Στο Foreign Affairs, την εφημερίδα του ισχυρού αμερικανικού think tank Council on Foreign Relations, εμφανίστηκε ένα άρθρο με τον ξεκάθαρο τίτλο « Η Ευρώπη – αλλά όχι το ΝΑΤΟ – πρέπει να στείλει στρατεύματα στην Ουκρανία », η εισαγωγή του οποίου δεν ήταν λιγότερο σαφής:

«Για να σταματήσει η προέλαση της Ρωσίας, το Κίεβο χρειάζεται περισσότερα στρατεύματα επί τόπου»

Αν και οι τρεις συγγραφείς δεν είναι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι των ΗΠΑ, σίγουρα συγκαταλέγονται μεταξύ των βαρέων βαρών μεταξύ των επιρροών της πολιτικής των ΗΠΑ, έχοντας εργαστεί σε διάφορες δεξαμενές σκέψης των ΗΠΑ. Αυτοί είναι ο συνταγματάρχης α. D. Alex Crowther, ενεργός αντισυνταγματάρχης της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, Jahara Matisek και Phillips O’Brien του Πανεπιστημίου του St. Andrews.

Και το αίτημά τους είναι σαφές: τα κράτη της ΕΕ να στείλουν στρατεύματα στην Ουκρανία, χωρίς τις ΗΠΑ, δηλαδή χωρίς το ΝΑΤΟ.

Οι πολεμοκάπηλοι των ΗΠΑ συζητούν διάφορες επιλογές και πώς μπορούν να πείσουν τους Ευρωπαίους, που πιθανώς σημαίνει τόσο το κοινό όσο και τους Ευρωπαίους πολιτικούς, να στείλουν επιτέλους στρατεύματα στην Ουκρανία.

Ως ένα είδος «μεταχείρισης», προτείνεται να σταλούν στρατεύματα σε «μη πολεμικές αποστολές», επειδή αυτό είναι «πιο εύκολο να πουληθεί στις περισσότερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες».

Αλλά φυσικά συζητείται επίσης η πιθανότητα μάχιμων αποστολών, για παράδειγμα η ανάληψη διοίκησης της ουκρανικής αεράμυνας, συμπεριλαμβανομένης της ευρωπαϊκής επάνδρωσης των ουκρανικών συστημάτων αεράμυνας, ή αεροπορικών περιπολιών «κατά μήκος των ουκρανικών συνόρων»… «όπου δεν υπάρχουν ρωσικά στρατεύματα που σταθμεύουν, όπως η ακτή της Μαύρης Θάλασσας και στα σύνορα με τη Λευκορωσία και την Υπερδνειστερία».

Υπάρχει μόνο ένα πράγμα που πρέπει να αποφευχθεί κατά τη γνώμη των αμερικανών αφροκεφαλών: η συμμετοχή των ΗΠΑ στον πόλεμο και κατά συνέπεια του ΝΑΤΟ.

Σε απλή γλώσσα, οι στρατηγοί των ΗΠΑ προτείνουν ότι, εφόσον ο αγώνας των ΗΠΑ εναντίον της Ρωσίας μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό δεν λειτούργησε, θα πρέπει επίσης να πολεμήσουν μέχρι τον τελευταίο Ευρωπαίο εναντίον της Ρωσίας.

Το άρθρο στο Foreign Affairs έχει ξεκάθαρη αποστολή. Σκοπός του είναι να πείσει τους αναγνώστες ότι οι ευρωπαϊκές χώρες στέλνουν στρατεύματα στην Ουκρανία. Αποδέκτες τέτοιων άρθρων είναι πολιτικοί από τις ΗΠΑ, την ΕΕ και φυσικά τα δυτικά ΜΜΕ.

Η ιδέα είναι να τους πείσουμε για την ιδέα, αν και το πρόβλημα είναι ότι χρειάζεστε διαφορετικά επιχειρήματα, γιατί το να υποστηρίξετε έναν Αμερικανό πολιτικό να υποστηρίξει την ιδέα να αφήσουμε τους Ευρωπαίους να πεθάνουν για τα συμφέροντα των ΗΠΑ είναι πολύ πιο εύκολο και απαιτεί διαφορετικά επιχειρήματα από ό,τι μεταξύ των Ευρωπαίων πολιτικών και μεσο ΜΑΖΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ.

Θα αναφερθώ πρώτα σε μερικές από τις δηλώσεις του άρθρου και μετά θα μεταφράσω πλήρως το άρθρο για να αποφασίσετε αν συμφωνείτε με τις εκτιμήσεις μου ή όχι.

Η παλιά ιστορία με τη Σοβιετική Ένωση

Στο άρθρο οι «ειδικοί» γράφουν:

«Δεν υπάρχει λόγος να περιμένουμε από τον Πούτιν να σταματήσει στην Ουκρανία. έχει ήδη πει ότι όλες οι πρώην σοβιετικές δημοκρατίες πρέπει να επιστραφούν στη Ρωσία.

Τα κράτη της Βαλτικής μπορεί να είναι τα επόμενα, ακολουθούμενα από τη Φινλανδία και την Πολωνία, που ήταν πριγκιπάτα εντός της προ-σοβιετικής ρωσικής αυτοκρατορίας».

Αυτή η δήλωση είναι ένα ψέμα από την αρχή μέχρι το τέλος.

Τόσο τολμηρά που το Foreign Affairs άλλαξε στη συνέχεια το μέρος και πρόσθεσε το ακόλουθο πλαίσιο πληροφοριών στο τέλος του άρθρου:

«Η ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΠΡΟΣΑΡΤΗΘΗΚΕ (22 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2024)
Μια προηγούμενη έκδοση αυτού του άρθρου ανέφερε εσφαλμένα ότι ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν είχε δηλώσει ότι όλες οι πρώην σοβιετικές δημοκρατίες πρέπει να επιστραφούν στη Ρωσία.

Στην τρέχουσα έκδοση το τμήμα έχει αλλάξει και τώρα διαβάζει:

«Δεν υπάρχει λόγος να περιμένουμε ότι ο Πούτιν θα σταματήσει με την Ουκρανία.

Ο ίδιος χαρακτήρισε την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης «τη μεγαλύτερη γεωπολιτική καταστροφή» του 20ου αιώνα και θρηνούσε που «δεκάδες εκατομμύρια συμπολίτες και συμπατριώτες μας βρίσκονται εκτός ρωσικού εδάφους».

