ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

41.945,40 !  Ποιοί  καριόληδες  μας  παραμυθιάζουν οτι δήθεν είναι 8.000 €  τον μήνα  οι  αποδοχές  τους ;

Θα μπορέσει  άραγε, στο  2023 , να  ξεβρομίσει  κάτι ;

Η δωροδοκία και η διαφθορά, η σήψη γενικότερα, είναι διάχυτες στο σύστημα των Βρυξελών.

Μεταξύ άλλων, έως το τέλος του 2021 η ΕΕ είχε υπογράψει εμπιστευτικά συμβόλαια ύψους 71 δις € – εξασφαλίζοντας έως και 4,6 δις δόσεις εμβολίων ή πάνω από 10 δόσεις για κάθε Ευρωπαίο Πολίτη.

Μέσω δε μίας σειράς μηνυμάτων με το γενικό διευθυντή της Pfizer, η πρόεδρος της Κομισιόν, η Ursula von der Leyen, διαπραγματεύθηκε τη μεγαλύτερη συμφωνία όλων των εποχών για την εταιρία – για 1,8 δισεκατομμύρια δόσεις, αξίας έως και 35 δις € εάν πληρωθούν όλες.

Λογικά λοιπόν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχει ξεκινήσει έρευνες για το θέμα – για κάτι κατά πολύ μεγαλύτερο από το «Qatar gate» που όμως δεν πιστεύουμε ότι θα οδηγήσει κάπου, αφού πρόκειται για Γερμανίδα.

Άποψη

Σύμφωνα με τον υπουργό Δικαιοσύνης του Βελγίου, το μέγεθος της έρευνας και οι καταγγελίες για δωροδοκία μελών της Ευρωβουλής, είναι μίας κλίμακας που συνήθως παρατηρείται στις μεγάλες υποθέσεις του οργανωμένου εγκλήματος – ενώ η παρέμβαση κρατικών λειτουργών, όπως της Εισαγγελίας στην καρδιά της Ευρώπης, δεν έχει κανένα ιστορικό προηγούμενο (πηγή).

Όσον αφορά δε την Ελληνίδα ευρωβουλευτή, η οποία σε πρόσφατη συζήτηση του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα στο πλαίσιο του παγκοσμίου κυπέλλου είχε δηλώσει πως το Κατάρ είναι πρωτοπόρο στα εργασιακά δικαιώματα, δεν πρέπει να προξενεί έκπληξη η σύλληψη της από τη βελγική αστυνομία – με την κατηγορία της διαφθοράς και του ξεπλύματος βρώμικου χρήματος.

Βέβαια, η Κομισιόν έσπευσε να παρουσιάσει το όλο θέμα ως κάτι που περιορίζεται σε ορισμένα μόνο «σάπια μήλα» – ενώ αρκετά μέλη της δήλωσαν ότι, πρόκειται για λίγα άτομα που συμμετείχαν σε αυτό το σκάνδαλο.

 Άλλοι όμως ανέφεραν πως πρόκειται μόνο για την κορυφή του παγόβουνου – ότι η «εγκληματική οργάνωση» δεν είναι η εξαίρεση, αλλά μάλλον ο κανόνας.

Σε κάθε περίπτωση, η εστίαση των ΜΜΕ στο «Qatar gate» παραβλέπει το γεγονός ότι, το σκάνδαλο είναι σύμπτωμα μίας βαθύτερης και πιο εκτεταμένης ασθένειας – η οποία δεν αφορά και δεν επηρεάζει μόνο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αλλά όλα τα θεσμικά όργανα της ΕΕ.

Πως η δωροδοκία και η διαφθορά, η σήψη γενικότερα, είναι διάχυτες στο σύστημα των Βρυξελών – ενώ οι περισσότερες από αυτές τις σκανδαλώδεις συμπεριφορές, είναι απολύτως νομότυπες!

Τα λόμπι και οι λομπίστες

Ειδικότερα, υπενθυμίζοντας πως η ευρωπαϊκή νομοθεσία για τα λόμπι ψηφίσθηκε πρόσφατα στην Ελλάδα από την κυβέρνηση, υπολογίζεται πως περισσότεροι από 30.000 λομπίστες εργάζονται στις Βρυξέλες – καθιστώντας την πόλη τη δεύτερη μεγαλύτερη λόμπι στον πλανήτη, μετά την Ουάσιγκτον.

