ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Σε αυτό το άρθρο προσπαθώ να περιγράψω την εξέλιξη της σύγκρουσης στην Ουκρανία τους τελευταίους 9 μήνες με τέτοιο τρόπο ώστε οι δηλώσεις που γίνονται και από τις δύο πλευρές να μπορούν να σταθμιστούν μεταξύ τους.

Είναι η τρίτη φορά που μιλάω ανοιχτά για το θέμα.

 Η σημερινή αφορμή είναι η ανακοίνωση του Ρώσου Προέδρου Πούτιν ότι θα μπλοκάρει την παροχή φυσικού αερίου μέσω του Northstream I από τις 8 Σεπτεμβρίου 2022 έως ότου αρθούν οι κυρώσεις κατά της χώρας του.

Αυτό το μέτρο αφορά κυρίως τη Γερμανία.

Αυτός είναι αρκετός λόγος για να κάνουμε έναν απολογισμό.

     Ένας επιπλέον λόγος για τη σύνταξη αυτού του άρθρου οφείλεται στην ανάγκη να αντικρούσουμε τον νέο γκουρού όλων των εναλλακτικών, Thilo Sarrazin, ο οποίος μόλις εκφράστηκε στο πνεύμα της Δύσης για τον εντατικό πόλεμο εναντίον της Ρωσίας που πρεσβεύει (Tumult III/2022, σελ. 8-13).

Ψυχικό πρώτα: Οι απόψεις συγκρούονται

Όποιος επιθυμεί να σχηματίσει γνώμη για τη σύγκρουση στην Ουκρανία θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι οι ασυμβίβαστες απόψεις για το θέμα συγκρούονται, και το κάνουν σε όλο τον κόσμο.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνετε εδώ είναι να σημειώσετε αυτές τις διαφορετικές απόψεις, ανεξάρτητα από το αν πιστεύετε ότι είναι σωστές ή λάθος.

     α) Επικρατεί η ρωσική άποψη που αρνείται στην Ουκρανία οποιαδήποτε κρατική ή και εθνική ανεξαρτησία.

Αντίθετα, η χώρα στον Δνείπερο ήταν αναπόσπαστο μέρος της Ρωσίας εδώ και αιώνες.

Ορισμένες πτυχές αυτής της άποψης λέγεται ότι είναι αναμφισβήτητες, συγκεκριμένα όσον αφορά όλες εκείνες τις περιοχές όπου οι Ρώσοι αποτελούν τον μοναδικό ή την πλειοψηφία του πληθυσμού.

β) Σήμερα υπάρχει μια ουκρανική άποψη που   διαφέρει από τη ρωσική άποψη . Αυτό εκπροσωπείται από τη σημερινή κυβέρνηση.

Αναφέρεται στο γεγονός ότι από τα τέλη του 19ου αιώνα υπήρξε μια ουκρανική εθνική αφύπνιση, η οποία κορυφώθηκε, για παράδειγμα, με την αναβίωση της ουκρανικής γλώσσας.

Η ίδρυση του κράτους βασίστηκε σε μια πράξη απόσχισης το 1991, η οποία είχε επιβεβαιωθεί με δημοψήφισμα.

Η οριοθέτηση αυτού του κράτους βασίζεται στις τελευταίες σχετικές προδιαγραφές της Σοβιετικής Ένωσης.

     γ) Η αμερικανική άποψη υποθέτει ότι μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης η Ρωσία είναι μόνο μια περιφερειακή δύναμη της οποίας οι προσπάθειες να αναδειχθεί ξανά για να γίνει παγκόσμια δύναμη πρέπει να αποτραπούν.

Για το σκοπό αυτό, τα περιφερειακά κράτη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, όπως οι δημοκρατίες της Βαλτικής, η Γεωργία και κυρίως η Ουκρανία, θα πρέπει να συμπεριληφθούν στα συστήματα της δυτικής συμμαχίας, κατά προτίμηση στο ΝΑΤΟ.

     δ) Αφού ξέσπασε ανοιχτά η σύγκρουση τον Φεβρουάριο του 2022, πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο πήραν θέση προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση.

Μετά από έναν σύντομο δισταγμό, οι περισσότερες χώρες του ΝΑΤΟ (συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας) ψήφισαν κατηγορηματικά υπέρ των Ηνωμένων Πολιτειών.

Τα κράτη της Ανατολικής-Κεντρικής Ευρώπης -με εξαίρεση την Πολωνία και τις δημοκρατίες της Βαλτικής- έδειξαν μια αξιοσημείωτα διστακτική στάση, η Ουγγαρία ρητά δεν ακολούθησε την αντιρωσική πορεία.

     Ωστόσο, μετά από πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, έγινε φανερό ότι σημαντικά κράτη εκτός ΝΑΤΟ είχαν υιοθετήσει στάση αναμονής και σύντομα έγιναν εχθρικά προς τις ΗΠΑ.

Μεταξύ των αιφνιδιαστικών αλλαγών ήταν πετρελαϊκά κράτη όπως η Σαουδική Αραβία και η Ινδία, η οποία βρίσκεται σε άνοδο για να γίνει μεγάλη δύναμη.

 Οι τόνοι από την Κίνα παρέμειναν χωρίς βερνίκι εχθρικοί προς την Αμερική.

Η ελάχιστη συναίνεση μεταξύ αυτών των κρατών είναι να περιγράψουν τη σύγκρουση στην Ουκρανία ως εσωτερικό ρωσικό ζήτημα.

Για τις περισσότερες χώρες του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, αυτή η τοποθέτηση ήταν η πραγματική έκπληξη της σύγκρουσης στην Ουκρανία.

Build up to war: Οι μακριές σκιές του Ψυχρού Πολέμου και ο ρόλος της Ουκρανίας ως νέα πυριτιδαποθήκη

Στη δεκαετία του 1990, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, οι σημερινοί κύριοι αντίπαλοι – η Ρωσία και οι ΗΠΑ – ήταν απασχολημένοι με τον εαυτό τους και με άλλες εξωτερικές συγκρούσεις.

