξύ “φίλων”

Σημαδιακές προδοσίες!

Η φιλοξενία του Πομπέο στο πατρικό σπίτι του Κυριάκου Μητσοτάκη -ανιψιού του Βενιζέλου, όπως θυμίζει ο ίδιος- με όλους τους συμβολισμούς που της φορτώνονται αποδεικνύει μόνο ένα πράγμα: πως αντιλαμβάνεται την πολιτική μια οικογένεια που αισθάνεται πως  η χώρα της ανήκει -κι άρα μπορεί να την μεγαλώνει ή να την μικραίνει κατά περίσταση.

Ιστορική δεν ήταν η Συμφωνία των Πρεσπών -που φαίνεται τελικά πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης πολέμησε γιατί…. ήθελε να την κάνει ο ίδιος.

Είναι όσες θα ακολουθήσουν.

Με πρώτη στάση την Θεσσαλονίκη και την επιθεώρηση των βάσεων στην Ελλάδα ο Αμερικάνος υπουργός Εξωτερικών δεν ήλθε ακριβώς στην Ελλάδα -για να δει έναν …φίλο- αλλά στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο.

Όπου συμβαίνουν ιστορικές αναδιατάξεις με θέμα τον «διαμοιρασμό» των θαλάσσιων ζωνών -που όσο δεν προσδιορίζονται τόσο πιο εύκολη γίνεται η διαπραγμάτευση -που γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες.

Mε την επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στο Ιόνιο ένιωσε πως συνομιλεί με την Ιστορία αφού «μεγαλώσαμε την Ελλάδα», όπως είπε.

Λογικός ο συνειρμός με τον …Ελευθέριο Βενιζέλο τον οποίο ο συγγενής του αισθάνθηκε την ανάγκη να κριτικάρει για τον Εθνικό Διχασμό.

Ο «νέος Βενιζέλος» φαίνεται πως «μεγαλώνει» την Ελλάδα -μοιράζοντας δεξιά κι αριστερά θαλάσσιες ζώνες και κοιτάσματα- χωρίς πόλεμο -μόνο μια…«επακούμβηση» για την οποία θα ακούμε συχνά στο μέλλον.

Η απίστευτη φαρσοκωμωδία ή τραγωδία είναι πως ο ανιψιός του Βενιζέλου έχει απέναντί του νέο Κεμάλ Ατατούρκ –που θέλει να τον ξεπεράσει.

Ο Ερντογάν ξαναζεί τις μάχες του Ματζικέρτ και τις ναυμαχίες του Μπαρμπαρόσα και ζητά με τηλεοπτικά σποτ από τον λαό του να χύσει το αίμα του για την «Γαλάζια Πατρίδα».

Την ίδια ώρα ο Ερντογάν- Ατατούρκ με το ξίφος του Μωάμεθ φαίνεται πως είναι έτοιμος για διάλογο με τον Μητσοτάκη -που έβγαλε την περικεφαλαία και θα καθίσει στο τραπέζι του διαλόγου με πυτζάμες κατά τον Αλέξη Τσίπρα ή καλύτερα με …μαγιό.

Φαίνεται πως αποφεύχθηκε ένας πόλεμος, αλλά αυτός δεν ήταν λόγος για τον Μητσοτάκη -που μάλλον ήξερε περισσότερα- να χαλάσει και τις διακοπές του: Η Ελλάδα του «διαλόγου», της «σωφροσύνης» και της ψυχραιμίας- των αναγκαίων συμβιβασμών μάλλον οδηγείται σε μια συνθηκολόγηση που έγινε χωρίς καν να γίνει ο πόλεμος.

Η Ελλάδα ηττήθηκε πριν δώσει καν την μάχη και η ο «διάλογος» δεν αφορά τι θα κερδίσει η Ελλάδα, αλλά πόσα θα πάρει η Τουρκία -που τελικά δεν συζητά με τον Μητσοτάκη, αλλά με τη Ευρώπη –έτοιμη -όπως λέει ο Καλίν- να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση -με το σαρίκι του Μπαρμπαρόσα, πλοία και γεωτρύπανα που έχουν όλα ονόματα πειρατών.

Λίγο πριν έρθει ο Πομπέο η αμερικάνικη πρεσβεία φρόντισε να πει -ανεξήγητα- πως χάρτες όπως αυτός -της Σεβίλης- που δίνουν πλήρη επήρρεια στα ελληνικά νησιά δεν έχουν καμιά νομική αξία -και δεν τους δέχεται ούτε η Ευρωπαϊκη Ένωση.

