ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΣ
ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ (2007 – 2009)
ΚΑΤΑΓΩΓΗ: ΧΩΡΙΟ ΠΩΓΩΝΙΣΚΟΣ ΚΟΝΙΤΣΗΣ
Στο βιβλίο του κ. Βασιλείου Νικόπουλου, με τον τίτλο «Αγαπημένο μου… Σύνταγμα ή αντισυνταγματικοί παραλογισμοί – Η αλήθεια για την σημερινή αντισυνταγματική κατάσταση της Ελλάδας» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΑΡΜΟΣ, τονίζεται ιδιαίτερα ότι: “η Κυβέρνηση λειτουργεί ως εντολοδόχος της τρόϊκας ενώ η Ιστορία δεν θα συγχωρήσει ποτέ το κατάπτυστο ΝΑΙ στους οικονομικούς εισβολείς”.
Επίσης σημειώνεται ότι πρώτη φορά στην ιστορία του τόπου, το Σύνταγμα έγινε κουρελόχαρτο.
Ο ανώτατος δικαστικός λειτουργός καταγγέλλει ότι έχει αυτοκαταλυθεί το κράτος ενώ είμαστε εδώ και τουλάχιστον 4 χρόνια υποτελείς στους δανειστές.
Πρόκειται για διαπιστώσεις ενός ανώτατου δικαστή, τις οποίες με ζηλευτό θάρρος και γενναιότητα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, όταν άλλες γνωστές προσωπικότητες του δημόσιου βίου έχουν κρυφθεί.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΑΞΙΟΥ ΗΠΕΙΡΩΤΗ ΔΙΚΑΣΤΗ.
«Ο λαός δεν είναι “ο αφέντης του σπιτιού του”, στο οποίο κανένας δεν μπορεί να μπει χωρίς την άδειά του.
Ο λαός έχει τεθεί στην μπάντα.
Η Ελλάδα δεν έχει πλέον το κυριαρχικό δικαίωμα, το οποίο έχει εξ ορισμού κάθε ανεξάρτητο κράτος, να διαχειρίζεται όπως αυτή θέλει τον όποιο εθνικό της πλούτο, αλλά ως υποτελής πλέον χώρα οφείλει να ακολουθεί τις εντολές των δανειστών της, οι οποίοι είναι οι οικονομικώς αλλά και πολιτικώς κυρίαρχοι αυτού του τόπου.
Η Ελλάδα έχει παραιτηθεί από την εθνική της κυριαρχία, αυτοκαταλύεται ως ανεξάρτητο κράτος και γίνεται υποτελής στους δανειστές της, αυτοκαταλύεται ένα κράτος χωρίς πόλεμο εν καιρώ ειρήνης.
Πρόκειται για πρωτοφανές ιστορικό γεγονός.
Με την εφαρμογή του αγγλικού δικαίου και όχι του ελληνικού, επέρχεται και η απώλεια της νομικής μας κυριαρχίας. Οι δανειακές συμβάσεις έπρεπε να είχαν γίνει από την αυξημένη πλειοψηφία των τριών πέμπτων του αριθμού των βουλευτών, δηλαδή από εκατόν ογδόντα βουλευτές.
Οι συμβάσεις αυτές είναι νομικώς ανυπόστατες και ως τέτοιες δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα. Την πραγματική εξουσία στην υποτελή πλέον αυτή χώρα ασκούν από κοινού το περίφημο ΔΝΤ, η αυτοαποκαλούμενη Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Οι τρεις αυτοί νέοι κατακτητές μας, προκειμένου να ασκούν αποτελεσματικότερα την κατοχική τους εξουσία στη χώρα μας, συνέστησαν την “τρόικα”, στην οποία λογοδοτεί η κυβέρνηση για την πιστή εφαρμογή των υποδειχθέντων και δέχεται τις παρατηρήσεις της και λαμβάνει νέες εντολές, χωρίς να έχει τη δυνατότητα να ενεργήσει ως κυβέρνηση ανεξάρτητου κράτους,
αλλά ενεργεί ως εντολοδόχος κυβέρνηση των δανειστών.
Η παρουσία της «τρόικας» στη χώρα μας είναι αντισυνταγματική και παράνομη και ως τέτοια θα έπρεπε να είχε εξαρχής αποκρουσθεί.
Δεν είναι δυνατόν η Ιστορία της Ελλάδας, που είναι γεμάτη από “ΟΧΙ” και αντιστάσεις κατά του οποιουδήποτε σφετεριστή της εθνικής μας κυριαρχίας, να συγχωρήσει το κατάπτυστο “ΝΑΙ”, το οποίο εν καιρώ ειρήνης είπε η ελληνική κυβέρνηση στους ειρηνικούς οικονομικούς εισβολείς.
Ο πόλεμος είναι η μεγαλύτερη απειλή για ένα κράτος. Και όμως, τούτη η χώρα δεν δίστασε ανά τους αιώνες να αντιστέκεται και να λέει “ΟΧΙ” και σε πολεμικούς κινδύνους ακόμα, οι οποίοι την απειλούσαν με αφανισμό. Ακόμη και οι ξένοι ομολογούν ότι η “τρόικα” της Ελλάδος είναι “οι άνδρες με τα μαύρα”, όπως έγραψε η γαλλική εφημερίδα “Le Monde”, που θυμίζουν στους Έλληνες παλιές κατοχικές μέρες. Η αλήθεια είναι πως η “τρόικα” είναι ο εφιάλτης της ελληνικής κυβέρνησης, ο μπαμπούλας που απειλεί κάθε τόσο με πτώχευση τη χώρα αν τολμήσει να της αντισταθεί.
Δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο που να μη δανείζεται, καμία όμως χώρα στον κόσμο δεν έχει παραδώσει -άνευ όρων μάλιστα- την κυριαρχία της στους δανειστές, όπως έκανε η Ελλάδα.
Η κυβέρνηση όφειλε να υπερασπισθεί την εθνική μας κυριαρχία, να σεβασθεί το Σύνταγμα που την κατοχυρώνει και να το αντιτάξει στους εταίρους δανειστές μας ως ασπίδα του Έθνους κατά πάσης εκ μέρους τους απειλής.
Έφεραν έναν τόσο περήφανο και αξιοπρεπή λαό στο χείλος του κρημνού. Οδήγησαν τους Έλληνες στην απόγνωση και πολλούς και στην αυτοκτονία ακόμη.
Ποιος Έλληνας θα μπορούσε να φαντασθεί ότι μια δημοκρατική κυβέρνηση θα λεηλατούσε τα εισοδήματά του με αλλεπάλληλες φορολογικές επιβαρύνσεις σε βάρος μόνο των μισθωτών, των συνταξιούχων και των μικρομεσαίων, που είναι αντίθετες με το Σύνταγμα, το οποίο προβλέπει τη συνεισφορά στα δημόσια βάρη όλων των Ελλήνων χωρίς διακρίσεις, ανάλογα με τις δυνάμεις τους.
Και όλα αυτά και τόσα άλλα συνέβησαν στην Ελλάδα κατά την τετραετία 2010-2013 και θα εξακολουθούν δυστυχώς να συμβαίνουν τις οίδε μέχρι πότε, κατά παράβαση του Συντάγματος, το οποίο πρώτη φορά στην Ιστορία αυτού του τόπου γνώρισε τέτοια περιφρόνηση από το ίδιο το κράτος, που φάνηκε ανάξιο ενός τόσο δημοκρατικού και ανθρώπινου Συντάγματος».
Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΑΡΕΙ
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΚΛΩΝΑΡΗΣ (1788-
Ο ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ
ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ
ΠΡΩΤΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΚΑΤΑΓΩΓΗ: ΛΕΠΤΟΚΑΡΥΑ
ΖΑΓΟΡΙΟΥ
ΑΙΩΝΙΑ ΑΥΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ
Ο Ηπειρώτης Νομικός, καταγόμενος από το ορεινό χωριό της βόρειας
Πίνδου ΛΕΠΤΟΚΑΡΥΑ ΖΑΓΟΡΙΟΥ, μερικά χιλιόμετρα δυτικά του Μετσόβου, δικηγόρος υπεράσπισής του Κολοκοτρώνη, ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΚΛΩΝΑΡΗΣ (1788-1849),
ο οποίος το 1835 έγινε ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ και ΤΙΜΙΟΣ υπουργός της Δικαιοσύνης.
Ο πρώτος Πρόεδρος του Αρείου Πάγου ήταν ο Χριστόδουλος Κλωνάρης (1788-1849), δικηγόρος στην πόλη του Ναυπλίου και Υπουργός της Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση του Ιωάννου Καποδίστρια και ο πρώτος Εισαγγελέας αυτού ο Ανδρόνικος Πάϊκος, μέχρι τότε Πρόεδρος του προσωρινού δικαστηρίου Μεσολογγίου.
Μεταξύ των Αρεοπαγιτών ήταν και ο Mακεδόνας Αναστάσιος Πολυζωΐδης, μέχρι τότε Πρόεδρος του προσωρινού δικαστηρίου Ναυπλίου (ο ιστορικός δικαστής που μειοψηφήσας αρνήθηκε να υπογράψει την καταδικαστική απόφαση του ήρωα της Ελληνικής Επαναστάσεως Θεοδώρου Κολοκοτρώνη). Η πρώτη απόφαση του Αρείου Πάγου (1/1835) κρίθηκε και αποφασίσθηκε στις 30 Απριλίου 1835 και δημοσιεύθηκε την 1η Μαΐου 1835.
Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΞΙΟΛΟΓΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
“Η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι κυβέρνηση ανεξάρτητου κράτους αλλά ενεργεί ως εντολοδόχος κυβέρνηση των δανειστών”.
Ο Βασίλειος Νικόπουλος γεννήθηκε το 1942 στο χωριό Πωγωνίσκος της επαρχίας Κονίτσης, του Νομού Ιωαννίνων. (Κοντοχωριανός του πρώτου Προέδρου του Αρείου Πάγου Χριστόδουλου Κλωνάρη).
Είναι έγγαμος με δύο τέκνα. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Κονίτσης με άριστα και εισήχθη στη Νομική Σχολή του Α.Π.Θ. επιτυχών πρώτος στις εισαγωγικές εξετάσεις. Πήρε το πτυχίο της Νομικής με άριστα, εν συνεχεία έλαβε το Μεταπτυχιακό Δίπλωμα στο Ποινικό Δίκαιο με άριστα και αναγορεύτηκε διδάκτωρ της ίδιας σχολής του Α.Π.Θ. Το 1971 εισήλθε στο Δικαστικό Σώμα, επιτυχών πρώτος στις παρεδρικές εξετάσεις και διορίσθηκε έμμισθος πάρεδρος παρά Πρωτοδίκαις στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Διήλθε επιτυχώς όλες τις βαθμίδες της δικαστικής ιεραρχίας και το 2007 επελέγη Πρόεδρος του Αρείου Πάγου. Εκτός από τις αξιόλογες νομικές μελέτες και άρθρα, ασχολήθηκε και με την λογοτεχνία.