Η δήλωση ότι ο Πούτιν έχει επαναλάβει συχνά ότι η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ήταν «η μεγαλύτερη γεωπολιτική καταστροφή του 20ου αιώνα» πρέπει πάντα να αναφέρεται πλήρως, αλλά αυτό δεν γίνεται στη Δύση γιατί ο Πούτιν δεν ζητά ποτέ την επιστροφή του πρώην Σοβιετικά εδάφη, αλλά εξηγεί ότι ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης, δεκάδες εκατομμύρια Ρώσοι (αλλά και πολίτες των πρόσφατα ανεξάρτητων κρατών) χωρίστηκαν από τους φίλους και τους συγγενείς τους με νέα σύνορα.

Πολλοί χρειάστηκαν ξαφνικά βίζα για να επισκεφτούν τους γονείς ή τα παιδιά τους.

Στην πραγματικότητα, οι Γερμανοί ειδικότερα θα πρέπει να καταλάβουν τι καταστροφή είναι αυτή, γιατί τότε οι Γερμανοί μιλούσαν για τη διχοτόμηση της Γερμανίας με τον ίδιο τρόπο και με τα ίδια επιχειρήματα για χωρισμό οικογενειών και φίλων.

Η δήλωση του Πούτιν αφορά το γεγονός ότι ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης, φίλοι, και ιδιαίτερα στενοί συγγενείς, χωρίστηκαν ξαφνικά μεταξύ τους με σύνορα και συχνά ξαφνικά χρειάζονταν βίζα για να επισκεφτούν τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Αλλά στη Δύση, η δήλωση του Πούτιν χρησιμοποιείται επανειλημμένα για να δημιουργήσει τον μύθο ότι ο Πούτιν θέλει πίσω την παλιά Σοβιετική Ένωση, παρόλο που ο Πούτιν λέει ρητά το αντίθετο κάθε φορά που μιλάει γι’ αυτό.

Επομένως, ο υπαινιγμός ότι ο Πούτιν θέλει πίσω τη Σοβιετική Ένωση δεν μπορεί να λείπει από αυτό το άρθρο των Εξωτερικών Σχέσεων, γιατί οι αναγνώστες υποτίθεται ότι είναι προετοιμασμένοι για το γεγονός ότι η Ρωσία είναι κακιά και ιμπεριαλιστική.

Δεν πρέπει βέβαια να λείπει αυτό το τυπικό ψέμα της δυτικής αφήγησης.

Πολεμική χρήση ή όχι;

Το ερώτημα εάν τα ευρωπαϊκά στρατεύματα θα πρέπει να συμμετέχουν σε πολεμικές επιχειρήσεις στην Ουκρανία καταλαμβάνει κάποιο χώρο στο άρθρο.

Οι συγγραφείς σημειώνουν ότι είναι ευκολότερο να πειστούν οι Ευρωπαίοι να στείλουν στρατεύματα στην Ουκρανία εάν τους πουν ότι τα στρατεύματά τους δεν θα λάβουν μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις.

Αλλά οι συγγραφείς δεν κρύβουν το γεγονός ότι θα προτιμούσαν οι Ευρωπαίοι να πολεμήσουν ενεργά εναντίον της Ρωσίας.

Η πιθανότητα ότι οι Ευρωπαίοι στρατιώτες θα πρέπει να αναλάβουν και να διοικήσουν την αεράμυνα των ουκρανικών πόλεων αναφέρεται ως μια πιθανότητα να μην επιτραπεί στους ευρωπαϊκούς στρατιώτες να συμμετάσχουν σε μάχιμες αποστολές.

Σύμφωνα με τους συγγραφείς, δεν θα πυροβολούσαν Ρώσους, γιατί δεν υπάρχουν ρωσικά αεροσκάφη στην ουκρανική ενδοχώρα, παρά μόνο ρωσικοί πύραυλοι.

Και το γεγονός ότι οι Ευρωπαίοι καταρρίπτουν ρωσικούς πυραύλους, σύμφωνα με τους Αμερικανούς έξυπνους, δύσκολα θα έβλεπε τη Ρωσία να συμμετέχει στον πόλεμο.

Ο καθένας μπορεί να το σκέφτεται όπως θέλει, αλλά αυτό το μέρος του άρθρου δείχνει πόσο ανέντιμοι είναι οι συγγραφείς απέναντι στους Ευρωπαίους.

Αυτοί οι Ευρωπαίοι στρατιώτες θα ήταν σε μάχη, επειδή ο ρωσικός στρατός πυροβολεί την αεράμυνα της Ουκρανίας.

Και αν ρωσικοί πύραυλοι βομβαρδίσουν ένα γαλλικό ή πολωνικό πλήρωμα σε ένα σύστημα Patriot κοντά στο Κίεβο, πώς θα γινόταν αυτό σε αυτές τις χώρες;

Αυτό θα οδηγούσε σε μια κλιμάκωση, την οποία οι συγγραφείς γνωρίζουν και θέλουν πολύ καλά, γιατί αυτό θα μείωνε τις αναστολές των ευρωπαίων πολιτικών να στείλουν τα στρατεύματά τους στο μέτωπο, σύμφωνα με τη γραμμή του “Κοίτα, οι κακοί Ρώσοι καταρρίπτουν τους στρατιώτες μας!” αυξάνουν.

Μέχρι τον τελευταίο Ευρωπαίο

Ενώ οι συγγραφείς στο άρθρο τους εξετάζουν τις διάφορες δυνατότητες για μάχιμες αποστολές που θα μπορούσαν να εκτελέσουν οι Ευρωπαίοι στρατιώτες στην Ουκρανία, αναφέρουν επίσης πάντα πόσους Ουκρανούς στρατιώτες θα απελευθέρωνε αυτό για ανάπτυξη στο μέτωπο επειδή οι Ευρωπαίοι θα αναλάμβαναν τα καθήκοντά τους.