Ο προϋπολογισμός δε των 12.400 εταιριών και οργανισμών που περιλαμβάνονται στο μητρώο λόμπι της ΕΕ, αυξάνεται σταθερά – έχοντας φτάσει σήμερα στα 1,8 δις €.

Στην κορυφή του καταλόγου τώρα, ευρίσκονται οι τεχνολογικοί, οι φαρμακευτικοί και οι ενεργειακοί γίγαντες – οι «Big Tech», οι «Big Pharma» και οι «Big Energy», όπως η Apple, η Google, η Bayer, η Shell κλπ.

Επίσης οι βιομηχανικές ενώσεις – όπως το ευρωπαϊκό συμβούλιο της χημικής βιομηχανίας, η ευρωπαϊκή ομοσπονδία φαρμακευτικών βιομηχανιών και ενώσεων (EFPIA) ή η Business Europe.

Συνεχίζοντας, οι τεχνολογικοί και οι φαρμακευτικοί γίγαντες έχουν αυξήσει σημαντικά το έργο τους, όσον αφορά το λόμπι, στην εποχή της πανδημίας – όπως στο παράδειγμα της EFPIA που εκπροσωπεί τις Pfizer, AstraZeneca και Johnson & Johnson, όπου αύξησε τις δαπάνες της κατά 20% το 2020.

Με μία συντηρητική εκτίμηση, η συνολική ετήσια δαπάνη των φαρμακευτικών ομάδων πίεσης στην ΕΕ, είναι περί τα 40 εκ. € – τα οποία διαθέτουν οι 300 περίπου λομπίστες τους, για να προωθούν τα συμφέροντα τους.

Το σίγουρο είναι πάντως πως η επένδυση τους άξιζε, αφού έως το τέλος του 2021, η ΕΕ είχε υπογράψει εμπιστευτικά συμβόλαια ύψους 71 δις € – εξασφαλίζοντας έως και 4,6 δις δόσεις εμβολίων ή πάνω από 10 δόσεις για κάθε Ευρωπαίο Πολίτη. Μέσω δε μίας σειράς μηνυμάτων με το γενικό διευθυντή της Pfizer, η πρόεδρος της Κομισιόν, η Ursula von der Leyen, διαπραγματεύθηκε τη μεγαλύτερη συμφωνία όλων των εποχών για την εταιρία – για 1,8 δις δόσεις, αξίας έως και 35 δις € εάν πληρωθούν όλες. Λογικά λοιπόν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχει ξεκινήσει έρευνες για το θέμα – για κάτι κατά πολύ μεγαλύτερο από το «Qatar gate» που όμως δεν πιστεύουμε ότι θα οδηγήσει κάπου, αφού πρόκειται για Γερμανίδα.

Περαιτέρω, οι λομπίστες της ΕΕ έχουν προνομιακή πρόσβαση στους υπευθύνους λήψης αποφάσεων – ενώ οι μεγαλύτερες εταιρίες και οργανώσεις πίεσης, πραγματοποιούν εκατοντάδες συναντήσεις με την Κομισιόν κάθε χρόνο.

Για παράδειγμα, μεταξύ του Δεκεμβρίου του 2019 και του Μαΐου του 2022, η «Επιτροπή von der Leyen» είχε 500 συναντήσεις με εκπροσώπους και με λομπίστες από εταιρίες πετρελαίου, φυσικού αερίου και άνθρακα – σχεδόν μία συνάντηση δηλαδή ανά εργάσιμη ημέρα.

Με ένα δεύτερο παράδειγμα, μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, το γερμανικό λόμπι BDSV έφτασε στο σημείο να καλέσει την ΕΕ «να αναγνωρίσει τη θετική συμβολή της βιομηχανίας όπλων στην κοινωνική βιωσιμότητα» – διαθέτοντας προφανώς αρκετά χρήματα για να πετύχει τους στόχους του.

