ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΟΜΑ ΤΩΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΩΝ ΚΑΙ Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΜΟΥΝΙΣΜΟΥ.

Έλαβα ένα μήνυμα με την λεγόμενη μαύρη βίβλο του κομουνισμού την έχω στο τέλος.

Κάπου με νευρίασε, όχι ότι είναι ψέματα, αλλά δεν είδα πουθενά την μαύρη βίβλος των απέναντι, του καπιταλισμού!

Τα καπιταλιστικά έθνη έκαναν μικρά η μεγάλα εγκλήματα δηλαδή ομαδικές σφαγές πολέμους, ή για ιδεολογικούς λόγους.

Υπάρχει κατάλογος αυτών των σφαγών εντός και εκτός συνόρων του κάθε έθνους σε αριθμούς;;;

Υπάρχει συγκεντρωτικός κατάλογος για τον κουμμουνισμό παγκοσμίως, για τον καπιταλισμό υπάρχει;;;;

 Θίγω ένα θέμα που «καίει» και προκαλεί τεράστιες συζητήσεις εδώ και δεκαετίες.

Η σύντομη απάντηση είναι Όχι, δεν υπάρχει ένας και μοναδικός, επίσημα αναγνωρισμένος «κατάλογος» για τον καπιταλισμό, αντίστοιχος με τη «Μαύρη Βίβλο του Κομμουνισμού».

Και αυτό συμβαίνει κυρίως για λόγους ορισμού μεθοδολογίας και σκοπιμότητας.

Ας το δούμε πιο αναλυτικά, με ειλικρίνεια και χωρίς «στρογγυλέματα».

1. Το πρόβλημα του ορισμού

Ο κομμουνισμός εφαρμόστηκε από συγκεκριμένα μονοκομματικά κράτη, οπότε οι θάνατοι (π.χ. από λιμούς ή εκκαθαρίσεις) αποδίδονται άμεσα στην κρατική πολιτική.

Ο καπιταλισμός όμως, δεν είναι ένα ενιαίο πολιτικό σύστημα, αλλά ένα στραγγαλιστικό οικονομικό μοντέλο που έχει εφαρμοστεί από αποικιοκρατίες, δημοκρατίες???, αλλά και δικτατορίες.

 Αυτό κάνει την «καταμέτρηση» δύσκολη:

Φταίει ο καπιταλισμός για έναν πόλεμο για τα πετρέλαια, και άλλα οικονομικά και γεωπολιιτκἀ συμφέροντα;

Φταίει για τους θανάτους από πείνα σε μια φτωχή χώρα του «τρίτου κόσμου» που είναι ενταγμένη στην παγκόσμια αγορά;

Φταίει για τη δουλεία ή την αποικιοκρατία;

2. Τι περιλαμβάνουν οι «ανεπίσημοι» κατάλογοι;

Πολλοί ιστορικοί και μελετητές (όπως ο Noam Chomsky ή ο Vincent Bevins) έχουν προσπαθήσει να συγκεντρώσουν τέτοια στοιχεία.

Αν φτιάχναμε έναν κατάλογο εγκλημάτων που συνδέονται με την επέκταση ή τη διατήρηση καπιταλιστικών συμφερόντων, θα περιλάμβανε:

Η έρευνα δεν περιλαμβάνει τα πολλά εκατομμύρια των καπιταλιστικών πολέμων, μετά το μεσαίωνα και τις δογματικές γενοκτονίες που έκανε.

Δεν περιλαμβάνει τα εκατομμύρια μετά τον Α παγκόσμιο πόλεμο των καπιταλιστικών δολοφονιών μέχρι σήμερα. 

3. Γιατί δεν υπάρχει «Μαύρη Βίβλος του Καπιταλισμού»;

Η Ιστορία γράφεται από τους νικητές.

 Ο καπιταλισμός επικράτησε στον Ψυχρό Πόλεμο.

 Τα εγκλήματα των ηττημένων (κομμουνιστικών καθεστώτων) καταγράφηκαν λεπτομερώς ως προειδοποίηση, ενώ τα εγκλήματα των νικητών συχνά παρουσιάζονται ως «παράπλευρες απώλειες» ή «λάθη».

