ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

10. Ὁ Πλούταρχος στὸ «Περὶ Σωκράτους δαιμονίου» γράφει πὼς ὁ Ἀγησίλαος ἀνεκάλυψε στὴν Ἁλίαρτο τὸν τάφον τῆς Ἀλκμήνης, ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΡΧΑΙΟΥ ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ, ὁ ὁποῖος εἶχε ὡς ἀφιέρωμα «πίνακα χαλκοῦν ἔχοντα γράμματα πολλὰ θαυμαστά, ΠΑΜΠΑΛΑΙΑ».

Μάλιστα ἦταν τόσον παμπάλαια ποὺ ἔστειλαν τὸν πίνακα στὴν Αἴγυπτον, ὅπου ἀκόμα ἐδιατηρεῖτο ἀρχεῖον «παντοδαπῶν χαρακτήρων» καὶ ὁ Αἰγύπτιος ἱερεὺς Χάνουφις, ἀφοῦ τὰ μελέτησε ἐπὶ 3 ἡμέρες, ἀπήντησε ὅτι «τὰ γράμματα κελεύει συντελεῖσθαι ἀγῶνα ταῖς Μούσαις». Οἱ δὲ τύποι τῶν γραμμάτων ἦταν οἱ χρησιμοποιηθέντες ἐπὶ βασιλέως Πρωτέως καὶ αὐτὰ τὰ γράμματα εἶχε μάθει καὶ ὁ Ἡρακλῆς.

11. Ὁ Εὐριπίδης στὴν «Ἰφιγένεια ἐν Αὐλίδι» , (33-40, 112) παρουσιάζει τὸν Ἀγαμέμνονα νὰ γράφει καὶ νὰ σβήνει καὶ νὰ ξαναγράφει, δακρυσμένος καὶ σὲ δύσκολη θέσιν, γιατὶ συντάσσει τὴν ἐπιστολὴ ποὺ θὰ ἀποστείλει στὴν κόρη του στὴν Αὐλίδα, τὴν Ἰφιγένεια, γιὰ τὰ περαιτέρω.

«σὺ δὲ λαμπτῆρος φάος ἀμπετάσας ( =ὕψωσες τὸ φῶς τοῦ λυχναριοῦ)

δέλτον τε γράφεις ( =ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΡΑΦΕΙΣ)

τήνδ᾽ ἣν πρὸ χερῶν ἔτι βαστάζεις ( =τὴν ὁποίαν κρατᾶς ἀκόμη στὰ χέρια σου),

καὶ ταὐτὰ πάλιν γράμματα συγχεῖς ( =καὶ σβήνεις πάλι τὰ γεγραμμένα)

καὶ σφραγίζεις λύεις τ᾽ ὀπίσω ( =καὶ τὴν σφραγίζεις καὶ τὴν ξανανοίγεις)

ῥίπτεις τε πέδῳ πεύκην, θαλερὸν

κατὰ δάκρυ χέων ( =καὶ τὴν ξύλινη/ἀπὸ πεῦκο πινακίδα πετᾶς κατὰ γῆς, χύνοντας δάκρυα)»

«ἅ δὲ κέκευθε ΔΕΛΤΟΣ ( =πινακίδιον σὲ σχῆμα δέλτα, στὸ ὁποῖον ἔγραφαν, ἐξ οὗ καὶ δελτίον) ἐν πτυχαῖς»

12. Στὸ ἀπόσπασμα «144 Pear» (ἀναφερόμενον ὑπὸ τοῦ Elpidio Mioni, TLG) τοῦ Σοφοκλέους, ὁ Ἀγαμέμνων διατάζει νὰ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ ΑΠΟ ΠΙΝΑΚΙΔΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟΝ τῶν Ἑλλήνων ἀρχηγῶν.

«Ἀχαιῶν Σύλλογος.

Σὺ δὲ ἐν θρόνοισι, ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΠΤΥΧΑΣ ΕΧΩΝ,

νέμε εἴ τις οὐ πάρεστιν»

13. Ὁ Αἰσχύλος στὶς «Ἱκέτιδες», (946) γράφει πὼς λέει ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἄργους στὸν Αἰγύπτιον κήρυκα :

«ταῦτ᾽ οὐ πίναξίν ἐστιν ἐγγεγραμμένα ( =δὲν εἶναι ἐγγεγραμμένα σὲ πίνακα αὐτά)

οὐδ᾽ ἐν πτυχαῖς βίβλων κατεσφραγισμένα ( =οὔτε κατεσφραγισμένα σὲ πτυχὲς βιβλίων)»

14. Καὶ στοὺς «Ἑπτὰ ἐπὶ Θῆβας», (434, 469, 646) κάνει λόγον γιὰ τὶς σημαῖες τῶν πολιορκούντων ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ τὰ σύμβολά τους, ἔφεραν καὶ ΓΡΑΠΤΕΣ ΕΠΙΓΡΑΦΕΣ :

«χρυσοῖς φωνεῖ ΓΡΑΜΜΑΣΙΝ, πρήσω πόλιν»

«ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ἐν ξυλλαβαῖς, ὡς οὐδ’ἄν Ἄρης ἐκβάλοι πυργωμάτων»

«Τὰ ΓΡΑΜΜΑΤΑ λέγει, κατάξω ἄνρα τόνδε»

15. Γιὰ «ΕΓΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟΥΣ ΔΕΛΤΟΥΣ» ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν Ἡρακλῆ κάνει λόγον καὶ ὁ Σοφοκλῆς σὲ ἄλλον του ἔργον, τὶς Τραχινίες (155-157):