Με δεδομένο δε το ότι, μεγάλο μέρος της νομοθεσίας που εγκρίνεται από τα εθνικά κοινοβούλια, από την ασφάλεια των τροφίμων έως τις συνθήκες εργασίας των οδηγών φορτηγών, αποφασίζεται σε επίπεδο ΕΕ και απλά μεταφέρεται στα κράτη μέλη, η εργασία των λόμπι ή ομάδων πιέσεων είναι αποφασιστική – ενώ πληρώνουν νόμιμα αντιπροέδρους του Κοινοβουλίου, επιτρόπους και βουλευτές για τις υπηρεσίες τους, με ποσά που για ορισμένους είναι πολύ υψηλότερα του 1 εκ. € ετησίως.

Εδώ πρόκειται για χρήματα που λαμβάνουν επί πλέον των αμοιβών τους – οι οποίες, με στοιχεία του 2013 (πηγή), φαίνονται στο γράφημα.

Ανυπαρξία κανόνων

Συνεχίζοντας, παρά την ύπαρξη μητρώου λόμπι, η επίβλεψη της όλης διαδικασίας είναι αμελητέα – ενώ στην πραγματικότητα, η εγγραφή στο μητρώο διαφάνειας της ΕΕ για τους λομπίστες, έγινε υποχρεωτική μόλις το 2021. Έως τότε, ολόκληρο το σύστημα λειτουργούσε σε εθελοντική βάση – κάτι που φυσικά είχε ως αποτέλεσμα να μη δηλώνονται πολλές «εργασίες» αυτού του είδους.

Παρά το ότι τώρα οι ανώτεροι υπάλληλοι της Κομισιόν, οι πρόεδροι των επιτροπών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και οι εισηγητές που συντάσσουν νομοθεσία, είναι υποχρεωμένοι να καταγράφουν και να αποκαλύπτουν τις συναντήσεις τους με τους ενδιαφερομένους, με τους λομπίστες δηλαδή των εταιριών, η κατάσταση για τους Ευρωβουλευτές είναι διαφορετική – αφού, αν και ψηφίζουν τα προσχέδια, απλά «προτρέπονται» να το κάνουν, οπότε δεν είναι υποχρεωμένοι να δηλώνουν τίποτα.

Από την άλλη πλευρά βέβαια, το μητρώο της ΕΕ χρειάζεται μόνο να ενημερώνεται ετησίως – ενώ δεν παρέχει ουσιαστικές πληροφορίες, σχετικά με την άσκηση πίεσης για την ψήφιση συγκεκριμένων νόμων ή για την προώθηση πολιτικών ζητημάτων.

Εκτός αυτού, υπάρχει η περιβόητη «περιστρεφόμενη πόρτα των Βρυξελών» – η οποία επιτρέπει στους Επιτρόπους, τους ευρωβουλευτές και στους αξιωματούχους της ΕΕ να πάνε κατευθείαν σε θέσεις λόμπι, μετά την αποχώρησή τους από τα καθήκοντά τους.

Ο πρόεδρος δε της Κομισιόν Barroso, πήγε πρόσφατα στην Goldman Sachs – ενώ η Επίτροπος Neelie Kroes στην Uber και στην Bank of America.

 Τέλος, η πόρτα λειτουργεί και αντίστροφα: όπως στο παράδειγμα του σημερινού Εκτελεστικού Διευθυντή του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων, του κ. Emer Cooke που εργάστηκε στο παρελθόν για την EFPIA – για το μεγαλύτερο φαρμακευτικό οργανισμό πίεσης στην Ευρώπη.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, όταν αποκαλύπτεται κάποιο σκάνδαλο στην πολιτική, γίνεται αμέσως αναφορά σε μεταρρυθμίσεις – όπως στην Ελλάδα για το θέμα των υποκλοπών, για το πόθεν έσχες του Πάτση κλπ.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στην ΕΕ – όπου λέγεται πως τα παραπάνω προβλήματα μπορούν να λυθούν με θεσμικά μέτρα.

Για παράδειγμα, με την επέκταση των απαιτήσεων γνωστοποίησης για συναντήσεις με εκπροσώπους συμφερόντων σε όλους τους αξιωματούχους της ΕΕ και με την εισαγωγή αυστηρότερων κωδίκων συμπεριφοράς – καθώς επίσης με τη δημιουργία μίας επιτροπής δεοντολογίας, για την παρακολούθηση όλων των αξιωματούχων της ΕΕ.

