ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

ΝΑΤΟ εναντίον Ρωσίας – επίσης ένα τελικό παιχνίδι των συστημάτων; (Εικονική εικόνα: Imago)

Ο πολιτικός κόσμος παρακολουθεί με μεγάλη ένταση αυτές τις μέρες την ανατολική Ουκρανία, όπου διαφαίνεται ο χειρότερος ευρωπαϊκός πόλεμος από το 1945.

Ίσως μάλιστα να ξέσπασε μετά την εισβολή των ρωσικών στρατευμάτων στις αυτονομιστικές περιοχές του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ.

Ωστόσο, ο ρωσικός στρατός δεν έχει περάσει ακόμη τη γραμμή κατάπαυσης του πυρός του Μινσκ του 2015, αφήνοντας το ενδεχόμενο συμφωνίας της τελευταίας στιγμής μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ.

Δεν είναι εδώ το μέρος για να κάνουμε εικασίες για πιθανή συνέχιση αυτού του πολέμου νεύρων.

Η θέση, μέχρι στιγμής ευρέως διαδεδομένη στα εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης, ότι η υποτιθέμενη ρωσική ετοιμότητα για εισβολή είναι μόνο μια αφήγηση δυτικής παγκοσμιοποίησης προπαγάνδας της οποίας ο πραγματικός σκοπός είναι να δημιουργήσει πρόσθετο φόβο και ανασφάλεια στις κοινωνίες κορώνας της Δύσης, σχετίζεται με τα γεγονότα της Το χθες (δηλαδή τη Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου) έχει γίνει σε κάθε περίπτωση πολύ λιγότερο πιθανό.

 Αντί να ασχοληθώ με αυτό, σε αυτήν την ανάρτηση θα δείξω ότι διακυβεύονται πολύ περισσότερα στη σύγκρουση στην Ουκρανία από την κυριαρχία σε ένα αμφισβητούμενο έδαφος ή το μέλλον του καθεστώτος Ζελένσκι του Κιέβου.

 Αυτές τις μέρες, θα μπορούσε να ξεκινήσει ένα παγκόσμιο πολιτικό τελικό παιχνίδι που θα καθόριζε την επιτυχία ή την αποτυχία τουΜεγάλη επαναφορά , δηλαδή ένας σημαντικός, παγκόσμιος οικονομικός και πολιτικός μετασχηματισμός προς το συμφέρον των αριστερών-φιλελεύθερων ελίτ.

Το ότι αυτή η προσδοκία δεν είναι πολύ υψηλή είναι ότι τα γεγονότα στην Ουκρανία θα μπορούσαν να έχουν τεράστια μόχλευση σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ως τζούντοκα, ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι πολύ εξοικειωμένος με τέτοια εφέ μόχλευσης, αλλά με μεταφορική έννοια και οι αντίπαλοί του τα γνωρίζουν.

Χορός των «έγχρωμων επαναστάσεων»

Η Ρωσία του Πούτιν είναι ο θανάσιμος εχθρός των ελίτ της παγκοσμιοποίησης. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι μετά το έτος 2000, ο Πούτιν έσωσε τη Ρωσία την τελευταία στιγμή από την απόλυτη καταστροφή στα χέρια των «οικονομικών μεταρρυθμιστών» και των ψευδοδημοκρατών που ήθελαν να υποτάξουν τη χώρα στη Δύση και την παγκοσμιοποίηση τη δεκαετία του 1990 υπό την προεδρία Γέλτσιν.

Εκείνη την εποχή, ο Πούτιν οδήγησε τη Ρωσία σε έναν επιτυχημένο δρόμο, στον οποίο το κράτος ελέγχει μια εθνική οικονομία προς το συμφέρον του πληθυσμού και κατά τα άλλα κυβερνά σε μεγάλο βαθμό προς τα συμφέροντα του ρωσικού λαού.

Αυτό είναι το εγγενώς ισχυρό δημοκρατικό στοιχείο μιας μορφής διακυβέρνησης που δεν είναι μόνο αυταρχική εξωτερικά.

Εφόσον οι παγκοσμιοποιητές δεν μπορούσαν να επιτεθούν απευθείας στην εξουσία του Πούτιν, προσπάθησαν να μειώσουν τη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας από έξω: επέκταση του ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά, που (στην Εσθονία) έφερε δυτικούς στρατιώτες σε απόσταση μικρότερη των 150 χιλιομέτρων από την Αγία Πετρούπολη, και κυρίως «έγχρωμες επαναστάσεις» για να αποσταθεροποιήσει άλλα κράτη διάδοχα της ΕΣΣΔ, για παράδειγμα στη Γεωργία, το Κιργιστάν και πιο πρόσφατα τον Ιανουάριο του 2022 στο Καζακστάν.

