Επικοινωνία εδώ

Για σχόλια, καταγγελίες και επικοινωνία στο

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΘΕΜΑΤΩΝ

ΒΟΥΛΗ

ΕΛΛΗΝΕΣ Η ΑΡΧΉ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Η Γενετική Ιστορία των Κατοίκων της Ελλάδας: Το DNA των Ελλήνων

ΚΑΙΡΟΣ

O καιρός σήμερα

ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ

PERPETUUM MOBILE ‘Η ΟΤΙ ΤΡΑΥΜΑΤΙΖΕΙ ΤΙΣ ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΙΣ ΒΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΘΕΡΜΟΔΥ- ΝΑΜΙΚΗΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΚΗΡΥΓΜΕΝΟ ΤΟΥ ΝΕΩΤΕΡΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΕΠΙΣΗΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ!!!

Το άρθρο αυτό του Γ. Θ. Χατζηθεοδωρου  15.05.2014 το ξανά ανεβάζω διότι είναι επίκαιρο, βάση με τις καινούργιες ανακαλύψεις των βαρυτικών κυμάτων, που αποδεικνύουν την προέλευση του χρυσού και της πλατίνας! Και μας δείχνει τις γνώσεις του καθηγητού, που προπορεύεται πριν τις ανακαλύψεις!

Στο τέλος σας έχω και τις  πρόσφατες πληροφορίες, αλλά ζητώ και πάλι συγνώμη διότι η μετάφραση είναι χάλια, όσοι θέλουν τους έχω στο τέλος και τον σύνδεσμο με το πρωτότυπο!

ΔΥΟ ΓΑΛΑΞΙΕΣ

Ένα από τα πρακτικά μυστήρια που λύνει η πρόσφατη ανακάλυψη των επιστημόνων είναι ότι η σύγκρουση των δύο αστέρων νετρονίου οδηγεί στην δημιουργία στοιχείων όπως ο χρυσός και η πλατίνα, των δύο πολύτιμων μετάλλων που υπάρχουν στην φύση αλλά μέχρι τώρα η προέλευση τους δεν είχε επιβεβαιωθεί.

Το σημαντικό γεγονός είναι ότι όλα τα δεδομένα της παρατήρησης αποτελούν τον καρπό της συνεργασίας όχι μόνο δεκάδων επιστημονικών οργανισμών, αλλά και διαφορετικών ερευνητικών πεδίων, κάτι που σηματοδοτεί, όπως είπαν οι ομιλητές της παρουσίασης, μία νέα εποχή στην αστρονομία.

Στην κοινή συνέντευξη Τύπου συμμετείχε και η Ελληνίδα αστροφυσικός, Βίκυ Καλογερά, ηγετικό στέλεχος του LIGO, η οποία ανέφερε ότι το συμβάν που παρατήρησαν «είναι πολύ σπάνιο. Ο μόνος τρόπος για να τα παρατηρήσουμε είναι το γεγονός ότι η συνεργασία των ανιχνευτών VIRGO – LIGO παρακολουθεί συνεχώς δεκάδες εκατομμύρια γαλαξίες»

 Σύγκρουση δύο μαύρων τρυπών

PD Dr.-Ing. Georg Chaziteodorou Bleibergweg 114 D-40885 Ratingen Tel.+Fax: 0049 2102 32513 E-Mail: chaziteo@t-online.de

15.05.2014Γ. Θ. Χατζηθεοδωρου

«Το κακο παρουσιαζεται σε καλο στις σκεψεις εκεινου, τον οποιον ο θεος οδηγει προς την συμφορα (Τραγωδια της Αντιγονης, Στιχοι 524-622).

Ουδεις απο αυτους που στα ΑΕΙ καταγινεται σημερα με το προβλημα εφοδιασμου του Κοσμου του Αυριον, με Ενεργεια, θα τολμουσε να υποστη τις συνεπειες της υπονοιας, οτι ασχολειται με μηχανολογικες κατασκευες που θα επιτρεπαν ενα αποτελεσμα Perpetuum mobile.

Ενας αιωνια κινουμενος μηχανολογικος εξοπλισμος που δεχεται λιγωτερη ενεργεια απο αυτην που παραγει ‘η δεχεται ενεργεια απο το προς αποφυγην Τιποτε, που δεν επιτρεπεται να ειναι, δεν μπορει επισης να ειναι!!!

Ο ανθρωπος στον πλανητη Γη και εντος του δικου μας Συμπαντος ειναι ενα μερος του ιεραρχικα και κατα μετρο δημιουργηθεντος συνολου του κοσμου μας και κατεχει την θεση του, δηλαδη ειναι ενα μερος και οχι ο κυριαρχος της φυσης.

Αποτελειται (1, 2) απο 10 στην 28 κβαντοτεμαχιδια (που δημιουργουν 10 τρισεκατομμυρια, 5-100 μικρομετρων μεγεθους ευκαριων κυτταρων, τα οποια περιεχουν 2 εκατομμυρια χιλιομετρα συμπιεσμενο DNΑ.

Δια της αφομοιωθεισης τροφης, που μεσω του λεπτου εντερου και του αιματος καταληγει στα κυτταρα του και του εισπνεομενου οξυγονο παραγεται στο ανθρωπινο σωμα ηλεκτρικο ρευμα των 0,1 V ανα νανομετρο.

Ο ανθρωπος συνεπως ειναι ενα βιοενεργειακο δημιουργημα που καταναλωνει και παραγει ενεργεια.

Εαν το παραγομενο ηλεκτρικο ρευμα υπολογισθει στις διαστασεις του ανθρωπινου σωματος, προκυπτει μια ωθηση των 20 εκατομμυριων V ανα μετρο.

Προκειται για μια ηλεκτρικη φορτωση μιας μεγαλης καταιγιδας που βρισκεται αποθηκευμενη στο ανθρωπινο σωμα.

Στον ανθρωπινο εγκεφαλο κινειται η ηλεκτρικη δραστηριοτητα μεταξυ 0,01 εως 40 Herz. Αδυναμα δυναμικα του ανθρωπινου εγκεφαλου ταλαντευονται με περιπου 1 Herz.

Απο τα εκαστοτε 200 ατομα του ανθρωπινου οργανισμου (ενα χαρακτηριστικο ατομο εχει μια διαμετρο 0,00000008 εκατοστα) τα 120 ειναι ατομα υδρογονου, τα 51 οξυγονου και τα 10 ανθρακος.

Η συνηθης παρασταση του ατομου δειχνει τον πυρηνα του σαν μια «μυγα» στο κεντρο ενος ποδοσφαιρικου σταδιου. Το διπλανο ατομο βρισκεται εκτος του ποδοσφαρικου σταδιου.

Συνεπως τοσο το ανθρωπινο σωμα οσο και το ποιο σκληρο, σταθερο και πυκνο πετρωμα ειναι στην πραγματικοτητα ενας κενος χωρος που διακοπτεται απο κβαντοτεμαχιδια της υλης.

Αυτα βρισκονται μεταξυ τους σε τοσο μεγαλες αποστασεις που σχεδον δεν μετριουνται.

Τοσο τα πετρωματα αλλα οσο και το ανθρωπινο σωμα

 διαισθανονται απο τα ανθρωπινα χερια ως μη διαπεραστικα, διοτι τα ανθρωπινα χερια δεν μπορουν να τα διαπερασουν.

Και αυτο δεν εχει καμμια σχεση με το μεγεθος των ενδιαμεσων κενων χωρων μεταξυ των κβαντοτεμαχιδιων απο τα

οποια αποτελειται το ανθρωπινο σωμα και τα πετρωματα, αλλα με τα πεδια δυναμεων που ενωνουν τα σε μεγαλες αποστασεις ευρισκομενα κβαντοτεμαχιδια του ανθρωπινου σωματος και των πετρωματων.