Οι συμφωνίες αναγνωρίζουν επήρεια των νησιών λέει υπερήφανα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά δεν λέει πόση.

Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας με τον όρο «ορθό ποσοστό επήρειας» αποκάλυψε αυτό που υποψιάζονται όλοι: η Ελλάδα συζητά μειωμένη επήρεια έως καθόλου προκειμένου να φτάσει σε μια συμφωνία που θα «μεγαλώνει την Ελλάδα», ακόμα κι αν την μειώνει.

Αλλιώς, το είπε καθαρά η Ντόρα Μπακογιάννη: να δώσουμε ΑΟΖ στο Καστελόριζο για να κρατήσουμε στη Λέρο.

Ο «νέος πατριωτισμός» για τον οποίο μίλησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρόσφατα στην Βουλή δεν έχει τα παλιά δόγματα τύπου «δεν διεκδικούμε, δεν παραχωρούμε τίποτα».

Τώρα πια δεν διεκδικούμε, αλλά παραχωρούμε, αν αυτό είναι «αναγκαίο».

Ή όπως είπε χαρακτηριστικά ο Νίκος Δένδιας «δεν θα μαλώσουμε και για λίγα στρέμματα».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης όμως μαζί με τα λίγα στρέμματα ξέχασε στον ΟΗΕ να πει κάτι για την Κύπρο, πάει σε διάλογο αφού έφυγε το Όρουτς Ρέις όχι όμως και το Γιαβούζ στην κυπριακή ΑΟΖ και δεν συζητά αποστρατιωτικοποίηση των νησιών.

Συζητά όμως την “μείωση του στρατιωτικού αποτυπώματος» των δύο χωρών.

Τα εθνικά και τα ιδιωτικά συμφέροντα

Τελικά αυτό που συζητά ο Πρωθυπουργός -πίσω από την έννοια του ¨ενεργειακού κόμβου” είναι η …ιδιωτικοποίηση του Αιγαίου -αφού τελικά πίσω από την όποια λύση βρίσκονται πολυεθνικές εταιρείες –που εκπροσωπεί ο Πομπέο σε ότι αφορά της ΗΠΑ -που φλέγονται -λένε τα ρεπορτάζ- να μας πουλήσουν αυτές τις φρεγάδες που θα αγοράζαμε από τον Μακρόν.

Με την τμηματική επέκταση των χωρικών υδάτων, μόνον στο Ιόνιο και όχι και στο Αιγαίο η κυβέρνηση παραιτήθηκε από τα δώδεκα μίλια στο Αιγαίο- που θα ήταν άλλωστε -για τον Πομπέο- μια μονομερής ενέργεια και για την Τουρκία «αιτία πολέμου».

Με την συμφωνία με την Αίγυπτο τράβηξε τον φράχτη προς τα πάνω χαρίζοντας κοιτάσματα και παραιτήθηκε από την οριοθέτηση ΑΟΖ με την Κύπρο -που εν προκειμένω δεν είναι μακριά, αλλά απλώς για την διπλωματία Μητσοτάκη, απλώς δεν υπάρχει.

Το παράδοξο είναι πως αρχίζει ένας διάλογος όπου η Τουρκία συζητά για όλα και η Ελλάδα μόνο για τις «θαλάσσιες ζώνες».

Υποτίθεται ότι η Ελλάδα στοχεύει στο Δικαστήριο της Χάγης -όπου θα χάσει, αλλά η κυβέρνηση δεν θα έχει κάνει η ίδια παραχωρήσεις.

Η Τουρκία όμως μάλλον βλέπει πια πολυμερή διάσκεψη -όπου η ίδια σαν άλλοτε και οι νέες «Μεγάλες Δυνάμεις» θα διαπραγματευθούν -για την Ανατολική Μεσόγειο, την Λιβύη και την Συρία.

Μια ιδέα που αρέσει και σε ευρωπαϊκούς κύκλους αφού τελικά το θέμα δεν είναι οι ελληνοτουρκικές διαφορές -ας τα βρούνε μόνοι τους, αλλά μια νέα μεγάλη συμφωνία -πακέτο, όπου ήδη η Τουρκία βάζει τους όρους της.

