ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Ο ειδικός στο διεθνές δίκαιο και πρώην ειδικός σύμβουλος του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, Alfred de Zayas επιστρέφει στις αποκαλύψεις του Seymour Hersh σχετικά με το σαμποτάζ στον αγωγό φυσικού αερίου Nord Stream. 

Με βάση όλα τα στοιχεία που έχουμε σήμερα και με βάση πολλά στοιχεία νόμου, ο νομικός θεωρεί ότι δεν είναι δυνατόν να αποφευχθεί η απώλεια μιας ανεξάρτητης διεθνούς έρευνας για την ανάδειξη αυτής της πιθανής τρομοκρατικής πράξης με παγκόσμιο αντίκτυπο. (IGA)

Μετά την ενδελεχή, συνεπή και αξιόπιστη έρευνα του Seymour Hersh για τη δολιοφθορά του Nord Stream, κάθε δικαστήριο που σέβεται το κράτος δικαίου θα ανοίξει έρευνα για την τρομοκρατική βομβιστική επίθεση.

Πράγματι, στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάθε ένορκο δικαστήριο θα θεωρούσε ότι τα αποδεικτικά στοιχεία που υπάρχουν ήδη στο δημόσιο τομέα είναι επαρκή για να κατηγορηθεί ο ύποπτος για το έγκλημα και να κινηθεί επίσημη ποινική διαδικασία, ειδικά εάν δεν υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία για το  αντίθετο  .

Οι έρευνες που διενήργησε ο Seymour Hersh αποτελούν μια σταθερή βάση για να δικαιολογηθεί η έναρξη μιας ανεξάρτητης διεθνούς έρευνας.

 Μια τέτοια έρευνα θα απαιτούσε τη συμφωνία των χωρών των οποίων η εδαφική κυριαρχία εκτείνεται στην περιοχή όπου σημειώθηκαν οι εκρήξεις, δηλαδή της Σουηδίας και της Δανίας.

Οι υποχρεώσεις της Σουηδίας προς τον κόσμο

Η Σουηδία έχει ήδη διεξαγάγει έρευνα και θα έπρεπε να είχε οικειοθελώς μοιραστεί τα αποτελέσματα με τα Ηνωμένα Έθνη και όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη. 

Η σιωπή της Σουηδίας λέει πολλά, γιατί αν η σουηδική έρευνα είχε αποδείξει την ευθύνη της Ρωσίας ή της Λευκορωσίας, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Σουηδία θα την είχε δημοσιοποιήσει. 

Η σιωπή της Σουηδίας μπορεί να ερμηνευθεί μόνο ως συγκάλυψη, καθώς φοβούνται οι συνέπειες της αποκάλυψης των παραβιάσεων της σουηδικής και δανικής κυριαρχίας από τις ΗΠΑ, παραβίαση της ειρήνης, κολοσσιαία παραβίαση του διεθνούς δικαίου και των νόμων του πολέμου. 

Μια τέτοια αποκάλυψη θα μπορούσε να ανατινάξει το ΝΑΤΟ με τον ίδιο τρόπο που οι Ηνωμένες Πολιτείες ανατίναξαν τους αγωγούς φυσικού αερίου.

Εάν η Σουηδία συνεχίσει να παρεμποδίζει και αρνείται να μοιραστεί τα αποτελέσματα της έρευνας με τη Γερμανία, τη Ρωσία και τον κόσμο, η διεθνής κοινότητα πρέπει να το απαιτήσει βάσει του άρθρου 19 του Διεθνούς Συμφώνου για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, το οποίο ορίζει ότι όλοι έχουν δικαίωμα πρόσβασης στην πληροφόρηση, το δικαίωμα στην αλήθεια, το δικαίωμα αναζήτησης και μετάδοσης πληροφοριών κάθε είδους, ιδίως όταν οι πληροφορίες που αποκρύπτονται σχετίζονται με εγκληματικές πράξεις όπως η τρομοκρατία.

