ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Αυτό το βίντεο παραγωγής James Corbett δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά τον Ιούλιο του 2016 με τίτλο:  The EU is an Imperial Project? Είναι το Brexit πλήγμα για τους ολιγάρχες;

Για να κατανοήσουμε το Ευρωπαϊκό Έργο στο πλήρες ιστορικό του πλαίσιο, πρέπει να γνωρίζουμε την προέλευση και τα κίνητρα για τη συγκρότηση της ΕΕ και τις δυνάμεις που διαμόρφωσαν τη γραφειοκρατία της ΕΕ σε βραχίονα του ηγεμόνα της Wall Street υπό την ηγεσία του ΔΝΤ/Παγκόσμιας Τράπεζας. .

Σήμερα ο καθηγητής Michel Chossudovsky συναντά μαζί μας για να εκθέσει την ΕΕ ως το αυτοκρατορικό σχέδιο που ήταν πάντα και το αυξανόμενο κίνημα ενάντια στην κυριαρχία της ΕΕ ως ένα αντιιμπεριαλιστικό κίνημα παγκόσμιας ιστορικής σημασίας.

Αντίγραφο:

Τζέιμς Κόρμπετ (JC):Καλως ορίσατε φίλοι. Αυτός είναι ο James Corbett του Corbettreport.com που έρχεται σε σας σε μια συνομιλία που ηχογραφείται στις 12 Ιουλίου 2016, και καθώς καθόμαστε εδώ τη δεύτερη εβδομάδα του Ιουλίου 2016, η Ευρωπαϊκή Ένωση ξεκινά μια νέα εποχή στον απόηχο του Το δημοψήφισμα BREXIT που διεξήχθη τον περασμένο μήνα στο Ηνωμένο Βασίλειο και το ερωτηματικό που καλύπτει την Ευρωπαϊκή Ένωση προκαλεί πολλούς ανθρώπους να ξύνουν τα κεφάλια τους, ακόμη και για το τι είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Ακόμη και οι άνθρωποι που ζουν υπό την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν γνωρίζουν απαραίτητα τι είναι, και πολύ λίγοι από αυτούς γνωρίζουν για τη βαθιά ιστορία που χρονολογείται όχι μόνο από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, αλλά ακόμη και πριν από αυτόν που έθεσε τις βάσεις για αυτόν τον οργανισμό και τι έχει γίνει, γι’ αυτό συμμετέχετε σήμερα για να μας βοηθήσετε να το αντιμετωπίσουμε και να κατανοήσουμε καλύτερα τι πραγματικά συμβαίνει στην Ευρώπη, Μαζί μας για άλλη μια φορά ο Διευθυντής του Κέντρου Έρευνας και Παγκοσμιοποίησης στο globalresearch.ca, Michel Chossudovsky. Michel, σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου σήμερα.

Michel Chossudovsky (MC):  Χαίρομαι που είμαι στο πρόγραμμα.

JC : Ίσως μπορείτε να ξεκινήσετε λέγοντάς μας για την πραγματική προέλευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όχι μόνο για την προέλευση που όλοι γνωρίζουν – τη Συνθήκη της Ρώμης και τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, και πράγματα αυτού του είδους – αλλά ίσως την προϊστορία της Ευρωπαϊκή Ένωση που το τοποθετεί στο κατάλληλο πλαίσιο για να καταλάβουμε ποιος είναι ο στόχος αυτής της ένωσης.

MC : Πρέπει πρώτα να θυμηθούμε ότι αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχαμε αυτό που ονομάζουμε Σχέδιο Μάρσαλ. 

Ήταν ένα πρόγραμμα ανασυγκρότησης, που ξεκίνησε σε μεγάλο βαθμό από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και ήταν επίσης ένα μέσο για τις Ηνωμένες Πολιτείες να δημιουργήσουν έναν εταιρικό κόμβο στη Δυτική Ευρώπη.

Ενώ το Σχέδιο Μάρσαλ ήταν σε εξέλιξη, είχαμε επίσης την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου, που συνίστατο ουσιαστικά στην απομόνωση της Σοβιετικής Ένωσης. 