Ενα πεδιο δυναμεως ειναι μια «Ομιχλη», ενας «Μυρος» που απλωνεται στον ευρυ χωρο.

Ο «Μυρος» αυτος μπορει να μεταφερη μια δυναμη ‘η να περιγραψη το παρων και την κινηση των κβαντοτεμαχιδιων.

Ο δυναμικος αυτος και ετσι ονομασθεισης «κενος χωρος» μπορει να συγκριθη με μια λιμνη κατα την διαρκεια μιας καλοκαιρινης νυχτας, της οποιας η επιφανεια χα’ι’δευεται απαλα απο ηλεκτρονια και ποσιτρονια και φωτιζεται οπως φωτιζουν οι κωλοφωτιες, δηλαδη πο πυγολαμπηδες.

Αρχικα ολες οι μεταβολες στο πεμτο στοιχειο των αρχαιων Ελληνων, στον Αιθερα, θεωρουνταν τα κυρια αιτια δημιουργιας των πεδιων δυναμεων.

Ο Einstein ομως για να εξηγηση στις εξισωσεις του την παγκοσμια σταθερα, απερριψε την υπαρξη του Αιθερα.

Μεταξυ της αρχης της σταθερας ταχυτητας του φωτος, που απαιτειται απο τις εξισωσεις του Maxwell και της σταθερας ταχυτητας του φωτος (c) αποκλειστικα για εναν παρατηρητη που βρισκεται σταθερα δεμενος στην πηγη του φωτος, διαλεξε ο Einstein την πρωτη περιπτωση με την παραξενη δικαιολογια, οτι αυτη η δυνατοτητα για αυτους που τρεχουν ειναι η ποιο πλειονεκτικη, διοτι ο χρονος τους περιμενει.

Και αυτο το ονομασε ως «Διαστολη του Χρονου».

Κατα την δευτερη επιλογη η Διαστολη του Χρονου στην φυση θα ηταν ανυπαρκτη.

Οι θεωρητικοι της φυσικης Robert Caldwell και Paul Steinhard του πανεπιστημιου της Πενσυλβανιας των ΗΠΑ ξανα-ανακαλυψαν το πεμτο στοιχειο των αρχαιων Ελληνων και αντι για «Αιθερα» το βαφτησαν «Quintessenz» (3, 4).

Κατα καποιο τροπο ανακαλυπτουν οι σημερινοι επιστημονες παλι τις κοσμολογικες ιδιοτητες του «κενου χωρου» (5, 6, 7, 8) που ειναι καθωριστικες για την δημιουργια και την μοιρα του συμπαντος μας.

Το ετος 1954 ο Paul A. M. Dirac βασιζομενος στην εξελιχθεισα εξισωση του Schrödinger, διατυπωσε την υπαρξη «λιμνης» αρνητικης ενεργειας, που μετα την θεωρησεν πρωτα ως «κενο» και στο τελος ως Αιθερα.

Ορισμενες νεες υποθεσεις για τον Αιθερα θεωρουν αυτον ως σπειροειδη κινηση που γεννησε ολοκληρο το συμπαν μας. Το ετος 2013 εγινε γνωστο, οτι ο πυρηνας του πλανητη μας ειναι κατα 1000 βαθμους Κελσιου θερμωτερος απ’οτι μεχρι τοτε θεωρουνταν.

Ως αιτιολογια αναφερθηκε οτι η διαφορα οφειλεται στην ενεργειας του Αιθερα, δηλαδη στην ενεργεια του κενου χωρου (9).

Ο πλανητης Γη περιεχει φυσιολογικα 92 χημικα στοιχεια και 20 επιπλεον που

παραγονται τεχνικα στα χημικα εργαστηρια. Το στοιχειο C που αποτελει μονο το 0,48 % της Γης και καταλαμβανει την 15.

θεση, συντελει αποφασιστικα στην υπαρξη της ζωης διοτι αυτο ενωνεται με πολλα αλλα ατομα αλλα και με τα ομοια του και δημιουργει ανθεκτικες ευθειες και διακλαδουμενες ανθρακικες αλυσεις.

Ο αριθμος των ενωμενων ατομων ανθρακος στην ευθεια αλυση μπορει να υπερβει τον 70, με τις διακλαδωσεις ομως μπορει να αυξηθη πολυ περισσοτερο.

Οι ενωσεις, οι οποιες σχηματιζουν δακτυλιο, καλουντε κυκλικες.

Οι μοριακες αλυσεις σταθερας κατασκευης κανουν δυνατη την εξελιξη των  πρωτε’ι’νων ‘η λευκωματων, δηλαδη των πολυσυνθετων αζωτουχων οργανικων ενωσεων και του DNΑ.

Απο τα υπολοιπα στοιχεια τα περισσοτερα δεν ειναι αναγκαια για την γεννηση της ζωης αλλα για την διατηρηση αυτης (10), Ως προς το DNΑ των ανθρωπινων ευκαριων κυτταρων προκειται για μια πολυμερη ενωση που περιεχει φωσφορικα ζαχαρα στην γνωστη διπλη ελικα.

Ολες οι γνωστες γηινες μορφες ζωης περιεχουν υψηλες μοριακες αλυσεις πρωτε’ι’νων (φωσφοροπρωτε’ι’διων) των ετσι ονομασθεντων αμινοξεων αριστερας περιστροφης και ζαχαρων (γλυκοπρωτε’ι’διων) δεξιας στροφης που που οργανωνουν την σωματικη αναπτυξη και μεταβολισμο.

Η διαδικασια αυτη λαμβανει χωρα σε υγροποιημενο νερο.

Απο βιολογικης πλευρας τα λευκωματα ειναι πηγες ενεργειας. Αφου αυτα διασπασθουν στα αμινοξεα χρησιμοποιουνται κυριως για την αναπτυξη, συντηρηση και αντικατασταση των κατεστραμμενων συστατικων τους.

Αυτη ειναι η Ζωη την οποιαν εμεις οι κατοικοι του πλανητη Γη γνωριζουμεν.

Η Ζωη ομως αυτη στην Γη μπορεσε να γεννηθη τοτε μονο οταν αρχισε να δημιουργειται μια «ελαττωμενη» ατμοσφαιρα.

Η στην πρωτη φαση ακατανοητη αυτη εννοια σημαινει, οτι η Ζωη γεννηθηκε οταν στην γηινη ατμοσφαιρα δεν υπηρχε ελευθερο οξυγονο.

Οι οργανικες χημικες ενωσεις π.χ. οι ανθρακικες ενωσεις αλυσεων εχουν την ταση παρουσια ελευθερου οξυγονου να καιγονται ‘η να οξειδωνονται σε CO2.

Για τους ανθρωπους, που σημερα χωρις οξυγονο θα πεθαιναν εντος μερικων λεπτων, η ως ανω διατυπωση μπορει να ειναι ακατανοητη, σε εναν πλανητη ομως με ατμοσφαιρα απο ελευθερο οξυγονο ποτε δεν θα μπορουσε να γεννηθη και να εξελεχθη η ζωη.

Στην Γη γεννηθηκε και εξελιχθηκε η ζωη μονον οταν δημιουργηθηκε η «ελαττωμενη» ατμοσφαιρα.

Η ενεργειακη κατασταση στην οποια βρισκεται ενα μοριο οξυγονου στην γηινη ατμοσφαιρα ειναι μια τριπλη-κατασταση.

Ολες οι χημικες αντιδρασεις του οξυγονου απαιτουν για τον λογο αυτο μια αντιστροφη του Σπιν (αντιστροφη της περιστροφικης ωθησης του πρωτονιου και νετρονιου) και γι’ αυτο τον λογο οι αντιδρασεις του οξυγονου μπλοκαρονται.