Στα Γράμματα πρωτοεφανίσθηκε από φοιτητής ακόμη με διηγήματα στο περιοδικό ΚΟΝΙΤΣΑ» και στη συνέχεια σε μεγάλα φιλολογικά περιοδικά όπως «την ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ» του Πέτρου Χάρη και του Ε. Μόσχου, την «ΠΑΡΑΔΟΣΗ» του Ι. Μ. Χατζηφώτη, την «ΣΥΖΗΤΗΣΗ» του Α. Τσιριντάνη κ.ά. Το 2009 εξέδωσε την
συλλογή διηγημάτων «ΤΟ ΤΑΜΑ» από τις εκδόσεις «Κέδρος», ενώ το 2009 επίσης δημοσιεύει τα απομνημονεύματά του με τίτλο «Στην υπηρεσία της Δικαιοσύνης» από τις εκδόσεις «Αντ. Ν. Σάκκουλα». Το 2011 εξέδωσε το μυθιστόρημα «ΑΔΕΙΑ ΓΑΜΟΥ» από τις εκδόσεις «Αφοι ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ Α.Ε.», ενώ το ίδιο έτος τη νομική μελέτη «ΤΟ ΠΡΟΟΙΜΙΟ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΝΟΜΙΚΗ ΤΟΥ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ», από την «Εταιρία των φίλων του λαού».
|
Βασίλης Νικόπουλος: Έλληνες πολιτικοί έχουν πράξει το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας εξακολουθητικώς
20.03.2015
|
|
«Την τελευταία 5ετία έχουμε προγραμματισμένες παραβιάσεις του Συντάγματος»
«Οι δύο κυβερνήσεις, του Παπανδρέου και του Σαμαρά, ήταν οι δύο κυβερνήσεις που κατέλυσαν την εθνική κυριαρχία την οποία κατοχυρώνει στο άρθρο 1 το Σύνταγμά μας. Ψηφίζοντας τα μνημόνια παρεχώρησαν στους δανειστές –όχι σε κράτη- την κυριαρχία»
«Ο Ποινικός Κώδικας μιλάει για το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας: αυτοί έχουν πράξει αυτό το έγκλημα εξακολουθητικώς, αφού παραχώρησαν την εθνική κυριαρχία στους ξένους. Εσχάτη προδοσία με απλά λόγια, όταν τα βασικά όργανα του κράτους, στερούνται του δικαιώματος της ελεύθερης άσκησης των καθηκόντων τους από έναν τρίτο. Αυτό συνέβη στην Ελλάδα»
|
Άρα τίθεται θέμα ερμηνείας, γιατί το Συμβούλιο Επικρατείας αποφάνθηκε ότι το μνημόνιο είναι Συνταγματικό;
-Δεν φτάνει η γνώση των ανθρώπων και των δικαστικών, αλλά και η θέληση και η ψυχή για να το πει κανείς σε ένα καθεστώς, που είναι πραγματικά κοινοβουλευτικά δικτατορικό. Υπήρχαν πιέσεις και μπορεί μεν αυτές να μην είναι συγκεκριμένες υποκειμενικά, αλλά το γενικό κλίμα που καλλιεργείτο οδηγεί την συνείδηση του δικαστή προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτός είναι ο χειρότερος τρόπος εκμαυλισμού της δικαστικής συνείδησης και κατεύθυνσης της δικαστικής εξουσίας προς το κανάλι που θέλουμε. Όταν ο δικαστής πηγαίνει στη δουλειά του και στην πορεία βλέπει όλες τις εφημερίδες, που είναι ενορχηστρωμένες με το πρόγραμμα της κυβέρνησης, μέχρι να φτάσει στο δικαστικό μέγαρο, έχει διαμορφώσει μια συνείδηση, κάτι που είναι ανθρωπίνως αναπόφευκτο. Γι’ αυτό έλεγα στους δικαστές, όταν ήμουν πρόεδρος του Αρείου Πάγου, ότι η ανεξαρτησία σας δεν εξαρτάται από το Σύνταγμα. Η δικαστική ανεξαρτησία εξαρτάται από τον συγκεκριμένο δικαστή, είναι θέμα ψυχής και αντοχής του κάθε δικαστή.