Το «Σιδηρούν Παραπέτασμα» δεν ήταν αυστηρά ένα πολιτικό παραπέτασμα, ήταν επίσης ένα οικονομικό παραπέτασμα και ο κύριος στόχος του ήταν να αποτρέψει κάθε είδους εμπορικές και επενδυτικές σχέσεις μεταξύ της Δυτικής Ευρώπης και των χωρών του Σοβιετικού Μπλοκ, και τελικά όταν η Ευρωπαϊκή Κοινότητα δημιουργήθηκε βάσει της Συνθήκης της Ρώμης το 1957, ήταν ουσιαστικά μια δομή Ψυχρού Πολέμου. 

Ήταν επίσης μια πρωτοβουλία των ΗΠΑ, έμμεσα, ως μέρος ενός ευρύτερου ηγεμονικού σχεδίου. 

Νομίζω ότι αυτό έρχεται στο φως μέσω των πρόσφατων γεγονότων, αν και δεν ήταν ξεκάθαρο εκείνη την εποχή.

 Αυτό που συνέβη είναι ότι ο ευρωπαϊκός χώρος στη δεκαετία του 1950 χωρίστηκε ουσιαστικά σε τρεις τομείς.

Πρώτον, είχατε τα πρώτα έξι μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας – την Ευρώπη των Έξι – και μετά άρχισε να επεκτείνεται,

τότε είχατε την Ευρωπαϊκή Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου, η οποία συγκέντρωσε εκ νέου μια σειρά από αυτά που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε ουδέτερες χώρες, και αυτές οι ουδέτερες χώρες δεν συνδέονταν με το ΝΑΤΟ : ήταν η Σκανδιναβία, η Ελβετία, η Αυστρία, και που αποτελούσαν μια ξεχωριστή εμπορική συμφωνία, και πρέπει να αναφέρω ότι η Ευρωπαϊκή Κοινότητα όπως εξελίχτηκε ουσιαστικά άρχισε να συμπίπτει με το ΝΑΤΟ (Ο οργανισμός North Atlantic Treat Organisation), που ήταν το κύριο όργανο της γεωπολιτικής του Ψυχρού Πολέμου που απειλούσε με συνέπεια τη Ρωσία. 

Τώρα είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι στις πρόσφατες εξελίξεις αυτή την εβδομάδα [2016], η έννοια της συγχώνευσης της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, θα λέγαμε , συγχώνευση, αποτελεί σημείο συζήτησης για ανάλυση και άποψη. Αυτό είναι λοιπόν το παρασκήνιο.

Ο Ψυχρός Πόλεμος δημιούργησε μια κατάσταση που απομόνωσε τη Ρωσία και τη Σοβιετική Ένωση, και αυτό που συνέβη στη συνέχεια είναι ότι η Σοβιετική Ένωση άρχισε να δημιουργεί εμπόριο με άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Κινήματος των Αδεσμεύτων, των χωρών του 3ου κόσμου που είχαν γίνει ανεξάρτητες, και επίσης κατά μία έννοια καταπάτηση των παραδοσιακών αποικιακών εμπορικών σχέσεων, επειδή αυτές ήταν πρώην αποικίες της Δύσης, και τελικά αυτό που συνέβη στον απόηχο του Ψυχρού Πολέμου είναι ότι όλες αυτές οι δομές άρχισαν να καταρρέουν.

Πρέπει να αναφέρω ότι οι χώρες του Σοβιετικού Μπλοκ είχαν το δικό τους εμπορικό σύστημα που ονομαζόταν COMECON. 

Ήταν το Συμβούλιο Αμοιβαίας Οικονομικής Συνεργασίας , το οποίο ανέπτυξαν με τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης καθώς και με άλλες χώρες όπως το Βιετνάμ, η Κούβα και ούτω καθεξής, και μετά υπήρξε επίσης μια περίοδος εμπορίου με την Κίνα.