Τα πλατιά χαμόγελα Μητσοτάκη -Πομπέο- ο οποίος γελά σα να να έχει κάνει μια καλή συμφωνία, η επίσκεψη στη Σούδα σε στυλ “Υπουργέ, ιδού οι βάσεις σου” θυμίζουν άλλες εποχές, σαν πλάνα από ταινίες του Αγγελόπουλου, όταν άλλοι πρωθυπουργοί έλεγαν “Στρατηγέ, ιδού ο στρατός σου”.

Από αυτή την άποψη σίγουρα ζούμε ιστορικές στιγμές, όπως αυτές του Βενιζέλου και του Κεμάλ Ατατούρκ- μόνο που το ρόλο τους τον κρατάνε νάνοι, κλόουν και άνθρωποι σαν τον Πομπέο: μοιάζει πιο πολύ με έμπορο χαλιών -ή όπλων- παρά με εκπρόσωπο μιας υπερδύναμης που ενδιαφέρεται για την ειρήνη κι άλλοτε εκπροσωπούσε την ελευθερία και την δημοκρατία -υποτίθεται.

Κατά βάθος ο Πομπέο όταν μιλάει για “ενεργειακή συνεργασία” και ο Ερντογάν με το ¨καζάν-καζάν” -πιο χοντροκομμένα- λένε το ίδιο πράγμα: η πατρίδα είναι ιδιωτικά συμφέροντα, εκτάσεις γης ή θάλασσας, οικόπεδα που δεν πρέπει να πάνε χαμένα.

Αυτή η οσμή το χρήματος είναι που κάνει τον Ερντογάν και τον Τραμπ τόσο πολύ φίλους.

Μπορεί και νάναι η οσμή του αίματος.

Έγινε στην Αθήνα, την 7η Δεκεμβρίου 2023, σε δύο αντίγραφα, καθένα στην Ελληνική, Τουρκική και Αγγλική γλώσσα με όλα τα κείμενα να θεωρούνται εξίσου αυθεντικά.

Σε περίπτωση διαφοράς ως προς την ερμηνεία, υπερισχύει το αγγλικό κείμενο.

«Παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης να καλλιεργηθεί κλίμα εφησυχασμού περί “ήρεμων νερών”, η αλήθεια είναι ότι η αποκαλούμενη “επανεκκίνηση” των ελληνοτουρκικών σχέσεων πραγματοποιείται πάνω στο πολύ επικίνδυνο πλαίσιο που διαμορφώνουν οι ΝΑΤΟϊκοί σχεδιασμοί για οδυνηρές διευθετήσεις στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Και αυτό συμβαίνει ανεξάρτητα αν αποτυπώνεται πάντα σε επιθετικές ή ακραίες ρητορικές εκφράσεις.

Από αυτήν την άποψη ο λαός επιβάλλεται να ανησυχεί και να επαγρυπνά.

Στην πράξη, με την παρέμβαση των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, επιχειρείται να επιταχυνθεί το “παζάρι” για την προώθηση του λεγόμενου “Οδικού Χάρτη”, με στόχο την ενίσχυση της Νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ και την συνεκμετάλλευση – συνδιαχείριση στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο προς όφελος των ενεργειακών και άλλων ομίλων, αλλά με σοβαρούς κινδύνους για την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, στο πλαίσιο ενός οδυνηρού συμβιβασμού και του “καζάν – καζάν”, της μοιρασιάς που προβάλλει το τουρκικό κράτος.

Στο παραπάνω πλαίσιο εντάσσονται η Κοινή Διακήρυξη και οι οικονομικές, εμπορικές και άλλες συμφωνίες που υπογράφηκαν κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του “Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας”.

Υπηρετούν τα συμφέροντα των ελληνικών και των τουρκικών επιχειρηματικών ομίλων και δεν έχουν καμία σχέση με τα συμφέροντα των λαών των δύο χωρών.

Ενώ, οι συνομιλίες για το προσφυγικό-μεταναστευτικό πρόβλημα, γίνονται στη βάση της κοινής δήλωσης ΕΕ – Τουρκίας σε βάρος των ξεριζωμένων από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους.