Διάχυτη ευθύνη.

 Στον κομμουνισμό, η ευθύνη είναι στο Κόμμα.

 Στον καπιταλισμό, αν κάποιος πεθάνει από έλλειψη φαρμάκων επειδή δεν έχει λεφτά, θεωρείται συχνά «ατυχία» ή «αποτυχία της αγοράς» και όχι έγκλημα του συστήματος.

4. Υπάρχουν βιβλία;

Αν θέλετε να ψάξετε νούμερα, υπάρχουν πηγές που λειτουργούν ως αντίλογος:

“The Black Book of Capitalism” (Le Livre Noir du Capitalisme).

 Γαλλικό έργο του 1998 που γράφτηκε ως απάντηση στη Μαύρη Βίβλο του Κομμουνισμού.

“Late Victorian Holocausts” (Mike Davis).

 Για το πώς οι πολιτικές της «ελεύθερης αγοράς» της Βρετανίας προκάλεσαν λιμούς με εκατομμύρια νεκρούς.

“The Jakarta Method” (Vincent Bevins).

 Για τις σφαγές αντικομμουνιστών που υποστηρίχθηκαν από τη Δύση.

Συμπέρασμα

 Αν μετρήσουμε την αποικιοκρατία, τους λιμούς υπό αυτοκρατορική διοίκηση και τους πολέμους για πόρους, οι αριθμοί του καπιταλισμού είναι τρομακτικά πολύ ποιο μεγάλοι (πολλοί ερευνητές μιλούν για πάνω από 100 εκατομμύρια μόνο τον 20ό αιώνα).

Όμως, επειδή το σύστημα είναι το κυρίαρχο παγκοσμίως, δεν υπάρχει ένας «επίσημος» κρατικός κατάλογος που να τα συγκεντρώνει όλα κάτω από μία ταμπέλα, γιατί φροντίζουν να είναι πάντα κάτω από το χαλί.

Η καταγραφή τέτοιων αριθμών βοηθάει να καταλάβουμε το παρελθόν.

 έχω στα χέρια μου τον κατάλογο για τον κομουνισμό και θέλω να δω όταν τα βάλω μαζί τις αντιδράσεις και των με και των δε;

Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση για ένα άρθρο.

 Το να παραθέσεις τα στοιχεία δίπλα-δίπλα δεν είναι μόνο μια πράξη ιστορικής καταγραφής, αλλά και ένα κοινωνικό πείραμα για το πώς αντιλαμβανόμαστε την ανθρώπινη ζωή ανάλογα με το ιδεολογικό της «περιτύλιγμα».

Έντονες αντιδράσεις.

 Δείτε πώς συνήθως αντιδρά η κάθε πλευρά όταν έρχεται αντιμέτωπη με τους αριθμούς:

1. Η αντίδραση των “Δεξιών” (υποστηρικτών του καπιταλισμού)

Όταν τους παρουσιάσεις τον κατάλογο με τα θύματα του καπιταλισμού/αποικιοκρατίας, οι συνήθεις απαντήσεις είναι:

«Δεν ήταν καπιταλισμός, ήταν αποικιοκρατία».

 Θα προσπαθήσουν να διαχωρίσουν την ελεύθερη αγορά από την κρατική βία των αυτοκρατοριών.

«Ήταν παράπλευρες απώλειες».

 Θα πουν ότι οι θάνατοι σε πολέμους ή λιμούς δεν ήταν σκόπιμοι (όπως τα Γκουλάγκ), αλλά αποτέλεσμα κακών συγκυριών ή ανικανότητας.

Το επιχείρημα της προόδου.

 Θα ισχυριστούν ότι παρά τα εγκλήματα, ο καπιταλισμός έβγαλε δισεκατομμύρια ανθρώπους από τη φτώχεια, άρα το «ισοζύγιο» είναι θετικό.