Μονο η κατασταση αυτη εμποδιζει να καουν οι περισσοτερες οργανικες ενωσεις και οι μορφες ζωης στον πλανητη Γη (17).

Το ελευθερο οξυγονο υπηρξε το δηλητηριωδες απορριμα των πρασινων βακτηριδιων που στην αρχη επεπλεαν και αργοτερα εισηλθαν συμβιοτικα στα φυτικα κυτταρα.

Με την παροδο του χρονου εξελιχθηκε στους προγονους του ανθρωπου η ικανοτητα πρωτα ανοχης και μετα εξαρτησης αυτων, οπως σημερα, απο το οξυγονο.

Κατα ποσο αυτα που ο ανθρωπος αντιλαμβανεται με τις αισθησεις του ανταποκρινονται στην πραγματικοτητα, ειναι ενα σοβαρο θεμα, διοτι για πολλους φυσικους ερεθισμους απο το περιβαλλον ο ανθρωπος στο σωμα του δεν εχει δεκτες καταγραφης.

Η κλασικη πραγματικοτητα διαφερει απο την σχετικη πραγματικοτητα, αυτη απο την κβαντικη πραγματικοτητα και αυτη παλι απο την ενιαια πραγματικοτητα.

Οι αντιληψεις των ανθρωπων (11) καταγραφονται με τα ματια, αυτια, μυτη, γλωσσα και δερμα και μεταφραζονται σε σηματα νευρωνων, δηλαδη κωδικοποιουνται νευρικα και με ενα τεραστιο δικτυο καλωδιων και συνδεσεων προωθουνται παραπερα προς τον εγκεφαλο.

Οι ανθρωπινοι οφθαλμοι βλεπουν τον κοσμο δια μεσου μιας στενης λωριδας του ορατου φωτος (4000-7700 Ängström).

To ηλεκτρομαγνητικο φασμα ομως εκτεινεται απο 3 x 10 στην πλην 6 Ängström εως 300.000 χιλιομετρα ‘η σε συχνοτητες απο 10 στην 24 εως 1 Herz.

Το φασμα αυτο του μηκου κυματος των ακτινων φωτος μετριεται σε Ängström ‘η μικρομετρα ‘η σε μετρα και χιλιομετρα.

1 Μικρομετρο (μm) = 10.000 Ängström

1 cm = 10.000 μm = 0,01 m

1 m = 1.000.000 μm

Το συμπαν μας παρουσιαζει τα εξης χαρακτηριστικα:

α. η υλη του αποτελειται απο ατομα, τα οποια αποτελουνται απο  κβαντοτεμαχιδια.

β. τα κβαντοτεμαχιδια αυτα της υλης εχουν και ιδιοτητες κυματων.

γ. αντιμαχονται εντος αυτου τεσσερις βασικες φυσικες δυναμεις.

δ. εχει μια εξελισσομενη χωροχρονικη δομη.

ε. περιεχει πλανητες, αστρα και γαλαξιες.

ζ. ολα τα συστηματα της Φυσικης εξελισσονται εντος αυτου σε καταστασεις χαμηλης ενεργειας και μεγαλυτερης αντροπιας (αταξιας).

Τα αστροφυσικα «στρατευματα» του συμπαντος μας που βρισκονται σε συνεχη αντιπαραθεση (12) χωρις ολοκληρωτικες νικες, καθοδηγουνται απο:

  1. την δυναμη της βαρυτητας

  1. την ηλεκτρομαγνητικη δυναμη

  1. την ισχυρη πυρηνικη δυναμη

  1. την ασθενη πυρηνικη δυναμη

  1. την εντροπια και

  1. την θερμοδυναμικη

Η εντροπια περιεχει το μεγεθος της αταξιας ενος συστηματος της Φυσικης.

Αυτη σε ενα κλειστο συστημα της Φυσικης δεν μπορει να μειωνεται, δυναται ομως να παραμενη σταθερη, χωρις να μεταβαλλεται κατα την διαρκεια του χρονου.

Διαδικασιες της Φυσικης που δεν παραγουν εντροπια δεν εχουν κανενα ενδιαφερον.

Ολα τα συστηματα της Φυσικης στο συμπαν μας τεινουν προς μια κατασταση ισορροπιας, που ανταποκρινεται σε μια κατασταση μεγιστης εντροπιας.

Απο τις τρεις κυριες αρχες της θερμοδυναμικης η πρωτη και η δευτερη διατυπωνουν τα κυριωτερα χαρακτηριστικα αυτης.

Η πρωτη θερμοδυναμικη αρχη διατυπωνει, οτι η ενεργεια εντος ενος κλειστου συστηματος δεν μεταβαλλεται, δηλαδη παραμενει σταθερη.

Δεν αναγνωριζει, οτι ενεργεια μπορει να παραχθη απο το τιποτα ‘η οτι εξαφανιζεται στο τιποτα.

Η δευτερη θερμοδυναμικη αρχη διατυπωνει τις παρατηρησεις της καθημερινοτητας, δηλαδη οτι οι περισσοτερες φυσικες διδικασιες ειναι μονοδρομες και ανεπιστρεπτες και απαγορευτικες για μια διαδικασια επιστροφης στην αρχικη τους κατασταση.

Η θερμοτητα π.χ. ποτε δεν μπορει να μεταφερθη απο ενα κρυο σωμα προς ενα ποιο θερμο (Perpetuum mobile).

Στην θερμοδυναμικη ισορροπια ολα τα μερη ενος συστηματος της Φυσικης εχουν την ιδια θερμοκρασια, που σημαινει οτι η εντροπια παραμενει σταθερη.

Οταν συνεπως το συμπαν μας αποκτηση την θερμοδυναμικη ισορροπια, θα σταματησουν ολες οι διαδικασιες που βρισκονται σε εξελιξη εντος αυτου.

Μια τετοια κατασταση ομως βρισκεται ακομη πολυ μακρυα. Εαν το συμπαν μας πραγματι αδιακοπα διαστελλεται, δηλαδη ειναι «ανοιχτο», αυτο ποτε δεν θα αποκτηση μια πραγματικη θερμοδυναμικη ισορροπια, διοτι η θερμοκρασια του ποτε δεν θα ειναι σταθερη.

Στην περιπτωση αυτη ο κλασικος «θερμοθανατος» του συμπαντος μας απομακρυνεται.

Εαν ομως το συμπαν μας ειναι «κλειστο», καποτε οι μηχανισμοι που παραγουν ενεργεια και εντροπια θα σταματουσαν, και αυτο θα ωδηγουσε στην μεγαλη συρρικνωση και στον θανατο του.

Ολο το δραμα της Φυσικης στο συμπαν μας παιζεται στην αλληλεπιδραση της τασης της βαρυτητας να ελκη πραγματα και να δημιουργη δομες της Φυσικης και στην ταση της εντροπιας να επιδρα αντιθετα και να προσπαθη να φερη τα συστηματα της Φυσικης σε κατασταση αταξιας και να τα διαμοιραση χωρικα σε μεγαλες αποστασεις.

Υπο κανονικες συνθηκες τα μορια ενος αεριου κινουνται ευθυγραμμα και με μεγαλες ταχυτητες, διοτι αυτα λογω του μεγεθους του χωρου δεν ειναι μεταξυ τους συνδεδεμενα με συνεκτικες δυναμεις.

Η διαχυσης και η οσμωσης ειναι αποτελεσματα της διακοπησης κινησης.

Λογω ομως των πολυ εντατικων συγκρουσεων ακολουθουν τα μορια μια πολυπλοκη διακοπησα τροχια.