Είναι αντισυνταγματική και η έλευση της Τρόικα;
-Οι δύο κυβερνήσεις, του Παπανδρέου και του Σαμαρά, ήταν οι δύο κυβερνήσεις που κατέλυσαν την εθνική κυριαρχία την οποία κατοχυρώνει στο άρθρο 1 το Σύνταγμά μας. Ψηφίζοντας τα μνημόνια παρεχώρησαν στους δανειστές –όχι σε κράτη- την κυριαρχία. Και σήμερα δεν κυβερνάει η κυβέρνηση, αλλά οι εκπρόσωποι των τριών δανειστών μας: της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκπρόσωποί τους ήταν οι τρεις κύριοι, οι γνωστοί σε όλους μας ως «Τρόικα». Αυτοί έρχονταν μέχρι προχθές στην Ελλάδα και με θράσος τους ανοίγαμε μέχρι και την πόρτα, για να ανέβουν τα σκαλιά του Μεγάρου Μαξίμου, που σημαίνει να μπουν μέσα στο Μέγαρο της Κυβέρνησης και να καθίσουν με τον πρωθυπουργό να του πουν τι θα κάνει. Και μετά από τρεις μήνες, θα ξανάρθουμε να δούμε αν κάνατε αυτά τα πράγματα, για να δώσουμε τη δόση. Και ο πρωθυπουργός αναίσχυντα και επαίσχυντα δεχόταν αυτό τον εξευτελιστικό ρόλο.
Γίνεται όμως ένας άμεσος και ωμός εκβιασμός από όλους τους δανειστές.
-Αυτό είναι αναμενόμενο. Μέχρι το 2010 –εδώ και 3000 χρόνια- η Ελλάδα ήταν στοιχημένη στην πολιτική του «όχι». Όταν βρισκόταν στα στενά και τις δυσκολίες, έλεγε «όχι», σε στιγμές ασυγκρίτως χειρότερες από αυτές που διανύουμε σήμερα. Πότε είπε «ναι» η Ελλάδα; Το έμαθε να το λέει το 2010. Χωρίς να έχουμε πόλεμο, χωρίς να έχουμε κινδύνους τέτοιους που να αφανίζουν το κράτος, αλλά σε καιρό ειρήνης και στους δανειστές.
Άρα τι ισχύει τελικά με το νόμο περί ευθύνης των υπουργών;
-Είναι ένα επαίσχυντο νομοθέτημα, αντιδημοκρατικό και αντίκειται στην ισότητα που καθιερώνει το άρθρο 4 του Συντάγματος, διότι μεταχειρίζεται διαφορετικά μια κάστα ανθρώπων, δηλαδή τους υπουργούς κυρίως αλλά και τους βουλευτές, σε σχέση με τους υπόλοιπους Έλληνες. Τους αφήνει στο ποινικό απυρόβλητο και κατοχυρώνει το ανεύθυνό τους, ενώ κάτι τέτοιο δεν ισχύει για κανέναν άλλο Έλληνα. Είναι αντισυνταγματικός και πρέπει να καταργηθεί. Το Σύνταγμα έχει πρόβλεψη για την ευθύνη των υπουργών, ότι δεν μπορεί να καταργηθεί χωρίς αναθεώρησή του. Αυτός είναι ίσως και ο κυριότερος λόγος που κατά την άποψή μου θα έπρεπε να γίνει μια αναθεώρηση. Αν γίνει όμως, αυτή η διάταξη δεν θα θιγεί, αλλά θα θιγούν ίσως άλλες που δεν θα πρέπει να θιγούν. Γι’ αυτό είμαι κατά της όποιας αναθεώρησης, έστω κι αν υπάρχει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών. Αν, όμως, λειτουργήσει κανονικά ο Ποινικός Κώδικας, δεν θα τολμήσει κανένας υπουργός να κάνει πράξεις που να συγκαλύπτονται από το νόμο περί ευθύνης υπουργών. Ο Ποινικός Κώδικας μιλάει για το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας: αυτοί έχουν πράξει αυτό το έγκλημα εξακολουθητικώς, αφού παραχώρησαν την εθνική κυριαρχία στους ξένους. Εσχάτη προδοσία με απλά λόγια, όταν τα βασικά όργανα του κράτους, στερούνται του δικαιώματος της ελεύθερης άσκησης των καθηκόντων τους από έναν τρίτο. Αυτό συνέβη στην Ελλάδα.
Βασίλειος Νικόπουλος: Αντισυνταγματικό το σύμφωνο συμβίωσης των ομοφυλοφίλων
Ο Επίτιμος Πρόεδρος του Αρείου Πάγου, Βασίλειος Νικόπουλος, τοποθετήθηκε για το σύμφωνο συμβίωσης των ομοφυλοφίλων το οποίο έχει προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις το τελευταίο διάστημα.
Μεταξύ άλλων ο κ. Νικόπουλος αναφέρει πως ” Μπορεί η κοινωνική οργάνωση να εξελίσσεται και η πρόοδος της κοινωνίας να αναπτύσσεται, όμως ο πυρήνας της παραμένει ο ίδιος και καμία απολύτως επέμβαση του ανθρώπου δεν μπορεί να τον αλλοιώσει , χωρίς βλάβη στην ίδια την οργανωμένη κοινωνία (…) Νομικώς δεν νοείται γάμος μη ετεροφυλικός “.
ΖΗΝΩΝ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ
http://autochthonesellhnes.blogspot.gr/2016/06/blog-post_11.html?spref=fb
ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΕΚΕΙ
Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΙ ΕΓΩ .
Ο Κ.ΤΑΔΕ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ ΜΕ ΟΛΟ ΤΟ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟ ΤΗΣ ΤΟΤΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ
ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΜΕ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
ΗΤΑΝ ΚΑΙ Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ Η ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ
ΗΤΑΝ Η ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΨΗΦΙΣΕΙ ΤΟΝ ΝΟΜΟ 4244 ΓΙΑ ΤΟ ΟΤΙ
ΠΛΕΟΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΕΓΩ ΠΗΓΑ
ΝΑ ΤΟΝ ΡΩΤΗΣΩ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΕΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ
ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΝΩ ΑΛΛΟ ΧΡΟΝΟ ΣΕ ΨΕΜΑ ΚΑΙ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ…………..
ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΚΛΩΤΣΙΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ
…………………………………………………
ΟΤΙ ΚΑΜΟΜΕ ΘΑ ΤΟ ΚΑΜΟΜΕ ΜΟΝΑΧΟΙ ΜΑΣ
ΔΥΣΚΟΛΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ
………………………………….
ΕΧΕΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΝΟΜΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ Η Κ@@Φ@Λ@ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΙΣ ΕΦΑΡΜΟΖΕΙ:
ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ
………………………………………………………………….
• Ανώνυμος13 Ιουνίου 2016 – 12:36 π.μ.
Βασιλης Νικοπουλος.
Ο Πατερας της Χαρας Νικοπουλου ηρωϊδος δασκαλας στα πομακοχωρια της Θρακης, που κατηγορηθει απ’ τις ΔραγωνοΦραγκιαδακιες οτι ασκει εξωτερικη πολιτικη γιατι μαθαινε τα πομακοπουλα, Ελληνικα και Ελληνικη Ιστορια.
Απάντηση
•
Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΓΙΑΓΙΑ13 Ιουνίου 2016 – 12:51 π.μ.
ΕΔΩ ΓΕΛΑΜΕ !
ΧΑ ! ΧΑ !
ΠΑΛΙ ΔΕΝ ΘΑ ΧΑΣΩ ΧΡΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΗΓΩ …………………..
ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΑ ΔΕΝ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ,
ΣΕ ΕΝΑ ΕΘΝΟΣ ΥΠΟ ΑΦΑΝΙΣΜΟ …………..
Η ΠΑΤΡΙΔΟΚΑΠΗΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΧΙΛΙΕΤΕΙΕΣ ΕΠΙΚΕΡΔΕΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ .
ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
ΕΛΕΟΣ ΕΛΕΟΣ ΘΕΕ ΜΟΥ .
…………………………………………………………
Απάντηση
1.
Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΓΙΑΓΙΑ13 Ιουνίου 2016 – 12:58 π.μ.
ΥΣ.
ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΝΝΟΩ
τα Πομακοπουλα .
ΕΓΩ ΤΗΝ ΡΩΤΗΣΑ ΓΙΑ ΑΛΛΕΣ ΕΘΝΟΤΗΤΕΣ …………..
2.
Ανώνυμος13 Ιουνίου 2016 – 9:50 π.μ.
Κυρια μου, αν θελετε να γινεστε πιστευτη, ειναι καλυτερο να αιτιολογειτε αυτα που γραφετε γιατι, εμεις οι υπολοιποι, δεν ειμαστε μαντεις να μαντευουμε τις ενδομυχες σκεψεις σας.
Αντι να ζητατε ‘ελεος’ απο Τον Θεο, θα ειστε πιο κατανοητη αν μας πειτε το σκεπτικο σας.
Αν παλι δεν θελετε να “..χασετε χρονο..”, ειναι καλυτερο να μην κατηγορειτε ανθρωπους για ‘πατριδοκαπηλεια’ ετσι αοριστα.
Αν εχετε ακριβη στοιχεια γι’ αυτα που λετε, εγω πρωτος θα συμφωνησω μαζι σας.
Θανος Κ.
3.
Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΓΙΑΓΙΑ13 Ιουνίου 2016 – 11:14 μ.μ.
ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΟΣΑ ΕΓΡΑΨΑ ΠΙΟ ΠΑΝΩ
ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΟΛΥ ……………..
……………………………………………
Απάντηση
•
παρατηρητής13 Ιουνίου 2016 – 5:26 π.μ.
Τι να λέμε τώρα. Μία από τα ίδια.
Ένας πρώην Πρόεδρος βγήκε να καταγγείλει;;;;;;;;;;;
Όλοι αυτοί δικαστικοί – στρατιωτικοί – αστυνομικοί όταν είναι εν ενεργεία και
μάλιστα κατέχουν υψηλές θέσεις είναι όλοι τους υπάκουα και πειθήνια στρατιωτάκια
των εκάστοτε προισταμένων τους Υπουργών και γενικά των κυβερνήσεων.
Είναι γλυκιά η γα@@@ενη η καρέκλα και όλοι ήταν και είναι διατεθειμένοι να δώσουν
γη και ύδωρ να τη διατηρήσουν.
Όλοι τους θυμούνται να βγουν και να το παίξουν μάγκες όταν πάρουν σύνταξη και
ειδικά όταν θέλουν να πουλήσουν κανένα βιβλίο με φανταστικές ιστορίες από τότε
που ήταν εν ενεργεία ή θέλουν κάπου να κατέβουν υποψήφιοι ώστε να πάρουν ψήφο
από κανένα αφελή ιθαγενή, ή να καβαντζώσουν κάποια άλλη πολιτική καρέκλα.
Δυστυχώς έτσι είναι η ζωή.
Δεν υπάρχουν σωτήρες σήμερα αν δεν υπάρχει κάποιο όφελος.