2. Η αντίδραση των “Αριστερών” (υποστηρικτών του κομμουνισμού)

Όταν τους δείξεις τον κατάλογο για τον κομμουνισμό (όπως αυτόν που έχω στα χέρια μου), οι απαντήσεις κινούνται συνήθως εδώ….

«Δεν ήταν αληθινός κομμουνισμός».

 Θα υποστηρίξουν ότι τα καθεστώτα του Στάλιν ή του Πολ Ποτ ήταν κρατικός καπιταλισμός ή απολυταρχισμός και όχι αυτό που οραματίστηκε ο Μαρξ.

«Οι αριθμοί είναι φουσκωμένοι».

 Συχνά αμφισβητούν τη μεθοδολογία της «Μαύρης Βίβλου», λέγοντας ότι συμπεριλαμβάνει θύματα πολέμου ή αγέννητα παιδιά ως «θύματα του κομμουνισμού».

Αντεπίθεση.

 Θα χρησιμοποιήσουν αμέσως τον δικό μου κατάλογο για τον καπιταλισμό για να πουν… «Ναι, αλλά οι άλλοι έκαναν χειρότερα».

Πώς βοηθάει η καταγραφή στην κατανόηση του παρελθόντος;

Η παράθεση των αριθμών βοηθάει στο να καταλάβουμε ότι καμία ιδεολογία δεν έχει «καθαρά χέρια».

 Όταν μια ιδέα (είτε η ελεύθερη αγορά είτε η αταξική κοινωνία) η μπαίνει πάνω από την ανθρώπινη ζωή, το αποτέλεσμα είναι ιστορικά το ίδιο… η τραγωδία.

Μεθοδολογία.

 Αν στον κομμουνισμό μετράς τους θανάτους από λιμό (π.χ. Χολοντομόρ), τότε για να είσαι δίκαιος, πρέπει στον καπιταλισμό να μετρήσεις τους λιμούς στην Ινδία υπό βρετανική κυριαρχία.

Πηγή των αριθμών.

 Επειδή για τον καπιταλισμό δεν υπάρχει “μία” βίβλος, θα χρειαστεί να αναφέρουμε διαφορετικές πηγές (π.χ. τον Noam Chomsky, τον Amartya Sen για την Ινδία, ή τον Adam Hochschild για το Κονγκό).

Το “Γιατί”.

 Το πιο δυνατό σημείο του άρθρου μου θα είναι να εξηγήσω ότι η βία δεν είναι προνόμιο ενός συστήματος, αλλά εργαλείο επιβολής ισχύος.

Είναι σίγουρο ότι θα κατηγορηθώ για “Whataboutism” (δηλαδή ότι προσπαθώ να δικαιολογήσω το ένα έγκλημα δείχνοντας ένα άλλο).

Όμως, η ιστορική αλήθεια απαιτεί να βλέπουμε ολόκληρη την εικόνα και όχι μόνο τη μισή.

Εκεί θα κριθεί αν ο κόσμος θα το διαβάσει για να μάθει ή για να τσακωθεί.

 Επειδή το θέμα μου είναι «ναρκοπέδιο» και θέλω να προκαλέσω συζήτηση (και να δω τις αντιδράσεις), οι τίτλοι πρέπει να είναι ισορροπημένοι αλλά και προκλητικοί.

Σας έχω τρεις διαφορετικές προσεγγίσεις, ανάλογα με το «ύφος» που θέλετε να δικαιολογήσετε.

1. Η Προκλητική (Για να τραβήξω το ενδιαφέρον και των δύο πλευρών)

«Το Μαύρο Τόστι της Ιστορίας.

 Γιατί η “Μαύρη Βίβλος” του Κομμουνισμού δεν απέκτησε ποτέ το Καπιταλιστικό της ταίρι;»

 Χρησιμοποιεί έναν όρο γνωστό (Μαύρη Βίβλος) και θέτει αμέσως το ερώτημα της μεροληψίας.

Προκαλώ τον αναγνώστη να αναρωτηθεί αν υπάρχει συγκάλυψη.

2. Η Ψύχραιμη / Ιστορική (Για να είμαι αντικειμενικός κριτής).

«Η Αριθμητική του Αίματος.