Η μεση ταχυτητα των μοριων του δρογονου υπο κανονικες συνθηκες ειναι 1840 μετρα ανα δευτερολεπτο.

Ενα κυβικο εκατοστο απο καθε αεριο υπο κανονικες συνθηκες περιεχει 26,87 x 10 στην 18 μορια διαμετρου μεταξυ 0,2 εως το εκατομμυριοστο του χιλιοστου μετρου, τα οποια κινουνται με ταχυτητα 485 μετρα ανα δευτερολεπτο.

Οταν τα υδρογονουχα νεφη καταληξουν με μεγαλη ταχυτητα στους σπειροειδεις βραχιονες του Γαλαξια μας, περιστρεφονται συνεχως και κινουνται και ελκουν στην ιδια κατευθυνση μαζι τους επιπλεον υλικο που βρισκεται στην γειτονια τους, ετσι ωστε να μεγαλωνει συνεχως ο ογκος, η πυκνοτητα και η μαζα των νεφων.

Με την τυρβωδη κινηση των νεφων υδρογονου πιεζονται τα βαρεα στοιχεια στο αρχικο στοιχειωδους νεφος, ωστε να μεγαλωνει η πυκνοτητα του νεφους αυτου, ενω τα ελαφροτερα στοιχεια του διασκορπιζονται στα ανωτερα στρωματα με διαφορετικες πυκνοτητες (14).

Η διαδικασια αυτη οδηγει στην μεγενθυση της πυκνοτητας του στοιχειωδους νεφους και στην μεγενθυση της πιεσης στην περιοχη με τασεις καταστροφης των σχηματισθεντων πεπιεσμενων υλικων που ειναι πολυ μεγαλες.

Τα βαρυτικα τεμαχια του αεριου διακοπτονται οπως και η διασπαζομενη επιδραση της πιεσης.

Αυτη ενισχυει την μεγενθυση του πεπιεσμενου υλικου του ενιαιου νεφους εως οτου αρχισει η αντιστροφος διαδικασια της διασπασης αυτου με σχηματισμο ενος σπειροειδους κοχλια λογω της σπειροειδους κινησης του νεφους.

Στην περιοχη υλικων μαζων, που συγκεντρωνονται και μοιραζονται στα βηματα του σπειροειδους κοχλια, αναπτυσεται μια πολυ μεγαλη φυγοκεντρος δυναμη που ειναι μεγαλυτερη απο την φυγοκεντρο δυναμη των εσωτερικων στοιχειων.

Για τον λογο αυτο ακολουθει η μια μετα την αλλη εκροη των υλικων μαζων απο τα σπειροειδη βηματα του κοχλια με εξαιρεση της μαζας του αρχικου στοιχειωδους νεφους.

Λογω της συνεχιζομενης περιστροφης της εκροης υλικων μαζων λαμβανουν αυτες χωρα στο σχημα μιας επιπεδωμενης σφαιρας και το αρχικο στοιχειωδες νεφος λαμβανει το μεγιστο της πυκνοτητας του και δημιουργει το κεντρο του, ωστε οι βραχιονες του κοχλια να προωθουν την συνεχη και με σταθερες αποστασεις κινηση γυρω απο το κεντρο του νεφους.

Απο την συγχυσμενη αυτη κινηση της φυσης, στην αρχη δημιουργηθηκε μια συγκεντρωση υλης με κυριο περιεχομενο υδρογονου και ενισχυθηκε η συγκεντρωση αυτη σε ενα στοιχειωδες νεφος, που χωρις κμμια διακοπη στροβιλιζονταν, περιστρεφονταν και προωθουνταν οπως μια σταθερη σβουρα.

Οταν σε μια σβουρα δεν επιδρα καμμια εξωτερικη ορμη η σβουρα διατηρει σταθερα την κατευθυνση του περιστρεφομενου αξονα.

Εαν επιδρασει ομως μια ορμη στον αξονα της περιστρεφομενης σβουρας, με τασεις της περιστροφης του αξονα περιστροφης της σβουρας, τοτε μετακινειται ο αξονας της σβουρας καθετα προς την κατευθυνση, στην οποια θα κατεληγε, διοτι ο αξονας περιστρεφεται λογω της επιδρασης της ορμης, δηλαδη ακολουθει η αναπηδηδη της σβουρας.

Εαν παρατηρησουμε απο επανω μια γρηγορα περιστρεφομενη σβουρα, διαπιστωνουμε το τελος του αξονα της σβουρας να διαγραφη ταυτοχρονα μια περιστρεφομενη κινηση, δηλαδη αναπηδηση και ταλαντευση ‘η δονηση.

Με τον τροπο αυτο κινειται το τελος του αξονα της σβουρας μεταξυ δυο κυκλων και διαγραφει μια πολυπλοκη καμπυλη.

Τα υπαρχοντα στο συμπαν μας στοιχειωδη τεμαχιδια σε γειτονικες περιοχες μεταφερονται προς την κατευθυνση του στοιχειωδους νεφους που περιστρεφεται σπειροειδως και ετσι αυξανει τον ογκο, την πυκνοτητα και την μαζα του.

Η περιδινηση, η οποια κινειται μεταξυ δυο κυκλων και χαρασσει μια πολυπλοκη καμπυλη, εξαναγκαζει τα βαρεα στοιχεια του νεφους στην κατευθυνση του αρχικως προς τα κατω κινουμενο στοιχειωδες νεφους να συμπιεσθουν μεγαλωνοντας την πυκνοτητα του ενω τα ελαφροτερα με διαφορετικη πυκνοτητα στοιχεια μοιραζονται στα ανωτερα στρωματα του νεφους,

Η τοπικη αυξηση του στοιχειωδους νεφους αυξανει επισης την πιεση του νεφους στην ιδια περιοχη χωρις ομως να καταστραφη η πιεση αυτη της πεπιεσμενης υλης, διοτι οι εν μερους δυναμεις βαρυτητας του αεριου (κυριως υδρογονου) εμποδιζουν τις διασπαστικες τασεις της πιεσης.

Για τους λογους αυτους η αυξηση της πιεσης συμβαλλει στην αυξηση της πεπιεσμενης υλης εως οτου δημιουργηθει ενα μεγιστο χρονικο οριο μετα το οποιο αρχιζει η διασπαση του ενιαιου και σπειροειδους σχηματος νεφους, δηλαδη την στιγμη που η μορφη του νεφους σχηματιζει τον χρυσο σπειροειδη κοχλια (14).

Λογω της κοχλιωδους μορφης του στροβιλισμου στην φαση δημιουργια του συνολικου νεφους, εξελισσεται σε ενα μερος της υλικης μαζας μια μεγαλη φυγοκεντρος δυναμη και δη μεγαλυτερη απο την κεντρομωλο δυναμη των εσωτερικων στοιχειων με αποτελεσμα την απωθηση προς τα εξω κατα σειραν των υλικων μαζων που συγκεντρωθηκαν και μοιραστηκαν στα βηματα του σπειροειδους κοχλια με εξαιρεση των μαζων του αρχικου στοιχειωδους νεφους.

Οι περιοδικοτητες μεταφερουν και εκτινασουν χιλιαδες και με γιγαντιεες διαστασεις συγκεντρωμενα νεφη απο υδρογονο και σκονη με μεγαλη πυκνοτητα, απελευθερωνουν γιγαντιεες δυναμεις και γεννουν στο εσωτερικο τους νεα αστερια και νεα μοριακα νεφη.

Οι κεντρικες περιοχες των μοριακων νεφων, που οδηγουν στην γεννηση των αστερων, ποτε δεν βρισκονται σε ακινησια, αλλα περιστρεφονται παρα πολυ σιγα, περιπου μια φορα ανα εκατομμυριο χρονια.