Ορισμένοι άλλοι ισχυρίζονται ότι, το πρόβλημα έγκειται στην αδιαφάνεια της νομοθετικής διαδικασίας της ΕΕ – η οποία καθιστά ουσιαστικά αδύνατο όχι μόνο για τους Πολίτες, αλλά και για τα εθνικά κοινοβούλια, να ελέγξουν πώς ενήργησαν οι εθνικοί τους εκπρόσωποι.

Τέλος, κάποιοι υποστηρίζουν πως η λύση ευρίσκεται στον εκδημοκρατισμό της ΕΕ – με την ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Εν τούτοις, το πρόβλημα της διαφθοράς της ΕΕ και όχι μόνο, δεν είναι απλά ένα ελάττωμα του συστήματος – αλλά μία εγγενής συνέπεια της υπερεθνικοποίησης της πολιτικής και της απομάκρυνσης της από το εθνικό κράτος.

Από το μοναδικό «θεσμό» που μπορεί να λειτουργήσει δημοκρατικά και να ελεγχθεί αποτελεσματικά – αρκεί βέβαια οι Πολίτες να είναι συνειδητοποιημένοι.

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους.

Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Οι εξοργιστικές αμοιβές και τα απίστευτα προνόμια των ευρωβουλευτών, καθώς επίσης των υπαλλήλων του παραδείσου των Βρυξελλών, του Ευρωκοινοβουλίου, τεκμηριώνουν την ανοησία των πολιτών της Ευρωζώνης.

Ο βασικός μισθός των ευρωβουλευτών είναι 7.956,87 € μηνιαία, στον οποίο προστίθεται το αφορολόγητο ποσόν των 4.299 € για διάφορα έξοδα – συνολικά λοιπόν 12.255,87 €.

Εκτός αυτού, οι «προστάτες» της Δημοκρατίας έχουν στη διάθεση τους 21.209 € κάθε μήνα, για τις αμοιβές συνεργατών τους στις Βρυξέλλες, στο Στρασβούργο ή στις χώρες τους – όπου συνήθως προσλαμβάνουν συγγενείς τους, με πολύ μικρότερα ποσά, παρακρατώντας αυτά που περισσεύουν, κρυφά φυσικά, για τον εαυτό τους.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο κάθε ευρωβουλευτής δικαιούται το ποσόν των 304 € για κάθε ημέρα, όπου καταχωρείται στον κατάλογο των συμμετεχόντων στις συνεδριάσεις των Βρυξελλών ή του Στρασβούργου.

Επί πλέον, λαμβάνει επίδομα κατοικίας ύψους 15% επί του βασικού του μισθού – δηλαδή, 1.193,53 € μηνιαία, για το χώρο διαμονής του. Τέλος, 607 € μηνιαία για αποζημίωση δαπανών (ο αντιπρόεδρος 911 €, ο πρόεδρος 1.418 €), καθώς επίσης επίδομα τέκνων ύψους 300 € για κάθε παιδί.

Η ετήσια άδεια των ευρωβουλευτών είναι μεγαλύτερη των δέκα εβδομάδων – ενώ το αίτημα ενός κόμματος τον Ιούνιο του 2013, το οποίο πρότεινε τη μείωση της άδειας, απορρίφθηκε με 508 ψήφους κατά.

Υπάρχει λοιπόν πράγματι ο επίγειος παράδεισος σε μία «αυτοδημιούργητη φορολογική όαση», στην οποία κανένας δεν έχει την παραμικρή ευθύνη. Όπως είπε δε ο Έλληνας πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου κ Σκουρής “Η θέση αυτή στο ευρωπαϊκό δικαστήριο είναι ότι καλύτερο θα μπορούσε ποτέ να μου συμβεί” (Die Welt, 18.12.12).

Συνοψίζοντας η Κομισιόν, μία από τις μεγαλύτερες «πολυεθνικές επιχειρήσεις» παγκοσμίως, πιστός υπηρέτης φυσικά του χρηματοπιστωτικού κτήνους, αμείβει τα στελέχη της, τα οποία ουσιαστικά δεν είναι εκλεγμένα, αλλά διορισμένα (από τα εθνικά πολιτικά κόμματα, μέσω των λιστών τους), με τα εξής ποσά:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Μηνιαίο κόστος ευρωβουλευτών, εκτός δώρων και επιδομάτων διακοπών

* Για δύο παιδιά

** Για 20 συμμετοχές

 .