 Τον Φεβρουάριο του 2014, ένα φιλοδυτικό, ψευδοδημοκρατικό καθεστώς εγκαταστάθηκε στην Ουκρανία ως αποτέλεσμα μιας τέτοιας έγχρωμης επανάστασης, η οποία μπορεί επίσης να περιγραφεί ως πραξικόπημα από εν μέρει φασίστες μέλη της αντιπολίτευσης.

 Η Ρωσία απάντησε προσαρτώντας την Κριμαία και κατέχοντας ουσιαστικά τμήματα της ανατολικής Ουκρανίας.

Τον Φεβρουάριο του 2014, ένα φιλοδυτικό, ψευδοδημοκρατικό καθεστώς εγκαταστάθηκε στην Ουκρανία ως αποτέλεσμα μιας τέτοιας έγχρωμης επανάστασης, η οποία μπορεί επίσης να περιγραφεί ως πραξικόπημα από εν μέρει φασίστες μέλη της αντιπολίτευσης.

Η Ρωσία απάντησε προσαρτώντας την Κριμαία και κατέχοντας ουσιαστικά τμήματα της ανατολικής Ουκρανίας.

Τον Φεβρουάριο του 2014, ένα φιλοδυτικό, ψευδοδημοκρατικό καθεστώς εγκαταστάθηκε στην Ουκρανία ως αποτέλεσμα μιας τέτοιας έγχρωμης επανάστασης, η οποία μπορεί επίσης να περιγραφεί ως πραξικόπημα από εν μέρει φασίστες μέλη της αντιπολίτευσης.

 Η Ρωσία απάντησε προσαρτώντας την Κριμαία και κατέχοντας ουσιαστικά τμήματα της ανατολικής Ουκρανίας.

Ο Ντόναλντ Τραμπ αποτελεί εδώ και καιρό ένα σημαντικό εμπόδιο για τους παγκοσμιοποιητές εχθρούς της Ρωσίας.

Αν ο Τραμπ είχε πραγματικά ελεύθερα χέρια κατά τη διάρκεια της προεδρίας του στις ΗΠΑ, σίγουρα θα είχε επιτύχει έναν παγκόσμιο πολιτικό συμβιβασμό με τη Ρωσία.

Από τη σκοπιά των παγκοσμιοποιητών, αυτό έπρεπε να αποτραπεί με κάθε κόστος.

Ως εκ τούτου, ολόκληρη η προεδρία του επισκιάστηκε από καταγγελίες για προσωπική συνεργασία με τη Ρωσία εις βάρος των Ηνωμένων Πολιτειών, παραλύοντας τον μέχρι τις διαδικασίες μομφής.

Παρεμπιπτόντως, αυτές τις μέρες σχεδόν όλες αυτές οι κατηγορίες αποδεικνύονται ψέματα, για τα οποία το mainstream των μέσων μας φυσικά δεν λέει λέξη.

Δεδομένου ότι ο Τραμπ δεν μπορούσε να απομακρυνθεί από τα καθήκοντά του με αυτόν τον τρόπο, ανατράπηκε το 2020/21, πρώτα από υποτιθέμενη νοθεία και μετά από την άρνηση του αντιπροέδρου Πενς να να λάβει υπόψη αυτή την υποψία χειραγώγησης κατά την πιστοποίηση των εκλογικών ψήφων.

Αυτό άνοιξε το δρόμο για τον Τζο Μπάιντεν, ο οποίος δεν είναι παρά μια μαριονέτα των παγκοσμιοποιητών.

 Οι τελευταίοι έχουν καταλάβει κομψά τον έλεγχο της στρατιωτικής ισχύος των ΗΠΑ.

Η τρίτη παγκοσμιοποιητική επίθεση

Με αυτό το όργανο προσπαθούν τώρα ανοιχτά να φτάσουν στην πλήρη παγκόσμια κυριαρχία.

Η τρέχουσα κρίση στην Ουκρανία είναι επομένως -μετά το παγκόσμιο “πραξικόπημα Corona” του Μαρτίου 2020 και το προαναφερθέν “πραξικόπημα Μπάιντεν” τον Νοέμβριο του 2020- η τρίτη μεγάλη επίθεση από τους παγκοσμιοποιητές μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια με στόχο τη Μεγάλη Επαναφορά. 

Μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια, όμως, οι αντίπαλες δυνάμεις έχουν γίνει πολύ πιο δυνατές, ώστε η επιτυχία αυτής της επίθεσης να μην φαίνεται βέβαιη.