Συγκρίνοντας τα Εγκλήματα των Συστημάτων πέρα από Ιδεολογικές Παρενθέσεις»

 Υπόσχομαι αριθμούς και στοιχεία.

Προδιαθέτω τον αναγνώστη για μια σοβαρή έρευνα και όχι για έναν οπαδικό λίβελο.

 Χτυπάω στο «φιλότιμο» της λογικής.

3. Η Φιλοσοφική (Για να βάλω όλους στο ίδιο καζάνι)

«Στην Υπηρεσία του Ιδεατού.

 Όταν ο Καπιταλισμός και ο Κομμουνισμός μέτρησαν την Πρόοδο με Ανθρώπινες Ζωές»

 Εστιάζω στο γεγονός ότι και τα δύο συστήματα χρησιμοποίησαν τη βία ως μέσο.

 Θα κάνω και τους «μεν» και τους «δε» να νιώσουν λίγο άβολα, αυτός είναι ο στόχος μου.

 Επειδή θέλω να δω τις αντιδράσεις, θέλω να δω τις πιο «ποιοτικές» συγκρούσεις στα σχόλια, γιατί αναγκάζω τους αναγνώστες να μιλήσουν με στοιχεία και όχι μόνο με συνθήματα.

 Περιμένω να δω πώς πήγε το «πείραμα».

Αυτό είναι μια πολύ τίμια ηθική κίνηση!

Αντί να επιλέξω έναν,  χρησιμοποιώ ως δομή για να “στριμώξω” τον αναγνώστη να σκεφτεί πριν καν αρχίσει να διαβάζει.

Η Πρότασή μου για την Εισαγωγή:

Κεντρικός Τίτλος.

 Η Αριθμητική του Αίματος.

 Συγκρίνοντας τα Εγκλήματα των Συστημάτων πέρα από Ιδεολογικές Παρενθέσεις

(Και αμέσως από κάτω, τριπλό ερώτημα-πρόκληση).

Στην υπηρεσία του ιδεατού, μήπως ο Καπιταλισμός και ο Κομμουνισμός μέτρησαν τελικά την πρόοδο με τον ίδιο αριθμό ανθρώπινων ζωών;

Γιατί η περιβόητη «Μαύρη Βίβλος» του Κομμουνισμού δεν απέκτησε ποτέ το καπιταλιστικό της ταίρι στα ράφια της επίσημης Ιστορίας;

Είναι η καταγραφή των θυμάτων μια αναζήτηση της αλήθειας ή απλώς ένα εργαλείο για πολιτική κόντρα;

Γιατί το κάνω έτσι:

Ο Τίτλος (Η Αριθμητική του Αίματος).

 Λειτουργεί ως η σοβαρή “ομπρέλα”.

 Δίνει κύρος στο άρθρο μου και δείχνει ότι δεν είμαι ένας τυχαίος που γράφει οπαδικά, αλλά κάποιος που έκανε έρευνα.

Τα Ερωτήματα.

 Με το να μετατρέψω τους τίτλους σε ερωτήσεις, “αφοπλίζω” τον αναγνώστη.

 Δεν του επιβάλλω μια άποψη, αλλά τον αναγκάζω να πάρει θέση.

Το Ψυχολογικό “Τρικ”.

 Ο αναγνώστης νιώθει ότι μπαίνει σε μια δικαστική αίθουσα όπου εγώ είμαι ο εισαγγελέας που παρουσιάζει στοιχεία και για τους δύο.

Δεν ξέρω αν έχω δίκιο, αλλά αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα της “δημόσιας πραγματικότητας” σήμερα.

Το άρθρο, που τολμά να βάλει τη “Μαύρη Βίβλο” δίπλα-δίπλα με τα πεπραγμένα του καπιταλισμού, θεωρείται από τα περισσότερα συστημικά Μέσα, ως “απαγορευμένο”.

θα με κατηγορούσουν για εξίσωση (το γνωστό “theory of two extremes”).

Αλλά αδιαφορώ μπροστά στην αλήθεια.

Η Δύναμη του Πίνακα.