«ὡρμᾶτ᾽ ἀπ᾽ οἴκων Ἡρακλῆς, τότ᾽ ἐν δόμοις

λείπει παλαιὰν δέλτον ἐγγεγραμμένην

ξυνθήματα»

Ὁ Εὐριπίδης κι ἄν ἔχει δώσει ἀποδεικτικὸν ὑλικὸν γιὰ τὸ ὅτι ὑπῆρχε ἀπὸ παμπάλαια ἡ γραφή :

16. Ἱππόλυτος, (864-5, 1253-4)

(Θησεύς)

«φέρ’ ἐξελίξας περιβολὰς σφραγισμάτων

ἴδω τί λέξαι δέλτος ἥδε μοι θέλει»

17.(Ἄγγελος)

«καὶ τὴν ἐν Ἴδηι γραμμάτων πλήσειέ τις

πεύκην• ἐπεί νιν ἐσθλὸν ὄντ’ ἐπίσταμαι»

18. Ἰφιγένεια ἐν Ταύροις, (727-8, 735-6)

(Ἰφιγένεια πρὸς τὸν Ὀρέστην καὶ τὸν Πυλάδη)

«δέλτου μὲν αἵδε πολύθυροι διαπτυχαί ( =πολύπτυχος ἐπιστολή, πρᾶγμα ποὺ σημαίνει πὼς εἶχαν καὶ ἐξελιγμένον σύστημα γραφῆς),

ξένοι, πάρεισιν·»

«ὅρκον δότω μοι τάσδε πορθμεύσειν γραφὰς

πρὸς Ἄργος, οἷσι βούλομαι πέμψαι φίλων»

19.Ἄλκηστις, (966-970)

«ηὗρον οὐδέ τι φάρμακον

Θρῄσσαις ἐν σανίσιν, τὰς

Ὀρφεία κατέγραψεν

γῆρυς, οὐδ’ ὅσα Φοῖβος Ἀσκληπιάδαις

ἔδωκε»

Ἐδῶ προστίθεται ἀκόμη μία ἀναφορὰ ὅτι ὁ πανάρχαιος Ὀρφεὺς ΕΓΡΑΨΕ τὴν διδασκαλία του.

20.Γιὰ γραφὴ κατὰ τὴν διάρκεια τῶν Τρωικῶν ἀναφέρει καὶ ὁ Ἀριστοφάνης, (Θεσμοφοριάζουσαι, 769-771):

«οἶδ᾽ ἐγὼ καὶ δὴ πόρον

ἐκ τοῦ Παλαμήδους: ὡς ἐκεῖνος, τὰς πλάτας ( =τὸ κάτω μέρος στὸ κουπί)

ῥίψω γράφων»

Ὁ Οἴαξ εἶχε ἐνημερώσει τὸν πατέρα του γιὰ τὸν θάνατον τοῦ Παλαμήδους, γράφοντας τὴν εἴδησιν στὸ ξύλινον κουπί, τὸ ὁποῖον ἔρριξε στὴν θάλασσα. Τὸ ἴδιο κάνει τώρα καὶ ὁ Κηδεστής, θέλοντας νὰ στείλει μήνυμα στοὺς Πρυτάνεις.

21.Καὶ ὁ Νόννος ὁ Πανοπολίτης στὰ Διονυσιακά του (12, 75):

«…Φιλομήλη…δαίδαλα φωνήεντα σοφῷ ΓΡΑΨΑΣΑ ΧΙΤΩΝΙ»

Ἡ Φιλομῆλα εἰδοποιεῖ τὴν ἀδελφή της πὼς ὁ Τηρεὺς τὴν βίασε ἐνυφαίνοντας γράμματα σὲ ἕνα κομμάτι ὕφασμα, καθῶς ὁ Τηρεὺς μετὰ τὸν βιασμὸν τῆς ἔκοψε τὴν γλῶσσα γιὰ νὰ μὴ μπορεῖ νὰ μιλήσει.

22.Καὶ ὁ Παυσανίας στὰ Βοιωτικά (31,4) :

«Καὶ μοι ΜΟΛΥΒΔΟΝ ΕΔΕΙΚΝΥΣΣΑΝ, ἔνθα ἡ πηγὴ τὰ πολλά ὑπὸ τοῦ χρόνου λελυμασμένον· ΕΓΓΕΓΡΑΠΤΑΙ ΔΕ ΑΥΤΩι τὰ ἔργα»

Ὁ Παυσανίας γράφει πὼς εἶδε ὁ ἴδιος μολύβδινη πλάκα, ποὺ τοῦ ἐπέδειξαν οἱ Βοιωτοὶ στὴν ὁποία ἦταν γραμμένα τὰ ἔργα τοῦ ἐπίσης παναρχαίου Ἡσιόδου. Ἦταν τόσο παλαιὰ στὰ χρόνια τοῦ Παυσανίου, ποὺ τὴν εἶχε φθείρει ὁ χρόνος.

23.Στὰ Ἡλειακά (Α,17,5/4,5) :

«Τῶν δὲ ἐπὶ λάρνακι ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ἔπεστι τοῖς πλείοσι ΓΡΑΜΜΑΣΙ ΤΟΙΣ ΑΡΧΑΙΟΙΣ ΓΕΓΡΑΜΜΕΝΑ»

«Τὰ δὲ Ἡλείων ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΡΧΑΙΑ, ΕΣ ΠΑΤΕΡΑ ΟΜΩΝΥΜΟΝ ΑΝΗΓΕ ΤΟΝ ΙΦΙΤΟΝ ( =ἀνάγονται τὰ ἀρχαῖα γράμματα τῶν Ἡλείων στὸν…Ἴφιτον!)