Η επιχειρηματική κοινότητα των ΗΠΑ βρήκε την ευκαιρία να αναλάβει τα βιώσιμα απομεινάρια της καταρρέουσας σοβιετικής κρατικής οικονομίας. Στη Ρωσία επικράτησε εκτεταμένη αναρχία, που οδήγησε στην κατάρρευση του νομίσματος του ρουβλίου το 1998.

Ο τόνος και στις δύο πλευρές έγινε παγωμένος όταν ένας νέος ηγέτης ανέλαβε την εξουσία στο Κρεμλίνο στις αρχές του 1999 και του 2000 και σταμάτησε απότομα το ξεπούλημα στη Ρωσία.

Η πρώτη σειρά κυρώσεων επιβλήθηκε αμέσως από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, με πολλές άλλες να ακολουθήσουν.

     Την ίδια στιγμή, η γραμμή του μετώπου του ΝΑΤΟ ωθήθηκε προς τα ανατολικά. Έχοντας επιτύχει αυτό λίγο μετά την αλλαγή του αιώνα, η Ουκρανία έγινε η αρένα των αμοιβαίων αλλά ασυμβίβαστων συμφερόντων των Ρώσων και των Αμερικανών.

 Υποστηριζόμενες από επιχειρήσεις επιρροής των μυστικών υπηρεσιών, έγιναν προσπάθειες να καταληφθεί η χώρα προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι ημικρατικοί οργανισμοί και οι ιδιώτες καπιταλιστές και στις δύο πλευρές έπαιξαν σχεδόν ανεξερεύνητο ρόλο. Μόνο περιστασιακά –και κυρίως όχι εντελώς οικειοθελώς– ήρθαν στο φως λεπτομέρειες, όπως ο συνδυασμός κρατικού και ιδιοτελούς συμφέροντος της οικογένειας Μπάιντεν και οι ενέργειες του μεγάλου κερδοσκόπου Τζορτζ Σόρος.

     Η κατάσταση στην Ουκρανία κλιμακώθηκε κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Ομπάμα, όταν στις αρχές του 2014 ένα πραξικόπημα που υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ παρέσυρε βίαια την εκλεγμένη κυβέρνηση και την αντικατέστησε με ένα φιλικό προς τις ΗΠΑ καθεστώς.

Αυτό έδειξε αμέσως ότι ήταν πρόθυμη να τερματίσει τη ρωσική μίσθωση του ναυτικού λιμένα της Σεβαστούπολης της Κριμαίας εν όψει και έτσι να στερήσει από τον ρωσικό στόλο της Μαύρης Θάλασσας τη βάση του.

Η ρωσική αντίδραση ήρθε ως έκπληξη και τόσο γρήγορα που δεν μπόρεσαν να ληφθούν αποτελεσματικά αντίμετρα.

Τον Φεβρουάριο του 2014, η Ρωσία κατέλαβε τη χερσόνησο της Κριμαίας και διεξήγαγε εκεί δημοψήφισμα.

Τον Μάρτιο του 2014, η συντριπτική πλειοψηφία του τοπικού πληθυσμού ψήφισε υπέρ της Ρωσίας.

     Μόλις ένα μήνα αργότερα, τον Απρίλιο του 2014, οι ρωσικές περιοχές του Λουχάνσκ και του Ντόνετσκ στην ανατολική Ουκρανία διακήρυξαν ανεξάρτητες δημοκρατίες.

Η κυβέρνηση στο Κίεβο δεν ήταν διατεθειμένη να δεχτεί αυτή τη διάσπαση και ανέλαβε στρατιωτική δράση κατά των αποσχιστών, οι οποίοι με τη σειρά τους χρησιμοποίησαν στρατιωτικά μέσα για να αμυνθούν.

Έκτοτε, η ανατολική Ουκρανία είναι εμπόλεμη ζώνη.

Αρκετές πρωτοβουλίες ευρωπαϊκών κρατών, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας και της Γαλλίας, για τον τερματισμό της σύγκρουσης μέσω μιας αμοιβαία αποδεκτής πολιτικής λύσης κατέληξαν σε συμφωνίες (Μινσκ Ι και Μινσκ ΙΙ) που δεν τηρήθηκαν.

Τα μέρη στη διαμάχη κατηγόρησαν το ένα το άλλο ως υπεύθυνο για αυτό.

     Το 2019, φαινόταν ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι ήταν τόσο κουρασμένοι από τον πόλεμο που ένας ξένος που υποσχέθηκε ειρήνη εξελέγη πρόεδρος με μια αξιοσέβαστη πλειοψηφία στο Κίεβο.

Πρόκειται για τον ηθοποιό Selenskyj, ο οποίος είναι γνωστός σε αυτή τη χώρα.

Το επιχείρημά του θεωρήθηκε επίσης αξιόπιστο γιατί σημείωσε πόντους με το γεγονός ότι δεν ήταν ούτε Ρώσος ούτε Ουκρανός – είναι Εβραίος στην καταγωγή. 

Η απογοήτευση από τη μετέπειτα θητεία του δύσκολα θα μπορούσε να ήταν μεγαλύτερη, τουλάχιστον μεταξύ του ρωσικού πληθυσμού.

 Η απαγόρευση της ρωσικής ως επίσημης γλώσσας ήταν μια αρχή που κατέστησε σαφές πού έπρεπε να πάει το ταξίδι.

     Το αργότερο μέχρι το 2021, δεν θα υπήρχε πλέον καμία αμφιβολία για τους Ρώσους στην Ουκρανία ότι η ατζέντα του Ζελένσκι αφορούσε την υποταγή και όχι την ειρήνευση. 

Υποστηρίχτηκε προφορικά σε αυτή την ενέργεια από την αμερικανική κυβέρνηση, η οποία ανέλαβε καθήκοντα τον Ιανουάριο του 2021.