Άλλωστε, οι τοποθετήσεις της τουρκικής πλευράς και ιδιαίτερα η συνέντευξη Ερντογάν στην εφημερίδα “Καθημερινή” διέψευσε αβάσιμες προσδοκίες, ιδιαίτερα αυτές που καλλιεργήθηκαν για την παραπομπή μόνο του θέματος της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Ενώ, από την άλλη μεριά ερωτηματικά προκαλεί η αναφορά του κ. Μητσοτάκη ότι υπάρχει “μια διαφορά που μπορεί να υπαχθεί σε διεθνή δικαιοδοσία”, αφήνοντας χώρο για ερμηνείες ότι υπάρχουν επιπλέον διαφορές που μπορούν να διευθετηθούν με άλλο τρόπο.

Λογοπαίγνια περί “μισογεμάτου ποτηριού” δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την πραγματικότητα ότι επί της ουσίας δρομολογείται εφ’ όλης της ύλης διαπραγμάτευση και στο τραπέζι τίθενται οι απαράδεκτες τουρκικές διεκδικήσεις που αφορούν την αποστρατικοποίηση και την αμφισβήτηση των δικαιωμάτων των ελληνικών νησιών, την προώθηση του δόγματος της “Γαλάζιας Πατρίδας”, την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάνης και τον χαρακτηρισμό της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης ως τουρκικής, εκφράζοντας την ίδια στιγμή επιμονή στην διαιώνιση της κατοχής και την αναβάθμιση του “ψευδοκράτους” στη Βόρεια Κύπρο.

Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι η πολιτική της εμπλοκής στους ευρωατλαντικούς ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, που προωθείται με ευθύνη της σημερινής κυβέρνησης, όπως και των προηγούμενων κυβερνήσεων της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ, υπηρετεί τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, βάζοντας σε κίνδυνο κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας και τον λαό σε μεγάλες περιπέτειες.

Η ειρήνη, η συνεργασία, η φιλία και η αλληλεγγύη ανάμεσα στους λαούς της Ελλάδας και της Τουρκίας δεν περνάει μέσα από τέτοιου είδους ”λυκοφιλίες”, αλλά μέσα από την κοινή δράση και τον αγώνα ενάντια στα σχέδια των αστικών τάξεων και του ΝΑΤΟ στην περιοχή.

υποχώρηση στην κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, στην αλλαγή Διεθνών Συνθηκών που καθορίζουν τα σύνορα και εργάζεται για την ανάπτυξη της κοινής πάλης των λαών της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Κύπρου και των άλλων λαών της περιοχής, για τα δικά τους συμφέροντα».

Οι αναγνώστες της   ΑΡΧΑΙΑΣ ΙΘΩΜΗΣ πρέπει να ξέρουν την αλήθεια και ιδικά για την Ρωσία που μας κουνάει και το δάχτυλο,

Καλά θα κάνει η Ρωσία να το βάλει στον κώλο της!!

Το φάουλ της Άννας και η κολλημένη βελόνα -Οι δύο φράσεις-έπος στο βιβλίο Τσίπρα -«Βρέχει» παροχές και δημοσκοπήσεις
Άννα Διαμαντοπούλου

24/11/2025  
Καλημέρα σας, με βιβλίο Τσίπρα θα κυλήσει και αυτή η εβδομάδα, αφού κυκλοφορεί σήμερα στα βιβλιοπωλεία και όσα γράφει θα προκαλέσουν αντιδράσεις – ιδίως μεταξύ των παλαιών του συντρόφων με τους οποίους κόβει γέφυρες κανονικά.

Από Αχτσιόγλου και Χαρίτση μέχρι την «Ομπρέλα» του Τσακαλώτου ο πρώην πρωθυπουργός «αδειάζει» κόσμο.

Ένα από τα ενδιαφέροντα του βιβλίου είναι ότι ο Τσίπρας ομολογεί πως απευθύνθηκε στον Πούτιν για να χρηματοδοτήσει την Ελλάδα.

«Προτιμώ να τα δώσω σε ένα ορφανοτροφείο» απάντησε εκείνος κυνικά και του συνέστησε «βρείτε τα με την Μέρκελ».

Ας τα βλέπουν οι ρωσοψεκασμένοι του «όχι» που πίστευαν ότι θα μας σώσει το ξανθό γένος…

Τα υπόλοιπα θα τα διαβάσετε στο ρεπορτάζ του iefimerida.gr.

όπως τα περιγράφει απολαυστικά ο Αντώνης Τελόπουλος.

Οι εφημερίδες είναι σαν τις βιτρίνες καταστημάτων
Δεν έχω διαβάσει παρά αποσπάσματα από το βιβλίο Τσίπρα, αλλά συγκρατώ ήδη δυο φράσεις που με έκαναν να …γελάσω!