Όποιος διαβάσει προσεκτικά αυτό το μέρος του αμερικανικού άρθρου θα δει ότι η δήλωση του Πούτιν ότι οι ΗΠΑ πολεμούν στην Ουκρανία μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό είναι δυστυχώς απολύτως σωστή. Επιπλέον, το άρθρο δείχνει ότι οι συγγραφείς θα ήθελαν επίσης να πολεμήσουν μέχρι τον τελευταίο Ευρωπαίο όταν υπολογίζουν ότι η Ρωσία υποτίθεται ότι δεν έχει καμία πιθανότητα εναντίον της Ευρώπης επειδή η Ευρώπη έχει πολύ μεγαλύτερο πληθυσμό από τη Ρωσία.

Για ανθρώπους σαν τους συντάκτες του άρθρου, οι ανθρώπινες ζωές δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα.

Μπλεφ Πούτιν;

Στη συνέχεια, το άρθρο φτάνει σε ένα σημείο όπου οι συγγραφείς συμπεραίνουν από όλα όσα ειπώθηκαν ότι ο Πούτιν υποτίθεται ότι φοβάται πολύ έναν πόλεμο με τα κράτη της Ευρώπης. Προσοχή, οι συγγραφείς δεν γράφουν τίποτα για πόλεμο μεταξύ ΝΑΤΟ, δηλαδή ΗΠΑ, εναντίον της Ρωσίας.

Οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να το κάνουν μόνοι τους.

Και επειδή ο Πούτιν υποτίθεται ότι φοβάται πολύ τους Ευρωπαίους, οι συγγραφείς συνιστούν την ανάπτυξη ευρωπαϊκών στρατευμάτων πίσω από τον Δνείπερο, ο οποίος ρέει μέσω της Ουκρανίας από βορρά προς νότο, και κοντά στην Οδησσό.

Αν τα ρωσικά στρατεύματα προχωρούσαν, θα φοβόντουσαν να πυροβολήσουν τα ευρωπαϊκά στρατεύματα, ενώ τα ευρωπαϊκά στρατεύματα -σύμφωνα με τους συγγραφείς- θα είχαν κάθε δικαίωμα στον κόσμο να πυροβολούν τους Ρώσους γιατί οι Ευρωπαίοι θα αμύνονταν μόνο τους εαυτούς τους.

Εν ολίγοις, σύμφωνα με τους συγγραφείς, ο Πούτιν μπλοφάρει και η απλή παρουσία Ευρωπαίων στρατιωτών στην Ουκρανία θα εμπόδιζε τη ρωσική προέλαση, επειδή ο Πούτιν υποτίθεται ότι φοβάται τόσο πολύ ότι δεν θα επέτρεπε να πυροβοληθούν εναντίον των Ευρωπαίων.

Ο Πούτιν θέλει να επιτεθεί στο ΝΑΤΟ;

Σε αυτό το σημείο του άρθρου, κάθε σκεπτόμενος αναγνώστης θα πρέπει να αναρωτηθεί: Τι τώρα;;;!

Για υπενθύμιση, στην αρχή του άρθρου υπήρχε αυτός ο ισχυρισμός:

«Δεν υπάρχει λόγος να περιμένουμε ότι ο Πούτιν θα σταματήσει με την Ουκρανία»

Μετά την Ουκρανία, ο Πούτιν φέρεται να θέλει να επιτεθεί σε ευρωπαϊκές χώρες.

Αλλά τώρα μαθαίνουμε από τους συγγραφείς ότι ο Πούτιν υποτίθεται ότι φοβάται τόσο πολύ τους Ευρωπαίους που δεν θα πυροβολούσε καν τα στρατεύματά τους στην Ουκρανία.

Φοβάται ο Πούτιν τους Ευρωπαίους και επομένως δεν θα πυροβολούσε καν τους στρατιώτες τους στην Ουκρανία ή ο Πούτιν δεν φοβάται τους Ευρωπαίους και θέλει να επιτεθεί σε ευρωπαϊκές χώρες μετά την Ουκρανία;

Μπορείτε να καταλάβετε από αυτό και τα επόμενα μέρη του άρθρου ότι απευθύνεται στους Ευρωπαίους αναγνώστες το αργότερο από εδώ, σύμφωνα με τη φράση «οι Ρώσοι δεν είναι τόσο δυνατοί, ο Πούτιν μπλοφάρει, εσείς οι Ευρωπαίοι μπορείτε να στείλετε στρατεύματα στην Ουκρανία χωρίς να ανησυχείτε. , θα είναι τόσο άσχημο.

Ο «δεύτερος ισχυρότερος στρατός στην Ουκρανία»

Αυτό συνεχίζεται με το ίδιο σύνθημα, καθώς οι συγγραφείς ισχυρίζονται στη συνέχεια ότι ο ρωσικός στρατός, κάποτε πιθανώς ο ισχυρότερος στην Ευρώπη, έχει τώρα αποδυναμωθεί τόσο πολύ από τις υψηλές απώλειες που είναι μόνο ο «δεύτερος ισχυρότερος στρατός στην Ουκρανία».

Αυτό είναι ενδιαφέρον γιατί αυτό θα σήμαινε ότι ο ουκρανικός στρατός είναι πλέον ισχυρότερος από τον ρωσικό.

Και αυτό εγείρει αμέσως ένα ερώτημα: Εάν ισχύει αυτό, τότε γιατί χρειάζεται να σταλούν Ευρωπαίοι στρατιώτες στην Ουκρανία;

Τότε ο ουκρανικός στρατός θα έπρεπε να αντιμετωπίσει μόνος του τους Ρώσους.

Αυτό δείχνει επίσης ότι το άρθρο είναι καθαρή προπαγάνδα που σκοπό έχει να πείσει τους Ευρωπαίους να στείλουν επιτέλους τους στρατιώτες τους στην Ουκρανία για να πεθάνουν και αυτοί για τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Όχι άρθρο 5

Και οι συγγραφείς το λένε και πάλι πολύ ξεκάθαρα στο τέλος του άρθρου, γιατί εξηγούν ότι δεν θα ενεργοποιούσε το Άρθρο 5 της Συνθήκης του ΝΑΤΟ εάν η Ρωσία πυροβολούσε μάζες Ευρωπαίων στρατιωτών στην Ουκρανία.

Σε απλή γλώσσα, αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ (και όλες οι χώρες του ΝΑΤΟ που δεν είναι αρκετά ανόητες για να στείλουν στρατιώτες στην Ουκρανία) θα ήταν μια χαρά.

Οι χώρες που στέλνουν στρατιώτες στην Ουκρανία και έτσι καταλήγουν σε πόλεμο με τη Ρωσία δεν θα μπορούσαν να βασιστούν στην υποστήριξη του ΝΑΤΟ.