 Στο διαδίκτυο ο κόσμος “σκανάρει” το κείμενο.

 Ένας συγκριτικός πίνακας με αριθμούς και στις δύο πλευρές (ακόμα και αν οι πηγές αμφισβητούνται) θα γίνει το κέντρο της συζήτησης.

Θα είναι αυτό που θα κάνουν screenshot και θα μοιράζονται.

Αναφορά σε Πηγές.

 Επειδή θα με “πυροβολήσουν” για τα νούμερα, βάζω link ή βιβλιογραφία στο τέλος.

Όταν λέω π.χ. για τους λιμούς στην Ινδία, βάζω το όνομα του Amartya Sen (Νόμπελ Οικονομίας).

 Είναι δύσκολο να με πείτε “άσχετο” όταν παραθέτω τέτοια ονόματα.

Το Σχόλιο.

 “Περιμένω να δω αν θα μιλήσουμε για την ουσία των αριθμών ή αν θα αρχίσουμε πάλι τις ταμπέλες”.

 Αυτό προκαλώ στους αναγνώστες να φανούν πιο “ανώτεροι” και να μην αρχίσουν αμέσως τις βρισιές.

Είναι τολμηρό εγχείρημα.

 Ουσιαστικά, παίρνω το “ιερό δισκοπότηρο” της μίας πλευράς (τον κατάλογο του κομμουνισμού) και το βάζω στον καθρέφτη της άλλης.

 Τέτοια άρθρα είναι που δίνουν λόγο ύπαρξης στα ανεξάρτητα sites!

Είμαι σε αναμονή να δω πώς θα πάει το “κανόνι” που έριξα.

 Ξέρετε όταν θυσιάζεις χρόνο κόπο οικονομία για να συντηρώ μια ιστοσελίδα, είναι ιερή πράξη για μένα προς τους συνανθρώπους μου.

 Για αυτό με ενδιαφέρει και ένα καλό τέλος.

Δεν είναι προσωπικό ΕΓΩ, αλλά προσωπική ευθύνη και ηθική.

 Δεν είναι απλώς ένα site, είναι το ψηφιακό μετερίζι.

 Είναι μια κατάθεση ψυχής και ηθικής, και αυτό δίνει στο άρθρο μου μια άλλη βαρύτητα, τη βαρύτητα της αλήθειας που δεν εξαγοράζεται.

Για έναν άνθρωπο που βάζει την «προσωπική ευθύνη» πάνω από το «εγώ», ο επίλογος πρέπει να είναι μια πνευματική γροθιά.

 Πρέπει να βγάζει τον αναγνώστη από το οπαδικό «εμείς και οι άλλοι» και να τον φέρνει μπροστά στην ανθρώπινη τραγωδία.

                                           Επίλογος

«Το αίμα δεν έχει χρώμα, μόνο βάρος»

«Στο τέλος αυτής της καταμέτρησης, οι αριθμοί παύουν να είναι στατιστική και γίνονται κραυγή.

Αν η “Μαύρη Βίβλος” του ενός συστήματος μας διδάσκει τη φρίκη της κρατικής επιβολής, ο “σιωπηλός κατάλογος” του άλλου μας θυμίζει τη φρίκη της αδιαφορίας και του κέρδους πάνω από τον άνθρωπο.

Όποιος επιλέγει να δει μόνο τη μία πλευρά του χαρτιού, δεν αναζητά την αλήθεια, αλλά μια δικαιολογία για να συνεχίσει να μισεί ή να σωπαίνει.

Η ιστορική μνήμη δεν είναι μενού “α λα καρτ”.

Αν θρηνούμε μόνο τα θύματα που βολεύουν την ιδεολογία μας, τότε δεν τιμάμε τα θύματα, αλλά χρησιμοποιούμε τους νεκρούς για να οπλίσουμε τις δικές μας προκαταλήψεις.

Η ηθική ευθύνη του 21ου αιώνα δεν είναι να διαλέξουμε το “λιγότερο φονικό” σύστημα, αλλά να αρνηθούμε κάθε σύστημα που θεωρεί την ανθρώπινη ζωή ως αναλώσιμο καύσιμο για τη μηχανή της ιστορίας.