Η ισχυρότερη αντίπαλη δύναμη είναι η ρωσική στρατιωτική δύναμη, η οποία εξακολουθεί να αξίζει μια παγκόσμια δύναμη.

 Στην πραγματικότητα, θα πρέπει να θεωρείται τρέλα το γεγονός ότι οι παγκοσμιοποιητές αμφισβητούν στρατιωτικά ένα κράτος με περισσότερες από 10.000 πυρηνικές κεφαλές ακριβώς στα σύνορά του.

Αυτό μπορεί να εξηγηθεί μόνο από το φαινόμενο μόχλευσης από το Κίεβο στη Μόσχα που αναφέρθηκε στην αρχή.

Οι παγκοσμιοποιητές βασίζονται προφανώς στο γεγονός ότι μετά την έναρξη του πολέμου, ο Πούτιν θα μπορούσε πολύ σύντομα να ανατραπεί από μια «έγχρωμη επανάσταση» στην ίδια τη Ρωσία.

Είτε ο Τζορτζ Σόρος έχει ήδη τα αντίστοιχα σχέδια στο μανίκι του είτε κάποιος βασίζεται στο γεγονός ότι η ρωσική κοινωνία δεν μπορεί να αντέξει για πολύ έναν πόλεμο που σίγουρα θα κόστιζε μεγάλο αριθμό Ρώσων ζωών.

Εδώ θα μπορούσε εύκολα κανείς να κάνει λάθος. Ειδικά εμείς οι Γερμανοί γνωρίζουμε ακόμα από οδυνηρό προσωπική εμπειρία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, τι προθυμία να κάνουν θυσίες μπορούν να είναι οι Ρώσοι όταν η πατρίδα τους και η ανεξαρτησία τους απειλούνται απ’ έξω.

 Επιπλέον, παρ’ όλη την υστέρηση πίσω από τη Δύση, η ευημερία και η προσωπική ελευθερία των Ρώσων υπό τον Πούτιν είναι πολύ μεγαλύτερες από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στη ρωσική ιστορία.

Εν όψει της κρίσης του κορωνοϊού, η κυβέρνηση του Πούτιν έδωσε στους Ρώσους πολύ μεγαλύτερη ελευθερία από ό,τι γνωρίζαμε στη Γερμανία εδώ και δύο χρόνια και παραιτήθηκε από τον υποχρεωτικό εμβολιασμό, αν και η Ρωσία ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που διέθετε εμβόλιο κατά του κορωνοϊού (Sputnik V) έτοιμο για χρήση. αναπτηγμένος.

Η ευημερία και η προσωπική ελευθερία των Ρώσων υπό τον Πούτιν είναι πολύ μεγαλύτερες από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στη ρωσική ιστορία.

Εν όψει της κρίσης του κορωνοϊού, η κυβέρνηση του Πούτιν έδωσε στους Ρώσους πολύ μεγαλύτερη ελευθερία από ό,τι γνωρίζαμε στη Γερμανία εδώ και δύο χρόνια και παραιτήθηκε από τον υποχρεωτικό εμβολιασμό, αν και η Ρωσία ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που είχε έτοιμο για χρήση εμβόλιο κατά του κορωνοϊού (Sputnik V). αναπτηγμένος.

Η ευημερία και η προσωπική ελευθερία των Ρώσων υπό τον Πούτιν είναι πολύ μεγαλύτερες από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στη ρωσική ιστορία.

Εν όψει της κρίσης του κορωνοϊού, η κυβέρνηση του Πούτιν έδωσε στους Ρώσους πολύ μεγαλύτερη ελευθερία από ό,τι γνωρίζαμε στη Γερμανία εδώ και δύο χρόνια και παραιτήθηκε από τον υποχρεωτικό εμβολιασμό, αν και η Ρωσία ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που είχε έτοιμο για χρήση εμβόλιο κατά του κορωνοϊού (Sputnik V). αναπτηγμένος.

Αβέβαιη μόχλευση

Η μόχλευση της σύγκρουσης στην Ουκρανία θα μπορούσε εξίσου εύκολα να πάει προς την αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή με μια ώθηση από το Κίεβο στο Βερολίνο και σε άλλες δυτικές πρωτεύουσες.

Η σύγκρουση, η οποία διεξάγεται αρχικά μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, έχει ένα δεύτερο μέτωπο που διατρέχει τα δυτικά κράτη και τις κοινωνίες τους.