Οι συγγραφείς γράφουν κυριολεκτικά:

«Και δεδομένου ότι οι ευρωπαϊκές δυνάμεις θα επιχειρούσαν εκτός του πλαισίου και του εδάφους του ΝΑΤΟ, τυχόν απώλειες δεν θα πυροδοτούσαν μια απάντηση του Άρθρου 5 και θα έφερναν τις ΗΠΑ σε δράση.

Ο αντίπαλος της Ρωσίας δεν θα ήταν το ΝΑΤΟ, αλλά ένας συνασπισμός ευρωπαϊκών κρατών που θα επιδίωκε μια ισορροπία ενάντια στον γυμνό ρωσικό ιμπεριαλισμό».

Λοιπόν, τώρα διαβάσατε την ερμηνεία μου για αυτό το άρθρο, το οποίο απευθύνεται στους δυτικούς φορείς λήψης αποφάσεων και στους συμβούλους τους και το οποίο υποστηρίζει την αποστολή Ευρωπαίων στρατιωτών στην Ουκρανία.

Αυτό μας φέρνει στο ίδιο το άρθρο , το οποίο μετέφρασα για να αποφασίσετε μόνοι σας αν καταλήγετε στα ίδια συμπεράσματα με εμένα.

Έναρξη μετάφρασης:

Η Ευρώπη – αλλά όχι το ΝΑΤΟ – θα πρέπει να στείλει στρατεύματα στην Ουκρανία

Για να σταματήσει την προέλαση της Ρωσίας, το Κίεβο χρειάζεται περισσότερα στρατεύματα στο έδαφος

Ένα ταμπού έχει σπάσει στην Ευρώπη. Μόλις πριν από λίγους μήνες, θα ήταν αδιανόητο για τους Ευρωπαίους ηγέτες να προτείνουν την αποστολή ευρωπαϊκών στρατευμάτων στην Ουκρανία.

Όμως, στις 26 Φεβρουαρίου, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν είπε ότι η αποστολή ευρωπαϊκών στρατευμάτων στην Ουκρανία «δεν μπορεί να αποκλειστεί».

Ο Φινλανδός υπουργός Άμυνας και ο Πολωνός υπουργός Εξωτερικών υπαινίχθηκε ότι οι δυνάμεις των χωρών τους θα μπορούσαν να αποβιβαστούν στην Ουκρανία.

Αυτές οι δηλώσεις, σε συνδυασμό με την υπάρχουσα υποστήριξη για τέτοια μέτρα στα κράτη της Βαλτικής, δείχνουν ότι υπάρχει ένα αυξανόμενο μπλοκ χωρών ανοιχτό στην άμεση ευρωπαϊκή επέμβαση στον πόλεμο.

Αυτές οι εκρηκτικές δηλώσεις οφείλονται στη μεταβαλλόμενη δυναμική της σύγκρουσης.

Η συζήτηση στο Κογκρέσο των ΗΠΑ σχετικά με την παροχή στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία ήταν μια καταστροφή.

Οι μήνες δισταγμών στην Ουάσιγκτον έχουν απογοητεύσει τους Ευρωπαίους και έδωσε στη Μόσχα ελπίδα ότι η αποφασιστικότητα της Δύσης να υποστηρίξει το Κίεβο παραπαίει.

Οι ρωσικές δυνάμεις – υποστηριζόμενες από εξοπλισμό από την Κίνα, το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα – εκμεταλλεύτηκαν το χάσμα στη στρατιωτική υποστήριξη των ΗΠΑ προς την Ουκρανία αυξάνοντας τις επιθέσεις τους σε πολίτες και μη στρατιωτικές υποδομές.

Στις αρχές Απριλίου, γνωρίζοντας ότι η Ουκρανία είχε ξεμείνει από αντιαεροπορικά πυρομαχικά, η Ρωσία εξαπέλυσε μια πυραυλική επίθεση που κατέστρεψε το μεγαλύτερο εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας στην περιοχή του Κιέβου.

Προηγουμένως, τον Μάρτιο, οι ρωσικές δυνάμεις επιτέθηκαν σε φράγμα στο Ντνίπρο και σε άλλες ηλεκτρικές εγκαταστάσεις γύρω από τη Χερσώνα, αποδυναμώνοντας την ουκρανική βιομηχανία και αυξάνοντας την εξάρτηση της ουκρανικής οικονομίας από το ευρωπαϊκό δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας.

Περαιτέρω ζημιές σε κρίσιμες υποδομές, πυρηνικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής και γεωργική γη θα αυξήσουν δραματικά το κόστος της ανοικοδόμησης, με τους δυτικούς εταίρους της Ουκρανίας πιθανότατα να πληρώσουν μεγάλο μέρος του λογαριασμού.

Καθώς οι ρωσικές δυνάμεις επιταχύνουν την προέλασή τους, υπάρχει πιθανότητα να σπάσουν την ουκρανική άμυνα κατά μήκος του Ανατολικού Μετώπου και να αμφισβητήσουν τον ουκρανικό έλεγχο του Χάρκοβο ή ακόμα και του Κιέβου – μια απειλή για την ασφάλεια που η Ευρώπη δεν μπορεί να αγνοήσει.

Μια ρωσική νίκη στην Ουκρανία θα αποδείκνυε τις ρεβιζιονιστικές φιλοδοξίες του Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν και την πίστη του στην αδυναμία της Δύσης.

Θα επέτρεπε στο Κρεμλίνο να κρατήσει τη Ρωσία σε πολεμική βάση, μια διακοινωνική αντίληψη της κατάκτησης που δεν μπορούσαν να συμβαδίσουν με τις ευρωπαϊκές χώρες.

Δεν υπάρχει λόγος να περιμένουμε από τον Πούτιν να σταματήσει να ασχολείται με την Ουκρανία.

Ο ίδιος χαρακτήρισε την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης «τη μεγαλύτερη γεωπολιτική καταστροφή» του 20ου αιώνα και θρηνούσε που «δεκάδες εκατομμύρια συμπολίτες και συμπατριώτες μας βρίσκονται εκτός ρωσικού εδάφους».