Ήταν ευθύνη του Συμβουλίου Ασφαλείας να απαιτήσει από τη Σουηδία όλες τις πληροφορίες που είχε στην κατοχή της, και αν αυτές οι πληροφορίες δεν ήταν πειστικές, το Συμβούλιο Ασφαλείας θα έπρεπε να είχε συστήσει motu proprio μια Διεθνή Επιτροπή Ερευνών (COI), επειδή μια τέτοια τρομοκρατική επίθεση εναντίον

Η μη στρατιωτική υποδομή συνιστά παραβίαση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας κατά την έννοια του άρθρου 39 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

 Ο κόσμος έχει το δικαίωμα να μάθει τι ακριβώς συνέβη.

Το Συμβούλιο Ασφαλείας διαψεύδει τις προσδοκίες του κόσμου

Στις 27 Μαρτίου 2023, οι Ηνωμένες Πολιτείες κατάφεραν να μπλοκάρουν ένα ψήφισμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας με στόχο τη δημιουργία ενός τέτοιου κέντρου πληροφοριών.

Όλες οι χώρες που δεν ψήφισαν υπέρ του ψηφίσματος πρόδωσαν ουσιαστικά την εμπιστοσύνη που τους δόθηκε και απέτυχαν στα καθήκοντά τους απέναντι στον κόσμο ως μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Εναπόκειται τώρα στη Γενική Συνέλευση να απαιτήσει από τη Σουηδία να παράσχει όλα τα διαθέσιμα στοιχεία. 

Ίσως το Σουηδικό Ανώτατο Δικαστήριο θα μπορούσε να διατάξει τη σουηδική κυβέρνηση να προσκομίσει τα αποδεικτικά στοιχεία και να μην κρύβεται πίσω από ψεύτικα επιχειρήματα «εθνικής ασφάλειας». 

Το Σουηδικό Ανώτατο Δικαστήριο θα πρέπει επίσης να διασφαλίσει ότι κανένα από τα αποδεικτικά στοιχεία δεν καταστρέφεται ή παραποιείται.

Οι απειλές του Τζο Μπάιντεν ισοδυναμούν με όπλο νερού

Ο Τζο Μπάιντεν ήταν σίγουρα απερίσκεπτος απειλώντας ότι εάν η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, το Nordstream δεν θα υπήρχε πλέον. 

Οι αξιωματούχοι του Στέιτ Ντιπάρτμεντ το επανέλαβαν. Επιπλέον, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν ήδη κάνει ό,τι ήταν δυνατό για να αποτρέψουν την ολοκλήρωση του Nordstream II, όπως αποδεικνύεται από τα παράνομα μονομερή καταναγκαστικά μέτρα που επιβλήθηκαν σε εταιρείες σε όλο τον κόσμο για εκφοβισμό εταιρειών όπως η ελβετική εταιρεία – ολλανδική εταιρεία Allseas και μια ελβετική ασφαλιστική εταιρεία επιβάλλοντάς τους κολοσσιαίες ποινές. 

Αυτές οι ενέργειες ήταν παράνομες, αποτελώντας παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις των κρατών και παράνομη εξωεδαφική εφαρμογή του νόμου των ΗΠΑ, αλλά ο κόσμος κατά κάποιο τρόπο τις ανέχτηκε. 

Ωστόσο, συμβάλλουν στην αυξανόμενη νομική υπόθεση κατά των Ηνωμένων Πολιτειών. 

Παρά τα παράνομα MUC, το Nordstreem 2 ολοκληρώθηκε και ήταν έτοιμο για λειτουργία από το 2021. Τότε ήταν που οι ΗΠΑ άσκησαν τεράστια πίεση στη Γερμανία να μην το πιστοποιήσει.

