ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Για παράδειγμα, αυτές οι φαινομενικά όχι πολύ ευδιάκριτες κόκκινες κουκίδες πρόσφατα μπέρδεψαν τελείως τους επιστήμονες με την αστροφυσική έννοια και τους έβαλαν σε ένα κοσμολογικό αδιέξοδο. Αυτά τα σημεία φωτογραφήθηκαν από τον Webb και δεν είναι παρά γαλαξίες.

Αλλά όχι μόνο γαλαξίες, αλλά γαλαξίες από τη λίστα με τους πιο μακρινούς γαλαξίες που έχουν δει ποτέ οι αστρονόμοι σε ολόκληρη την ιστορία των παρατηρήσεων.

Οι επιστήμονες έχουν μια τέτοια έννοια – “κόκκινη μετατόπιση”.

 Η ουσία είναι ότι όταν ένα φωτεινό αντικείμενο απομακρύνεται από εμάς, το μήκος κύματος του φωτός αυξάνεται από αυτό και το φως μεγαλύτερου μήκους κύματος είναι πιο κόκκινο φως.

 Έτσι, αντιλαμβανόμαστε οπτικά αυτό το αντικείμενο που διαφεύγει ως «πιο κόκκινο» από ό,τι πραγματικά είναι. Αν πετούσε προς το μέρος μας, θα φαινόταν «μπλε».

 Όμως η κατάσταση είναι τέτοια που όσο πιο μακριά κοιτάμε στο διάστημα τόσο πιο πολύ «κοκκινίζει».

 Εξ ου και το συμπέρασμα ότι οι γαλαξίες ξεφεύγουν από εμάς όλο και πιο γρήγορα, και είναι αδύνατο να βρεθεί κάτι που θα μπορούσε να τους επιταχύνει όλο και περισσότερο, εκτός από ένα πράγμα: ο ίδιος ο χώρος του Σύμπαντος διαστέλλεται γρήγορα.

Έτσι, οι αστροφυσικοί έμαθαν από το βαθμό αυτής της «κοκκινιάς» των μακρινών αντικειμένων να προσδιορίζουν, για παράδειγμα, πόσο καιρό, λαμβάνοντας υπόψη τη διαστολή του Σύμπαντος, το φως ήρθε από αυτά σε εμάς.

Και αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε αυτή την περίπτωση είναι η ηλικία τους.

 Ή μάλλον, ακόμα και έτσι: στο Σύμπαν τι ηλικίας είναι.

Δηλαδή, αν, για παράδειγμα, το φως από τον γαλαξία ήταν ηλικίας 10 δισεκατομμυρίων ετών, τότε παρατηρούμε έναν γαλαξία στο Σύμπαν, ο οποίος είναι μόλις 3-4 δισεκατομμυρίων ετών.

Σύμφωνα με τις τρέχουσες ιδέες γενικά αποδεκτές από ολόκληρη την παγκόσμια κοινότητα, το Σύμπαν είναι ηλικίας περίπου 13-14 δισεκατομμυρίων ετών, ή, σε κάθε περίπτωση, όχι περισσότερο από αυτό.

Οι επιστήμονες συνέταξαν ακόμη και έναν ολόκληρο πίνακα στον οποίο μπορείτε να δείτε την ηλικία με την μετατόπιση προς το κόκκινο ενός αντικειμένου.

Και σύμφωνα με αυτήν την πλάκα, εάν, ας πούμε, η μετατόπιση προς το κόκκινο είναι 10, τότε βλέπουμε ένα αντικείμενο στο Σύμπαν, το οποίο είναι μόλις περίπου 500 εκατομμυρίων ετών.

 Και αν η μετατόπιση στο κόκκινο είναι 20, τότε αυτό αντιστοιχεί μόνο σε εκατό εκατομμύρια χρόνια από τη στιγμή της Μεγάλης Έκρηξης.