Ὁ Ἴφιτος ἦταν υἰὸς τοῦ Αἵμονος (προγενέστερος ἀκόμη καὶ τοῦ Λυκούργου), ποὺ ἔζησε πρὶν κὰν καθιερωθοῦν ἐπισήμως οἱ Ὀλυμπιακοὶ Ἀγῶνες!

24. Ὁ Πλούταρχος γράφει στὸν βίο τοῦ Θησέως (20) :

«Τὸν δὲ Θησέα…ἐξενεχθέντα καὶ ΤΗΝ ΑΡΙΑΔΝΗΝ ΕΓΚΥΟΝ ΕΧΟΝΤΑ…ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΠΛΑΣΤΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙΝ ΩΣ ΤΟΥ ΘΗΣΕΩΣ ΓΡΑΦΟΝΤΟΣ ΑΥΤΗ»

Ἐπὶ Θησέως καὶ Ἀριάδνης οἱ Ἕλληνες ἔγραφον…

25. Ὁ Πολύαινος γράφει στὰ «Στρατηγήματα», (ΣΤ, 52) :

«ΣΙΣΥΦΟΣ, ΑΥΤΟΛΥΚΟΥ τὰς βόας αὐτοῦ κλέπτοντος πολλάκις ( =Ὁ Σίσυφος, τὰ βόδια τοῦ ὁποίου ὁ Αὐτόλυκος ἔκλεψε πολλάκις), ταῖς χηλαῖς τῶν βοῶν ΕΝΕΤΗΞΕΝ ΜΟΛΙΒΟΝ, Ωι ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΕΝΗΡΜΟΣΕ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΕΚΤΥΠΟΥΝΤΑ «Αὐτόλυκος ἔκλεψεν» ( =στὶς χηλὲς τῶν βοδιῶν ἔλειωσε μόλυβδον, ὅπου ἐχάραξε γράμματα ποὺ ἐτύπωναν -καθῶς περπατοῦσε τὸ ζῶον- «ΑΥΤΟΛΥΚΟΣ ΜΕ ΕΚΛΕΨΕ») -κι ἔτσι ἐπιβεβαίωσε τὶς ὑποψίες του γιὰ τὸν Αὐτόλυκον, ἀφοῦ τὰ ἴχνη τοῦ βοδιοῦ ὀδηγοῦσαν στὴν οἰκία τοῦ κλέπτου-.

Ὁ Αὐτόλυκος ἦταν ὁ παπποὺς τοῦ Ὀδυσσέως, ἄρα χρονικῶς πάμε πολὺ πρὶν τὰ Τρωικά. Καὶ ἀπὸ ὅ,τι γράφει ὁ Πολύαινος, ὄχι ἁπλῶς ἔγραφον, ἀλλὰ εἶχαν θέσει καὶ τὶς βάσεις τῆς ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΑΣ!

26. Ὁ Ἀριστοτέλης στὸ «Περὶ θαυμασίων Ἀκουσμάτων», (843,Β) γράφει:

«…Οἰκοδομούντων Ἀθηναίων τὸ τῆς Δήμητρος ἱερὸν τῆς ἐν Ἐλευσίνι, περιεχομένην στήλην πέτραις εὑρεθῆναι χαλκῆν, ἐφ’ἧς ΕΠΕΓΕΓΡΑΠΤΟ ( =Ὅταν ἔχτιζαν οἱ Ἀθηναῖοι τὸ ἱερὸν τῆς Δήμητρος στὴν Ἐλευσῖνα, περιεχομένη στήλη στὶς πέτρες βρέθηκε χάλκινη, πάνω στὴν ὁποία ἔγραφε)

ΔΗΙΟΠΗΣ ΤΟΔΕ ΣΗΜΑ ( =Αὐτὸς ὁ τᾶφος εἶναι τῆς Δηιόπης)

ἥν οἱ μὲν λέγουσι ΜΟΥΣΑΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ, ΤΙΝΕΣ ΔΕ ΤΡΙΠΤΟΛΕΜΟΥ ΜΗΤΕΡΑ ΓΕΝΕΣΘΑΙ ( =τὴν ὁποίαν οἱ μὲν λένε πὼς εἶναι τοῦ Μουσαίου γυναῖκα, ἄλλοι τοῦ Τριπτολέμου ἡ μητέρα)»

Καὶ μᾶς ἐνημερώνει λίγο πιὸ κάτω πὼς στὴν Ὑπάτη τῆς Αἰνιακῆς χώρας, λέγεται πὼς βρέθηκε παλαιὰ στήλη ἔχουσα ἀρχαῖα γράμματα, τὴν ὁποίαν οἱ Αἰνιᾶνες θέλοντες νὰ μάθουν ποίου εἶναι, ἔστειλαν στὴν Ἀθῆνα κάποιους νὰ τὴν μεταφέρουν. Ἡ ἐπιγραφὴ ἦταν γραμμένη ἀπὸ τὸν Ἡρακλῆ, ὁ ὁποῖος τὴν ἀφιέρωνε στὴν Κυθέρεια Φερσέφασσα, ὅταν πῆγε νὰ πάρει τὰ βόδια τοῦ Γηρυόνου! ποὺ βρίσκονταν στὴν Ἐρύθεια. Τὸν δάμασσε ὁ πόθος γιὰ τὴν θεά καὶ γεννήθηκε ὁ Ἐρύθων. Γράφει ἀκόμα πὼς τῆς χάρισε τὴν πεδιάδα εἰς μνήμην τῆς ἀγάπης τους, κάτω ἀπὸ μία σκιερὴ βελανιδιά :

«Τῆς καλουμένης Αἰνιακῆς χώρας περὶ τὴν ὀνομαζομένην Ὑπάτην λέγεται παλαιά τις στήλη εὑρεθῆναι, ἣν οἱ Αἰνιᾶνες τίνος ἦν εἰδέναι βουλόμενοι, ἔχουσαν ἐπιγραφὴν ἀρχαίοις γράμμασιν, ἀπέστειλαν εἰς Ἀθήνας τινὰς κομίζοντας αὐτήν…ἀναγράψαι τούσδε τοὺς στίχους.