 Την ίδια στιγμή, η Ουάσιγκτον συζήτησε δημόσια την ανάγκη να ενταχθεί η Ουκρανία στο ΝΑΤΟ. 

Η αντίδραση από τη Μόσχα δεν άργησε να έρθει.

 Η ρωσική διπλωματία έχει μιλήσει επανειλημμένα για κόκκινη γραμμή, ιδιαίτερα μετά την ανακοίνωση των ΗΠΑ για την επικείμενη ανάπτυξη πυραυλικών συστημάτων στα σύνορα Ουκρανίας-Ρωσίας.

     Στην αλλαγή του έτους από το 2021 στο 2022, υπήρξαν σημαντικές μετακινήσεις στρατευμάτων: η ουκρανική ηγεσία μετέφερε το μεγαλύτερο μέρος του μόνιμου στρατού της στην ανατολική Ουκρανία για να εκτελέσει – όπως ειπώθηκε – αστυνομικά καθήκοντα και ο ρωσικός στρατός πραγματοποίησε στρατό ανάπτυξη στα βορειοανατολικά της χώρας, η οποία αναφέρεται ως ελιγμός έγινε.

     Από τα μέσα Ιανουαρίου 2022 το αργότερο, τα ουκρανικά στρατεύματα χρησιμοποίησαν ωμή βία κατά του πληθυσμού στην ανατολική Ουκρανία (το Donbass). 

Οι ρωσικές εκκλήσεις για τερματισμό του βομβαρδισμού του τοπικού πληθυσμού και οι απειλές για στρατιωτική επέμβαση δεν εισακούστηκαν. 

Στις 24 Φεβρουαρίου 2022, οι ρωσικές δυνάμεις εισέβαλαν.

Τώρα μιλάνε τα όπλα: η πορεία των στρατιωτικών επιχειρήσεων μέχρι σήμερα

Η έκπληξη του κόσμου για την εισβολή και την ταχεία προέλαση του ρωσικού στρατού οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό σε πρόβλημα αξιοπιστίας.

Από τα τέλη Ιανουαρίου 2022, δύο από τις υπηρεσίες των ΗΠΑ είχαν επανειλημμένα επισημάνει την επικείμενη επίθεση.

Ωστόσο, αυτές οι αναφορές ελήφθησαν γενικά για τη συνηθισμένη αμερικανική προπαγανδιστική βοή που προηγήθηκε των δικών της πολεμικών ενεργειών για δεκαετίες.

     Από την αρχή, οι κινήσεις των ρωσικών στρατευμάτων έδειχναν τρεις επιχειρησιακούς στόχους.

Από βορρά προς νότο αυτά ήταν: (1) Μια ώθηση από τον βορρά προς τις πύλες του Κιέβου για να ρίξει το καθεστώς εκεί. (2) Αμέτρητες μεμονωμένες επιχειρήσεις από τα ανατολικά στις περιοχές του Λούγκανσκ και του Ντόνετσκ για να αντιμετωπίσουν το μεγαλύτερο μέρος των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων που βρίσκονται εκεί, να τις καταστρέψουν και τελικά να διαχωριστούν οι ρωσικές περιοχές από την ουκρανική κρατική ομοσπονδία. (3) Στα νότια, η ώθηση προς τα δυτικά κατά μήκος της Αζοφικής Θάλασσας προς την Οδησσό για να καταστήσει την Κριμαία απρόσβλητη και να αποκόψει την Ουκρανία από τη Μαύρη Θάλασσα.

     Σχετικά με (1): Η προέλαση από τα βόρεια προς το Κίεβο εγκαταλείφθηκε μετά από σύντομο χρονικό διάστημα αφού οι ρωσικές μονάδες είχαν προχωρήσει πολύ.

Αυτό έδωσε την εντύπωση ότι τα ουκρανικά στρατεύματα είχαν κερδίσει μια αποφασιστική νίκη εκεί.

Τα σχετικά δημοσιεύματα γαρνίρονταν με ειδήσεις για ρωσικές πολεμικές θηριωδίες, οι οποίες είχαν ισχυρό αντίκτυπο, ειδικά στις αρχικά διστακτικές ευρωπαϊκές χώρες του ΝΑΤΟ.

     Η προέλαση στο Κίεβο άφησε την εντύπωση μιας αποτυχημένης επιχείρησης κομάντο και όχι μιας οργανωμένης στρατιωτικής επίθεσης.

 Ο τερματισμός της δράσης επιτρέπει το συμπέρασμα ότι η λανθασμένη εκτίμηση της κατάστασης ή η ανεπαρκής ανάπτυξη δυνάμεων ή και τα δύο ήταν η βάση.

 Οι αραιές ειδήσεις από τη ρωσική εσωτερική υπηρεσία FSB και οι δραστικές συνέπειες του προσωπικού που προφανώς πραγματοποιήθηκαν εκεί ενίσχυσαν την εντύπωση μιας εσφαλμένης εκτίμησης της κατάστασης που προέρχεται από εκεί.

     Σχετικά με (2): Η περιοχή των δύο επαρχιών ή δημοκρατιών του Λούγκανσκ και του Ντόνετσκ, όπου εδρεύει το μεγαλύτερο μέρος του τακτικού ουκρανικού στρατού από περίπου τον Δεκέμβριο του 2021, δέχτηκε επίθεση σε αμέτρητες μεμονωμένες ενέργειες.

Η τακτική που χρησιμοποιούσε ο ρωσικός στρατός ήταν πάντα η ίδια: τοπική περικύκλωση μεμονωμένων μονάδων και μικρότερων σχηματισμών, αποδεκατισμός τους με τεράστια πυρά πυροβολικού και αιχμαλωσία των επιζώντων, εκτός και αν κατάφερναν να ξεφύγουν από την περικύκλωση και να φύγουν προς τα δυτικά.