 Η ευρωπαϊκή αντιπολίτευση και οι δεξιοί λαϊκιστές που τους εκπροσωπούν πολιτικά είναι εν μέρει ανοιχτά, εν μέρει αδήλωτα φιλορώσοι.

 Στα μάτια πολλών Δυτικοευρωπαίων, η πολιτική της Corona και η συναφής κατάργηση των πολιτικών ελευθεριών έχουν ήδη αμφισβητήσει σοβαρά τη δημοκρατική νομιμότητα των κυβερνήσεών τους.

Εάν, σε αυτήν την κατάσταση, η Δύση, μέσω στρατιωτικής υποστήριξης στην Ουκρανία ή ακόμη και μέσω άμεσης επέμβασης, υποκινεί τα δυτικά κράτη σε πόλεμο εναντίον της Ρωσίας, τότε οι λαοί αυτών των κρατών θα μπορούσαν να αρνηθούν να υποστηρίξουν τους ηγεμόνες.

Οι κρίσιμες για το σύστημα διαδηλώσεις, οι οποίες έχουν ήδη φτάσει σε εκπληκτικό επίπεδο – με τα μέτρα για τον κορωνοϊό και τον υποχρεωτικό εμβολιασμό ως σημείο εκκίνησης – θα μπορούσαν να διογκωθούν ξανά κατά τάξεις μεγέθους εάν διακυβευόταν η ειρήνη στην Ευρώπη και τελικά η επιβίωση των ευρωπαϊκών λαών.

Πάνω απ’ όλα, το πράσινο και το αριστερό εκλογικό σώμα θα πρέπει τελικά να αποφασίσουν αν θα ακολουθήσουν τα κόμματά τους, τα οποία έχουν διαφθαρεί πλήρως από τον παγκόσμιο φιλελευθερισμό, στον δρόμο προς την πτώση τους ή τελικά θα επιστρέψουν στις πραγματικές τους πεποιθήσεις.

Ως αποτέλεσμα, θα μπορούσε να προκύψει με απροσδόκητο τρόπο ένα κρίσιμο για το σύστημα «διασταυρούμενο μέτωπο» δεξιάς και αριστεράς, το οποίο –αν και για διαφορετικά κίνητρα– θα αντιτάχθηκε από κοινού στον πόλεμο και, συνεπώς, στις κυβερνήσεις τους. Παρεμπιπτόντως, αυτό ισχύει και για τη Βόρεια Αμερική.

 Η καναδική επανάσταση των φορτηγατζήδων κατεστάλη αρχικά βίαια, αλλά η δυσαρέσκεια για την κατάσταση είναι τεράστια στον Καναδά, και ειδικά στις ΗΠΑ. Προθυμία,

Σατανικός Υπερανθρωπισμός εναντίον Χριστιανικής Ορθοδοξίας;

Ωστόσο, εάν αυτός ο πόλεμος διεξαχθεί ούτως ή άλλως, τότε ο Πούτιν θα μπορούσε να επιτύχει τον παγκόσμιο πολιτικό του στόχο του ονείρου μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα με τη βοήθεια ενός ισχυρού αποτελέσματος μόχλευσης της αντιπολίτευσης στη Δύση: Μια «Ευρασία» χωρίς επιρροή των ΗΠΑ, αλλά με τη Ρωσία. ως πολιτική και στρατιωτική υπεροχή.

Αυτός ήταν ο στρατηγικός εφιάλτης των ΗΠΑ για περισσότερα από 100 χρόνια, ειδικά με τη μορφή μιας συμμαχίας μεταξύ της γερμανικής βιομηχανίας και των ρωσικών πρώτων υλών.

Είναι κατανοητό ότι οι σημερινοί υποστηρικτές της «ιδεολογίας της Καλιφόρνιας» πιθανότατα θα έφταναν μέχρι τον πυρηνικό πόλεμο για να αποτρέψουν μια τέτοια κατάσταση.

Δυστυχώς, αυτό που θα ήταν ευλογία για τους λαούς της Ευρασίας είναι καταστροφή για τους φιλελεύθερους παγκοσμιοποιητές.

Αυτή η γραμμή σύγκρουσης μπορεί ακόμη και να επιδεινωθεί μέχρι το σημείο της θρησκείας:

Το αποτέλεσμα μόχλευσης της σύγκρουσης της Ουκρανίας που στρέφεται εναντίον των δυτικών παγκοσμιοποιητικών κέντρων εξουσίας θα μπορούσε ακόμη και να αυξηθεί κατά τάξεις μεγέθους σε σύγκριση με αυτό το σενάριο.