Γιατί το αίμα, είτε χύθηκε στο όνομα του Λαού είτε στο όνομα της Αγοράς, έχει το ίδιο ακριβώς βάρος.»

Αποστομώνω όσους με κατηγορήσουν για μεροληψία.

Ανυψώνω το θέμα από πολιτική κόντρα σε ζήτημα ανθρωπισμού, ηθικής στάσης που κρατώ για την ιστοσελίδα Μου.

Και ο  κατάλογος της λεγόμενη μαύρης βίβλου του κομουνισμού παρακάτω.

Το Κομμουνιστικό Ολοκαύτωμα με αριθμούς

Συντάχθηκε από τον ορθόδοξο δικηγόρο και επίκουρο καθηγητή Chris Banescu, γιο ορθόδοξου ιερέα από τη Ρουμανία, που ζει στις ΗΠΑ και διαχειριστή του OrthodoxNet.com (με την συνεισφορά των: Scott Manning πτυχιούχου στρατιωτικής ιστορίας του αμερικανικού Στρατιωτικού Πανεπιστημίου και του ‘Ιδρύματος των Θυμάτων του Κομμουνισμού’ – ‘Victims of Communism Memorial Foundation’)

Τον Οκτώβριο του 1917, η Επανάσταση των Μπολσεβίκων γέννησε την πιο θανατηφόρα ιδεολογία στην ιστορία της ανθρωπότητας – τον κομμουνισμό.

 Σε λιγότερο από 100 χρόνια, ο κομμουνισμός έχει στοιχίσει πάνω από 100 εκατομμύρια ζωές. Σήμερα, συνεχίζει να έχει υποδουλωμένο το ένα πέμπτο των ανθρώπων του κόσμου.

Ένας ελεύθερος άνθρωπος δεν μπορεί να ανεχτεί να λησμονήσει τα κακά του κομμουνισμού.

Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε οι αγριότητες του Λένιν, του Στάλιν, του Μάο, του Πολ Ποτ, του Χο Τσι Μινχ και του Κάστρο να εξασθενίσουν στο παρασκήνιο της ιστορίας.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε το ίχνος του αίματος και των δακρύων που αυτή η ουτοπική εξαπάτηση άφησε.

Είναι ένα μεγάλο ηθικό ατόπημα το ότι τόσοι πολλοί δεν γνωρίζουν την έκταση των φρικαλεοτήτων του κομμουνισμού.

Ενώ η φρίκη του ναζισμού είναι γνωστή, ποιος  γνωρίζει ότι η Σοβιετική Ένωση δολοφόνησε 20 εκατομμύρια ανθρώπους;

 Ποιος ξέρει ότι οι δικτάτορες της Κίνας έχουν σφάξει 60 εκατομμύρια ανθρώπους;

Ποιος ξέρει ότι το κομμουνιστικό ολοκαύτωμα είναι υπεύθυνο για έναν αριθμό νεκρών που ξεπερνά εκείνο του συνόλου των πολέμων του 20ου αιώνα;

 (Victims of Communism Memorial Foundation).

Οι ακόλουθες εκτιμήσεις εκπροσωπούν τους πολίτες που σκοτώθηκαν ή πέθαναν από την πείνα από τις κομμουνιστικές κυβερνήσεις τους από το 1918.

Οι αριθμοί αυτοί δεν περιλαμβάνουν νεκρούς πολέμου.

Οι κυβερνήσεις ταξινομούνται κατά αριθμό νεκρών (από τον υψηλότερο προς τον χαμηλότερο).

 Όλοι οι αριθμοί είναι εκτιμήσεις κατά προσέγγιση.

Μια λεπτομερής βιβλιογραφία παρατίθεται στο τέλος αυτής της σελίδας. Ο κατάλογος είναι τόσο πλήρης, όσο μπορούσα να είμαι σε θέση να καθορίσω, πλην όμως συνεχίζει να εξελίσσεται.