Και τώρα, γνωρίζοντας αυτό, θα καταλάβουμε γιατί οι προαναφερθέντες μακρινοί γαλαξίες προκαλούν ένα τέτοιο σπάσιμο στο μοτίβο.

Το γεγονός είναι ότι μερικά από αυτά έχουν μια μετατόπιση προς το κόκκινο 13, που σημαίνει ότι η ηλικία του Σύμπαντος είναι τουλάχιστον 300 εκατομμυρίων ετών.

Ένας αστροφυσικός είπε μάλιστα ότι όταν το είδε αυτό, φυσικά «πνίγηκε στον καφέ του».

 Έλεος: τελικά, 300 εκατομμύρια χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη, το Σύμπαν θα έπρεπε απλώς να γεμίσει με συνεχή «νέφος» υδρογόνου-ηλίου, στην οποία τίποτα δεν έλαμψε ακόμη, επειδή η ουσία δεν είχε ακόμη προλάβει να συγκεντρωθεί σε κανένα ξεχωριστό συστάδες, αυτές είναι οι λεγόμενες «Σκοτεινές Εποχές!

Και τέτοια παραδείγματα παραδόξως «πρώιμων» γαλαξιών έχουν πράγματι συσσωρευτεί αρκετά – τόσα πολλά που δεν μπορεί πλέον να θεωρηθεί κάποιου είδους λάθος και πρέπει να αναζητηθεί μια εξήγηση.

 Αυτό το παράδοξο έχει αναφερθεί ως «το πρόβλημα των αδύνατων πρώιμων γαλαξιών».

Σταδιακά, οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι, προφανώς, δεν καταλαβαίνουν κάτι πολύ σημαντικό για το Σύμπαν.

Ή δεν μετράνε.

 Και ένας φυσικός στο Πανεπιστήμιο της Οτάβα, ο Rajendra Gupta (που είναι εθνικά Ινδός), αποφάσισε να επανεξετάσει μια μακροχρόνια υπόθεση: τη λεγόμενη «υπόθεση του κουρασμένου φωτός».

 Ξεκίνησε σχεδόν εκατό χρόνια πριν, όταν οι αστρονόμοι είδαν για πρώτη φορά μυριάδες γαλαξιών που «κοκκινίζουν» όλο και περισσότερο.

 Τότε ο Αμερικανός αστροφυσικός Fritz Zwicky πρότεινε ότι, ίσως, οι γαλαξίες δεν ξεφεύγουν καθόλου και το Σύμπαν δεν διαστέλλεται πουθενά, αλλά το φως, καθώς κινείται μέσα από τις εκτάσεις του Σύμπαντος, χάνει σταδιακά την ενέργειά του, γίνεται πιο αδύναμο, εξασθενεί , και γι’ αυτό τα κύματα αυτού του φωτός επιμηκύνονται και γίνονται πιο κόκκινα.

Στην πραγματικότητα, ο Έντουιν Χαμπλ το ίδιο σκέφτηκε στην αρχή.

 Στη συνέχεια όμως εγκατέλειψε αυτή την ιδέα και η υπόλοιπη επιστημονική κοινότητα βρήκε επίσης πολλές αντιφάσεις σε αυτή την εκδοχή. Για παράδειγμα: όταν οι αστρονόμοι σε μακρινά μέρη του Σύμπαντος παρατηρούν εκρήξεις σουπερνόβα, για κάποιο λόγο διαρκούν αισθητά περισσότερο εκεί από τα ίδια γεγονότα σε σχετικά κοντινές αποστάσεις από εμάς.

 Δεδομένης της επέκτασης του παγκόσμιου χώρου, αυτό είναι απολύτως κατανοητό: εξαιτίας αυτής της επέκτασης, βλέπουμε τα πάντα εκεί «σε αργή κίνηση».

Και χωρίς αυτή την επέκταση, απλά με «κουραστικό φως», αυτό δεν θα γινόταν, ο ρυθμός θα ήταν κανονικός, ο ίδιος με τον δικό μας.