Τεκμήριο αθωότητας

Κάποιος στις Ηνωμένες Πολιτείες επικαλέστηκε εσφαλμένα την αρχή  “in dubio pro reo”  – η αμφιβολία πρέπει να ευνοεί τον κατηγορούμενο. 

Αυτή η αρχή ισχύει μόνο για τους ανθρώπους, αλλά όχι για τις κυβερνήσεις, οι οποίες συνήθως κατέχουν και ελέγχουν τα περισσότερα στοιχεία.

 Καμία χώρα δεν μπορεί να περιμένει ότι θα απαλλαγεί από κάθε υποψία ότι έχει διαπράξει ένα αδίκημα απλώς και μόνο με την καταπολέμηση του νήσου. 

Η ρωμαϊκή παροιμία «αν το έκανες, αρνήσου το» ( si fecisti, nega ) δεν διαγράφει τις συνθήκες που προσδιορίζουν ξεκάθαρα μια δεδομένη χώρα. 

Το πρώτο ερώτημα που πρέπει να κάνουν όλοι είναι ποιος ωφελείται από την εν λόγω πράξη. Ποιος ωφελείται από την έκρηξη του Nord Stream; 

Στην έκκλησή του  για το Pro Milone , ο Κικέρων έθεσε ήδη το κρίσιμο ερώτημα του «  Cui bono».“. Πράγματι, κάθε δικαστήριο αντιμετωπίζει αυτό το ερώτημα και πρέπει να δώσει μια ικανοποιητική απάντηση. 

Πολλές χώρες διαπράττουν εγκλήματα και μετά παίζουν τους αθώους. Είναι αλήθεια ότι το Ισραήλ σιωπά για τις τρομοκρατικές του επιθέσεις κατά της Συρίας και του Ιράν, για τις στοχευμένες δολοφονίες του. 

Αλλά όλοι ξέρουν «ποιος το έκανε».

Το βάρος της απόδειξης

Όλες οι εθνικές και διεθνείς δικαιοδοσίες καταφεύγουν σε έμμεσες αποδείξεις, ιδίως όταν το ”  corps delicit  ” δεν είναι πλήρως προσβάσιμο, για παράδειγμα όταν τα στοιχεία έχουν καταστραφεί από τους δράστες, όταν οι κυβερνήσεις σκόπιμα αλλάζουν πληροφορίες και διαγράφουν ψηφιακά αρχεία.

 Η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ έχει εκτενή εμπειρία στην εκδίκαση υποθέσεων όπου οι κυβερνήσεις παρεμποδίζουν. 

Ήδη από το 1982, αντέστρεψε το βάρος της απόδειξης στην υπόθεση  Bleier v. Ουρουγουάη [2]. 

Σε αυτή την περίπτωση, η στρατιωτική χούντα της Ουρουγουάης αρνήθηκε ότι γνώριζε πού βρίσκεται ο Eduardo Bleier, ο οποίος είχε συλληφθεί από την αστυνομία της Ουρουγουάης και κρατήθηκε σε φυλακή στο Μοντεβιδέο, όπου η γυναίκα του του έφερε ρούχα και τρόφιμα. 

Μια μέρα, ο Bleier «εξαφανίστηκε». 

Σε ένα υπόμνημα της 14ης Αυγούστου 1981 που απευθύνθηκε στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η κυβέρνηση της Ουρουγουάης υποστήριξε ότι: «η Επιτροπή δείχνει όχι μόνο άγνοια των νομικών κανόνων που σχετίζονται με το τεκμήριο ενοχής, αλλά και έλλειψη ηθικής κατά την εκτέλεση των καθήκοντα που του ανατέθηκαν, αφού τόσο γρήγορα κατέληξε στο σοβαρό συμπέρασμα ότι οι αρχές της Ουρουγουάης είχαν θανατώσει τον Eduardo Bleier». 