 Τουλάχιστον τρεις άλλες δυνάμεις παραμονεύουν στη σκιά της κρίσης στην Ουκρανία και αμφισβητούν ανοιχτά την παγκοσμιοποίηση και την παγκόσμια κυριαρχία των λεγόμενων «δυτικών αξιών».

Πρώτον, υπάρχει η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας με την ακάλυπτη διεκδίκησή της για την αποσχισθείσα Ταϊβάν, η οποία εξακολουθεί να προστατεύεται από τη Δύση.

Σε αντίθεση με τη δημοφιλή πεποίθηση, η ΛΔΚ δεν είναι σύμμαχος της παγκοσμιοποίησης, αν και έχει επωφεληθεί από τις οικονομικές της συνέπειες εδώ και δεκαετίες.

Οι Κινέζοι της ηπειρωτικής χώρας δεν έχουν άλλα συμφέροντα εκτός από αυτά του αρχαίου κομφουκιανικού πολιτισμού τους.

Μπορείτε να σπάσετε τους οικονομικούς δεσμούς με τη Δύση ανά πάσα στιγμή

«Θυμηθείτε την Κίνα»

Παρεμπιπτόντως, η Γερμανία δεν πρέπει να βασίζεται στην κινεζική υποστήριξη ούτε όσον αφορά την πολιτική για το κλίμα.

Το «Σώζοντας τον κόσμο» δεν παίζει κανένα ρόλο στη σκέψη του ΚΚΚ.

Δεύτερον, στη Μέση Ανατολή, το Ιράν, που εξακολουθεί να ελλοχεύει εκδίκηση για τη δολοφονία του διοικητή Κουασέμ Σουλεϊμανί από τις ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ στη Βαγδάτη τον Ιανουάριο του 2020, είναι αποφασισμένο και για άλλους λόγους να επιφέρει κάθε δυνατή ταπείνωση στους αρχαίους εχθρούς στην Ουάσιγκτον και τη Τηλ. Aviv.

Ο ιρανικός στρατός έχει ήδη κάνει πρόβα για επιθέσεις με ρουκέτες στον πυρηνικό αντιδραστήρα Demona του Ισραήλ στην έρημο Νεγκέβ.

Επίσης, υπό τη σκιά των ατελείωτα παρατεταμένων διαπραγματεύσεων για τα πυρηνικά στη Βιέννη, το Ιράν μπορεί να έχει ήδη συσσωρεύσει αρκετό σχάσιμο υλικό για μια πυρηνική βόμβα. Τρίτον, το θέμα των πυραυλικών και πυρηνικών απειλών της Βόρειας Κορέας δεν είναι καθόλου νεκρό. όπως δείχνουν οι πρόσφατες δοκιμές πυραύλων της Πιονγκγιάνγκ.

Αντίθετα: οι προσπάθειες εξοπλισμού της Βόρειας Κορέας μπορεί να πέτυχαν τελικά τον πιθανό στόχο τους τα τελευταία χρόνια, πέρα ​​από την προσοχή του δυτικού κοινού: μια αξιόπιστη απειλή πυρηνικών επιθέσεων κατά της Ιαπωνίας και των ΗΠΑ προκειμένου να επιτευχθούν αποζημιώσεις σε δισεκατομμύρια για την καταστροφή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του Πολέμου της Κορέας (1950-1953) για εκβιασμό.

Η ΛΔΚ, το Ιράν και η Βόρεια Κορέα θα μπορούσαν έτσι να χρησιμοποιήσουν την ενασχόληση των ΗΠΑ με έναν πόλεμο στην Ευρώπη για να χτυπήσουν τα δικά τους μέτωπα κατά της Δύσης.

Η σύγκρουση στην Ουκρανία θα γινόταν έτσι ένας τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, στον οποίο θα αποφασιζόταν η μοίρα τόσο της παγκόσμιας κυριαρχίας της Δύσης όσο και της Μεγάλης Επαναφοράς.

Το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι μια παγκόσμια άνοιξη, αλλά δυστυχώς και το τέλος μεγάλων τμημάτων της ανθρωπότητας σε μια πυρηνική κόλαση.
Ας ελπίσουμε ότι δεν θα φτάσει σε αυτό.

Ο μεγάλος πόλεμος στην Ουκρανία δεν έχει ακόμη ξεκινήσει, επομένως τα αποτελέσματα μόχλευσης που παρουσιάζονται εδώ παραμένουν εικασίες για την ώρα.

Ωστόσο, είμαστε πολύ πιθανόν πιο κοντά σε μια απόφαση για τις μεγάλες κρίσεις της εποχής μας από όσο νομίζουν πολλοί.

https://ansage.org/ueber-kiew-nach-moskau-oder-nach-berlin/