     Για τους δυτικούς παρατηρητές, αυτή η τακτική βήμα προς βήμα ήταν προκλητικά αργή και οδήγησε επανειλημμένα στην εικαζόμενη εσφαλμένη αντίληψη ότι οι Ρώσοι είχαν ξεμείνει από αέρα.

 Σε αυτό το πλαίσιο, δυτικοί στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες τόνισαν την έλλειψη μαχητικού πνεύματος μεταξύ των Ρώσων στρατιωτών και το ανεπαρκές επίπεδο των Ρώσων ηγετών. – Πιστεύω ότι είναι επικίνδυνο να κάνουμε μια τέτοια κρίση υποτίμησης, διότι μπορεί να υποτιμήσει τη ρωσική νοοτροπία να κάνουμε τα πράγματα αργά και, στα μάτια μας, πιθανώς χαοτικά.

Λαμβάνοντας υπόψη την υποτονική ρωσική προέλαση, θα το επισήμανα μόνο για εξέταση, επειδή η τρέχουσα κατάσταση του μετώπου στη μέση (δηλαδή ανατολικά του Δνείπερου) είναι τέτοια που οι δύο χωρισμένες επαρχίες στο Donbass είναι σταθερά στα ρωσικά χέρια.

     Στο βόρειο γωνιακό στύλο αυτού του μετώπου βρίσκεται η βιομηχανική πόλη του Kharkov – ακόμα στα χέρια της Ουκρανίας.

Είναι αμφίβολο αν αυτό θα παραμείνει έτσι.

     Σχετικά με το (3): Η ρωσική προέλαση κατά μήκος της Θάλασσας του Αζόφ σε δυτική κατεύθυνση σε μια λωρίδα πλάτους περίπου 50-100 km προφανώς διαφέρει ως προς τον στόχο από τα άλλα δύο θέατρα πολέμου.

Χρησιμεύει για να αποκλείσει την Ουκρανία από τη Μαύρη Θάλασσα και ταυτόχρονα να πάρει τον έλεγχο της ενδοχώρας της Κριμαίας.

 Αυτή η προέλαση τερματίστηκε προσωρινά πριν από λίγο καιρό, όταν η πόλη της Χερσώνας καταλήφθηκε χωρίς μάχη.

 Από εδώ δυτικά μέχρι τα σύνορα με τη Μολδαβία είναι περίπου 200 χλμ.

 Δύο σημαντικές πόλεις βρίσκονται σε αυτόν τον δρόμο: ο Νικολάγιεφ και η Οδησσός, η πόλη ναυπηγείων και η εμπορική μητρόπολη της Μαύρης Θάλασσας.

     Κατά τη διάρκεια αυτής της επιχείρησης, η περικύκλωση και η κατάληψη της χαλυβουργικής πόλης της Μαριούπολης έγινε τον Απρίλιο και τον Μάιο.

Η άμυνά τους είχε διογκωθεί από την ουκρανική πλευρά σε μια εθνική υπόθεση.

Και σε αυτή την περίπτωση, οι Ρώσοι δεν βασίστηκαν στην ταχύτητα και τις δαπανηρές αστικές μάχες, αλλά στην λιμοκτονία των υπερασπιστών που πολεμούσαν στις υπόγειες εγκαταστάσεις της χαλυβουργίας του Αζόφ, οι οποίοι τελικά έπρεπε να τα παρατήσουν.

     Η επιμονή με την οποία οι Ουκρανοί προσπαθούν να αντισταθούν σε αυτή την επιχείρηση είναι εύκολα κατανοητή.

Η ρωσική προέλαση στερεί από την Ουκρανία το βιομηχανοποιημένο ανατολικό τμήμα της χώρας και ανατρέπει την αμερικανο-ουκρανική πρόθεση να κρατήσουν τους Ρώσους έξω από τη Μαύρη Θάλασσα.

 Δεδομένης της τρέχουσας κατάστασης, δύσκολα μπορεί να αποκλειστεί ότι το ΝΑΤΟ θα είναι μόνιμα μακριά από τη βόρεια ακτή της Μαύρης Θάλασσας.

 Η επίθεση που ανακοινώθηκε πριν από περίπου 3 εβδομάδες από τους Ουκρανούς για την ανάκτηση της Χερσώνας στον κάτω ρου του Δνείπερου δεν φαίνεται να στέφθηκε με επιτυχία σύμφωνα με προσεκτική εκτίμηση.

Ο πόλεμος είναι πάντα πολλά πράγματα: Βασικές στρατηγικές παραδοχές

Κατά την αξιολόγηση της στρατιωτικής κατάστασης σε αυτή τη σύγκρουση, είναι εντυπωσιακό ότι από το ξέσπασμα του πολέμου σχεδόν αποκλειστικά οι Ρώσοι ανέλαβαν τη λεγόμενη στρατιωτική πρωτοβουλία, δηλαδή η ουκρανική πλευρά δεν έχει ουσιαστικά άλλη επιλογή από το να προσεγγίσει τη ρωσική στρατιωτική δράση αντιδρώ.

     Και οι δύο πλευρές καταναλώνουν σημαντικές ποσότητες πυρομαχικών πυροβολικού, η ρωσική πλευρά, ωστόσο, πολλαπλάσιες από αυτές των Ουκρανών.

Ο τεράστιος όγκος των ρωσικών πυρομαχικών εξέπληξε τους δυτικούς παρατηρητές.

     Η αναπλήρωση των πολεμικών προμηθειών για τους Ουκρανούς προέρχεται σχεδόν αποκλειστικά από τα αποθέματα του ΝΑΤΟ ή από νέα παραγωγή στις χώρες του ΝΑΤΟ. Για τις μεταφορές προτιμώνται οι σιδηροδρομικές γραμμές που προέρχονται από την Πολωνία μέσω της δυτικής Ουκρανίας.

Αυτοί είναι πάντα στόχοι για ρωσικά όπλα ακριβείας.