Η επιτροπή απάντησε ότι: «Σύμφωνα με την εντολή της σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 1, του Προαιρετικού Πρωτοκόλλου, η Επιτροπή εξέτασε την ανακοίνωση υπό το φως των πληροφοριών που της παρείχαν οι συντάκτες της ανακοίνωσης και το ενδιαφερόμενο Κράτος μέρος. 

Από την άποψη αυτή, η επιτροπή τήρησε αυστηρά την αρχή audiatur et altera pars  και έδωσε στο Κράτος μέρος κάθε ευκαιρία να παράσχει πληροφορίες για να αντικρούσει τα στοιχεία που παρουσίασαν οι συγγραφείς». 

Αυτή είναι η πάγια νομολογία της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από το 1982.

Το βάρος της απόδειξης αντιστρέφεται όταν το κράτος έχει τις πληροφορίες και εμποδίζει.

Λογικοί λόγοι άρνησης ευθύνης

Οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών γνωρίζουν ακριβώς τι συνέβη, ποιος έδωσε τις εντολές, ποιος πραγματοποίησε την τρομοκρατική επίθεση. 

Φυσικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θέλουν να παραδεχτούν μια μεγάλη παραβίαση του διεθνούς δικαίου που συνιστά επίθεση στη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια κατά την έννοια του άρθρου 39 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες κρύβονται πίσω από τη σιωπή και τη μυστικότητα.

 Πράγματι, η μυστικότητα διευκολύνει το έγκλημα. 

Η άρνηση του Ολοκαυτώματος είναι ένας άλλος παράγοντας εγκληματικότητας.

 Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η μηχανή προπαγάνδας τους διαδίδουν για δεκαετίες τον μύθο ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια «δημοκρατία» και μια χώρα όπου βασιλεύει το «κράτος δικαίου».

 Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες λένε ψέματα στον αμερικανικό λαό, όπως έκαναν για την εισβολή στην Κούβα το 1961, τον πόλεμο του Βιετνάμ, τους πολέμους στη Γιουγκοσλαβία, από το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία.

 Αν και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αποδειχθεί ότι είναι κατά συρροή ψεύτες, τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης κάνουν ό,τι μπορούν για να δημιουργήσουν μια θετική εικόνα των Ηνωμένων Πολιτειών ως «ηγέτη» του «ελεύθερου κόσμου», «εξαιρετικής χώρας» ή «απαραίτητης χώρας». , όπως έλεγε η αείμνηστη υπουργός Εξωτερικών Madeleine Albright την υιοθετημένη χώρα της.

Υποχρεώσεις βάσει του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν καμία νομική δικαιολογία για την άρνησή τους να συνεργαστούν σε μια διεθνή έρευνα.

 Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι υποχρεωμένες βάσει του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών να συνεργαστούν για την οικοδόμηση μιας δίκαιης παγκόσμιας τάξης.

 Το προοίμιο του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών υποχρεώνει ήδη τις Ηνωμένες Πολιτείες να «δημιουργήσουν συνθήκες που ευνοούν τη διασφάλιση της δικαιοσύνης και τον σεβασμό των υποχρεώσεων που απορρέουν από τις συνθήκες και άλλες πηγές του διεθνούς δικαίου». 

Μεταξύ των συνθηκών [3] που πρέπει να προωθήσουν και να τηρήσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η Σύμβαση για την καταστολή των παράνομων πράξεων κατά της ασφάλειας της ναυσιπλοΐας, Ρώμη 1988, η οποία υποχρεώνει τα μέρη να εκδώσουν ή να διώξουν φερόμενους ως δράστες παράνομων πράξεων κατά πλοίων, όπως ως τοποθέτηση βομβών σε πλοία. 

Το πρωτόκολλο αυτό έχει συμπληρωθεί από το πρωτόκολλο για την καταστολή παράνομων ενεργειών κατά της ασφάλειας σταθερών εξέδρων, το οποίο επεκτείνει τις απαιτήσεις σε πλατφόρμες που χρησιμοποιούνται για την εκμετάλλευση πετρελαίου και φυσικού αερίου. 