«Ἡρακλέης τεμένισσε Κυθήρᾳ Φερσεφαάσσῃ, Γηρυονείας ἀγέλας ἐλάων ἠδ᾿ Ἐρύθειαν ἄγων. τὰς δ᾿ ἐδάμασσε πόθῳ Πασιφάεσσα θεά. τῇδε δέ μοι τέκνῳ τῷ δ᾿ Ἐρύθου τε δάμαρ νυμφογενὴς Ἐρύθη· δὴ τόδ᾿ ἔδωκα πέδον μναμόσυνον φιλίας, φηγῷ ὕπο σκιερᾷ…»».

27. Ὁ Διόδωρος Σικελιώτης γράφει πὼς συχνὰ ἔρχονταν στὸ φῶς τάφοι, στῆλες, ἀφιερώματα μὲ παμπάλαια γράμματα καὶ τὰ ὠνόμαζαν οἱ ἀρχαῖοι…ἀρχαῖα!

«τὸν δ’ οὖν Λίνον φασὶ τοῖς Πελασγικοῖς γράμμασι συνταξάμενον τὰς τοῦ πρώτου Διονύσου πράξεις καὶ τὰς ἄλλας μυθολογίας ἀπολιπεῖν ἐν τοῖς ὑπομνήμασιν. ὁμοίως δὲ τούτοις χρήσασθαι τοῖς Πελασγικοῖς γράμμασι τὸν Ὀρφέα καὶ Προναπίδην τὸν Ὁμήρου διδάσκαλον, εὐφυῆ γεγονότα μελοποιόν…κατὰ τὴν ἡλικίαν γεγονότα τὴν Ὀρφέως, πλανηθῆναι κατὰ πολλοὺς τόπους τῆς οἰκουμένης, καὶ παραβαλεῖν τῆς Λιβύης εἰς τὴν πρὸς ἑσπέραν χώραν ἕως ὠκεανοῦ· θεάσασθαι δὲ καὶ τὴν Νῦσαν, ἐν ᾗ μυθολογοῦσιν οἱ ἐγχώριοι ἀρχαῖοι τραφῆναι τὸν Διόνυσον, καὶ τὰς κατὰ μέρος τοῦ θεοῦ τούτου πράξεις μαθόντα παρὰ τῶν Νυσαέων συντάξασθαι τὴν Φρυγίαν ὀνομαζομένην ποίησιν, ἀρχαϊκοῖς τῇ τε διαλέκτῳ καὶ τοῖς γράμμασι χρησάμενον» (Ἱστορ. Βιβλιοθ. 3,67)

Συνοπτικῶς:

Ὁ Λίνος συνέταξε μὲ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΠΕΛΑΣΓΙΚΑ ΑΦΗΓΗΜΑ ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ!

Ο ΟΡΦΕΑΣ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΝΑΠΙΔΗΣ, Ο ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ ΕΓΡΑΦΑΝ ΜΕ ΠΕΛΑΣΓΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ (σημ.: γιὰ τὸν Προναπίδη λέγεται πὼς τακτοποίησε καὶ τὴν σειρὰ τῶν γραμμάτων), ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ Ο ΕΓΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΜΕΔΟΝΤΟΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΤΟΥ ΟΡΦΕΩΣ, Ο ΘΥΜΟΙΤΗΣ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΣΥΝΕΘΕΣΕ ΚΑΙ ΤΟ ΦΡΥΓΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ, ΟΤΑΝ ΠΗΓΕ ΣΤΗΝ ΝΥΣΣΑ ΚΑΙ ΕΜΑΘΕ ΠΩΣ ΑΝΕΤΡΑΦΗ Ο ΔΙΟΝΥΣΟΣ.

Γιὰ τὸν Διόνυσον ποὺ πῆγε στὴν Νύσσα καὶ ἵδρυσε καὶ πόλιν γράφει καὶ ὁ Πλούταρχος στὸν «Περὶ τῆς Ἀλεξάνδρου τύχης ἤ ἀρετῆς»,(10) καὶ ὁ Ἀρριανὸς στὸ «Ἀλεξάνδρου Ἀνάβασις»,(5) ἐνημερώνοντάς μας πὼς ὁ Ἀλέξανδρος πῆγε καὶ εἶδε τὰ ὑπομνήματα τοῦ προγόνου του, Διονύσου ἐκεῖ ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ ὁ τελευταῖος ἐπλανᾶτο καὶ ἐξεπολίτιζε, ἱδρύοντας ἀποικίες στὴν ἀνατολή.