Τα κράτη της Βαλτικής κινδυνεύουν, όπως και η Πολωνία: Πέρυσι, ο πρώην πρωθυπουργός της Ρωσίας και πιστός του Πούτιν Ντμίτρι Μεντβέντεφ αναφέρθηκε στις χώρες της Βαλτικής ως «δικές μας» (δηλαδή ρωσικές) επαρχίες και στην Πολωνία ως «προσωρινά κατεχόμενες» (δηλαδή από το ΝΑΤΟ).

Απειλώντας ότι θα στείλουν στρατεύματα, οι ευρωπαϊκές χώρες προσπαθούν να σπάσουν αυτή την ανησυχητική εξέλιξη.

Ωστόσο, για να αλλάξει πραγματικά η κατάσταση στην Ουκρανία, οι ευρωπαϊκές χώρες πρέπει να κάνουν περισσότερα από το να μιλάνε απλώς για την ανάπτυξη στρατευμάτων. Εάν οι ΗΠΑ συνεχίσουν να καθυστερούν την παροχή βοήθειας, και ειδικά εάν εκλέξουν τον Ντόναλντ Τραμπ ως πρόεδρο τον Νοέμβριο (ο οποίος έχει υποσχεθεί να τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία εντός 24 ωρών, πιθανώς επιτρέποντας στον Πούτιν να διατηρήσει τα παράνομα κέρδη του), η Ευρώπη θα είναι η Ουκρανία μόνο αμυντικός.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν έχουν την πολυτέλεια να αφήσουν την αμερικανική πολιτική δυσλειτουργία να υπαγορεύει την ευρωπαϊκή ασφάλεια.

Πρέπει να εξετάσουν σοβαρά το ενδεχόμενο αποστολής στρατευμάτων στην Ουκρανία για την παροχή υλικοτεχνικής υποστήριξης και εκπαίδευσης, την προστασία των ουκρανικών συνόρων και των ζωτικών υποδομών ή ακόμη και την υπεράσπιση των ουκρανικών πόλεων.

Πρέπει να καταστήσουν σαφές στη Ρωσία ότι η Ευρώπη είναι έτοιμη να προστατεύσει την εδαφική κυριαρχία της Ουκρανίας.

Είναι καλύτερα να αποδεχτούμε την καταστροφική κατάσταση στην Ουκρανία και να κάνουμε κάτι γι’ αυτήν τώρα παρά να ανοίξουμε την πόρτα στη Ρωσία για να επιταχύνει την αυτοκρατορική της προέλαση.

ΑΛΛΑΞΤΕ ΤΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ

Η ιδέα της αποστολής ευρωπαϊκών στρατευμάτων στην Ουκρανία έχει εγείρει προβλέψιμες ενστάσεις.

Το Κρεμλίνο εξοργίστηκε από τις πρόσφατες δηλώσεις του Μακρόν και άλλων που προειδοποιούσαν για πόλεμο – πιθανώς πυρηνικό πόλεμο – με όλη την Ευρώπη.

Η Ουάσιγκτον και το Βερολίνο αντέδρασαν επίσης με οργή. Τόσο η Γερμανία όσο και οι Ηνωμένες Πολιτείες περιόρισαν αυστηρά τη βοήθεια προς την Ουκρανία καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου, φοβούμενοι ότι η Ρωσία θα πραγματοποιούσε τις απειλές της για κλιμάκωση, και επέκριναν δριμύτερα ευρωπαϊκά κράτη για αυτό που θεωρούν ως περιττή πρόκληση.

Το γεγονός ότι το Βερολίνο, η Μόσχα και η Ουάσιγκτον αντέδρασαν τόσο έντονα δείχνει γιατί είναι τόσο σημαντικό να γίνει αυτή η συζήτηση.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν αποδείξει ότι είναι δυνατό να ξεφύγουν από μια μονόπλευρη συζήτηση κλιμάκωσης που μέχρι στιγμής έχει πάει υπέρ της Ρωσίας.

Στο παρελθόν, η Μόσχα απείλησε με κλιμάκωση και το Βερολίνο και η Ουάσιγκτον απάντησαν με λόγια και ενέργειες με στόχο την αποκλιμάκωση – μια δυναμική που εμπόδισε τόσο τη Γερμανία όσο και τις Ηνωμένες Πολιτείες να στείλουν τα πιο προηγμένα πυραυλικά συστήματα που χρειάζεται απεγνωσμένα η Ουκρανία.

Τώρα η Ευρώπη κάνει τις απειλές και η Ρωσία φαίνεται πολύ δυσαρεστημένη.

Πάρα πολλοί πολιτικοί και ειδικοί στις ΗΠΑ και την Ευρώπη επαναλαμβάνουν τα επιχειρήματα του ίδιου του Πούτιν και προειδοποιούν ότι κάθε είδους εξωτερική επέμβαση στην Ουκρανία θα οδηγούσε στον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στην πραγματικότητα, η αποστολή ευρωπαϊκών στρατευμάτων θα ήταν μια φυσιολογική απάντηση σε μια σύγκρουση αυτού του είδους.

Η ρωσική εισβολή έχει ανατρέψει την περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων και η Ευρώπη έχει ζωτικό συμφέρον να διορθώσει αυτή την ανισορροπία.

Ο πιο προφανής τρόπος για να επιτευχθεί αυτό είναι να παρέχουμε σανίδα σωτηρίας στον ουκρανικό στρατό, τον οποίο μπορεί και πάλι να εγκαταλείψουν οι ΗΠΑ, και το καλύτερο σωσίβιο θα ήταν οι Ευρωπαίοι στρατιώτες.

Αν δεν αλλάξει η πολιτική των ΗΠΑ, η Ουκρανία θα χρειαστεί εναλλακτικές πηγές βοήθειας για να συνεχίσει τον αγώνα της – και η Ευρώπη είναι ο φυσικός υποστηρικτής.

ΣΤΕΙΛΤΕ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΜΕΣΑ

Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις θα μπορούσαν να διεξάγουν τόσο μη μάχιμες όσο και μάχιμες επιχειρήσεις για να μειώσουν την πίεση στην Ουκρανία.

Μια αμιγώς μη μαχητική ανάπτυξη θα ήταν η ευκολότερη πώληση στις περισσότερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Οι ευρωπαϊκές ένοπλες δυνάμεις θα μπορούσαν να απαλλάξουν τους Ουκρανούς από υλικοτεχνικά καθήκοντα, όπως η συντήρηση και η επισκευή οχημάτων μάχης.