Αυτό το τελευταίο πρωτόκολλο μπορεί να εφαρμοστεί ανά αναλογία . 

Πάνω από όλα, πρέπει να θυμόμαστε τη Διεθνή Σύμβαση για την Καταστολή των Τρομοκρατικών Βομβαρδισμών, Νέα Υόρκη 1997, η οποία υποχρεώνει κάθε κράτος να διώξει ή να εκδώσει τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι η μόνη χώρα που εμπλέκεται σε τρομοκρατικές δραστηριότητες. Το Ισραήλ το κάνει αυτό για δεκαετίες ατιμώρητο.

 Η Γαλλία προσπάθησε να το πράξει στην  υπόθεση Rainbow Warrior  [4], όπου το σκάφος της Greenpeace, το  Rainbow Warrior , βυθίστηκε από δύτες της γαλλικής κυβέρνησης στις 10 Ιουλίου 1985.

Αν και ορισμένοι άνθρωποι διώχθηκαν, κανένας ανώτερος δημόσιος υπάλληλος δεν ανησυχούσε ποτέ, και η Γαλλία δεν έχει υποφέρει σχεδόν καθόλου από τη θετική διεθνή εικόνα της.

Μηχανισμοί αντιμετώπισης της υπόθεσης Nord Stream

Ως το κύριο διεθνές όργανο υπεύθυνο για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών έχει υποχρέωση να καταδικάσει την τρομοκρατία, όπως έκανε αμέσως μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στη Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον, εγκρίνοντας την απόφαση 1368 (2001) καταδικάζοντας με τον πιο έντονο τρόπο την τρομοκρατική επίθεση κατά των Ηνωμένων Πολιτειών και καλώντας όλα τα κράτη να συνεργαστούν επειγόντως για να προσαχθούν στη δικαιοσύνη οι δράστες της επίθεσης.

Ως συνήθως στα Ηνωμένα Έθνη, και ειδικότερα στο Συμβούλιο Ασφαλείας, το ψήφισμα για τον Nord Stream απορρίφθηκε. 

Και εδώ, γινόμαστε μάρτυρες της εφαρμογής μιας πολιτικής διπλών σταθμών. 

Η σιωπή του ΟΗΕ για την τρομοκρατική δολιοφθορά του Nord Stream είναι τόσο εκκωφαντική όσο και η σιωπή του για τα 40 αμερικανικά βιολογικά εργαστήρια στην Ουκρανία. 

Και πάλι, πρόκειται για μαζική πίεση από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ στο Συμβούλιο Ασφαλείας και για μια παράδοση εξυπηρέτησης των συμφερόντων της Δύσης πρώτα και όχι εκείνων της ανθρωπότητας με το ντύσιμό του.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξει ανεξάρτητη διεθνής έρευνα υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών. 

Θα μπορούσαν να συσταθούν διερευνητικές αποστολές ή εξεταστικές επιτροπές από διάφορες υπηρεσίες του ΟΗΕ.

Τώρα εναπόκειται στη Γενική Συνέλευση να το κάνει. 

Θα πρέπει να είναι δυνατή η λήψη της πλειοψηφίας στη Γενική Συνέλευση. 

Επιπλέον, η Γενική Συνέλευση πρέπει να υπερβεί την απλή καταδίκη της δολιοφθοράς του Nord Stream. 

Αναμένεται να εγκρίνει ψήφισμα βάσει του άρθρου 96 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών ζητώντας συμβουλευτική γνώμη από το Διεθνές Δικαστήριο για το ζήτημα των νομικών συνεπειών της έκρηξης του αγωγού, ιδίως των σχετικών αστικών και ποινικών ευθυνών.