Η πρώτη είναι η απάντηση-έπος του Πούτιν στον Τσίπρα, που διαβάσατε παραπάνω, όταν εκείνος του ζήτησε ρούβλια.

«Προτιμώ να τα δώσω σε ορφανοτροφείο», του απάντησε ο Ρώσος ηγέτης, που έδειξε πολύ πιο ρεαλιστής από την παρέα των άσχετων που τον επισκέφθηκαν στη Μόσχα.

Η δεύτερη φράση-έπος ανήκει στον Σταύρο Ψυχάρη.

Ειπώθηκε στην περιβόητη συνάντησή του με τον Τσίπρα, στο σπίτι της Ζωής Χαλιδά, όπου ο Ψυχάρης ζητάει από τον τότε πρωθυπουργό οικονομική βοήθεια για τον ΔΟΛ έναντι πολιτικής στήριξης.

Ο Τσίπρας απορεί πώς γίνεται ο ΔΟΛ να κάνει στροφή υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ και ο εκλιπών σήμερα εκδότης απαντά το αμίμητο, όπως περιγράφεται στο βιβλίο: «Εκεί με κοίταξε σχεδόν χαμογελώντας.

Και μου είπε το πιο ωμά ειλικρινές πράγμα: Κοίταξε, οι εφημερίδες είναι σαν τις βιτρίνες των καταστημάτων.

Μια φορά έχουν καλοκαιρινά, μια φορά χειμωνιάτικα, το μαγαζί είναι το ίδιο δεν αλλάζει».

Το… rewriting του Τσίπρα
Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που έχουν διαβάσει αποσπάσματα από το βιβλίο Τσίπρα και έχουν βγει από τα ρούχα τους.

«Άλλο το rembranding κι άλλο το rewriting», λένε δηκτικά.

Και εννοούν ότι ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ξαναγράφει κατά το δοκούν την Ιστορία και «καλλωπίζει» τα γεγονότα προς όφελός του.

«Μα να βαφτίζει διαρθρωτική μεταρρύθμιση την ίδρυση της ΑΑΔΕ, όταν και οι πέτρες γνωρίζουν ότι αυτό ήταν επιταγή της Τρόικας, την οποία μάλιστα πολέμησαν λυσσαλέα από τον ΣΥΡΙΖΑ;» ήταν ένα χαρακτηριστικό σχόλιο.

«Αμ το άλλο;

Να λέει ότι ήταν διαρθρωτική μεταρρύθμιση η ίδρυση του Υπερταμείου;

Λες και δεν ξέρουμε ότι το Υπερταμείο ήταν ένας από τους επαχθείς όρους του 3ου Μνημονίου, που προβλέφθηκε ως εγγύηση 100 ετών για να εξοφληθούν τα δάνεια προς τον Ευρωμηχανισμό», συνεχίζουν οι ίδιοι άνθρωποι.

Να πούμε ότι έχουν άδικο;

Το βιβλίο του ΓΑΠ είπαμε, όλοι οι προδότες γράφουν βιβλίο!!!!!!!!!!

Σκέψεις να γράψει βιβλίο είχε και ένας άλλος πρώην πρωθυπουργός, ο Γιώργος Παπανδρέου.

Μάλιστα στις αρχές, αφού δηλαδή είχε απομακρυνθεί από την πρωθυπουργία και την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, οι στενοί του συνεργάτες τον είχαν προμηθεύσει με όλα τα απαραίτητα στοιχεία: οικονομικά, κοινωνικά κλπ. τα οποία θα υπηρετούσαν – προφανώς – το αφήγημα που ήθελε να περάσει.

Ποιο;

Μα προφανώς ότι δεν έφταιγε ο ίδιος, ότι λεφτά υπήρχαν και ότι έβαλε το εθνικό συμφέρον πάνω από το προσωπικό και το κομματικό.

Τελικά δεν το αποφάσισε και δεν το έγραψε ποτέ.

Ένας από τους συνεργάτες του μαθαίνω ότι το σκέφτεται σοβαρά να βγάλει εκείνος βιβλίο, αλλά έχει ένα πρόβλημα: Οι περισσότεροι από όσους θα αναφέρεται είναι εν ζωή, οπότε «θα αναγκαστώ να αυτολογοκριθώ γιατί αν γράψω όλα όσα έγιναν θα μπει μπουρλότο…» όπως εκμυστηρεύεται.