Το εάν αυτές οι επιθέσεις είναι επιτυχείς είναι συζητήσιμο.

     Οι επικριτές των αποστολών στην Ουκρανία επισημαίνουν ότι σημαντικές ποσότητες του παραδοθέντος στρατιωτικού εξοπλισμού καταλήγουν σε σκοτεινά κανάλια.

Και εδώ οι σχετικοί ισχυρισμοί δεν είναι ιδιαίτερα αξιόπιστοι.

Συνοπτικά, ωστόσο, μπορεί να ειπωθεί ότι χωρίς αυτές τις δυτικές προμήθειες υποστήριξης, ο αγώνας κατά της Ουκρανίας πιθανότατα θα είχε ήδη τελειώσει.

     Υπάρχουν εναλλακτικές, αντιφατικές αναφορές για την έλλειψη ηθικού στη μάχη και τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου, η αλήθεια των οποίων δεν μπορεί να επαληθευτεί.

 Η διαμάχη για τον πυρηνικό σταθμό του Zaporozhye είναι μια ορισμένη εξαίρεση.

 Καταλήφθηκε από τις ρωσικές δυνάμεις αμέσως μετά την έναρξη του πολέμου.

Οι προσπάθειες ανακατάληψης χρονολογούνται από πρόσφατα.

Εξ όσων γνωρίζω, δεν στέφθηκαν με επιτυχία.

 Παράλληλα, το εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας βομβαρδίστηκε με τη βοήθεια drones.

Και οι δύο πλευρές αλληλοκατηγορούνται ότι ευθύνονται γι’ αυτό.

Δεδομένου του αδιαμφισβήτητου γεγονότος ότι τα ρωσικά στρατεύματα καταλαμβάνουν το εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, ο ισχυρισμός ότι το βομβάρδισαν την ίδια στιγμή δεν φαίνεται εύλογος.

Πολιτική διάσταση της σύγκρουσης: ο οικονομικός πόλεμος και οι συνέπειές του

Όπως ήδη αναφέρθηκε στην αρχή του δοκιμίου μου, η σύγκρουση έχει οδηγήσει σε έντονη διαμάχη στον κόσμο των κρατών.

 Προς έκπληξη των χωρών του ΝΑΤΟ, έχουν σχηματιστεί νέες συμμαχίες.

Οι μπροστινοί δρομείς στην απέναντι πλευρά είναι οι λεγόμενες χώρες BRICS, δηλαδή η Βραζιλία, η Ρωσία, η Ινδία, η Κίνα και η Νότια Αφρική.

 Άλλα κράτη ακολούθησαν το παράδειγμά τους στην τελευταία συνεδρίαση της G20.

 Η κομματικοποίηση του αραβικού κόσμου, expressis verbis Σαουδική Αραβία, είναι αξιοσημείωτη.

Ο βασικός τόνος εδώ είναι ξεκάθαρος: Πρόκειται για καλές δουλειές με τη Ρωσία, ο τόνος της συζήτησης είναι εσκεμμένα αντιαμερικανικός.

     Αυτή η πολιτική εξέλιξη δύσκολα μπορεί να υπερεκτιμηθεί, καθώς αντικρούει την αμερικανική στρατηγική οικονομικού πολέμου.

Ο οικονομικός πόλεμος δεν είναι νέο έδαφος, αλλά ασκείται τακτικά από τις αγγλοαμερικανικές δυνάμεις στη θάλασσα από τα τέλη του 19ου αιώνα, για παράδειγμα κατά του Γερμανικού Ράιχ το 1915/16 και 1937-39 και κατά της Ιαπωνίας το 1940/41.

Η κατεύθυνση ήταν σαφής: οι χώρες που βρίσκονται υπό οικονομική πίεση θα έπρεπε να αναγκαστούν να ακολουθήσουν μια αμερικανική γραμμή ή να πάρουν τα όπλα.

 Αυτό συνέβη το 1939 και το 1941.

     Αυτή η μορφή μη στρατιωτικού πολέμου τρέχει εναντίον της Ρωσίας από το 1947 και, μετά από μια διακοπή τη δεκαετία του 1990, και πάλι από το 2001 (πρώτο πακέτο αντιρωσικών κυρώσεων).

Μετά από αυτό, η βίδα στερέωσης σφίχτηκε αρκετές φορές.

Ο στόχος μετά το 2001 ήταν πρώτα να εξαναγκάσουν τις αμερικανικές επενδυτικές ευκαιρίες στην ίδια τη χώρα, αργότερα να στραγγαλίσουν την οικονομία προκειμένου να ελαχιστοποιηθεί η ρωσική επιρροή στην Ευρασία και τελικά να προκληθεί η χρήση όπλων, επειδή ο στόχος ήταν να αποτραπεί η είσοδος ενός επιτιθέμενου χώρα να έχει χέρι.

Θα ήμουν απρόθυμος να περιγράψω αυτόν τον αυτοματισμό, αν δεν είχε συζητηθεί ξανά και ξανά ανοιχτά σε όργανα διαμόρφωσης γνώμης όπως το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων.

Ιδιαίτερα ενοχλητικό για τη Γερμανία σε αυτό το πλαίσιο:

     Μετά τη ρωσική στρατιωτική επίθεση στην Ουκρανία, άνοιξε ο δρόμος για τους προπαγανδιστές από την Ουάσιγκτον και τη Νέα Υόρκη να πείσουν τους συμμάχους του ΝΑΤΟ να ξεκινήσουν έναν ανοιχτό οικονομικό πόλεμο εναντίον της Ρωσίας.

Ο στόχος εδώ –όπως δηλώθηκε ανοιχτά από κορυφαίους πολιτικούς– ήταν να βλάψει τη ρωσική οικονομία μη αγοράζοντας πρώτες ύλες (πετρέλαιο, φυσικό αέριο, άνθρακας και άλλους ορυκτούς πόρους) και προϊόντα όπως χάλυβας και λιπάσματα με τέτοιο τρόπο ώστε το κράτος να καταρρεύσει. .