Παραμένοντας δυτικά του Δνείπερου – ένα φυσικό φράγμα που προστατεύει μεγάλο μέρος της Ουκρανίας από τις ρωσικές προόδους – οι ευρωπαϊκές δυνάμεις θα έδειχναν ότι δεν είναι εκεί για να σκοτώσουν Ρώσους στρατιώτες, αποτρέποντας έτσι την αναπόφευκτη ρωσική κατηγορία για ευρωπαϊκή επιθετικότητα.

Ορισμένα ουκρανικά οχήματα αποστέλλονται ήδη στη Γερμανία, την Πολωνία και τη Ρουμανία για εκτεταμένες επισκευές, αλλά η εκτέλεση αυτής της αποστολής πιο κοντά στην πρώτη γραμμή θα επιταχύνει τη διαδικασία, θα συντομεύσει το χρόνο που ο εξοπλισμός είναι εκτός δράσης και θα απελευθερώσει περισσότερες ουκρανικές δυνάμεις για μάχη αποστολές.

Γάλλοι, Πολωνοί και άλλοι Ευρωπαίοι στρατιωτικοί σύμβουλοι θα μπορούσαν επίσης να παρέχουν θανατηφόρα και μη θανατηφόρα εκπαίδευση στην Ουκρανία για την περαιτέρω επαγγελματισμό του ουκρανικού στρατού.

Εάν ο ουκρανικός στρατός επεκταθεί μέσω περαιτέρω κινητοποίησης το επόμενο έτος – όπως είναι πιθανό – η αυξημένη ικανότητα εκπαίδευσης νέων νεοσύλλεκτων εντός της Ουκρανίας θα είναι ιδιαίτερα χρήσιμη.

Φυσικά, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις θα μπορούσαν να κάνουν περισσότερα από την επισκευή και την εκπαίδευση.

Η πιο περιορισμένη μορφή ευρωπαϊκών πολεμικών επιχειρήσεων θα μπορούσε να παραμείνει δυτικά του Δνείπερου και να έχει αμυντικό χαρακτήρα.

Μια τέτοια αποστολή θα μπορούσε να είναι η ενίσχυση των ουκρανικών δυνατοτήτων αεράμυνας σε αυτή την περιοχή με την ανάπτυξη προσωπικού, την παροχή εξοπλισμού ή ακόμη και την ανάληψη διοίκησης και ελέγχου του ουκρανικού συστήματος αεράμυνας.

Ο κίνδυνος κλιμάκωσης θα ήταν ελάχιστος, καθώς οι ευρωπαϊκές δυνάμεις θα είχαν λίγες πιθανότητες να σκοτώσουν τους Ρώσους στρατιωτικούς πιλότους που εκτόξευαν τα πυρομαχικά τους στην Ουκρανία από τον εναέριο χώρο της Λευκορωσίας και της Ρωσίας.

Αλλά θα βοηθούσαν στην κατάρριψη πυραύλων κρουζ και drones.

Με αυτόν τον τρόπο, οι μπαταρίες αεράμυνας υπό την ευρωπαϊκή καθοδήγηση θα απελευθέρωναν περισσότερα ουκρανικά στρατεύματα για να προστατεύσουν τα στρατεύματα κοντά στις γραμμές του μετώπου, ενώ θα απέτρεπαν τις ρωσικές προσπάθειες να καταστρέψουν βασικές υποδομές και να τρομοκρατήσουν τον ουκρανικό πληθυσμό για να κρύψει αποτελέσματα.

Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις θα μπορούσαν επίσης να αναλάβουν άλλα αμυντικά και ανθρωπιστικά καθήκοντα, όπως η αποναρκοθέτηση και η εξουδετέρωση ρωσικών πυρομαχικών που δεν έχουν εκραγεί.

Το να επιτραπεί στο ουκρανικό προσωπικό να αναλάβει τέτοια καθήκοντα θα βοηθούσε στην προστασία των αμάχων και θα στηρίξει την οικονομική ανάκαμψη της Ουκρανίας καθώς οι αγρότες αγωνίζονται επί του παρόντος να φυτέψουν και να θερίσουν σε χωράφια γεμάτα νάρκες και άλλα πυρομαχικά που δεν έχουν εκραγεί.

Μια άλλη λειτουργία μάχης – η οποία, όπως μια αποστολή αεράμυνας, πιθανότατα δεν θα συναντούσε ρωσικές δυνάμεις – θα ήταν η περιπολία σε τμήματα των ουκρανικών συνόρων όπου δεν υπάρχουν ρωσικά στρατεύματα, όπως η ακτή της Μαύρης Θάλασσας και τα σύνορα με τη Λευκορωσία και την Υπερδνειστερία (α αποσχισθείσα περιοχή στη Μολδαβία, η οποία είναι κατεχόμενη από ρωσικές δυνάμεις).

Η φύλαξη αυτών των πλευρών θα απελευθέρωσε περισσότερους από 20.000 Ουκρανούς στρατιώτες (και τα όπλα και τα πυρομαχικά που μεταφέρουν) για να πολεμήσουν στην πρώτη γραμμή.

Αυτό θα μείωνε επίσης την πιθανότητα να ανοίξει ένα νέο μέτωπο κατά μήκος αυτών των συνόρων, καθώς η Ρωσία θα προσπαθήσει σχεδόν σίγουρα να αποφύγει την επέκταση του πολέμου επιτιθέμενος σε άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις.

Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις θα μπορούσαν επίσης να βοηθήσουν στην ασφάλεια των τριών ουκρανικών λιμένων της Μαύρης Θάλασσας, τα οποία είναι κρίσιμα τόσο για την ουκρανική οικονομία όσο και για την παγκόσμια επισιτιστική ασφάλεια, ανακουφίζοντας έτσι επιπλέον Ουκρανούς στρατιώτες.

Κάθε είδους ευρωπαϊκή επέμβαση στην Ουκρανία θα είχε επίσης συναισθηματικό βάρος.

Η παρουσία ευρωπαϊκών στρατευμάτων θα ανέβαζε το ηθικό του ουκρανικού πληθυσμού και θα τον καθησύχαζε ότι το μέλλον της χώρας τους βρίσκεται στην Ευρώπη.