28. Ὁ Ἀλκιδάμας ἀναφέρει καὶ αὐτὸς (44,Τ,123) πὼς τὰ γράμματα τὰ πῆρε ὁ Ὀρφεὺς ἀπὸ τὶς Μοῦσες (ποὺ τοὺς τὰ ἔδωσε ὁ πατήρ τους) καὶ τὰ ἔκανε γνωστά καὶ αὐτὸ τὸ δηλώνουν καὶ τὰ ἐπιγράμματα ποὺ ἀφιέρωσαν οἱ Θρᾶκες στὸ μνῆμα τοῦ Ὀρφέως, τοῦ πρώτου ἱερέως τῶν Μουσῶν:

«Γράμματα μὲν δὴ πρῶτος Ὀρφεὺς ἐξήνεγκε, παρὰ Μουσῶν μαθών, ὡς καὶ ἐπὶ τῷ μνήματι αὐτοῦ δηλοῖ τὰ ἐπιγράμματα Μουσάων πρόπολον τῇδ’ Ὀρφέα Θρῇκες ἔθηκαν».

Γιὰ τὸ ὅτι ἤξερε νὰ γράφει ὁ Ὀρφεὺς, ἔγραψε καὶ ὁ Ἀθανάσιος Σταγειρίτης (Ὠγυγία, Α’, σελ.32), ὁ ὁποῖος εἶχε μπεῖ στὰ ἄδυτα τοῦ Βατικανοῦ. Γράφει λοιπὸν :

«Ὁ Ἀθηναγόρας ἀναφέρει ἄλλην ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΑ ΤΟΥ ΟΡΦΕΩΣ…ΛΕΓΟΥΣΙ ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ ΕΓΡΑΨΕ ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΙΑΥΤΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝ ΕΜΙΜΗΘΗΣΑΝ ΚΑΙ ΑΠ’ΑΥΤΟΥ ΕΛΑΒΟΝ ΤΙΣ ΘΕΟΓΟΝΙΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ Ο ΗΣΙΟΔΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΛΟΙΠΟΙ…ΕΠΕΙΔΗ ΑΥΤΟΣ ΕΓΡΑΨΕΝ ΠΡΩΤΟΝ «Μῆνιν ἄειδε θεὰ Δημήτερος ἀγλαοκάρπου, ὄθεν καὶ ὁ Ὅμηρος καὶ πάντες οἱ λοιποὶ ἄρχισαν οὔτω τὰ ποιήματα αὐτῶν»»

29. Ὅμως καὶ ὁ Βιργίλιος στὴν «Αἰνειάδα» του (Γ,288) ἀναφέρει πὼς ὁ πανάρχαιος Τρώς (Ἕλλην) Αἰνείας ἀφιερώνει στὸν ναὸ τὴν Ἀβαντίαν ἀσπίδα χαράσσοντας ΣΤΙΧΟΝ ἀναθηματικόν :

«Ἀσπίδα κοίλου χαλκοῦ, φόρημα τοῦ μεγάλου Ἄβαντος,

ἐμπήγω εἰς τὰς ἔναντι παραστάδας καὶ σημειῶ ἐμμέτρως:

Ο ΑΙΝΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΑΝΑΟΥΣ ΤΟΥΣ ΝΙΚΗΤΑΣ ΑΥΤΑ ΤΑ ΟΠΛΑ »

30. Γιὰ γραφὴ ἀπὸ τὴν προϊστορικὴ ἐποχὴ τοῦ Εὐάνδρου ἀναφέρει καὶ ὁ Κορνήλιος Τάκιτος (Annals, 11,14). Μάλιστα γράφει πὼς οἱ Λατῖνοι πῆραν μαθήματα γραφῆς ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες, ὅταν ὁ Εὔανδρος τοὺς πῆρε τὸ ἀλφάβητον τῆς Ἀρκαδίας, τὸ γνωστὸν σήμερα ὡς…Λατινικόν!

«ARCADE ΑΒ EVANDRO DΙDICERUN: LITTERAS ET FORMA LITTERIS LATlNIS QUAE VETERRIMIS GRAECORUM»

Οἱ Ἐτροῦσκοι (Πελασγικὴ φυλή ποὺ εἶχε μεταναστεύσει στὴν Ἰταλία) εἶχαν μάθει ἀπὸ τὸν Δημάρατον τῆς Κορίνθου πὼς τὰ γράμματα τοὺς τὰ εἶχε πάρει ὁ Ἀρκὰς Εὔανδρος, γι’αὐτὸ καὶ τὰ λατινικὰ γράμματα ἔχουν τὴν ἴδια φόρμα μὲ τὰ παλαιὰ ἑλληνικά.

31. Τὸ ἐπιβεβαιώνουν αὐτὸ καὶ ἄλλοι πολλοί, ὅπως ὁ Ἰωάννης ὁ Λυδός (Περὶ μέτρων 1,9):

«Εὔανδρος πρῶτος γράμματα ἀπὸ τῆς Ἑλλάδος, τὰ λεγόμενα Κάδμου, εἰς τὴν Ἰταλίαν ἐκόμισεν»

32. ὁ Διονύσιος ὁ Ἁλικαρνασσεύς (Ῥωμαϊκὴ Ἀρχαιολ., Α,33,4):

«Λέγονται δὲ καὶ γραμμάτων Ἑλληνικῶν χρῆσιν εἰς Ἰταλίαν πρῶτοι διακομίσαι νεωστὶ φανεῖσαν Ἀρκάδες καὶ μουσικὴν τὴν δι´ ὀργάνων»

33. Καὶ ὁ Πλούταρχος (Αἴτια Ῥωμαϊκά, 59) ὅμως γράφει γιὰ τὸ πόσο παλαιὰ εἶναι τὰ ἑλληνικὰ γράμματα:

«ὅτι γράμματα τοὺς περὶ Εὔανδρον ἐδίδαξεν Ἡρακλῆς»

34. Μάλιστα ὁ Ἀθανάσιος Σταγειρίτης στὴν Ὠγυγία γράφει πὼς τὰ γράμματα τὰ λατινικὰ μετεσχημάτισε ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ ἡ Καρμέντις (ἤ Νικοστράτη), ἡ μήτηρ τοῦ Εὐάνδρου, γι’αὐτὸ καὶ οἱ στίχοι λέγονται «carmina» καὶ τὸ ποίημα «carmen»! Πρὸς τιμήν της ἑορτάζοντο τὰ Καρμεντάλια τὴν 10η Ἰανουαρίου.