Εκτός της παραπάνω αμοιβής δεν είναι λίγοι εκείνοι οι ευρωβουλευτές, οι οποίοι ευρίσκονται στο μισθολόγιο κάποιων επιχειρηματικών «λόμπι», με στόχο να προωθούν τα εκάστοτε συμφέροντα τους – όπου φυσικά λαμβάνουν αρκετά υψηλές και αφορολόγητες «αποζημιώσεις», γεγονός που έχει συμβεί πολλές φορές (περί τα 100.000 € ετησίως, όπως αποδείχθηκε στην περίπτωση του αυστριακού Strasser).

Ειδικά όσον αφορά το ποσόν για το κόστος του προσωπικού που απασχολούν οι ευρωβουλευτές, η διενέργεια μίας εσωτερικής έρευνας σε ένα δείγμα 167 περιπτώσεων απέδειξε ότι, αρκετοί από αυτούς πλήρωναν μη υπάρχοντα άτομα (άρα τον εαυτό τους) – βοηθούς δηλαδή, οι οποίοι τους επέστρεφαν το μεγαλύτερο μέρος της αμοιβής τους, συγγενείς χωρίς τις απαιτούμενες γνώσεις, παρά το ότι απαγορεύεται κοκ.

Την ίδια στιγμή η ηγεσία της Ευρωζώνης απαιτεί την ύπαρξη φορολογικής συνείδησης στους πολίτες, την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής (όταν τα στελέχη της έχουν ουσιαστικά «φορολογικό άσυλο»), την πληρωμή υψηλότερων φόρων, την υιοθέτηση μέτρων λιτότητας κοκ.

.

Προϋπολογισμός Κομισίον 2014-2020

Όπως φαίνεται από τον προϋπολογισμό της Κομισιόν, το «κόστος διοίκησης» είναι της τάξης των 1,2 δις € ετησίως ή 100 εκ. € το μήνα – ένα ποσόν που ξεφεύγει ασφαλώς από τα ανώτατα όρια του αποδεκτού.

Συνολικά στις Βρυξέλλες, απασχολούνται περί τα 50.000 άτομα – συχνά απόφοιτοι μεταπτυχιακών ιδιωτικών ευρωπαϊκών πανεπιστημίων, τα οποία προσελκύουν φοιτητές παρά τα εξαιρετικά υψηλά τους δίδακτρα, με την προοπτική της πρόσληψης τους στο Ευρωκοινοβούλιο.

Περαιτέρω, παρά την οικονομική κρίση και το «πάγωμα» ή τη μείωση των μισθών σε πολλές χώρες, χορηγήθηκε στους εργαζομένους των Βρυξελλών (2009) αύξηση ύψους 1,85%. Επειδή όμως υπήρξαν αντιδράσεις και παράπονα, η Κομισιόν απαίτησε αύξηση ύψους 3,7% για όλους τους υπαλλήλους της, συνεπικουρούμενη από το Ευρωκοινοβούλιο – υπό την απειλή απεργιών εκ μέρους τους.

Ο πρόεδρος της Κομισιόν τάχθηκε υπέρ της αύξησης, λέγοντας ότι στηρίζεται σε μία ευρωπαϊκή οδηγία, οπότε πρέπει να τηρηθεί ο νόμος!

Τελικά ο «στρατός» των Ευρωκρατών απευθύνθηκε στο ευρωπαϊκό δικαστήριο – το οποίο αποφάσισε φυσικά υπέρ της αύξησης και μάλιστα αναδρομικά.

Η απόφαση αυτή σημαίνει αύξηση 900 € για τον πρόεδρο της Κομισιόν (Barosso), η αμοιβή του οποίου έχει διαμορφωθεί στα 27.500 € μηνιαία – επί πλέον της αποζημίωσης ύψους 8.000 μηνιαία, για τα έξοδα του.

Τα παραπάνω επαναλήφθηκαν το 2011, όπου απαιτήθηκε από τους εργαζομένους στις Βρυξέλλες μία νέα αύξηση, ύψους 1,7% – με το συνδικάτο τους να απειλεί ότι, εάν δεν εγκριθεί η αύξηση, θα καταφύγει ξανά στο ευρωπαϊκό δικαστήριο. Φυσικά η αύξηση εγκρίθηκε, χωρίς να απαιτηθεί η προσφυγή – η οποία θα ήταν προφανώς μάταια.