Ο Καραισκάκης , ο Κολοκοτρώνης , η Μπουμπουλίνα , ο Τζαβέλας και όλοι αυτοί
που πάλεψαν και έδωσαν την ζωή της για ιδανικά δεν υπάρχουν.
Σήμερα υπάρχει μόνο το βόλεμα και η κονόμα, τα ιδανικά είναι για τους ηλίθιους.
Απάντηση
•
Ανώνυμος13 Ιουνίου 2016 – 10:38 π.μ.
…ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ”’ΕΠΑΙΖΑΝ”’ ΜΙΑ ΖΩΗ , ΚΑΙ ΤΑ ΕΙΧΑΝ ΚΑΛΑ ΜΕ ”ΟΛΟΥΣ” ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΦΑΣΑΡΙΕΣ , ΛΕΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΣΤΗΜΕΝΑ -ΚΙΝΗΓΗΜΕΝΑ , ΚΑΙ ΤΟΣΑ ΑΛΛΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΑΠΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΣΚΕΡΒΕΛΕΔΕΣ ΕΡΧΟΤΑΝ ΠΑΛΙ ΣΤΑ ”ΙΣΙΑ” ΟΛΑ ΣΤΗΜΕΝΑ , ΟΛΟΙ Α Σ Ι Α Τ Ε Σ….ΤΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΤΩΡΑ Ο ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΣΤΗΝ ΣΥΝΤΑΞΗ , ΝΑ ΤΟ ”’ΠΑΛΕΥΕΙ ”ΕΝΩ ΕΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΗΤΟ ΑΡΑΚΤΕΟΣ ? ΤΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ΤΑ ΑΠΟΔΕΙΓΜΕΝΑ ?
…………………………………………………………………………………..
Απάντηση
•
Ανώνυμος13 Ιουνίου 2016 – 10:57 π.μ.
ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΞΗΛΩΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΣΤΑΥΡΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΕΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!??????????????
http://attikanea.blogspot.gr/2016/06/blog-post_191.html
ΣΑΠΙΛΑ……………………..
Τότε θα το αφήσω να δουν το σχόλιό σου, να δούμε τι θα πουν;
ΟΛΗ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΒΙΝΤΕΟΣΚΟΠΗΘΗΚΕ
ΤΟ ΤΟΤΕ ΠΑΣΟΚ ΣΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟΣΚΟΠΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΕΚΕΙ
ΕΚΤΟΣ ΑΥΤΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΟΤΙ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΞΕΥΤΙΛΙΖΟΥΝ ΕΝΑΝ ΤΟΣΟ ΠΕΡΗΦΑΝΟ ΛΑΟ
ΚΑΙ ΕΚΑΝΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ ΜΕ ΜΙΛΙΟΥΝΙΑ ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ
ΚΑΙ ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΕΣ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΙΚΩΝ ΚΑΤΑΛΩΓΩΝ
ΤΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ;;;;;;;;;;;;;;;;
ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΜΕ ΤΟΣΑ ΝΟΜΙΚΑ ΟΠΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΦΑΝΗΣ ΚΑΙ ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΟΥ
Ο ΟΙΚΟΣ ΠΟΥ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΠΑΙΔΙΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΜΟΝΟ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ ΖΗΤΑ
ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΟΤΑΝ ΤΗΣ ΜΙΛΗΣΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΣΩΣΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ.
ΣΑΠΙΛΑ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ …………………………..
Να γίνουν οι Γεωγραφίες, οι Ιστορίες και οι Γραμματικές, κηρύγματα λευτεριάς
28 September 2015
Δημήτρης Νατσιός.
http://i0.wp.com/www.antibaro.gr/wp-content/uploads/2015/06/biblia-paideia.jpg?w=284
«Είμασταν σχολιαρούδια και ο τόπος μας ακόμα σκλαβωμένος στην Τουρκία. Και Σχολάρχης μας, ο αξέχαστος εκείνος Σπύρος Αναγνώστου. Από τους δασκάλους του υποδουλωμένου Γένους, που συντηρούσαν μέσα στην καρδιά των παιδιών την ιερή φωτιά της Μεγάλης Ιδέας, και ένιωθαν τούτη την αποστολή σαν την πιο σπουδαία της καριέρας των της παιδαγωγικής. Αφορμές για την εθνική διαπαιδαγώγηση του ‘διναν όλα τα μαθήματα που μας δίδασκε. Μας έκαμε Γεωγραφία του νησιού μας, και σιγά-σιγά το χέρι του περνούσε το Αιγαίο, όπου τα νησιά μας ήταν κίτρινα όπως όλη η Τουρκία και η κοντινή μας Μικρασία, και έφτανε στην Ελλάδα, την ελεύτερη την Ελλάδα. Αυτή ήταν τριανταφυλλιά. Ένα μικρό τριανταφυλλί σημάδι πάνω στο μεγάλο χάρτη της Ευρώπης. Εκεί σταματούσε το δάχτυλο του Αναγνώστου, κίτρινο από το αδιάκοπο κάπνισμα. Σταματούσε δισταχτικό και έκαμε αργά-αργά τον περίπατό του γύρω στα σύνορα του ελεύθερου κράτους. Τα σύνορα ήταν κοντινά, ο περίπατος σύντομος.