Γνωρίζοντας ότι η διεθνής τρομοκρατία εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Γραφείου των Ηνωμένων Εθνών στη Βιέννη για τα Ναρκωτικά και το Έγκλημα [5], η μονάδα πρόληψης της τρομοκρατίας πρέπει να συλλάβει το θέμα και να διεξαγάγει τη δική της έρευνα το συντομότερο δυνατό.

Μια άλλη σχετική υπηρεσία του ΟΗΕ είναι το Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών [6], με έδρα το Ναϊρόμπι. 

Το ευρωπαϊκό γραφείο του UNEP θα πρέπει να διερευνήσει τις αρνητικές οικολογικές επιπτώσεις των εκρήξεων στην αλιεία της Βαλτικής Θάλασσας [7].

Προτείνω επίσης την υποβολή διακρατικής καταγγελίας βάσει του άρθρου 41 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα. 

Όλες οι χώρες που ΔΕΝ έχουν προβεί σε δήλωση που περιορίζει την αρμοδιότητα της Επιτροπής βάσει του άρθρου 41 θα μπορούσαν να υποβάλουν τέτοια καταγγελία κατά των Ηνωμένων Πολιτειών (οι οποίες δεν διατύπωσαν ποτέ επιφύλαξη σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 41) 41, επειδή πίστευαν ότι κανένα κράτος δεν θα «τολμήστε» να ενεργοποιήσετε αυτή τη διαδικασία). 

Βλέπω ζητήματα που προκύπτουν βάσει των άρθρων 1, 2, 6, 19 και 26.

Από την σκοπιά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ θα πρέπει οπωσδήποτε να εγκρίνει ένα ψήφισμα που θα καταδικάζει τη δολιοφθορά του Nord Stream και θα μπορούσε να συστήσει μια διερευνητική αποστολή για τη διερεύνηση των συνεπειών. ανθρώπινα δικαιώματα στην περιοχή και παγκοσμίως, ως επίθεση στον ενεργειακό εφοδιασμό έχει εκτεταμένες επιπτώσεις, ιδίως για την απόλαυση των οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και για την επίτευξη βιώσιμων αναπτυξιακών στόχων.

Οι ειδικές διαδικασίες του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχουν πολλά μέσα για την περαιτέρω διερεύνηση των επιθέσεων. 

Οι τρεις εισηγητές –ο εισηγητής για την τρομοκρατία, ο εισηγητής για το δικαίωμα στην αλήθεια, τη δικαιοσύνη και την αποζημίωση και ο εισηγητής για την ελευθερία της γνώμης και της έκφρασης– είναι ασφαλώς ικανοί σε αυτόν τον τομέα.

Υπάρχουν επίσης παραβιάσεις της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Και παρόλο που οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν επικυρώσει ποτέ τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, τίποτα δεν εμποδίζει τη γραμματεία της UNCLOS να δημιουργήσει μια ομάδα εργασίας για τη μελέτη των συνέπειες της δολιοφθοράς υποθαλάσσιων αγωγών.

Σφυρίχτες

Αυτό που χρειαζόμαστε περισσότερο σήμερα είναι πληροφοριοδότες στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Νορβηγία, τη Σουηδία και τη Γερμανία. 

Ξέρουν ποιος το έκανε. Χρειαζόμαστε περισσότερους υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως ο Τζούλιαν Ασάνζ και ο Έντουαρντ Σνόουντεν, που μας έδειξαν τι τερατώδη εγκλήματα έχουν διαπραχθεί στο όνομά μας. Αν φιλοδοξούμε να αποκαλούμε τους εαυτούς μας «δημοκράτες», πρέπει πάνω απ’ όλα να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στη γνώση, το δικαίωμα στην αλήθεια. 

Πρέπει να απαιτήσουμε διαφάνεια και λογοδοσία και να αποκαλύψουμε τη μυστικότητα ως μητέρα του εθνικού και διεθνούς εγκλήματος. Διακυβεύεται η αξιοπιστία των Ηνωμένων Εθνών και γενικότερα του διεθνούς δικαίου.