Αυτός ο υπολογισμός δεν λειτούργησε επειδή οι μεγάλες οικονομικές δυνάμεις του κόσμου επέλεξαν σκόπιμα να μην ακολουθήσουν τις κατευθυντήριες γραμμές των ΗΠΑ.

     Στο πιο πρόσφατο τεύχος του Foreign Affairs (IV/2022), της οικιακής εφημερίδας του Συμβουλίου για τις Εξωτερικές Σχέσεις, συζητείται σε περίπου 100 έντυπες σελίδες ότι κάποιος εκτίμησε εσφαλμένα τη σταθερότητα του ρουβλίου, η ισχύς του οποίου θα ήθελα να προσθέσω. είναι πρωτίστως το Πρέπει να ευχαριστήσουμε για την εσφαλμένη εκτίμηση ότι η λεγόμενη παγκόσμια κοινότητα θα συμμετείχε στο μποϊκοτάζ της Ρωσίας, ενώ στην πραγματικότητα η πλειονότητα των χωρών αυτού του πλανήτη δεν συμμετέχει στα αμερικανικά μέτρα των ΗΠΑ.

     Παρ’ όλα αυτά, οι στρατηγοί της Wall Street συμφωνούν ότι η Ρωσία θα μπορούσε σύντομα να γονατίσει, δηλαδή με αυστηροποίηση των κυρώσεων και επέκταση τους στον τεχνικό και επιστημονικό τομέα, έτσι ώστε η Ρωσία να χάσει σύντομα την επαφή με τη Δύση.

Ο ρωσικός πληθυσμός – ειδικά η δυτικοκεντρική διανόηση στις μεγάλες πόλεις – θα αρνηθεί να ακολουθήσει το καθεστώς Πούτιν.

Τόσο για τη γνώμη της ηγεσίας των ΗΠΑ.

     Οι τρέχουσες (αρχές Σεπτεμβρίου 2022) ειδήσεις που έρχονται από τη Ρωσία δεν επιτρέπουν μια σαφή εκτίμηση για το εάν πραγματοποιούνται αντικυβερνητικές συγκεντρώσεις σοβαρής σημασίας στο εσωτερικό της χώρας.

Τουλάχιστον δεν φαίνεται αδύνατο να αυξηθεί η δυσαρέσκεια με τη διάρκεια του πολέμου.

 Δεν μπορώ να κρίνω αν η κυβέρνηση θα μπορέσει να αντιμετωπίσει την εσωτερική διάβρωση με τα τεράστια κέρδη που έχει αποκομίσει η Ρωσία από τις εξαγωγές ορυκτών πόρων από την αρχή του πολέμου.

Αυτό θα ήταν δυνατό.

     Σε αυτό το πλαίσιο, φαίνεται χρήσιμο να κοιτάξουμε προς την αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή: Πώς επηρεάζει ο οικονομικός πόλεμος τους δράστες του;

Η άμεση έναρξη διμερών εμπορικών συμφωνιών μεταξύ της Ρωσίας και κάθε πιθανής χώρας στον κόσμο έχει επιταχύνει την έξοδό τους από το δολάριο.

Αυτό σίγουρα δεν είχε προγραμματιστεί στη Νέα Υόρκη, γιατί πιθανότατα θα γίνει δύσκολο στο εγγύς μέλλον να βρεθούν αρκετοί ξένοι αγοραστές για αμερικανικά ομόλογα, τα οποία φαίνονται απαραίτητα για τη στήριξη του ελλείμματος του κρατικού προϋπολογισμού.

Η κατάσχεση ρωσικών ξένων περιουσιακών στοιχείων στις ΗΠΑ και την ΕΕ είναι πιθανό να έχει αυξήσει τη δυσπιστία (ειδικά από τον αραβικό κόσμο) για την προβλεψιμότητα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.

     Η άμεση συνέπεια του ρωσικού μποϊκοτάζ ήταν η έλλειψη λιπασμάτων στις ΗΠΑ και την Ευρώπη.

 Αυτό με τη σειρά του είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση της συγκομιδής στις αρχές του καλοκαιριού, με αποτέλεσμα οι πραγματιστές Αμερικανοί γρήγορα και χωρίς να σπαταλήσουν πολλά λόγια άρουν την απαγόρευση εισαγωγής λιπασμάτων.

 Η ΕΕ δεν ακολούθησε το παράδειγμά της.

Το πώς αυτό θα επηρεάσει την κατάσταση των τροφίμων στην Ευρώπη μπορεί στην καλύτερη περίπτωση να μαντέψει.

Σε κάθε περίπτωση, οι τιμές των τροφίμων έχουν αυξηθεί κατακόρυφα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη.

     Αν κοιτάξετε την προπαγάνδα, μπορείτε να δείτε ότι και τα δύο αντιμαχόμενα μέρη αλληλοκατηγορούνται ότι ευθύνονται για τη διατροφική ανισορροπία που έχει συμβεί σε όλο τον κόσμο – ειδικά στις φτωχότερες χώρες του κόσμου.

 Πάνω από όλα στη δυτική πλευρά, αναφέρεται η απουσία των συνήθων εξαγωγών σιτηρών από την Ουκρανία.

Αυτή η μονομέρεια είναι σίγουρα λάθος, γιατί οι φτωχές σοδειές στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη είναι πρόβλημα με τα λιπάσματα και όχι με το ουκρανικό σιτάρι.

     Αυτό που λέγεται εδώ για το πρόβλημα των λιπασμάτων ισχύει σε μεγαλύτερο βαθμό στον ενεργειακό τομέα.

Οι ελλείψεις στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική που προκλήθηκαν από την απαγόρευση των εισαγωγών προκάλεσαν την έκρηξη των σχετικών τιμών.

 Υπάρχει ο τρέχων κίνδυνος οι οικονομίες τους να αποτύχουν στη συνηθισμένη τους μορφή στο άμεσο μέλλον.