Με τον τροπο αυτο λαμβανει το συστημα μια σημαντικη στροφορμη.

Για να διατηρηθη η στροφορμη αυτη, οφειλει ο πυρηνας ενος μοριακου νεφελωματος κατα την συγκρουση να στρεφεται παντοτε γρηγορωτερα, ωστε να μην πεση ολη η μαζα απ’ ευθειας πανω στο δημιουργουμενο αστερι, αλλα να συγκεντρωθη η υλη κατα το μεγαλυτερο μερος σε ενα δισκο που περιφερεται και συνοδευει το αστερι.

Αυτος ο δισκος αποτελουμενος απο αερια και ομιχλες σκονης, ειναι το περιβαλλον απο το οποιο δημιουργουνται οι πλανητες.

Η κοσμικη υλη, η οποια ειναι διασπαρμενη μεταξυ των αστερων, εχει μαζα ιση περιπου με την μαζα ολων των αστερων και αποτελειται απο μορια υδρογονου που βρισκονται στην πλεον σταθερη κατασταση.

Τα μορια αυτα δεν εκπεμπουν ορατη ακτινοβολια, διοτι η θερμοκρασια τους εις το δαστημα διεσπαρμενου υδρογονου βριεσκεται περιπου στους 125 βαθμους Κελβιν.

Το υδρογονο ως το κυριο δομικο υλικο των αστροφυσικων υποδομων του συμπαντος εχει εναν συντελεστην διαστολης που υπο σταθερη πιεση ειναι ανεξαρτητος της θερμοκρασιας και ισος με 1/273 = 0,003660 βαθμους Κελσιου στην πλην 1.

Πανω απο την κρισιμη θερμοκρασια του υδρογονου (-240 βαθμους Κελσιου) το υδρογονο βρισκεται μαντοτε σε αερια κατασταση υπο οσοδηποτε μεγαλη πιεση.

Στην κρισιμη θερμοκρασια του μπορει το υδρογονο να υγροποιηθη στην κρισιμη του πιεση των 13 αt και κρισιμη πυκνοτητα των 0,03 γραμμαριων ανα κυβικο εκατοστο.

Η πλεον πιθανη κατασταση του υδρογονου στο συμπαν ειναι εκεινη, κατα την οποια επικρατει η μεγαλυτερη δυνατη εντροπια στις κινησεις των μοριων του.

Το Η2-Μοριο αποτελειται απο δυο πρωτονια και δυο ηλεκτρονια που ειναι ενωμενα.

Η χημικη ενωση μεταξυ των ατομων, δεν μπορει να εξηγηθη με την κλασικη μεθοδο διοτι προκειται για ενα κβαντοφυσικο φαινομενο.

Εαν θεωρησουμε το στοιχειο υδρογονο ως ενα μη σχετικο προβλημα Coulomb, δηλαδη αν θεωρησουμε το πρωτονιο του υδρογονου με την μαζα mp και το ηλεκτρονιο με την μαζα me, τοτε επιδρα μεταξυ πρωτονιου και ηλεκτρονιου η δυναμη Coulomb

V( r ) =-(eo στην 2 x 1/4π.εο.r) = -γ/r

οπου ειναι

eo = 1,60219 x 10 στην πλην 19 οC

mp = 1,67261 x 10 στην πλην 27 kg

me = 9,10956 x 10 στην πλην 31 kg

εο = 8,85419 x 10 στην πλην 12 οC/Vm

π = 3,141592655358979323846264….

Το ως ανω προβλημα των δυο κβαντοτεμαχιδιων μπορει να μετατραπη σε προβλημα ενος κβαντοτεμαχιδιου στο κεντρο του πεδιου.

Στην περιπτωση αυτη ισχυει

m = me(1 + me/mp) στην πλην 1 = me

mp/me = 1836,11

Παραμελουνται στην διαδικασια αυτη των ατομων υδρογονου:

* τα φαινομενα της σχετικοτητας

* το Σπιν (ορμη περιστροφης του πρωτονιου και νετρονιου)

* η υποδομη του ατομικου πυρηνα και

* η αλληλοεπιδραση με το κβαντισμενο ηλεκτρομαγνητικο πεδιο

Οπως ειναι γνωστο η μαζα του ατομου υδρογονου συγκεντρωνεται σχεδον αποκλειστικα στον ατομικο πυρηνα διοτι η μαζα του ηλεκτρονιου σε συγκριση με την μαζα του πρωτονιου ειναι πολυ μικροτερη.

Για την κινση του ηλεκτρονιου εντος της διαφορας δυναμικου του 1 V απαιτειται μια ενεργεια του μεγεθους 1 V του ηλεκτρονιου (1eV).

Ειναι γνωστο οτι η μαζα του ατομου του υδρογονου ειναι σχεδον ολοκληρη συγκεντρωμενη στον ατομικο πυρηνα, διοτι η μαζα του ηλεκτρονιου (me = 9,109956 x 10 sthn plhn 31 kg) ειναι σε σχεση με την μαζα του πυρηνα (mp = 1,67261 x 10 sthn plhn 27 kg) πολυ μικρη.

Η μαζα του πυρηνα του υδρογονου, μετρηθεισα στην φυσικη κλιμακα των ατομικων μαζων και ο μαζικος αριθμος, δηλαδη ο ακεραιος αριθμος προς τον οποιον προσεγγιζει η ατομικη μαζα για το υδρογονο και τα ισοτοπα του, εχει ως εξης: 1,008145 amu, 1-2,014741 amu, 2 και 3,016997 amu (1 amu =1,66 x 10 στην πλην 24 γραμμαρια = 1492 x 10 στην πλην 6 erg = 931 MeV).

Μια μοναδα ατομικης μαζας amu ισοδυναμει με ενεργεια ιση με 931 MeV.

O αμερικανος νομπελιστας της Φυσικης Luis W. Alvarez εγινε μαρτυρας μιας Myon-καταλυτικης «κρυας ατομικης συμπηξης» οπως την προγραμματισε το 1948 ο Sacharow.

Aυτη υπηρξε μια συμπηξη πρωτονιου-θεοδωριου οχι εντος θερμου πλασματος αλλα εντος υγροποιημενου υδρογονου υπο χαμηλη θερμοκρασια.

Το Myon ειναι ενα ηλεκτρονιο της οικογενειας 2 της υλης με μια μαζα των 10 MeV.

Το αρνητικα φορτωμενο ηλεκτρονι υπο την δυναμη ελξης της θετικης φορτωσης του πρωτονιου του ιδιου μεγεθους, δηλαδη του πυρηνα του υδρογονου, αναγκασηκε σε μια περιστροφικη κινηση γυρω απο τον πυρηνα δια της δυναμης Coulomb οπως προβλεπει το μοντελο Bohr.

H δυναμη Coulomb αντιστοιχει στην κεντρομωλο δυναμη η οποια επιδρα προς το κεντρο της τροχιας του ηλεκτρονιου.

Με τοποθετηση της δυναμης αυτης ισης με εκεινη που προκυπτει απο τον νομο Coulomb που ομοιαζει με τον νομο κινησης του Νευτωνα, οχι ομως εκεινου που περγραφει την ελξη μεταξυ φορτωσεων βαρυτητας αλλα μεταξυ ηλεκτρικων φορτωσεων, τοτε για την περιπτωση αυτη γινεται το προ’ι’ον της φορτωσης ισο με το τετραγωνο της στοιχειωδους φορτωσης, δηλαδη αυτης που περιγραφεται με το ηλεκτρονιο.

Η ακτινα της τροχιας ειναι αντιστροφως αναλογη με την μαζα του περιστρεφομενου κβαντοτεμαχιδιου.

Το ιδιο ισχυει και για το Myon.

