ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι, από την άποψη των γεωλόγων, ζούμε ακόμα στην εποχή του Πλειστόκαινου (Τεταρτογενούς) παγετώνα, που ξεκίνησε πριν από περισσότερα από 2,5 εκατομμύρια χρόνια και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Είναι αλήθεια ότι τώρα είναι η μεσοπαγετώδης περίοδος, και παρόλα αυτά, η παρουσία (ακόμη) των στρωμάτων πάγου της Αρκτικής και της Ανταρκτικής, και, στην πραγματικότητα, οι τεράστιες εκτάσεις του μόνιμου παγετού, δείχνουν ότι μια μέτρια ψυχρή περίοδος συνεχίζεται ακόμη.

Το γιατί συμβαίνει ο παγετώνας και γιατί τελειώνει είναι αντικείμενο σοβαρής έρευνας και συζήτησης.

Σε κάθε περίπτωση, ο πλανήτης είναι μια πολύ περίπλοκη μηχανή στην οποία κινούνται λιθοσφαιρικές πλάκες, η οποία αλλάζει τον ωκεανό, αλλάζει ρεύματα και αλλάζει τις ατμοσφαιρικές ροές.

Και είναι θεμελιωδώς σημαντικό πώς κατανέμεται η θερμότητα σε όλο τον πλανήτη.

Για παράδειγμα, υπάρχει η άποψη ότι ένας από τους λόγους για τον πιο πρόσφατο και συνεχιζόμενο παγετώνα ήταν ότι η χερσόνησος Hindustan πριν από 2,5 εκατομμύρια χρόνια έκανε ένα επικό ταξίδι σχεδόν από την ίδια την Ανταρκτική, ενώθηκε με την Ευρασία και στον τόπο αυτής της πρόσκρουσης στην ήπειρο υψώθηκαν τα βουνά των Ιμαλαΐων μαζί με το Θιβέτ.

Αυτά τα βουνά έχουν γίνει εμπόδιο στα ρεύματα αέρα, έχουν προκαλέσει αλλαγές στους μουσώνες και ούτω καθεξής.

Σε κάθε περίπτωση, η αλλαγή είναι αναπόφευκτη.

Αν και, φυσικά, δεν είναι καθόλου απαραίτητο να τα προκαλείς και να τα επιταχύνεις.

Και εμείς, με τις ανθρώπινες δραστηριότητές μας, προφανώς, κάνουμε ακριβώς αυτό.

Αλλά το γεγονός είναι ότι βασικά όλοι επιπλήττουν το διοξείδιο του άνθρακα, και εν τω μεταξύ υπάρχει μια εναλλακτική εκδοχή, και λέει ότι όλες αυτές οι ανθρωπογενείς εκπομπές είναι ακριβώς σαν έναυσμα για μια πολύ μεγαλύτερη διαδικασία και το μεθάνιο θα μας σκοτώσει πραγματικά.

Και το μεθάνιο δεν είναι βιομηχανικό, και μάλιστα κατά κύριο λόγο δεν είναι γεωργικό, αλλά φυσικό.

Και πρόσφατα δημοσιεύτηκε μια επιστημονική εργασία που λέει ότι η μεγαλύτερη ανησυχία είναι το μεθάνιο, που αναδύεται από τροπικούς βάλτους. Ειδικότερα, από τους υγροτόπους της Αφρικής.

Το σχέδιο είναι το εξής: προκαλούμε κλιματική αλλαγή, η Γη γίνεται θερμότερη και περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα, και τα φυτά την αγαπούν πολύ. Έτσι μεγαλώνουν.

 Και αφού υπάρχουν περισσότερα από αυτά, τότε περισσότερα από αυτά, καθώς πεθαίνουν φυσικά, αρχίζουν να σαπίζουν.

Κατά την αποσύνθεση, απελευθερώνεται μεθάνιο.

 Και αν στην άκρη του μόνιμου παγετού αυτή η αποσύνθεση είναι αργή και τα προϊόντα της διατηρούνται κυρίως στο έδαφος, τότε όπου είναι ζεστό και υγρό, τα πάντα ανεβαίνουν αμέσως στην ατμόσφαιρα και εξαπλώνονται σε όλο τον πλανήτη

. Και ως αποτέλεσμα, τόσο πολύ από αυτό το αέριο (πολύ περισσότερο αέριο θερμοκηπίου από διοξείδιο του άνθρακα) μπορεί να συσσωρευτεί που δεν θα υπάρχει πάγος στη Γη για πολλές χιλιετίες και υποτροπικά δάση θα ανθίσουν στην Ανταρκτική.

Και αποδεικνύεται ότι ένα τέτοιο σενάριο στην ιστορία της Γης επαναλαμβάνεται με γεωλογικά πρότυπα αρκετά τακτικά.