Τώρα, υπάρχει ένα άλλο σημαντικό στοιχείο σε όλο αυτό και αυτό είναι η επιστροφή στις αρχές της δεκαετίας του 1920, όταν έγινε μια διάσκεψη στη Γένοβα, η Διάσκεψη της Γένοβας, στην οποία συμμετείχαν έθνη της Δυτικής Ευρώπης και της Σοβιετικής Ένωσης . 

Η Σοβιετική Ένωση εκείνη την εποχή ανακοίνωσε την αρχή της για «ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ ανταγωνιστικών οικονομικών συστημάτων και την έννοια του σοσιαλισμού σε μια χώρα».

Εξέφρασαν την επιθυμία να έχουν εμπόριο με τη Δύση. Τώρα αυτό δεν ήταν ποτέ επιλογή για τη Δυτική Ευρώπη, κυρίως ως αποτέλεσμα της επιρροής των ΗΠΑ, και πρέπει να αναφέρω ότι τη δεκαετία του 1920 η Ρωσία είχε συναλλαγές με τη Γερμανία κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, αλλά δεν είχε εμπόριο με τις δυτικές δυνάμεις, οι οποίες ήταν: φυσικά, υποστηρίζοντας την εξέγερση στη Νότια Ρωσία. 

Αυτό είναι λοιπόν το παρασκήνιο.

Τώρα έχουμε φτάσει σε ένα σημείο εξέλιξης. 

Πρώτα απ ‘όλα, μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, είδαμε έναν μεγάλο αριθμό νέων χωρών να εισέρχονται στην ΕΕ, και αυτές οι χώρες ήταν πρώην μέλη του Σοβιετικού Μπλοκ, θα λέγαμε – Πολωνία, Ρουμανία, Βουλγαρία και ούτω καθεξής – και μετά υπήρχαν άλλες χώρες , που βρίσκονταν περισσότερο στην περιφέρεια της ευρωπαϊκής οικονομίας, όπως η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ελλάδα, η Δημοκρατία της Ιρλανδίας, η οποία εντάχθηκε στην ΕΕ και η εξέλιξη που έλαβε χώρα από τα τέλη της δεκαετίας του ’50/αρχές της δεκαετίας του ’60 έως τη δεκαετία του ’90 ήταν η Συνθήκη του Μάαστριχτ στο 1992.

Τώρα, γιατί είναι τόσο σημαντική η Συνθήκη του Μάαστριχτ;

Ουσιαστικά, η Συνθήκη του Μάαστριχτ ενσωματώνει μια προοπτική νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής στα Άρθρα της Συμφωνίας της, αλλά συγκεκριμένα αναφέρεται στη νομισματική πολιτική και δημιουργεί συνθήκες όπου τα επιμέρους κράτη μέλη δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιούν νομισματικά μέσα για την κινητοποίηση εσωτερικών πόρων και την αντιμετώπιση του εσωτερικού χρέους επιχειρήσεις.

Με άλλα λόγια, δεν μπορείτε να χρηματοδοτήσετε την εσωτερική σας ανάπτυξη χωρίς να δανειστείτε χρήματα από το εξωτερικό, και τώρα τελικά αυτό που συνέβη ήταν ότι η Συνθήκη του Μάαστριχτ εξελίχθηκε στη συνέχεια προς την Ευρωζώνη .

Φυσικά δεν είναι όλα τα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέλη της Ευρωζώνης, αλλά η Ευρωζώνη ουσιαστικά σημαίνει ότι έχετε μια Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα η οποία στη συνέχεια ελέγχει τη νομισματική πολιτική σε κάθε ένα από τα κράτη μέλη και τελικά δημιουργεί χρέος,και αυτή είναι η δεινή κατάσταση ας πούμε για την Ελλάδα, είναι η δυστυχία πολλών χωρών όπου η συγκεντρωτική εξουσία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας δημιουργεί τελικά συνθήκες οικονομικής κατάρρευσης και μαζικού χρέους ακριβώς επειδή δεν επιτρέπει στις χώρες να χρησιμοποιήσουν τις κεντρικές τους τράπεζες για να κινητοποιήσουν πόρους.