Τέλος, η Ευρώπη πρέπει να εξετάσει μια άμεση αποστολή μάχης που βοηθά στην προστασία του ουκρανικού εδάφους δυτικά του Δνείπερου.

Η παρουσία ευρωπαϊκών στρατευμάτων όχι μόνο θα μείωνε την επιβάρυνση του ουκρανικού στρατού σε αυτές τις περιοχές, αλλά επίσης θα καθιστούσε απίθανο τα ρωσικά στρατεύματα να προχωρήσουν κατά μήκος του ποταμού, προστατεύοντας έτσι μεγάλο μέρος της Ουκρανίας από την κατάκτηση.

Ένας πιθανός ρωσικός προορισμός είναι η Οδησσός, το κύριο λιμάνι της Ουκρανίας, από το οποίο διέρχεται μεγάλο μέρος των ουκρανικών εξαγωγών. Εάν τα ρωσικά στρατεύματα πλησίαζαν την πόλη, οι κοντινές ευρωπαϊκές δυνάμεις θα είχαν το δικαίωμα να αμυνθούν πυροβολώντας τους στρατιώτες που προελαύνουν.

Θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην αποτροπή μιας ρωσικής επίθεσης που, δεδομένης της στρατηγικής θέσης της Οδησσού, θα μπορούσε να στραγγαλίσει την ουκρανική οικονομία και να τοποθετήσει τις ρωσικές δυνάμεις για μια πιθανή εισβολή στη Μολδαβία. Η Μόσχα θα προσπαθήσει να παρουσιάσει οποιαδήποτε θανατηφόρα απάντηση σε μια ρωσική επίθεση ως ευρωπαϊκή επιθετικότητα, αλλά η Ρωσία θα ήταν υπεύθυνη για οποιαδήποτε κλιμάκωση.

Ο ΠΟΥΤΙΝ ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΠΟΔΙ

Ο κίνδυνος η αποστολή Ευρωπαίων στρατιωτών στην Ουκρανία να οδηγήσει σε κλιμάκωση της σύγκρουσης είναι υπερεκτιμημένος.

Η Ρωσία έχει ελάχιστα περιθώρια για να εντείνει τις συμβατικές της επιθέσεις εκτός εάν χρησιμοποιήσει βιολογικά ή χημικά όπλα.

Έχει ήδη χάσει περισσότερο από το 90 τοις εκατό του προπολεμικού στρατού της, έχει υποστεί εκατοντάδες χιλιάδες απώλειες, έχει καταστρέψει δεκάδες χιλιάδες οχήματα μάχης και έχει χρησιμοποιήσει τα περισσότερα από τα πιο προηγμένα οπλικά της συστήματα σε επιθέσεις στην Ουκρανία.

Οι κυρώσεις έχουν κάνει την παραγωγή ρωσικών όπλων πιο δύσκολη και δαπανηρή, και μετά την αποστολή στρατευμάτων στην Ουκρανία, η Ρωσία έχει μετά βίας αρκετές δυνάμεις για να φυλάξει τα υπόλοιπα μακρά σύνορά της, πόσο μάλλον να πραγματοποιήσει μια σημαντική επιχείρηση εναντίον άλλων ευρωπαϊκών κρατών.

Από τον Ιανουάριο του 2022, ο ρωσικός στρατός θεωρούνταν ευρέως ο δεύτερος ισχυρότερος στρατός μετά τον στρατό των ΗΠΑ.

Σήμερα μπορεί να μην είναι καν ο ισχυρότερος στρατός στην Ουκρανία. Αλλά αν οι Ευρωπαίοι ηγέτες αφήσουν τη Ρωσία να κερδίσει στην Ουκρανία, ο Πούτιν μπορεί να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει πυρηνικές απειλές για να κατακτήσει περισσότερες χώρες χωρίς να προκαλέσει ευρωπαϊκή στρατιωτική απάντηση.

Το πραγματικό ερώτημα είναι εάν η Ρωσία θα χρησιμοποιούσε πραγματικά πυρηνικά όπλα εάν οι ευρωπαϊκές δυνάμεις εισέβαλαν στην Ουκρανία.

Το ερώτημα αυτό τίθεται ήδη, καθώς ειδικές δυνάμεις από δυτικές χώρες επιχειρούν αυτή τη στιγμή στην Ουκρανία.

Η Μόσχα χρησιμοποιεί τακτικά επιθετική ρητορική προς τα μέλη του ΝΑΤΟ, αλλά μέχρι στιγμής όλα γαβγίζουν και δεν έχουν δαγκώσει.

Αποφεύγει την επαφή με τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ και αντ’ αυτού εστιάζει σε γειτονικές χώρες εκτός της συμμαχίας, όπως η Γεωργία και η Ουκρανία, τις οποίες μπορεί να σπρώξει με ασφάλεια.

Ο Πούτιν απείλησε να επιτεθεί στην Πολωνία, τη Ρουμανία και τις χώρες της Βαλτικής το 2014 και τα επόμενα χρόνια απείλησε να εισβάλει στη Φινλανδία και τη Σουηδία επειδή είχαν ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, τη Νορβηγία επειδή φιλοξενούσε επιπλέον αμερικανικά στρατεύματα και την Πολωνία και τη Ρουμανία για τη φιλοξενία εγκαταστάσεων βαλλιστικής πυραυλικής άμυνας , και σε «όλες τις ευρωπαϊκές χώρες» που επέτρεψαν την τοποθέτηση πυραύλων των ΗΠΑ στο έδαφός τους.

Τη τελευταία μιάμιση δεκαετία, το Κρεμλίνο απείλησε να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα ή να διεξαγάγει πολεμικά παιχνίδια που περιλαμβάνουν τη χρήση πυρηνικών όπλων εναντίον της Δανίας, της Πολωνίας, της Σουηδίας, της Ουκρανίας, της Μεγάλης Βρετανίας, των χωρών της Βαλτικής, της ΕΕ στο σύνολό της και, Φυσικά, το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ προσομοιώνουν.

Κάποια στιγμή, οι ευρωπαίοι ηγέτες θα πρέπει να αγνοήσουν το κροτάλισμα του Πούτιν, το οποίο είναι απλώς προπαγάνδα και βασίζεται στην αβάσιμη ιδέα ότι το ΝΑΤΟ θέλει να επιτεθεί ή να εισβάλει στη Ρωσία.