35. Καὶ γράφει ἀλλοῦ στὴν Ἱστορικὴ Βιβλιοθήκη (Ε,46) ὁ Διόδωρος πὼς :

«ἐκ Κρήτης ὑπάρχειν, ὑπὸ Διὸς ἠγμένοις εἰς τὴν Παγχαίαν, ὅτε κατ´ ἀνθρώπους ὢν ἐβασίλευε τῆς οἰκουμένης· καὶ τούτων σημεῖα φέρουσι τῆς διαλέκτου, δεικνύντες τὰ πολλὰ διαμένειν παρ´ αὑτοῖς Κρητικῶς ὀνομαζόμενα· τήν τε πρὸς αὐτοὺς οἰκειότητα καὶ φιλανθρωπίαν ἐκ προγόνων παρειληφέναι, τῆς φήμης ταύτης τοῖς ἐκγόνοις παραδιδομένης ἀεί. ἐδείκνυον δὲ καὶ ἀναγραφὰς τούτων, ἃς ἔφασαν τὸν Δία πεποιῆσθαι καθ´ ὃν καιρὸν ἔτι κατ´ ἀνθρώπους ὢν ἱδρύσατο τὸ ἱερό»

Ἐν ὀλίγοις ἀκόμα καὶ στὴν Παγχαία, νῆσον τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης, ὑπῆρχαν ἑλληνικὲς ἐπιγραφὲς ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ βασίλευε τὴν οἰκουμένη ὁ Ζεύς.

36. Καὶ ὁ Βάρρων (3,444) ἀναφέρει ὅτι ἡ ἱέρεια τῆς Κύμης στὴν Ἰταλία ἔγραφε ἐπὶ φύλλων φοίνικος (βλ. φοινίκεια γράμματα).

37.Τὰ ἴδια γράφει γιὰ γραφὴ ἐπὶ πετάλοις φοίνικος καὶ ὁ Αἰλιανός (Ποικίλη Ἱστορ. ΙΑ, 2) πὼς ὁ Δάρης, ἱερεὺς τοῦ Ἡφαίστου, ἔγραψε Ἰλιάδα πολὺ πρὶν τὸν Ὅμηρο.

38. Ὁ Πλούταρχος ἀναφέρει (Βίοι παράλληλοι, Μαρκέλλου,20) πὼς στὰ ὅπλα τοῦ Μηριόνου, ἑταίρου τοῦ Ἰδομενέους καὶ τοῦ Ὀδυσσέως, ὑπῆρχε ἐγχάρακτη ἀρχαία γραφή!

«ἵδρυμα λέγεται Κρητῶν γενέσθαι τὸ ἱερόν, καὶ λόγχας τινὰς ἐδείκνυσαν καὶ κράνη χαλκᾶ, τὰ μὲν ἔχοντα Μηριόνου, τὰ δ’ Οὐλίξου, τουτέστιν Ὀδυσσέως, ἐπιγραφάς, ἀνατεθεικότων ταῖς θεαῖς»

39. Ἀλλὰ καὶ ὁ Πλάτων στὸν Κριτία (119) γράφει πὼς ἀκόμα καὶ ὁ Ποσειδῶν τὶς ἐντολὲς του τὶς ἔδινε γραπτῶς :

«ἡ δὲ ἐν ἀλλήλοις ἀρχὴ καὶ κοινωνία κατὰ ἐπιστολὰς ἦν τὰς τοῦ Ποσειδῶνος ( = ἡ μεταξύ τους ἐπικοινωνία ἦταν κατὰ τὶς γραπτὲς εντολὲς τοῦ Ποσειδῶνος), ὡς ὁ νόμος αὐτοῖς ΠΑΡΕΔΩΚΕΝ καὶ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ὑπὸ τῶν ΠΡΩΤΩΝ ἐν στήλῃ ΓΕΓΡΑΜΜΕΝΑ»

40. Ὁ Στράβων στὰ «Γεωγραφικά» (Γ, 170-171) ὁ ὁποῖος γράφει :

«οἱ δὲ τὰς ἐν τῶι Ἡρακλείωι τῶι ἐν Γαδείροις χαλκᾶς ὀκταπήχεις͵ ἐν αἷς ΑΝΑΓΕΓΡΑΠΤΑΙ τὸ ἀνάλωμα τῆς κατασκευῆς τοῦ ἱεροῦ»

41. Ὁ Πλούταρχος (Θησεύς, 25) ἀναφέρει :

«(Ὁ Θησεὺς) ἐν Ἰσθμῷ στήλην ἔστησεν, ΕΠΙΓΡΑΨΑΣ τὸ διορίζον ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ»

Βέβαια ὁ Στράβων (Γ,171) γράφει πὼς τὴν ἔγραψαν οἱ ἐξελαθέντες Ἴωνες. Σὲ κάθε περίπτωσιν, ὅπως γράφει καὶ ὁ Μιστριώτης (Β,20) οἱ ἐπιγραφὲς εἶναι πολὺ ἀρχαῖες!