Οι κυλιόμενες δημοσκοπήσεις

Εβδομάδα παροχών είναι αυτή που ξεκίνησε και μένει να φανεί αν στις κυλιόμενες δημοσκοπήσεις που επεξεργάζεται το Μέγαρο Μαξίμου, θα φανεί διαφορά υπέρ της κυβέρνησης.

Πρώτο το επίδομα των 250 ευρώ στους συνταξιούχους, μετά η επιστροφή ενοικίου ως 800 ευρώ και παράλληλα οι ανακοινώσεις για την έκτακτη επιδότηση σε χιλιάδες κτηνοτρόφους, ενώ έπονται οι πληρωμές των αγροτικών επιδοτήσεων.

Η στρατηγική που θα δούμε να ξεδιπλώνεται από εδώ και πέρα, είναι ένας «βομβαρδισμός» θετικών ειδήσεων και παροχών, που θα κορυφωθεί με την ψήφιση του Προϋπολογισμού, όπου είθισται κάποια έκπληξη.

Πάγωσε και τους φαν της η Άννα
Ήταν φάουλ της Άννας Διαμαντοπούλου -και κυριολεκτικά «πάγωσε» ακόμη και τους φαν της- η επίθεση που εξαπέλυσε στις ΗΠΑ και στην Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, λέγοντας, μεταξύ άλλων, ότι οι συμφωνίες για τα ενεργειακά και τα λιμάνια της χώρας είναι «ευθεία παρέμβαση» στα εσωτερικά μας.

Ακούγοντάς την αναρωτήθηκα αν πρόκειται για την ίδια Διαμαντοπούλου, τη σοβαρή και μετρημένη, που γνωρίζαμε στο παρελθόν.

Διότι τέτοιες κουβέντες θα περιμέναμε να τις ακούσουμε από τον Κουτσούμπα π.χ., αλλά όχι από ένα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Εννοώ ότι τα περί «παρέμβασης των ΗΠΑ» τα περιμένουμε από αντιδυτικά κόμματα ή κύκλους προσδεδεμένους στα ρωσικά συμφέροντα.

Αλλά να ακούγονται από το στόμα μιας φιλοευρωπαίας πολιτικού και στελέχους …δυτικής κουλτούρας, τότε κάτι παράξενο συμβαίνει.

Η κυρία Διαμαντοπούλου στις δηλώσεις της έδειξε ότι ενοχλείται από το στιλ της νέας επικεφαλής της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα και τον τρόπο που κάνει business και σχολίασε στο Action 24 πως «δεν είμαστε μια χώρα όπου έρχεται η πρέσβειρα να μας ανακοινώσει πολιτικές» (!)

Ποιον θέλουμε για σύμμαχο;;;
Ωστόσο, οι στρατηγικοί σύμμαχοι της χώρας είναι συγκεκριμένοι και στην παρούσα φάση δεν είναι η Ρωσία.

Δεν φαντάζομαι το ΠΑΣΟΚ να θεωρεί κακό που η Ελλάδα πρωτοστατεί στην απεξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο.

Και υπογράφει επωφελείς συμφωνίες με συμμάχους ΕΕ, ΗΠΑ, Ισραήλ, Κύπρο.

Μας μπέρδεψε η κα Διαμαντοπούλου με την τοποθέτησή της.

Εκτός κι αν το ΠΑΣΟΚ επιστρέφει στην εποχή «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο».

Η απάντηση Παπασταύρου στην Άννα
Την καλύτερη απάντηση την έδωσε από το ίδιο βήμα, το Αction24, ο υπουργός Ενέργειας, Σταύρος Παπασταύρου, που θέλησε να υπενθυμίσει στην κυρία Διαμαντοπούλου ότι «η συμφωνία με την ExxonMobil έχει ήδη περάσει από τη Βουλή το 2018», οπότε «προφανώς τη γνωρίζει» και αντίστοιχα, «η συμφωνία με τη Chevron, μόλις ολοκληρωθεί, θα περάσει από το Ελεγκτικό Συνέδριο, όπου θα υποβληθεί εντός Νοεμβρίου, και μετά θα κυρωθεί από τη Βουλή».

Αμφότερες οι συμφωνίες περνούν υποχρεωτικά από τη Βουλή, πρόσθεσε ο κ. Παπασταύρου, ενώ όσον αφορά τη συμφωνία με την Ουκρανία, επεσήμανε στην κυρία Διαμαντοπούλου πως θα έπρεπε να γνωρίζει ότι δεν είναι διακρατική, αλλά μεταξύ ΔΕΠΑ και Naftogaz.