Στις ΗΠΑ, αυτή η σύνδεση δηλώνεται ξεκάθαρα από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και στις συνεχιζόμενες ενδιάμεσες προεκλογικές εκστρατείες (Νοέμβριος 2022) κατηγορείται στους Δημοκρατικούς που κυβερνούν σε ομοσπονδιακό επίπεδο.

     Το αν και πώς αυτό θα έχει αποτέλεσμα μπορεί στην καλύτερη περίπτωση να απαντηθεί κερδοσκοπικά.

Στη Γερμανία η κατάσταση είναι ριζικά διαφορετική. Για αυτό πρέπει να μιλήσουμε τώρα.

Michel Goes to War: The Impact of the Ukraine Conflict on Germany

Αν διαβάσετε τις σημερινές κυβερνητικές δηλώσεις για οποιοδήποτε πολιτικό ζήτημα, θα διαπιστώσετε ότι ξεκινούν με τις λέξεις «λόγω του επιθετικού πολέμου του Πούτιν».

Για να το πούμε εκ των προτέρων: Πρόκειται για ένα χυδαίο ψέμα προπαγάνδας που προορίζεται να καλύψει την καταστροφική οικονομική και κοινωνική κατάσταση, επειδή η σύγκρουση στην Ουκρανία δεν έχει καμία σχέση με το πλήθος των ανεπιθύμητων εξελίξεων στη χώρα μας, επειδή τα υποκείμενα προβλήματα είναι πολύ παλαιότερα.

Στη συνέχεια, θα εξετάσω εν συντομία δύο ερωτήματα: (1) Ποιες είναι οι συνέπειες της γερμανικής συμμετοχής στον πόλεμο κατά της Ρωσίας, ειδικά για την οικονομία της Γερμανίας και την ευημερία των πολιτών της; (2) Πώς επηρεάζει η γερμανική συμμετοχή στον πόλεμο κατά της Ρωσίας την εσωτερική δομή της γερμανικής κοινωνίας;

     (1) Η συμμετοχή της Γερμανίας στον πόλεμο κατά της Ρωσίας συνίσταται στο μποϊκοτάζ της Ρωσίας και στην ενεργό υποστήριξη της Ουκρανίας.

Η τελευταία, η παραλλαγή της Ουκρανίας, αποτελείται από πληρωμές χρημάτων, παραδόσεις όπλων και την αποδοχή επί του παρόντος περίπου ενός εκατομμυρίου προσφύγων – ένας απύθμενος λάκκος.

Το μποϊκοτάζ της Ρωσίας συνίσταται στη μη παράδοση εξαγωγικών αγαθών στη Ρωσία και στη μη αγορά ρωσικών αγαθών και ορυκτών πόρων.

Στην καρδιά αυτών των μη υποθέσεων βρίσκονται το φυσικό αέριο, ο άνθρακας, το πετρέλαιο, άλλα ορυκτά και τα λιπάσματα.

     Στο επίκεντρο της οξείας έλλειψης που εμφανίζεται τώρα στη Γερμανία βρίσκεται το φυσικό αέριο.

Η σημασία του βασίζεται σε ένα μοιραίο πολιτικό λάθος, δηλαδή την έξοδο από την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από άνθρακα και ουράνιο, η οποία συνέβη με την ξεκάθαρη γνώση ότι ο άνεμος και ο ήλιος μπορούν στην καλύτερη περίπτωση να καλύψουν ένα κλάσμα της ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας και ούτε καν συνεχώς.

 Η ακριβή ασημένια σφαίρα για αυτό το είδος λαχειοφόρου ηλεκτρικής ενέργειας ήταν: λειτουργία σταθμών ηλεκτροπαραγωγής αερίου που μπορούν να τεθούν σε λειτουργία σε σχετικά σύντομο χρόνο όταν απαιτείται.

Η επακόλουθη συνεχιζόμενη διακοπή λειτουργίας των εναπομεινάντων σταθμών άνθρακα και πυρηνικής ενέργειας για αρκετά χρόνια, που μέχρι τότε εξασφάλιζαν τη συνεχή εξυπηρέτηση του βασικού φορτίου, προκάλεσε -επιμελώς συγκαλυμμένο από το κοινό- ότι έπρεπε να υπάρξουν μαζικές διακοπές ρεύματος, που προκλήθηκαν προηγουμένως με τη λεγόμενη απόρριψη φορτίου,

     Τίποτα από αυτά δεν έχει καμία σχέση με τη σύγκρουση στην Ουκρανία. Μάλλον, πρόκειται για τη γερμανική, εντελώς παράλογη πολιτική ενεργειακής μετάβασης.

Είχε έναν όρο που ήταν αδιαμφισβήτητος μέχρι τον Φεβρουάριο του 2022: έγκαιρες και λογικά προσιτές προμήθειες φυσικού αερίου από τη Ρωσία.

Όμως, ήδη από τον Ιανουάριο του 2022, οι πολιτικοί της Πράσινης διάλυσης είχαν αποφασίσει ότι ο αγωγός φυσικού αερίου Northstream II της Βαλτικής Θάλασσας, που μόλις είχε ολοκληρωθεί, δεν έπρεπε να τεθεί σε λειτουργία. Ήταν, όπως ειπώθηκε δυνατά, μη επιλέξιμο για έγκριση.

Ακριβώς εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχαν πλέον εθνικά αποθέματα φυσικού αερίου στη Γερμανία.

Οι αποθηκευτικοί χώροι στο Rheden ήταν άδειοι – εξαντλήθηκαν επειδή ο άνεμος δεν φυσούσε τον περασμένο χειμώνα.

Ποιος θα το πίστευε.

Για να επιδεινώσει την κατάσταση, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αποφάσισε ότι η Γερμανία θα πρέπει να συμμετάσχει στα μέτρα μποϊκοτάζ κατά της Ρωσίας από τον Απρίλιο.