42. Ὁ Σουΐδας γράφει γιὰ τὸν Μουσαῖο (ὁ ὁποῖος εἶχε ἀξίωμα στὰ Ἐλευσίνια Μυστήρια, τὴν ἐποχὴ ποὺ ὁ Ἡρακλῆς ἔκανε ἀκόμα τοὺς ἄθλους του! ) :

«Μουσαῖος, Θηβαῖος Θαμύρα υἰὸς γεγονὼς πολλῷ πρὸ τῶν Τρωικῶν ΕΓΡΑΨΕ μέλη καὶ ἄσματα»

43. Ἡ Μαριάννα Μὰκ Ντόναλντ ἔχει καταχωρίσει στὸ λῆμμα «ΙΒΥΚΟΣ» στὸ TLG (1α, 49) :

«Δίκτυς (ὑπογραφεὺς/γραμματεὺς τοῦ Ἰδομενέως) ἱστορικὸς ΕΓΡΑΨΕ ἐφημερίδα Τρωικοῦ διακόσμου»

44. Ὁ Ἀθανάσιος Σταγειρίτης ἀναφέρει ἀκόμα (Ὠγυγία,Β’,372) πὼς ὁ Μίνως εἶχε κάποιον Μάρναν γραμματικόν, ὁ ὁποῖος τὸν βοηθοῦσε στὴν συγγραφὴ καὶ στὴν σύνταξιν τῶν νόμων.

45. Ἀναφέρεται ἐπισης ὅτι στὸ Μαντεῖον τῶν Δελφῶν ὑπῆρχε ἀγγεῖον μὲ χαραγμένη τὴν ἑξῆς ἐπιγραφή :

«Ἀμφιτρύων μ’ ἀνέθηκε λαβὼν ἀπὸ Τηλεβοάων»

(Ὁ Τηλεβόας ἦταν ἐγγονὸς τοῦ αὐτόχθονος Λέλεγος).

46. Ὁ Διονύσιος ὁ Θρᾶξ (μαθητὴς τοῦ Ἀριστάρχου, Β’αἰ. π.Χ.) ἀναφέρει πὼς ἡ γραμματικὴ ἦταν ἐν χρήσει στὴν Ἑλλάδα πρὸ τοῦ Τρωικοῦ πολέμου, γεγονὸς ποὺ τὸ παραδέχεται καὶ ὁ σχολιαστὴς τῆς γραμματικῆς ποὺ γράφει :

«Διττὴ δέ ἐστιν ἡ γραμματική…Ἡ μὲν γάρ περὶ τοὺς χαρακτῆρας καὶ τὰς τῶν στοιχείων ἐκφωνήσεις καταγίνεται,ἥτις καὶ γραμματικὴ λέγεται παλαιά, ΟΥΣΑ καὶ ΠΡΟ ΤΩΝ ΤΡΩΙΚΩΝ, ἡ δε περὶ τὸν ἑλληνισμόν, ἥτις καὶ νεωτέρα ἐστίν,ἀρξαμένη μεν ἀπὸ Θεαγένους, τελεσθεῖσα δε παρὰ τῶν περιπατητικῶν, παρ’ Ἐξιφάνους τε καὶ Ἀριστοτέλους»

47. Ἕνας ἄλλος σχολιαστὴς τοῦ Διονυσίου τοῦ Θρακός, στηριζόμενος στὴν γνώμη τοῦ Σμυρναίου ἱστορικοῦ Ἀσκληπιάδου, ἀλλὰ καὶ τοῦ Διοδώρου, καὶ τοῦ Ἀπίωνος, γράφει:

«οὐκ ἄλλοις χαρακτῆρσι χρώμεθα τῶν στοιχείων, ἀλλὰ τοῖς ἰωνικοῖς, ώς μεν Ἀσκληπιάδης ὁ Σμυρναῖος λέγει, διὰ τὸ κάλλος καὶ ὅτι πλεῖστα τῶν συγγραμμάτων, τούτοις ἐγέγραπτο τοῖς χαρακτῆρσιν.

Ὡς δε Διόδωρος καὶ Ἀπίων ἐν τῷ περὶ τῶν στοιχείων, ὅτι πλεῖστοι συγγραφεῖς καὶ ποιηταὶ ἀπὸ τῆς ‘Ἰωνίας, τούτοις τοῖς τύποις ἐχρήσαντο»

48. Ἄλλος σχολιαστὴς τοῦ Διονυσίου τοῦ Θρακὸς ἀναφέρει πὼς τὰ γράμματα λέγονται «ἰωνικά» γιατὶ τὰ σχεδίασαν οἱ Ἴωνες :

«οἷς δε νῦν χρώμεθα ἡμεῖς, εἰσὶν ἰωνικά,

διὰ τὸ ἀρχαιοτάτην εἶναι τὴν Ἰάδα τῶν ἄλλων διαλέκτων,

καὶ αὐτὴν πρώτην τῶν ἄλλων τοὺς ἑλληνικοὺς εὑρεϊν τύπους»

49. Καὶ ὁ ἱστορικὸς Δωσιάδης, ὁ ὁποῖος κατήγετο ἀπὸ τὴν Κρήτη, στὸ ἔργον του «Κρητικά», ὅπου πραγματεύεται τὴν τοπικὴ ἱστορία τῆς Κρήτης, ΑΠΟΔΙΔΕΙ ΤΗΝ ΕΥΡΕΣΙΝ ΤΟΥ ΑΛΦΑΒΗΤΟΥ ΣΤΟΥΣ ΚΡΗΤΕΣ. Καθῶς τὸ πρωτότυπον ἔργον «ἀπωλέσθη» τὶς πληροφορίες μᾶς τὶς παρέχουν ὁ Ἀθήναιος καὶ ὁ Πλίνιος.