Προς αυτή την έννοια της Κεντρικής Τράπεζας, δηλαδή ότι η Κεντρική Τράπεζα λειτουργεί χωριστά από την Κυβέρνηση, οπότε αυτό είναι λίγο το παρασκήνιο. Σήμερα, θα έλεγα ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ελέγχεται από τη Wall Street, και ότι το ίδιο ισχύει και για την Τράπεζα της Αγγλίας: και των δύο ηγούνται πρώην υπάλληλοι/αξιωματούχοι της Goldman Sachs.

JC : Αυτό σημαίνει λοιπόν σε αυτήν την ανάγνωση ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθεί να είναι ένα οικονομικό στιλέτο που στοχεύει στην καρδιά της Ρωσίας, ουσιαστικά, ότι αυτή είναι μια μορφή οικονομικού πολέμου που οδηγεί τη σφήνα μεταξύ Ευρώπης και Ρωσίας;

MC: Θα έλεγα ναι, νομίζω ότι κάνει σφήνα γιατί η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία, η οποία όντως ξεκινά με τη Συνθήκη της Λισαβόνας του 2007 –φυσικά υπήρχε στο παρελθόν– αλλά της παρέχει ένα νομικό πλαίσιο και εμποδίζει μεμονωμένες χώρες από την πραγματοποίηση διμερών εμπορικών συμφωνιών ας πούμε με άλλες χώρες χωρίς να περάσουμε από τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, και τη δυναμική σήμερα, ιδιαίτερα με τη γεωπολιτική, τις απειλές κατά της Ρωσικής Ομοσπονδίας, την επέκταση του ΝΑΤΟ, αυτό που ουσιαστικά είναι η αποκατάσταση του σιδηρούν παραπετάσματος, να αποκατασταθεί το οικονομικό σιδηρούν παραπέτασμα, και ταυτόχρονα, υπάρχει επίσης για να αποκλείσει τη δυνατότητα της Ρωσικής Ομοσπονδίας να συνάπτει συμφωνίες με άλλες χώρες που βρίσκονται εκτός του ευρωπαϊκού χώρου, όπως η Βραζιλία, πολλές χώρες της Αφρικής κ.λπ. ,που είχαν κατά την εποχή του Ψυχρού Πολέμου τη δεκαετία του 1950.

Άρα ουσιαστικά είναι μια πολιτική απομόνωσης της Ρωσίας από οικονομική σκοπιά, και συγχωνεύεται λίγο πολύ με το ΝΑΤΟ επειδή το ΝΑΤΟ είναι ο στρατιωτικός βραχίονας της Δυτικής Συμμαχίας, της Ατλαντικής Συμμαχίας, αλλά περιλαμβάνει τα περισσότερα από τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης , και ως συνέπεια τώρα η αντιπαράθεση μεταξύ Δύσης και Ρωσικής Ομοσπονδίας είναι επίσης στη σφαίρα του εμπορίου, τότε υπάρχει το θέμα των κυρώσεων, ενώ στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση φτωχαίνει τα κράτη μέλη, και θα έπρεπε ας πούμε ότι υπάρχει ένα άλλο στοιχείο όταν είπα ότι η νεοφιλελεύθερη ατζέντα είναι ενσωματωμένη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην πραγματικότητα ενσωματώνει πραγματικά, θα λέγαμε, την προοπτική του ΔΝΤ/Παγκόσμιας Τράπεζας.

Ευρωπαϊκή Ένωση (Ιούνιος 2016)

Η στρατιωτικοποίηση της Ε.Ε. Στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στην Ε.Ε

Η «συναίνεση της Ουάσιγκτον» είναι ενσωματωμένη στη γραφειοκρατία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, έτσι ώστε όταν ενεργούν σε σχέση με μεμονωμένες χώρες, στην πραγματικότητα αναπαράγουν τις ενέργειες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου σε σχέση, ας πούμε, με χώρες του Τρίτου Κόσμου, εκτός από το ότι αυτές δεν είναι χώρες του Τρίτου Κόσμου, και έτσι τελικά αυτό που συμβαίνει είναι ότι η συναίνεση της Ουάσιγκτον των ιδρυμάτων του Bretton Woods, του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, των Think Tanks –θα πρόσθετα φυσικά και η Wall Street– βρίσκεται πίσω από όλα αυτά, και τελικά αυτό που βλέπουμε να εκτυλίσσεται είναι ο αποικισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τις ΗΠΑ, όπου τελικά αυτή η οντότητα είναι έμμεσα μέρος ενός ηγεμονικού έργου και φυσικά το τελικό παιχνίδι είναι το TTIP (Transatlantic Trade & Investment Partnership). 