Στη συνέχεια, η Ρωσία απείλησε ξανά και ξανά ότι αυτή η γερμανική ενέργεια δεν θα έμενε χωρίς συνέπειες.

 Συνέβησαν το καλοκαίρι.

Πρώτα μειώθηκε η ροή αερίου μέσω του Northstream I, τώρα έχει σταματήσει εντελώς.

Οι ελλείψεις φυσικού αερίου και ηλεκτρικού ρεύματος και οι υπέρογκες αυξήσεις των τιμών κυβέρνησαν τον κλάδο της ενέργειας από την άνοιξη.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη διακοπή λειτουργίας των εργοστασίων (χαλυβουργεία, χημική βιομηχανία, για να αναφέρουμε τα πιο σημαντικά, και τη βιομηχανία μεταφορών). Και,

     (2) Εκτός από τη ριζική οικονομική καταστροφή της χώρας, η είσοδος της Γερμανίας στην πολιτική κυρώσεων των ΗΠΑ επιτάχυνε την εσωτερική αποσύνθεση της κοινωνίας που είχε ήδη ξεκινήσει.

Μετά το θέμα του κορωνοϊού, το οποίο προκάλεσε βίαιους διχασμούς μέχρι τις οικογένειες, το θέμα της Ρωσίας έγινε πλέον πρωτοσέλιδο ως επεξηγηματικό αρκουδάκι.

 Μέχρι τότε, πολλοί λογικοί άνθρωποι συμφώνησαν ότι η ενεργειακή μετάβαση, το ξεπούλημα νομισμάτων, η πανδημική πολιτική και η μαζική μετανάστευση ήταν αυτοδημιούργητα κακά, αλλά αυτό το εναπομείναν λογικό μέρος του πληθυσμού τώρα διχάζεται ξανά, συγκεκριμένα από το θέμα της Ρωσίας.

     Ήταν μια επιστροφή στη νοοτροπία του Ψυχρού Πολέμου: η ανατολική ευρωασιατική αυτοκρατορία ως κατ’ εξοχήν κακία.

 Αυτό που θεωρούνταν διευθετημένο μετά το 1990 βγήκε από το κουτί του τρόμου.

Ούτε ίχνος ορθολογισμού στη γερμανική εξωτερική πολιτική, για να μην αναφέρουμε την εκπροσώπηση των γερμανικών συμφερόντων.

Αντίθετα, συνθήματα για τουαλέτες κάνουν τον γύρο. Διαβάζουν: Μετά το Κίεβο, ο Πούτιν θα εισβάλει στη Βαρσοβία και μετά στο Βερολίνο.

Για να δικαιολογηθεί αυτό χρησιμοποιούνται ιστορικοί παραλληλισμοί.

Η πολιτική του παγκόσμιου κακού AH χρησιμοποιείται για να εξηγήσει γιατί «πρέπει να αντισταθούμε στις αρχές τώρα».

Ποιες αρχές;

 Während ich diese Zeilen schreibe, ist Annalena Bb., der nach eigenem Bekunden der deutsche Wählerwille gleichgültig ist, erneut in der Ukraine eingetroffen, um sich im Opferkult fotographisch darstellen zu lassen. Dumm nur, nein, nicht die Dame, sondern die Fahrertür des Autos, die nach der angeblich von den Russen verursachten Minenexplosion von der Beifahrerseite an die Fahrerseite zurückflog.

Hat sie was gemerkt, nein, nicht die Autotür, sondern Annalena.

Kann mir das einfach nicht vorstellen.

     Πριν επιχειρήσει κανείς να κάνει ιστορικούς παραλληλισμούς με το πάθος, θα έπρεπε τουλάχιστον να έχει θέσει το ερώτημα: Ποιος ωφελείται πραγματικά από το σημερινό άνοιγμα του οικονομικού πολέμου;

Ασφαλώς όχι η Γερμανία, της οποίας η ευημερία των εξαγωγών μειώθηκε δραματικά τα τελευταία τρία ή τέσσερα χρόνια χωρίς καμία σύγκρουση στην Ουκρανία και η οποία κατέρρευσε αυτό το καλοκαίρι, επειδή το κλείσιμο και η μετανάστευση εταιρειών έχει από καιρό λάβει καταστροφικές διαστάσεις.

 Τώρα προστίθενται μόνο οι συνέπειες του εμπάργκο που επέβαλε ο ίδιος. Είναι σαν το άχυρο που έσπασε την πλάτη της καμήλας.

     Η καταπολέμηση αυτού του κακού επιδιορθώνοντας την ενεργειακή τρέλα πρέπει να είναι το επίκεντρο μιας ορθολογικής πολιτικής.

 Αντίθετα, θέλουν να εξημερώσουν τη Ρωσία στη δική τους σφαίρα επιρροής. Αυτό συνορεύει με αυταπάτες μεγαλείου. Το είχαμε στο παρελθόν σε αφθονία – και εις βάρος μας.

Πηγή: ©Helmut Roewer, σχέδιο: Bernd Zeller, Jena, Σεπτέμβριος 2022

Εικόνες: κατάθεση φωτογραφιών

Η γνώμη του συγγραφέα/του υπεύθυνου επικοινωνίας μπορεί να διαφέρει από αυτή των συντακτών. Άρθρο 5 Παράγραφοι 1 και 3 του Βασικού Νόμου (1) «Καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει και να διαδίδει ελεύθερα τη γνώμη του με λόγο, γραφή και εικόνες και να λαμβάνει πληροφορίες από γενικά προσβάσιμες πηγές χωρίς εμπόδια. 

Η ελευθερία του Τύπου και η ελευθερία του ρεπορτάζ μέσω του ραδιοφώνου και του κινηματογράφου είναι εγγυημένα. Λογοκρισία δεν γίνεται. “

https://www.world-economy.eu/nachrichten/detail/krieg-und-unfrieden-einige-bemerkungen-zum-ukraine-konflikt/