Τότες ο Αναγνώστου πήγαινε και κλείδωνε από μέσα την πόρτα της τάξης, και μεις αναστενάζαμε με αγαλλίαση. Για δύο λόγους. Πρώτα γιατί θα ξεφεύγαμε από το ανιαρό μάθημα της Γεωγραφίας, που ήταν μόνο ονόματα και αριθμοί, και δεύτερο γιατί ξέραμε πως θα μας μιλούσε για την Ελλάδα και για τη Μεγάλη Ιδέα. Αυτές τις δύο λέξεις τις πρόφερνε πιο σιγά, και αυτό μας έκανε να νιώθουμε την ιερότητα της Ιδέας σαν μία θρησκευτική αποκάλυψη, που έπρεπε να τη φυλάξουμε στα άδυτα της ψυχής μας, και να την προφυλάγουμε από τους καταχτητές σαν ένα μυστικό θησαυρό, ή σαν ένα βαρέλι μπαρούτη που κάποτε εμείς θα της ανάβαμε το φιτίλι».
(Στρατή Μυριβήλη, «Απ’ την Ελλάδα», εκδ. «ΕΣΤΙΑ», σελ. 11-12).
Τότε, όταν το Ισλάμ αφάνιζε το Γένος, μιλούσαν οι καρδιές, τώρα μιλούν τα πουγκιά, τα χρήματα.
Τότε οι δάσκαλοι έριχναν προσανάμματα στις ψυχές των μαθητών τους, συντηρούσαν την «ιερή φωτιά της Μεγάλης Ιδέας», της ελευθερίας, τώρα σβήνουν τις «φωτιές τις πλάστρες». Τώρα «κάνουν δράσεις» για τον ρατσισμό και την διαφορετικότητα.
Μεγάλη Ιδέα της παιδείας η ποινικοποίηση της φιλοπατρίας και της ορθόδοξης πίστης μας. (Για τους νέους υπουργούς Φίλη και… CIA, τι να πω; Και έσται η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης.
Τότε κλείδωναν τις τάξεις από μέσα, οι σπουδαίοι εκείνοι δάσκαλοι, και μεταμόρφωναν τις Γεωγραφίες, τις Ιστορίες και τις Γραμματικές σε κηρύγματα λευτεριάς. Έκλινε ο δάσκαλος τα βλοσυρά και δύσπεπτα τριτόκλιτα «Θραξ-Θρακός» και «Κρης-Κρητός» και μ’ αυτά έφτιαχνε μπαρουτοβάρελα που κάποτε «εμείς τα παιδιά θα ανάβαμε το φιτίλι».
Ενώ τώρα… Φέτος ανέλαβα Ε’ δημοτικού. Πρώτο κεφάλαιο στο βιβλίο της Γλώσσας; Ένα κείμενο για την πατρίδα σαν αυτό του Μυριβήλη; Ένα ποίημα ευωδιαστό του Σολωμού, του Δροσίνη, του Βρεττάκου, του Πολέμη; Όχι βέβαια. Δύο-τρεις έντυπες ευτέλειες , άχαρες και άψυχες φλυαρίες, οικολογικού περιεχομένου. Ζούμε σε μία χώρα, «Πάσχα των ματιών», δεν υπάρχει λογοτέχνης που να μην μαστόρεψε κείμενο για να εξυμνήσει το κάλλος της και τούτοι οι αμαθέστατοι, οι εθνοκτόνοι γέμισαν τα βιβλία με αποκόμματα εφημερίδων. (Μόνο από τις… προοδευτικιές ΝΕΑ, ΒΗΜΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ).
Έχουμε χρέος, εμείς οι δάσκαλοι, όσοι αντικρίζουμε με «πόνο και αγάπη» την καταβαράθρωση της πατρίδας μας και ελπίζουμε στον Χριστό μας, να κλειδώνουμε την αίθουσά μας και να διδάσκουμε εκείνο το παλιό μάθημα: την πατριδογνωσία. Εσχάτη ώρα εστί. Οι Φράγκοι μας ποδοπατούν, το Ισλάμ ξανάρχεται για να μείνει στην πατρίδα, οι πολιτικοί νάνοι και αρλεκίνοι είναι ανίκανοι να σηκώσουν το βάρος της ιστορίας μας. Θέλει χέρια γερά ο Ελληνισμός, τα παντοειδή ανδρείκελα τα ‘χουν κατεβασμένα.
Να κλείσω με την διήγηση για μία άλλη δασκάλα, όταν στέναζε και μάτωνε η Ελλάδα κάτω από την ναζιστική θηριωδία.
«…Το Δεκέμβρη του 1943, αρχή ενός ακόμα χειμώνα πείνας και παγωνιάς, άχνισε κάτι ζεστό ξαφνικά στην αυλή του σχολείου μας. Ήταν ένα μεγάλο καζάνι και μέσα είχε συσσίτιο για τα παιδιά. Γύρισα στο σπίτι περήφανη, κρατώντας με προσοχή ένα τενεκεδάκι γεμάτο σούπα πηχτή. “Γιατί δεν την έτρωγες στο σχολείο, καρδούλα μου;” λαχτάρισε η μάνα μου. “Αν σου χυνόταν στο δρόμο;” “Θα φάτε λίγη σούπα κι εσείς, αλλιώς δεν τρώω καθόλου”, δήλωσε ορθά κοφτά. “Το ίδιο κι εγώ”, φώναξε ο Μάνος, ο αδερφός μου. Κι έτσι γινόταν από κείνη τη μέρα σε κάθε συσσίτιο που κουβαλούσαμε οι δυο μας από το σχολείο. Η σούπα ερχόταν τακτικά, πάντα η ίδια, άνοστη και πηχτή.