Σε συγκριση με το ηλεκτρονιο, το Myon εχει 207 φορες μεγαλυτερη μαζα και γ’ αυτο η τροχια περιστροφης του γυρω παο τον πυρηνα ειναι πολυ κοντα προς αυτον.

Μια μεγαλυτερη μαζα του ατομικου πυρηνα, οπως στην περιπτωση των ισοτοπων του υδρογονου στενευει ακομη περισσοτερο την ακτινα της περιστροφικης τροχιας γυρω απο τον πυρηνα.

Η εντροπια του υδρογονου αυξανεται στην κατασταση μεγαλυτερης αταξιας των κινησεων των μοριων του.

Συνεπως ολα τα φαινομενα στο συμπαν εξελισσονται κατα τετοιο τροπο, ωστε η εντροπια να βαινη αυξανομενη, που σημαινει οτι αυτη δεν ειναι αντιστρεπτικη.

Οι εις συμπαν λανβανουσες χωρα μεταβολες οδηγουν σταθερα στην υποβαθμιση της ενεργειας, δηλαδη προς την περισσοτερο πιθανη κατασταση.

Η μεταπτωση του ατομου του υδρογονου απο μια κανονικη κατασταση σε μια αλλη συνοδευεται με αποβολη ενεργειας υπο μορφη ηλεκτρομαγνητικης ακτινοβολιας η οποια οπως υπολογιζεται πρεπει να εχη μηκος κυματος λ = 21, 204 εκατοστα.

Το ατομο του υδρογονου απορροφα εκεινες μονο τις ακτινοβολιες που μπορει το ιδιο να εκπεμψη.

Το υδρογονο εκπεμπει πεντε σειρες ακτινοβολιων απο τις οποιες οι τρεις ειναι υπερυθρες, μια υπεριωδης και μια ορατη.

Το ηλεκτρονιο του ατομου του υδρογονου εκπεμπει ηλεκτρομαγνητικη ακτινοβολια, μονο οταν αυτο μεταπηδα απο μια κβαντικη τροχια μεγαλυτερης ενεργειας σε αλλη κβαντικη τροχια μικροτερης ενεργειας, εις το ατομο του υδρογονου η ολικη ενεργεια του ηλεκτρονιου επι της κβαντικης τροχιας ειναι σταθερη και ιση με -13,53 eV.

Κατα την περιφορα του ηλεκτρονιου γυρω απο τον ατομικο πυρηνα του υδρογονου η κινητικη ενεργεια του ηλεκτρονιου ισουται με το ημισυ της δυναμικης του ενεργειας.

Η αποβολη ενεργειας του ατομου υδρογονου υπο μορφη ηλεκτρομαγνητικης ενεργειας (λ =21,104 εκατοστα) χρησιμοποιηται σημερα για την ερευνα της δομης του Γαλαξια μας.

Φαινεται οτι στον Γαλαξια μας το υδρογονο ειναι συγκεντρωμενο στο εσωτερικο των επιμηκη βραχιονων αυτου, οι οποιοι περιελισσονται γυρω απο το γαλαξιακο κεντρο.

Ακομη και τα εξωγαλαξιακα νεφελοειδη εκπεμπουν ραδιοκυματα μηκους 21,104 εκατοστα.

Η τροχιακη στροφορμη του ηλεκτρονιου γυρω απο τον πυρηνα του ατομου του υδρογονου ειναι ενα κβαντωμενο μεγεθος και το ηλεκτρονιο μπορει να περιφερεται μονο σε εκεινες τις τροχιες στις οποιες η τροχιακη στροφορμη του ειναι ακεραιο πολλαπλασιο του h/2π (h = σταθερα του Planck).

O Planck βασιζομενος στην δευτερη θερμοδυναμικη αρχη, διατυπωσε την περιφημη σταθερα του h = 4,69 x 10 στην 10, η οποια στηριζεται στην ελαχιστη ποσοτητα ενεργειας που εκπεμπει ενα κβαντοτεμαχιδιο. Ετσι ανοιξε και ο δρομος για την κβαντομηχανικη.

Ο Planck διατυπωσε το φασμα της ακτινοβολιας των κβαντοτεμαχιδιων δια της εξης σχεσης:

Es = h x c x 2/(λ x h1/K x λ-1) = 6,54 x 10στην πλην 27 kg

Εδω σημαινουν:

Es = Ενεργεια της ακτινοβολιας μηκους κυματος λ

Τ = Θερμοκρασια του ακτινοβολουντος σωματος

h = Σταθερα του Planck

h1 = Σταθερα του Boltmann

K = 2πλ = Αριθμος του κυματος

λ = Μηκος του κυματος

Στο παρελθον, επιστημονες οπως ο Niels Bohr, ηταν της γνωμης οτι τα ηλεκτρονια εντος των ατομων κινουνταν σε διαφορετικες κυκλικες τροχιες γυρω απο τους ατομικους πυρηνες και χαρακτηριζαν την κινηση αυτη με τον κβαντικο αριθμο n.

Αλλοι επιστημονες, οπως o Sommerfeld, θεωρουσαν οτι η τροχια των ηλεκτρονιων γυρω απο τον ατομικο πυρηνα ηταν ελλειπτικη και χαρακτηριζαν αυτη με τον παραπλευρο κβαντικο αριθμο l που παιρνει τιμες μεταξυ 0 και n-1.

Αναλογο με την τιμη αυτη του παραπλευρου κβαντικου αριθμου οι χημικοι μιλουν για s-ηλεκτρονια (l = 0). p-ηλεκτρονια (l =1),

d-ηλεκτρονια (l=2) και f-ηλεκτρονια (l=3).

Τα «Orbitale» με s-ηλεκτρονια εχουν σφαιρικη συμμετρια.

Η κατασταση περιπλεκεται με αυξανοντες παραπλευρους κβαντικους αριθμους.

Τα «Orbitale» με p-ηλεκτρονια εχουν σχημα χεριου.

Στα «Orbitale» με d-ηλεκτρονια και f-ηλεκτρονια η σχηματικη γεωμετρια γινεται πολυπλοκη.

Σημασιας εδω ειναι οτι με αυξανοντα παραπλευρο κβαντικο αριθμο η πιθανοτητα παραμονης ενος ηλεκτρονιου πλησιον του ατομικου πυρηνα μειωνεται.

Ενα s-ηλεκτρονιο διερχεται συχνοτερα πλησιον απο τον ατομικο πυρηνα που σημαινει οτι αυτο υποκειται σε απ’ ευθειας σχετιστικες επιδρασεις λογω των συναιρεσεων μαζων-ταχυτητων.

Ετσι μειωνεται η μεση αποσταση απο τον ατομικο πυρηνα με αποτελεσμα να αυξανεται η αλληλοεπιδραση της ηλεκτροστατιστικης ελξεως και να μειωνεται η σταθμη ενεργειας των ηλεκτρονιων που καθιστουν δυσκολη την απομακρυνση αυτων απο τα ατομα υλης.

Η συμπεριφορα των d- και f-ηλεκτρονιων ειναι ακρως αντιστροφη απο αυτην των s-ηλεκτρονιων.

Αυτα δεν υποκεινται της απευθειας επιρροης των σχετιστικων επιδρασεων λογω των συναιρεσεων μαζων-ταχυτητων επειδη βρισκονται αποκλειστικα στις περιθωριακες περιοχες των ατομων και σπανια πλησιαζουν τον ατομικο πυρηνα.

Αυτος ειναι ο κυριος λογος που αυτα μονο εμμεσα υποπιπτουν στις επιρροες των σχετιστικων επιδρασεων λογω των συναιρεσεων μαζων ταχυτητων.