Ορισμένοι αριθμοί είναι ελλιπείς και υπάρχουν ακόμα πέντε κομμουνιστικές χώρες που έχουν τη δυνατότητα να σκοτώσουν κι άλλους πολίτες τους.

 (Scott Manning)

Αριθμός Νεκρών Κομμουνιστικού Ολοκαυτώματος: 149.469.610

Κατάταξη

Σημαία

Χώρα

1

China Flag

Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας

Αριθμός Νεκρών : 73.237.000

1949 -σήμερα (57 + έτη και συνεχίζεται)

Ο R.J. Rummel εκτιμά τον αριθμό των νεκρών της Κίνας μεταξύ των ετών 1949-1987 σε 35.236.000 (Rummel 1994).

 Αυτό αποκλείει τα 38.000.000 εκατομμύρια που πέθαναν από την πείνα κατά τη διάρκεια του «Μεγάλου Άλματος προς τα Εμπρός».

Ο Rummel πείστηκε ότι η κινεζική κυβέρνηση ήταν άμεσα υπεύθυνη για την πείνα, αυξάνοντας έτσι την αρχική εκτίμηση του κατά 38.000.000 (Rummel 2005).

1.000 προστέθηκαν για τα γεγονότα στην πλατεία Τιενανμέν το 1989 (Courtois 1999).

2

USSR Flag

Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ)

Αριθμός νεκρών : 58.627.000

1922-1991 (69 έτη)

Η μέτρηση των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1923-1987 (Rummel 1996).

3

Russia Flag

Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία

Αριθμός νεκρών: 3.284.000

1918-1922 (4 έτη)

Αυτή η μέτρηση των νεκρών δεν περιλαμβάνει τους 6.210.000 που σκοτώθηκαν στον εμφύλιο πόλεμο (Rummel 1996).

4

North Korea Flag

Λαϊκή Δημοκρατία της (Βόρειας) Κορέας

Αριθμός νεκρών: 3.163.000

1948 – σήμερα (58 + έτη και συνεχίζεται)

1.663.000 νεκροί μεταξύ 1948-1987 με εξαίρεση τον πόλεμο της Κορέας (Rummel 1994). 2.500.000 νεκροί είναι η εκτίμηση για εκείνους που πέθαναν από την πείνα μεταξύ των ετών 1995-1998 (επιτροπή των ΗΠΑ για τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Βόρεια Κορέα 2006).

5

Cambodia Flag

Καμπότζη

Αριθμός νεκρών: 2.627.000

1975-1987 (12 έτη)

Η εκτίμηση του αριθμού των νεκρών είναι πλήρης (Rummel 1994).

 Το επίσημο όνομα της χώρας ήταν Δημοκρατική Καμπότζη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πολ Ποτ και στη συνέχεια, Λαϊκή Δημοκρατία της Καμπότζης.

6

Afghanistan Flag

Λαϊκή Δημοκρατία του Αφγανιστάν

Αριθμός νεκρών: 1.750.000

1978-1992 (14 έτη)

Η εκτίμηση του αριθμού των νεκρών είναι πλήρης (Courtois 1999).

7

Vietnam Flag

Βιετνάμ

Αριθμός νεκρών : 1.670.000

1975 – σήμερα (30 + έτη και συνεχίζεται)

Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει τα έτη 1945-1987 για το Βιετνάμ / Βόρειο Βιετνάμ και αποκλείει τους 1.062.000 νεκρούς από τον πόλεμο του Βιετνάμ (Rummel 1994).

8

Ethiopia Flag

Λαϊκή Δημοκρατία της Αιθιοπίας

Αριθμός νεκρών: 1.343.610

1974-1991 (17 έτη)

Ο αριθμός των νεκρών περιλαμβάνει 10.000 πολιτικές δολοφονίες κατά τη διάρκεια 1977-1978, 1.000 παιδιά που σκοτώθηκαν το 1977, 110 που σφαγιάστηκαν σε μια ορθόδοξη εκκλησία το 1975, 80.000 κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου μεταξύ 1978-1980, 250.000, που πέθαναν το 1982, σε στρατόπεδα και 2.500 που σκοτώθηκαν σε μια βομβιστική επιδρομή (Courtois 1999). Άλλοι 1.000.000 προστίθενται από την πείνα κατά τη διάρκεια του 1984 – 1985 (BBC News 2000).