Ώσπου μια μέρα, μας μοίρασαν κάτι ξεχωριστό. Μπήκαμε στη γραμμή και μας έβαλαν στα τενεκεδάκια κάτι σα μέλι, αλλά σκούρο κοκκινωπό. “Γλυκόζη” το είπαν. Βουτούσαν τα παιδιά το δάχτυλο στη γλυκόζη, το έγλειφαν με απόλαυση και γελούσαν ευτυχισμένα, πειράζονταν μεταξύ τους. Ένα μεσημέρι, γυρίζοντας ο αδερφός μου από το σχολείο, δεν ήθελε να βάλει μπουκιά στο στόμα του ούτε από τη σούπα ούτε από τη γλυκόζη. Ταραγμένος φαινόταν, έτοιμος να βάλει τα κλάματα. “Τι συμβαίνει παιδί μου;” ανησύχησε η μαμά. Εκείνος δεν έβγαζε λέξη. Κι όσο δε μιλούσε, τόσο επέμενε η μάνα μου να μάθει, τόσο μεγάλωνε και η δική μας η περιέργεια. Με τα πολλά, αποφάσισε τελικά να μιλήσει. Κι αυτό που μας είπε γράφτηκε στη μνήμη μου ανεξίτηλα.
Στην αυλή για το συσσίτιο βρισκόταν με της τάξης του τα παιδιά. “Σκαρώνουμε κάτι;” άκουσε έναν από τους συμμαθητές του- “πειραχτήρης” ήταν το παρατσούκλι του- να ψιθυρίζει στον διπλανό, μόλις πήρε τη γλυκόζη στο τενεκεδάκι του. Ο άλλος έγνεψε “ναι”. Τότε ο πειραχτήρης κάτι του είπε στ’ αυτί, κρυφογέλασαν οι δύο τους πονηρά κι εξαφανίστηκαν στην στιγμή. Σε λίγο χτύπησε το κουδούνι να μπούνε στην τάξη. Πρώτα έμπαιναν τα κορίτσια. Ύστερα τ’ αγόρια. Τελευταία η δασκάλα, που κόντευε να μην ξεχωρίζει από τα παιδιά, έτσι που είχε απομείνει πετσί και κόκαλο. Καταλαβαίνεις πως ήταν μεγάλη από τα μάτια της μόνο, που τα σκοτείνιαζαν ολόγυρα δύο μαύροι κύκλοι. Όταν μπαίνανε όλοι στην τάξη, έκλεισε την πόρτα, μετρούσε τα παιδιά σειρά σειρά, έλεγε “εντάξει, φρόνιμα τώρα, μην ακούσω μιλιά” κι αρχίζανε αμέσως το μάθημα. Το “εντάξει, φρόνιμα τώρα, μην ακούσω μιλιά” τη φορά εκείνη δεν το είπε. Ούτε να τους μετρήσει την είδανε. Κοντά στην πόρτα της τάξης στεκόταν σκυφτή, σαν να ψαχούλευε κάτι. “Μα τι κάνει η κυρία εκεί;” ρώτησε παρεξενεμένος ο Μάνος που δεν καλόβλεπε, γιατί τα περισσότερα παιδιά ήταν όρθια ακόμα. “Πασαλείψαμε το χερούλι με γλυκόζη”, χασκογέλασε από δίπλα ο πειραχτήρης, “για να κολλήσουν τα χέρια της να γελάσουμε”. Δε γελάσανε. Καθίσανε τελικά στα θρανία τους και δε μιλούσε κανείς. Βλέπανε τη δασκάλα τους τώρα όλοι βουβοί, σαστισμένοι. Είχε σκύψει κι έγλειφε με λαχτάρα μια το χερούλι της πόρτας, μια την παλάμη της… Ύστερα γύρισε και τους κοίταξε με παράπονο. Στα μάγουλά της έτρεχαν δάκρυα. “Μην τη σπαταλάτε τη γλυκόζη, χρυσά μου, για τ’ όνομα του Θεού!”, είπε ξέπνοα. “Σας τη δώσαμε όλη, ούτε μία σταγονίτσα δεν κρατήσαμε εμείς οι δάσκαλοι, για να τη φάτε να δυναμώσετε εσείς τα παιδιά. Μην τη σπαταλάτε, σας παρακαλώ, είναι κρίμα! Είν’ αμαρτία!”. Την πήραν πάλι τα δάκρυα. Κι έκλαιγε, έκλαιγε…
Μαζεύτηκαν όλοι τριγύρω της. Μονάχα ο πειραχτήρης έμεινε στο θρανίο του με το κεφάλι κατεβασμένο. Οι άλλοι σπρώχνονταν ποιος πρώτα να την αγκαλιάσει, ποιος να της πρωτοπεί “από το δικό μου, από το δικό, κυρία, να πάρετε λίγο!”.
Ούτ’ ένα τενεκεδάκι δεν άγγιξε η δασκάλα. Μόνο έκλαιγε, έκλαιγε…».
(Από το βιβλίο της Λότης Πέτροβιτς, «Ο καιρός της σοκολάτας»).
http://www.antibaro.gr/article/13642