Τελικά, η Ρωσία δεν έχει την πολυτέλεια να πολεμήσει πολλές ευρωπαϊκές χώρες ταυτόχρονα, πόσο μάλλον να ξεκινήσει έναν πυρηνικό πόλεμο.

Είναι ενδεικτικό ότι οι χώρες που είναι πιο πιθανό να γίνουν στόχος πυρηνικής επίθεσης -όσες συνορεύουν με τη Ρωσία, ιδιαίτερα η Πολωνία και τα κράτη της Βαλτικής- ανησυχούν λιγότερο για αυτή την προοπτική και δικαίως φοβούνται την επιθετικότητα από έναν ανακατασκευασμένο ρωσικό συμβατικό στρατό, ο οποίος έχει ενισχυθεί με επιτυχία στην Ουκρανία.

Η Ευρώπη είναι πολύ πιο πλούσια, πιο προηγμένη τεχνολογικά και έχει πολύ μεγαλύτερο πληθυσμό από τη Ρωσία.

Η Μόσχα γνωρίζει ότι δεν μπορεί να κερδίσει προκαλώντας ολόκληρη την ήπειρο και προσπαθεί να αποφύγει την αμερικανική στρατιωτική επέμβαση, η οποία πιθανότατα θα ακολουθούσε εάν οι ρωσικές δυνάμεις εισέβαλαν σε μια χώρα του ΝΑΤΟ και παραβιάσουν το άρθρο 5 του καταστατικού της συμμαχίας θα πυροδοτούσαν.

Αντίθετα, η Ρωσία βασίζει τις ελπίδες της για νίκη σχεδόν εξ ολοκλήρου στην αντιμετώπιση της Ουκρανίας από την Ευρώπη ως χωριστή από την υπόλοιπη ήπειρο. Μέχρι στιγμής, αυτές οι ελπίδες έχουν εκπληρωθεί.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες ανέχθηκαν επιθέσεις στην Ουκρανία που θα είχαν προκαλέσει μια ενιαία ευρωπαϊκή απάντηση, εάν είχαν συμβεί σε άλλο κράτος μέλος του ΝΑΤΟ ή της ΕΕ.

Αυτή η στάση επέτρεψε στη Ρωσία να κλιμακώσει τον πόλεμο στην Ουκρανία, με τη σιγουριά ότι η υπόλοιπη Ευρώπη θα παραμείνει σε απόσταση όπλων.

Η άφιξη των ευρωπαϊκών δυνάμεων στην Ουκρανία θα άλλαζε αυτόν τον υπολογισμό.

Η Μόσχα θα έπρεπε να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο η ευρωπαϊκή κλιμάκωση να καταστήσει τον πόλεμο μη νικητή για τη Ρωσία.

Επιπλέον, μια απάντηση υπό την ηγεσία της Ευρώπης θα υπονόμευε τη ρωσική προπαγάνδα ότι η επέμβαση του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία ήταν απλώς ένα αμερικανικό τέχνασμα για την αποδυνάμωση της Ρωσίας.

Ο ισχυρισμός ότι το ΝΑΤΟ είναι ο επιτιθέμενος σε αυτόν τον πόλεμο είναι ευρέως διαδεδομένος σε πολλά μέρη του κόσμου και εάν η Ευρώπη το αντιμετωπίσει, θα μπορούσε να απομονώσει περαιτέρω τη Μόσχα τόσο διπλωματικά όσο και οικονομικά.

Και δεδομένου ότι οι ευρωπαϊκές δυνάμεις θα επιχειρούσαν εκτός του πλαισίου και του εδάφους του ΝΑΤΟ, τυχόν απώλειες δεν θα πυροδοτούσαν μια απάντηση του Άρθρου 5 και θα έφερναν τις ΗΠΑ σε δράση.

Αντίπαλος της Ρωσίας δεν θα ήταν το ΝΑΤΟ, αλλά ένας συνασπισμός ευρωπαϊκών κρατών που θα αναζητούσε μια ισορροπία ενάντια στον γυμνό ρωσικό ιμπεριαλισμό.

Η Ουκρανία κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί, αλλά χρειάζεται βοήθεια – βοήθεια που οι ευρωπαϊκές χώρες είναι σε θέση και ολοένα και πιο πρόθυμες να παρέχουν.

Αντί να αναγκάσει μια ρωσική κλιμάκωση, μια παρουσία ευρωπαϊκών στρατευμάτων θα ήταν πιο πιθανό να αποτρέψει την εξάπλωση της σύγκρουσης και να αποτρέψει περαιτέρω ζημιές στην οικονομία και τις υποδομές της Ουκρανίας.

Οι ευρωπαίοι ηγέτες δεν χρειάζεται να υποκύψουν στις επιταγές των ολοένα και πιο αναξιόπιστων ΗΠΑ όσον αφορά το πώς θα πρέπει να διεξαχθεί ο αγώνας στην Ουκρανία. Μπορούν και πρέπει να αποφασίσουν μόνοι τους πώς θα εξασφαλίσουν καλύτερα την ελευθερία και την ασφάλεια της ηπείρου.

Η Ευρώπη πρέπει να κάνει ό,τι είναι απαραίτητο για να εξασφαλίσει το δικό της μέλλον, και αυτό ξεκινά με τη διασφάλιση ότι η Ουκρανία θα κερδίσει αυτόν τον πόλεμο.

Τέλος μετάφρασης

Στο νέο μου βιβλίο “Το καρτέλ της Ουκρανίας – Το διπλό παιχνίδι για έναν πόλεμο και η επιχείρηση πολλών εκατομμυρίων δολαρίων της οικογένειας του Προέδρου των ΗΠΑ Μπάιντεν”, αποκαλύπτω με ειλικρίνεια και ουδέτερη τρόπο, βασισμένος σε εκατοντάδες πηγές, στοιχεία και στοιχεία που είχαν κρυφτεί στο παρελθόν για το οικογενειακή επιχείρηση πολλών εκατομμυρίων δολαρίων του προέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν στην Ουκρανία. Δεδομένων των σημερινών γεγονότων, τίθεται το ερώτημα: Είναι πιθανώς πρόθυμη μια μικρή ομάδα άπληστων κερδοσκόπων να μας φέρει στα πρόθυρα ενός τρίτου παγκόσμιου πολέμου για το προσωπικό τους κέρδος;