Είναι η Εμπορική και Επενδυτική Ατλαντική Συνεργασία που είναι πραγματικά συνεχόμενη με την Ατλαντική Συμμαχία και τις στρατιωτικές υποθέσεις και στη συνέχεια θα συγχωνεύσει την ΕΕ, συμπεριλαμβανομένων των πρώην μελών της COMECON, σε μια γιγάντια εμπορική συμφωνία που θα περιλαμβάνει τις Ηνωμένες Πολιτείες –φυσικά θα περιλαμβανόταν και ο Καναδάς, αλλά υπάρχει μια ξεχωριστή συμφωνία που ονομάζεται SETA– και την Ευρωπαϊκή Ένωση, και ουσιαστικά αυτό είναι ένα αυτοκρατορικό έργο.

 Τώρα, πρέπει να δούμε πώς θα εξελιχθεί αυτό επειδή οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν τους δικούς τους ανθρώπους, τις δικές τους ατζέντες και τα δικά τους κινήματα, και υπάρχει αυξανόμενη συνειδητοποίηση της φύσης αυτού του έργου. Έτσι, περάσαμε από τη Διάσκεψη της Γένοβας του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στο TTIP. 

Αυτή είναι η τροχιά.

 Πρέπει να δούμε πώς θα εξελιχθεί αυτό γιατί οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν τους δικούς τους ανθρώπους, τις δικές τους ατζέντες και τα δικά τους κινήματα, και υπάρχει αυξανόμενη συνειδητοποίηση της φύσης αυτού του έργου. 

Έτσι, περάσαμε από τη Διάσκεψη της Γένοβας του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στο TTIP. Αυτή είναι η τροχιά. Πρέπει να δούμε πώς θα εξελιχθεί αυτό γιατί οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν τους δικούς τους ανθρώπους, τις δικές τους ατζέντες και τα δικά τους κινήματα, και υπάρχει αυξανόμενη συνειδητοποίηση της φύσης αυτού του έργου.

 Έτσι, περάσαμε από τη Διάσκεψη της Γένοβας του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στο TTIP. Αυτή είναι η τροχιά.

JC : Είναι μια ενδιαφέρουσα τροχιά και εγείρει το ερώτημα η ψήφος του BREXIT και τα διάφορα κινήματα σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες που διεκδικούν την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση αυτή τη στιγμή αντιπροσωπεύει από αυτή την άποψη ένα είδος αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, μια προσπάθεια να χτυπήσει ένα χτύπημα ενάντια στο αυτοκρατορικό σχέδιο, και παρόλα αυτά παρουσιάζεται ως ανόητη δεξιά πτέρυγα, νεοναζί εθνικιστές που απλώς μισούν τους μετανάστες. 

Αυτός είναι ο τρόπος που απεικονίζεται. 

Υπάρχει ασυμφωνία μεταξύ της συνείδησης των ανθρώπων που εμπλέκονται σε αυτό το αντιευρωπαϊκό κίνημα και του πραγματικού τελικού στόχου του αντιευρωπαϊκού κινήματος;

MC : Λοιπόν, υπάρχουν διάφορες πολιτικές διασπάσεις που λειτουργούν ταυτόχρονα με διαφορετικές ατζέντες, διαφορετικές ιδεολογικές προοπτικές, οπότε είναι πολύ δύσκολο να δώσουμε μια ξεκάθαρη απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Θα έλεγα ότι από τη μια υπάρχουν άνθρωποι σε μεμονωμένες χώρες που συνειδητοποιούν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει καταστρέψει την κοινωνία και το εθνικό τους σχέδιο. 