Σε κάθε περίπτωση, έχει συμβεί τόσες φορές.

Οι γεωλόγοι εξέτασαν δείγματα πετρωμάτων μόνιμου παγετού διαφορετικών ηλικιών ηλικίας έως και 500 χιλιάδων ετών και ανακάλυψαν ένα ενδιαφέρον πράγμα.

Πρώτον, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, στη μεγάλη εποχή του Τεταρτογενούς παγετώνα, υπήρξαν έξι κλιματικές διακυμάνσεις, χωρίς να υπολογίζεται η τρέχουσα.

 Με το σημερινό, αυτό σημαίνει επτά. Υπήρξαν δηλαδή αρκετές διαστολές και συστολές παγετώνων.

Η διαδικασία θέρμανσης ήταν πάντα σταδιακή, διήρκεσε πολλές χιλιάδες χρόνια, αλλά διαπιστώθηκε ότι κάθε φορά υπήρχε κάποια ξαφνική και στιγμιαία έκρηξη εκπομπών μεθανίου. Στιγμιαίο σημαίνει μέσα σε κάποιες άθλιες δεκάδες χρόνια.

Για παράδειγμα, πριν από 14,5 χιλιάδες χρόνια, αρχικά θερμάνθηκε κατά εννέα βαθμούς και στη συνέχεια 20-30 χρόνια αργότερα, το επίπεδο του μεθανίου αυξήθηκε απότομα.

Αυτό φαίνεται από την ανάλυση δειγμάτων αυτής της περιόδου.

 Και ένα ιδιαίτερα ισχυρό κύμα ήταν πριν από 14.655–14.595 χρόνια, δηλαδή μέσα σε 60 χρόνια.

Περίπου το ίδιο συνέβη πριν από 11,6 χιλιάδες χρόνια, και πάλι, πρώτα με την αύξηση της θερμοκρασίας, και στη συνέχεια πάνω από έναν αιώνα, η συγκέντρωση του μεθανίου στην ατμόσφαιρα αυξήθηκε κατά 250 μέρη ανά δισεκατομμύριο. Αυτή είναι πραγματικά ισχυρή ανάπτυξη.

 Ας δούμε όμως τώρα τι συμβαίνει τώρα, δηλαδή τι έχουν δείξει τα όργανα μέτρησης τα τελευταία χρόνια.

Η ποσότητα μεθανίου στην ατμόσφαιρα της Γης μετράται συστηματικά από τη δεκαετία του 1970 και αποδείχθηκε ότι αυξάνεται σταδιακά.

Στη δεκαετία του ’80, προστέθηκαν κατά μέσο όρο δέκα σωματίδια ανά δισεκατομμύριο ετησίως, και στη συνέχεια η ανάπτυξη επιβραδύνθηκε και στις αρχές της δεκαετίας του 2000 υπήρξε ακόμη και μια ορισμένη ισορροπία: η απελευθέρωση μεθανίου στον αέρα αντισταθμίστηκε από την απορρόφηση μεθανίου.

Αλλά από το 2006, το μεθάνιο άρχισε να γεμίζει την ατμόσφαιρα με ανανεωμένο σφρίγος.

Το 2006, το μεθάνιο ήταν 1775 ανά δισεκατομμύριο σωματίδια, το 2022 – ήδη το 1912.

Δηλαδή, σε μιάμιση δεκαετία – μια αύξηση 137 σωματιδίων ανά δισεκατομμύριο. Παρεμπιπτόντως, αξίζει να αναφέρουμε ότι κάθε σωματίδιο μεθανίου ανά δισεκατομμύριο σωματίδια στην ατμόσφαιρα σημαίνει περισσότερους από τρία εκατομμύρια τόνους.

Ταυτόχρονα, η ανάπτυξη συνεχίζει να επιταχύνεται και τα τελευταία τρία χρόνια έχουν καταγράψει τους υψηλότερους ρυθμούς στην ιστορία των παρατηρήσεων.

Και αυτή η τάση θυμίζει πολύ τους γεωλόγους τι παρατηρούν στο «χρονικό» των περασμένων παγετώνων.

Και τότε αποδεικνύεται ότι, αν και τώρα υπάρχει μια περίοδος μεσοπαγετώνων, στη Γη, ίσως, σχεδιάζεται καθόλου μια «περίοδος χωρίς παγετώνες».

 Και από μόνη της, η ανθρώπινη δραστηριότητα μόνη της με το διοξείδιο του άνθρακα δεν είναι ικανή να το κάνει αυτό: μόλις ξεκινήσαμε το χρονόμετρο της «βόμβας μεθανίου».