50. Ὁ Φιλόστρατος γράφει («Βίος ἈπολλωνίουΤυανέως», Β,8,9) πὼς στοὺς Δελφοὺς ὑπῆρχε ἀνάθημα «ἐξ ἀργύρου ἰνδικοῦ» ποὺ ἔγραφε :

«Διόνυσος ὁ Σεμέλης καὶ Διός,

ἀπὸ Ἰνδῶν, Ἀπόλλωνι Δελφῶν»

(Ὑπενθυμίζεται πὼς ἡ Σεμέλη ἦταν κόρη τοῦ Κάδμου)

51. Καὶ ὁ Ἀθήναιος («Δειπνοσοφιστές», ΣΤ, 21) διασώζει πὼς ὑπῆρχαν ἐπιγραφὲς ἐπὶ Τρωικοῦ πολέμου :

«ἐπὶ δὲ τρίποδος, ὃς ἦν εἷς τῶν ἐπὶ Πατρόκλῳ ἄθλων τεθέντων:

χάλκεός εἰμι τρίπους, Πυθοῖ δ᾽ ἀνάκειμαι ἄγαλμα.

καὶ μ᾽ ἐπὶ Πατρόκλῳ θῆκεν πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς :

Τυδείδης δ᾽ ἀνέθηκε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης,

νικήσας ἵπποισι παρὰ πλατὺν Ἑλλήσποντον.»

52.Βεβαίως ὑπάρχουν καὶ πρόσφατα στοιχεῖα-εὑρήματα ποὺ ἀποδεικνύουν πὼς ἡ γραφὴ εἶναι ἀπὸ πολὺ παλαιὰ γνωστὴ στοὺς Ἕλληνες… Ὅπως τὸ ὄστρακο ποὺ ηὑρέθη στὰ Γιοῦρα τῆς Ἁλοννήσου ἀπὸ τὸν Ἀδ. Σαμψὼν καὶ τὸ ὁποῖον χρονολογεῖται τουλάχιστον τὸ 5.500 π.Χ. Στὴν ἐπιφάνειά του διακρίνονται τὰ γράμματα Α,Υ,Δ (ΑΥΔΗ =φωνή)

53. Ἡ πινακίδα τοῦ Δισπηλιοῦ τῆς Καστοριᾶς, στὶς ἀνασκαφὲς ὑπὸ τὸν Γ. Χουρμουζιάδη, τὸ 1993, ποὺ συμβατικῶς χρονολογεῖται τὸ 5250 π.Χ.

54. Τὰ πλακίδια τοῦ Ῥαμσή τοῦ Γ’ (ποὺ συμβατικῶς χρονολογεῖται τὸν 12ο αἰ. π.Χ), τὰ ὁποῖα βρέθηκαν στὸ Κάιρο καὶ στὴν μία πλευρὰ φέρουν τὴν ἐπίσημη σφραγίδα τοῦ Ῥαμσὴ καὶ στὴν ἄλλη ἔχουν ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ!

55. Καὶ γι’αὐτὸ καταλήγει ὁ Διογένης ὁ Λαέρτιος (Βίοι Φιλοσόφων, Α,3) νὰ διαμαρτύρεται πὼς προσάπτουν στοὺς βαρβάρους τὰ κατορθώματα τῶν Ἑλλήνων:

«Λανθάνουσι δ’ αὑτοὺς τὰ τῶν Ἑλλήνων κατορθώματα, ἀφ’ ὧν μὴ ὅτι γε φιλοσοφία, ἀλλὰ καὶ γένος ἀνθρώπων ἦρξε, βαρβάροις προσάπτοντες»

56. Ὅπως καὶ ὁ Γεώργιος Χοιροβοσκός ποὺ μὲ ἀγανάκτησιν γράφει (TLG, σελ. 340) :

«Ἄτοπον γάρ τόν θεμέλιον τῆς Ἑλληνικῆς Διαλέκτου, βαρβάρων εὑρήματα λέγειν»

Καὶ γράφει ὁ Πλούταρχος στὸ «Περὶ Ἡροδότου κακοηθείας», (854e) κάτι ποὺ ἁρμόζει σὲ ὅσα ψέμματα διδάσκονται ἀνερυθριάστως σήμερα στὰ σχολεῖα καὶ παγιώνονται ὡς ἱστορία:

«οἶμαι προσήκειν ἡμῖν, ἀμυνομένοις ὑπὲρ τῶν προγόνων ἅμα καὶ τῆς ἀληθείας, κατ´ αὐτὸ τοῦτο τῆς γραφῆς τὸ μέρος· ἐπεὶ τά γ´ ἄλλα ψεύσματα καὶ πλάσματα βουλομένοις ἐπεξιέναι πολλῶν ἂν βιβλίων δεήσειεν»

…νομίζω πὼς ἀνήκει εἰς ἡμᾶς νὰ ὑπερασπίσωμεν τοὺς προγόνους μας καὶ τὴν ἀληθείαν, ἐξελέγχοντες ΜΟΝΟΝ ΤΑ ΚΑΤ’ΑΥΤΩΝ ΓΡΑΦΕΝΤΑ, γιατὶ ἄν ἀποφασίσουμε νὰ ἐξετάσουμε τὰ ψέμματα καὶ τὰ ἐπίπλαστα θὰ χρειαστοῦν πολλὰ βιβλία.

https://www.facebook.com/profile.php?id=100061091013707