Νομίζω ότι η Ελλάδα είναι το πιο διαβόητο παράδειγμα, αλλά μπορείτε να προσθέσετε και την Ισπανία και πιθανώς την Πορτογαλία. Οι άνθρωποι αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι στην πραγματικότητα μια μεταμφιεσμένη μορφή ΔΝΤ και υπονομεύει τα κοινωνικά τους προγράμματα και την ταυτότητά τους ως εθνικά κράτη.

Τώρα, υπάρχει μια άλλη προοπτική, και νομίζω ότι είναι επίσης μια πολύ έγκυρη προοπτική, και αυτή είναι ότι οι άνθρωποι στη Δυτική και Ανατολική Ευρώπη συνειδητοποιούν τους ιστορικούς δεσμούς τους και εξακολουθούν να πιστεύουν σε ένα ευρωπαϊκό σχέδιο, αλλά αυτό το ευρωπαϊκό σχέδιο δεν πρόκειται να ελέγχεται από τους Ουάσιγκτον Consensus ή οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών. 

Είναι μια ένωση αξιών και ανθρώπων, τα οποία στην πραγματικότητα έχουν κοινή προέλευση. 

Εννοώ ότι η Βρετανία δημιουργήθηκε πραγματικά από Σκανδιναβικές φυλές που εισέβαλαν στους Άγκλες και μετά στους Σάξονες και μετά στους Νορμανδούς και ούτω καθεξής, και η Γαλλία είναι πραγματικά ένα κατασκεύασμα ως αποτέλεσμα των γερμανικών εισβολών – οι Φράγκοι ήταν Γερμανοί.

So the European people have this identity, and I think it’s important that both the nationalism, which is required to maintain economic and social sovereignty by the member states, which would be an exit, let’s say, from the prevailing European Union, that of course is an important undertaking, and the two things are not incompatible, but at the same time is the notion that we should ultimately democratise the European Union, get rid of the bureaucrats, get rid of the Washington Consensus, and build a Western Europe which has links with other countries, with the Russian Federation, with China. and so on and so forth, and then it raises the issue of what kind of society do we really want.

Θέλουμε τον παγκόσμιο καπιταλισμό, θέλουμε να αποκαταστήσουμε κάποιες από τις δημοκρατίες, τις σοσιαλδημοκρατίες, που υπήρχαν ιστορικά, και ούτω καθεξής και ούτω καθεξής, αλλά νομίζω ότι έτσι θα το έβλεπα να εξελίσσεται αυτή τη στιγμή, και φυσικά το κύριο Το θέμα είναι ο ευρωπαϊκός λαός, όποια και αν είναι η προοπτική του, να αντιταχθεί στο TTIP, γιατί το TTIP είναι τελικά ένα κατακτητικό όργανο που ουσιαστικά θα μετατρέψει τα ευρωπαϊκά κράτη μέλη σε εδάφη του αυτοκρατορικού σχεδίου των ΗΠΑ.

JC : Είναι μια πολύ οξυδερκής ανάλυση και νομίζω ότι κόβει πολύ πιο βαθιά και πιο κοντά στο κόκκαλο από πολλές αναλύσεις που βλέπουμε σίγουρα στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, ακόμη και σε πολλούς προοδευτικούς τύπους και άλλα μέρη που είναι απλά αντιδρώντας με τρανταχτό τρόπο σε αυτό που συμβαίνει εδώ, αντί να κοιτάξουμε αυτήν την πιο ολιστική εικόνα, γι’ αυτό σας ευχαριστώ που φέρατε αυτή την προοπτική στο τραπέζι. Michel Chossudovsky της Globalresearh.ca, σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας.

MC : Σας ευχαριστώ πολύ και χαίρομαι που βρίσκομαι ξανά στο πρόγραμμα.

Σημείωση για τους αναγνώστες: Κάντε κλικ στο κουμπί κοινής χρήσης παραπάνω. Ακολουθήστε μας στο Instagram και στο Twitter και εγγραφείτε στο κανάλι μας στο Telegram. Μη διστάσετε να αναδημοσιεύσετε και να μοιραστείτε ευρέως άρθρα της Παγκόσμιας Έρευνας.