Μίζερη στάση

«Αρα όλα αυτά περί μυστικής διπλωματίας και αδιαφάνειας δείχνουν μίζερη στάση, αδυναμία να καταλάβουμε τη μεγάλη εικόνα, ότι αυτές είναι εθνικές επιτυχίες που αυξάνουν τον εθνικό πλούτο και ανήκουν σε όλους τους Έλληνες.

Και δεν έγιναν από τη μία μέρα στην άλλη – ξεκίνησε το 2011 με τον Μανιάτη, 2014 με Σαμαρά – Βενιζέλο.

Για να μην ξεχνούν οι Έλληνες το ρόλο του Υπέρ πατριώτη Σαμαρά Βενιζέλου και άλλων προδοτών. 

Πρόκειται για μία θεσμική σκυταλοδρομία και είναι λάθος να την εντάσσουμε στα θέματα μικροπολιτικής αντιπολίτευσης.

Κάποια πράγματα είναι εθνικά και υπεράνω», είπε ο Παπασταύρου.

Η κολλημένη βελόνα
Με κάτι τέτοια πάντως η βελόνα του ΠΑΣΟΚ δύσκολο να ξεκολλήσει.

Στην τελευταία δημοσκόπηση της MRB πάνω από 8 στους 10 κρίνουν αρνητικά την αντιπολίτευση που κάνει η Χαριλάου Τρικούπη.

Ενώ η καταλληλότητα Ανδρουλάκη για πρωθυπουργία είναι στο 3,8%, κάτω από Ζωή και Βελόπουλο.

Προσωπική μου εκτίμηση, βέβαια, είναι ότι δεν φταίει μόνο ο πρόεδρος γι’αυτή την εικόνα.

Οι sans cravate και οι sans culottes
Δεν θέλησα να αναφερθώ σε παραλειπόμενα από την κηδεία του Αλέκου Φλαμπουράρη που έφυγε από τη ζωή την περασμένη εβδομάδα.

Στην κηδεία ως γνωστόν παραβρέθηκε με την οικογένειά του και εκφώνησε επικήδειο και ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος μάλιστα κάποια στιγμή βούρκωσε.

Θα αποφύγω και σήμερα τα παραλειπόμενα, πλην επιτρέψτε μου να παραθέσω το χιουμοριστικό σχόλιο που αλίευσα στο fb ενός χρήστη που δεν άντεξε βλέποντας την παρακάτω φωτογραφία και έγραψε:

«Από το sans cravates στο sans culottes, μια γενιά δρόμος» Ο Τσίπρας και τα παιδιά του!

Ζ. Κωνσταντοπούλου για βιβλίο Τσίπρα: Χαίρομαι που ένας προδότης καταγράφει ότι τον δυσκόλεψα

Με βαρείς χαρακτηρισμούς κατά του Αλέξη Τσίπρα καταφέρθηκε η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας με αφορμή τις αναφορές του πρώην πρωθυπουργού στο βιβλίο του Ιθάκη που κυκλοφόρησε σήμερα.

Μιλώντας στην Ολομέλεια της Βουλής η κ. Κωνσταντοπούλου είπε χαρακτηριστικά: πως “η προδοσία έχει πολλες μορφές και ο λαός έχει προδοθεί πολλές φορές”.

Πρόσθεσε όμως, ότι θα διαβάσει το βιβλίο για να προσθέσει στη συνέχεια πως “βλέποντας όμως αυτά που κυκλοφορούν, χαίρομαι που ένας προδότης καταγράφει ότι τον δυσκόλεψα στην προδοσία.

Αυτή είναι η δική μας δέσμευση και παρακαταθήκη: Να μην διευκολύνουμε καμία προδοσία του λαού”.

Τα  σχόλια, τα αποσπάσματα και επιμέλεια με τις φωτογραφίες έκανε ο ΠΛΑΤΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΧΟΛΙΟ:

Αγαπητοί μου φίλοι, μια δική μου φιλοσοφημένη άποψη. 

Η εξουσία είναι σαν το φίδι, πρέπει να το έχεις σε ενιδρύω, να το φροντίζεις, να το ταΐζεις, αλλά ποτέ να μην το Βάλης στον κόρφο σου, θα σε δαγκώσει 100%!