Ετσι αυξανεται η σταθμη ενεργειας τους που σημαινει οτι μπορουν να απομακρυνθουν ευκολωτερα απο τα ατομα της υλης.

Στα p-ηλεκτρονια εξισορροπουνται οι αμεσες και εμμεσες επιρροες των σχετιστικων επιδρασεων.

Οι φυσικες ιδιοτητες των διαφορων μορφων της υλης εξαρτωνται απο τα ετσι ονομασθεντα ηλεκτρονια σθενους (Valenzelektronen).

Αυτα βρισκονται στις περιθωριακες περιοχες των ατομων.

Με κβαντομηχανικους υπολογισμους (8) αποδειχθηκε οτι ακομη και συντομες παραμονες πλησιον των ατομικων πυρηνων αρκουν για να προκυψουν επιρροες των σχετιστικων επιδρασεων λογω των συναιρεσεων μαζων-ταχυτητων κατα τις οποιες αποκτουν τα ηλεκτρονια  γυρω απο τους ατομικους πυρηνες ταχυτητες φωτος.

Ετσι αυτα γινονται ποιο βαρυα με αποτελεσμα να μειωθη η μεση αποσταση απο τους ατομικους πυρηνες.

Τα εσωτερικα ηλεκτρονια των ατομων που υποκεινται αμεσα τις επιρροες των σχετιστικων επιδρασεων μεταβιβαζουν τα αποτελεσματα στα περιθωριακα ηλεκτρονια.

Κατα την θεωρια της «απροσδιοριστιας» του Heisenberg δεν μπορει να προσδιορισθη με ακριβεια ο τοπος παραμονης και η ορμη ενος ηλεκτρονιου.

Η κινηση αυτου καθωριζεται με την βοηθεια μιας κβαντομηχανικης κυματικης εξισωσης, που αδυνατει ομως να δωση με ακριβεια τις συντεταγμενες του τοπου παραμονης του ηλεκτρονιου σε μια δεδομενη στιγμη.

Το τετραγωνο της εξισωσης δινει την πιθανοτητα παραμονης που μπορει σε μια δεδομενη στιγμη να εχη ενα ηλεκτρονιο.

Αυτος ειναι ο λογος που οι τροχιες των ηλεκτρονιων αντικατασταθηκαν απο τα ετσι ονιμασθεντα «Orbitale».

Αυτα μας δινουν τις περιοχες του ατομου που μπορει να βρισκεται με πιθανοτητες 50 εως 99 % ενα ηλεκτρονιο.

Κατα μια νεα θεωρια αντιδρουν ορισμενες υλες κατω απο ελεγχομενες προ’υ’ποθεσεις με ατομικο υδρογονο και προκυπτει κατα την αντιδραση αυτη με απελευθερωση ενεργειας ενα πλασμα το οποιο εκπεμπει ακτινες υπεριωδους φωτος (μαυρο φως).

Η σχετικη υπολειπομενη ενεργεια παραγεται με μια μεχρι σημερα αγνωστη και απο την θεωριτικη φυσικη μη αναμενομενη κατασταση του ατομου του υδρογονου, στο οποιο το περιστρεφομενο γυρω απο τον θετικα φορτισμενο πυρηνα αρνητικα φορτισμενο ηλερκτρονιο μετακινειται σε μια χαμηλωτερη τροχια.

Κατα την μεταβαση αυτη του ηλεκτρονιου εκπεμπει το ατομο υδρογονου ενα ποσο ενεργειας που μπορει να χρησιμοποιηθη.

Ως υπολοιπο παραμενει ενα ασυνηθες μικρο ατομο υδρογονου που ονομασθηκε «Hydrino». Το ολο μυστικο της ως ανω διαδικασιας κρυβεται στην περιεργη και ετσι ονομασθεια «κρυα ατομικη συντηξη» η οποια το ετος 1989 περιγραφθηκε απο τους χημικους Stanley Pons και Martin Fleischmann.

Αναλογα σε ποια θεση πεφτει το δραστηριοποιημενο ηλεκτρονιο απελευθερωνονται οι αντιστοιχες ενεργειακες διαφορες, απο τις οποιες προκυπτουν οι φασματικες σειρες στο ενεργειακο φασμα του υδρογονου.

Οι σειρες αυτες χαρακτηριζονται με ολικους αριθμους αρχης γενομενης στο εντοτερο εσωτερικο με την Σειρα-Lyman (n = 1).

Πεφτει το ηλεκτρονιο απο την πρωτη στην δευτερη γαβαθρα, διεγειρει το ατομο του υδρογονου ακτινες υπεριωδους φωτος μηκους κυματος 122 νανομετρων.

Κατα την διαδικασια αυτη δημιουργηται ενα φασμα της Lyman-Αλφα-Γραμμης του ατομου του υδρογονου που ειναι πολυ σπουδαια για τις αστρονομικες παρατηρησεις.

Η διαβαση απο «3» προς «1» ειναι η γαβαθρα Lyman-Βητα και εκπεμπει ενα μικρωτερο μηκος κυματος (102 νμ), που σημαινει, οτι ειναι ενεργειακα εντονωτερο ευρυσκομενο επισης στο υπεριωδες περιβαλλον οπως ολες οι διαβασεις Lyman των οποιων το μηκος κυματος με n βρισκεται πολυ πλησιων των 91 νανομετρων.

Η επομενη σειρα, κατα την οποια το ηλεκτρονιο εκαστοτε στην δευτεη γαβαθρα καταληγει, ειναι η Σειρα-Balmer που βρισκεται κατα το μεγαλυτερο της μερος στο ορατο φασμα του φωτος οπου μεταξυ αλλων η πρωτη Γραμμη του ατομου υδρογονου παιζει μεγαλο ρολο στην αστρονομια διοτι ενα μεγαλο μερος της ακτινοβολιας του γαλακτικου νεφους φωτιζει με το ισχυρο κοκκινο χρωματικο φασμα.

Επισης πολλα ηλιακα φαινομενα εμφανιζονται σε μηκος κυματος 656,28 νανομετρων.

Με την Σειρα των Γραμμων του ατομου υδρογονου που επεκτεινεται οι σειρες αυτες ονομασθεικαν με τα ονοματα αυτων που τις εντοπισαν (16).

Το πεδιο αγωνος (12) οπως ηδη τονισθηκε παιζεται στην αλληλοεπιδραση της ταση της βαρυτητας να ελκη αντικειμενα και στην ταση της εντροπιας να επιδρα αντιθετα.

Η κατασταση αυτη ειναι χαρακτηριστικη στον ηλιον μας, ο οποιος εκπεμπει προς την Γη δια του ηλεκτρομαγνητικου φασματος τις τεραστιες ενεργειακες ποσοτητες των 3,2 x 10 στην 14 TWa με μια πυκνοτητα ισχυος των 62.600 kW ανα τετραγωνικο μετρο που ανταποκρινεται σε μια θερμοτητα της ηλιακης επιφανειας των 5.487 βαθμων Κελσιου.

Με καταλληλες εγκαταστασεις στην επιφανεια της Γη μπορει η θερμοκρασια αυτη να δημιουργηθη.

Η δυσκολια κρυβεται στν μικροτερη πυκνοτητα ισχυος του μεγεθους περιπου 1 kW ανα τετραγωνικο μετρο της ηλιακης ακτινοβολιας που φθανει στην επιφανεια της Γης.

Οι λογοι ειναι διοτι η ηλιακη ακτινοβολια φθανει στην Γη κατω απο μια μικρη χωρικη γωνια και αραιωμενη (7 x 10 στην πλην 5 Steradians).

Περιπου 178.000 TWa μικροκυματων της ηλιακης ακτινοβολιας αντανακλωνται στα υψηλα στρωματα της γηινης ατμοσφαιρας.