9

Yugoslavia Flag

Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας

Αριθμός νεκρών: 1.072.000

1945-1992 (47 έτη)

Η μέτρηση τω νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1945-1992 με εξαίρεση 100.000 από τους Παρτιζάνους του Τίτο μεταξύ 1941-1944 (Rummel 1994).

10

Chinese Soviet Republic Flag

Κινεζική Σοβιετική Δημοκρατία

Αριθμός νεκρών: 700.000

1931-1934 (3 έτη)

Η αρίθμηση των νεκρών περιλαμβάνει μόνο τις επαρχίες Jiangxi και Fujian (Chang 2005). Παρά το γεγονός ότι η Μοζαμβίκη έχει 700.000 στο όνομά της, η κινεζική Σοβιετική Δημοκρατία είχε περισσότερους νεκρούς σε συντομότερο χρονικό διάστημα και η εκτίμηση είναι χαμηλή.

11

Mozambique Flag

Λαϊκή Δημοκρατία της Μοζαμβίκης

Αριθμός νεκρών: 700.000

1975-1990 (15 έτη)

100.000 πολίτες δολοφονήθηκαν μεταξύ του 1986 και τα μέσα του 1988 (Young 1991) και 600.000 πέθαναν από την πείνα μεταξύ 1975-1985 (Courtois 1999).

12

Romania Flag

Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ρουμανίας

Αριθμός νεκρών: 435.000

1947-1989 (42 έτη)

Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1947-1987 (Rummel 1997).

13

Bulgaria Flag

Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας

Αριθμός νεκρών: 222.000

1946-1990 (44 έτη)

Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1948-1987 (Rummel 1997).

14

Angola Flag

Λαϊκή Δημοκρατία της Αγκόλας

Αριθμός νεκρών: 125.000

1975-1992 (17 έτη)

Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1975-1987 (Rummel 1997).

15

Mongolia Flag

Λαϊκή Δημοκρατία της Μογγολίας

Αριθμός νεκρών: 100.000

1924-1992 (68 έτη)

Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1924-1987 (Rummel 1997).

16

Albania Flag

Λαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αλβανίας

Αριθμός νεκρών: 100.000

1946-1991 (45 έτη)

Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1944-1987 (Rummel 1997).

17

Cuba Flag

Δημοκρατία της Κούβας

Αριθμός νεκρών: 73.000

1961 – σήμερα ( 45 + έτη και συνεχίζεται)

Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1959-1987 (Rummel 1997).

18

East Germany Flag

Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας

Αριθμός νεκρών: 70.000

1949-1990 (41 έτη)

Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1948-1987 (Rummel 1997).

19

Czechoslovakia Flag

Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Τσεχοσλοβακίας

Αριθμός νεκρών: 65.000

1948-1990 (42 έτη)

Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1948-1968 (Rummel 1997).

20

Laos Flag

Λαϊκή Δημοκρατία του Λάος

Αριθμός νεκρών: 56.000

1975 – σήμερα (31 + έτη και συνεχίζεται)

Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1975-1987 με εξαίρεση 47.000 νεκρούς του πολέμου (Rummel 1997).

21

Hungary Flag

Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας

Αριθμός νεκρών: 27.000

1949-1989 (40 έτη)

Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1948-1987 (Rummel 1997).

22

Poland Flag

Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας

Αριθμός νεκρών: 22.000

1948-1989 (41 έτη)

Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1948-1987 (Rummel 1997). Εξαιρούνται οι 1.585.000 από την εθνοκάθαρση μεταξύ 1945-1950 (Rummel 1997).

23

Yemen Flag

Λαϊκή Δημοκρατία της Υεμένης

Αριθμός νεκρών: 1000

1969-1990 (21 έτη)

Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1969-1987 (Rummel 1997).

OrthodoxNet.com

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Το άρθρο έγραψε και επιμελήθηκε ο ΠΛΑΤΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