Συνεχίζοντας, ο πρόεδρος της Κομισιόν ζήτησε να αυξηθεί ο προϋπολογισμός κατά 6,8% για να καλύψει τις υψηλότερες δαπάνες – όταν οι βασικές αμοιβές των 37 ανώτατων στελεχών είναι ύψους 24.000 € μηνιαία, ενώ ο κάθε ένας από τους 214 υψηλόβαθμους εκπροσώπους της ένωσης αμείβεται με 220.000 € ετήσια.

Σύμφωνα με υπολογισμούς, περίπου 3.000 υπάλληλοι της Κομισιόν έχουν υψηλότερο μισθό από τον πρωθυπουργό της Μ. Βρετανίας, ενώ συνολικά 5.461 αμείβονται με ποσά που ξεπερνούν τα 10.000 € μηνιαία (φυσικά με προνομιακό φορολογικό καθεστώς, όπως συμβαίνει γενικά στην Κομισιόν).

Στους υψηλά αμειβόμενους ανήκουν επίσης οι 3.500 διπλωμάτες στις πρεσβείες των κρατών-μελών της ένωσης, οι οποίοι έχουν ένα επί πλέον προνόμιο – να ψωνίζουν αφορολόγητα, χωρίς δηλαδή ΦΠΑ, αντικείμενα που ξεπερνούν την τιμή των 300 €.

Τέλος, οι μισθολογικές κρατήσεις των εργαζομένων στον παράδεισο των Βρυξελλών είναι μόλις 12% – όταν οι αντίστοιχες στην Ελλάδα και σε πολλές άλλες χώρες ξεπερνούν το 50%.

Οι αεροπορικές πτήσεις τώρα των ευρωβουλευτών στις χώρες τους πληρώνονται από την Κομισιόν, στην τουλάχιστον τέσσερις φορές ακριβότερη «business class», με την επίδειξη του εισιτηρίου.

Ένα αίτημα ενός ανεξάρτητου βουλευτή, ο οποίος πρότεινε να καταργηθεί το προνόμιο «Business Class», για πτήσεις μικρότερες των τεσσάρων ωρών, απορρίφθηκε από το Ευρωκοινοβούλιο με μεγάλη πλειοψηφία (402 κατά και 216 υπέρ).

Οι επίτροποι της Κομισιόν, όταν αποσύρονται, λαμβάνουν για τρία ολόκληρα χρόνια ένα «μεταβατικό επίδομα», ύψους 10.000 € μηνιαία – με την αιτιολογία της διευκόλυνσης της ομαλής μετάβασης τους στην αγορά εργασίας.

Μετά από 16 χρόνια υπηρεσίας στην Κομισιόν, οι εργαζόμενοι δικαιούνται σύνταξη, ίση με το 70% του τελευταίου τους μισθού – κάτι που για πολλούς φτάνει τα 10.000 € μηνιαία.

Βέβαια, ο μέσος όρος των συντάξεων των υπαλλήλων των Βρυξελλών είναι χαμηλότερος, υπολογιζόμενος στα 4.300 € – μόλις με 16 χρόνια προϋπηρεσίας και με τις ελάχιστες μηνιαίες κρατήσεις που προαναφέραμε.

Ολοκληρώνοντας, είναι προφανές ότι η Ευρώπη έχει δημιουργήσει ένα πολυτελέστατο παλάτι στις Βρυξέλλες, το οποίο χρηματοδοτεί με τεράστια ποσά – ενώ κατανοεί κανείς τις προσπάθειες όλων αυτών, οι οποίοι θέλουν να βρουν εκεί μία θέση, είτε ως ευρωβουλευτές, είτε ως υπάλληλοι.

Πολλές φορές δε η θέση αυτή προσφέρεται ως «ανταμοιβή έναντι υπηρεσιών» από τα εκάστοτε εθνικά κόμματα στους υποστηρικτές τους, βουλευτές και μη – εις βάρος φυσικά των ευρωπαίων φορολογουμένων, οι οποίοι υποχρεώνονται σε συνεχείς μειώσεις των δικών τους μισθών και εισοδημάτων.