Η γηινη επιφανεια αντανακλα υπο μορφη ακτινοβολιας μακρεων κυματων περιπου 68.000 ΤWa. H εξατμιση και η ανοδος του υδατος των ωκεανων απαιτουν περιπου 40.000 TWa.

Η ενεργεια ακτινοβουλιας που ζεσταινει τον αερα και κινει τους ανεμους και τα θαλασσια κυματα ειναι σχετικα πολυ μικρη.

Με την φωτοσυνθεση προσλαμβανει η βιομαζα περιπου 50 TWa με την βοηθεια της χλωροφυλης και την μεταβαλλει σε χημικη ενεργεια υπο την μορφη των κοιτασματων υδρογονανθρακων.

Με τον τροπο αυτο εντος 700 εκατομμυριων χ χρονων δημιουργηθηκαν ολα τα γνωστα και ακομη αγνωστα κοιτασματα υδρογονανθρακων.

Ποτε σε ολη την ανθρωπινη ιστορια δεν αυξηθηκε ο παγκοσμιος ανθρωπινος πληθυσμος τοσο γρηγορα οπως τα τελευταια 200 χρονια.

Απο τους σημερα 7 δισεκατομμυρια ανθρωπους που ζουν, του 2050 μ.Χ. θα προκυψουν 9,80 δισεκατομμυρια ανθρωποι και το 2100 μ.Χ. 11,25 δισεεκατομμυρια ανθρωποι.

Οι περισσοτεροι απ’ αυτους (σε εκατομμυρια) θα ζουν στην Ασια, Αφρικη και Λατινικη Αμερικη (19, 20, 21).

Ετος Αφρικη Ασια Ευρωπη Αυστρ. Ν. Αμερικη Β. Αμερικη Συνολο

2050 1646,0 5300,0 1116,0 40,0 910,0 730,0 9742,0

2100 1759,3 6527,8 1173,8 49,0 949,9 790.2 11250,0

Ειναι ο γηινος χωρος αρκετος για την συντηρηση στο μελλον και για τις ενεργειακες αναγκες τοσο πολλων ανθρωπων;

Η γηινη επιφανεια εχει ως γνωστο το μεγεθος των 510 εκατομμυριων τετραγωνικων χιλιομετρων. Απο το μεγεθος αυτο το 30% περιπου ειναι στερεα ενω το 70 % καλυπτεται απο την θαλασσα.

Η στερεα συνεπως εχει μια εκταση περιπου 150 εκατομμυρια χιλιομετρα.

Εαν αφαιρεθουν οι περιοχες των γηινων πολων υπολειπονται 135 εκατομμυρια τετραγωνικα χιλιομετρα.

Απο αυτα περιπου το 1/10 δηλαδη 13,5 εκατομμυρια τετραγωνικα χιλιομετρα καλλεργειται.

Υπολογιστικα για την τροφη και ντυσιμο κ.α. μπορει να ζησουν ανα τετραγωνικο χιλιομετρο 800 ανθρωποι.

Συνολικα καταναλωνει ο παγκοσμιος πληθυσμος κατα μεσο ορο ημερησιως 2420 kcal τροφη ανα κεφαλη.

Οι συνολικες ποσοτητες τροφης ημερησιως που πρεπει να παραχθουν υπολογιζονται ως εξης:

Ετος Ποσοτητα τροφης

Δισεκατομμυρια χιλιοθερμιδες

Ημερησιως

2014 16,94

2050 23,58

2100 27,22

Θεωρητικα μπορουν απο την γεωργια που ασκειται σε 13,50 τετραγωνικα χιλιομετρα της γηινης επιφανειας να ζησουν περιπου 11 δισεκατομμυρια ανθρωποι του ετους 2100 μ.Χ.

Η επεκταση της καλλειεργησιμης γηινης επιφανειας, η καλλυτερη εκμεταλλευση των θαλασσων, η υδροπονια σε μεγαλο βαθμο και συνθετικα προ’ι’οντα διατροφης μπορουν να συνεργεισουν αποφασιστικα.

Η γηινη τροποσφαιρα περιεχει τοση θερμοτητα και οξυγονο που ειναι αναγκαια για την υπαρξη της ανθρωπινης ζωης.

Απο την γηινη επιφανεια εως την εξωτερικη επιφανεια της τροποσφαιρας στην περιοχη του ισημερινου εχει η τροποσφαιρα ενα παχος περιπου 16 χιλιομετρα ενω στις ηπιωτερες περιοχες οπου ζουν οι περισσοτεροι ανθρωποι το παχος της τροποσφαιρας δεν υπερβαινει τα 11 χιλιομετρα.

Στην στενη αυτη λωριδα της τροποσφαιρας υπαρχει το 80 % της μαζας της γηινης ατμοσφαιρας (8 εκατομμυρια τοννοι αερος ανα τετραγωνικο χιλιομετρο της γηινης επιφανειας ‘η συνολικα 4.080 εκατομμυρια τοννοι αερος) ως και συνολο το νερο της υδροσφαιρας των 1,33 δισεκατομμυριων κυβικων χιλιομετρων.

Απο το νερο αυτο το 97 %, δηλαδη 1,29 δισεκατομμυρια κυβικα χιλιομετρα ειναι θαλασσιο νερο και μονο το 3%, 39,99 εκατομμυρια κυβικα χιλιομετρα γλυκο νερο.

Απο τα 39,99 εκατομμυρια κυβικα χιλιομετρα γλυκο νερο της υδροσφαιρας, περιπου 1,44 εκατομμυρια κυβικα χιλιομετρα βρισκονται στις λιμνες, ποταμους και σε αλλες υδατινες περιοχες και 40.000 κυβικα χιλιομετρα υπο μορφη νεφων και ομιχλης στην ατμοσφαιρα.

Η υπολοιπη ποσοτητα των 38,15 εκατομμυριων κυβικων χιλιομετρων υπαρχει ως μαζες παγων στην Ανταρκτικη (36 εκατομμυρια κυβικα χιλιομετρα) και στην Γρινλανδια (2,5 εκατομμυρια κυβικα χιλιομετρα).

Οτι καθημερα κανουν η φυση και ανθρωπος δεν ειναι τιποτε αλλο απο μια αδιακοπη μεταβολλη του προ’ι’οντος ενεργεια.

Το προ’ι’ον αυτο δεν ειναι τιποτε περισσοτερο και λιγωτερο απο εργασιακη περιουσια και παριστανει το κεφαλαιο της φυσης.

Χωρις ενεργεια δεν θα λειτουργουσε καμμια φυσικη διαδικασια και η ζωη θα ηταν ανυπαρκτος.

Στις διαδικασιες της Φυσικης ουτε ενεγεια γιενιεται αλλα και ουτε καταστρεφεται αλλα αυτη μεταβαλλεται απο μια μορφη στην αλλη.

Οτι λαμβανει χωρα στην ζωσα και μη ζωσα φυση βασιζεται στισ διαδικασιες χωρις τελος μεταβολης της ενεργειας.

Η ενεργεια ειναι το γινομενο μεταξυ της ισχυος και του χρονου.

Αντι της ενεργειακης μοναδας kwh χρησιμοποιηται εδω η μοναδα TWa.

Επειδη ο ενας χρονος αποτελειται απο 8766 ωρες, υφισταται μεταξυ kwh και TWa η σχεση (20):

1 TWa = 10 στην 12 W x 8766 h = 8,7 x 10 στην 15 Wh = 8,7 x 10 στην 12 kwh

Mεταξυ της μοναδας TWa και της ενεργειακης μοναδας ανθρακιτου (SKE) ισχυει:

1 TWa = 1,1 εκατομμυρια τοννοι SKE

Οι ανθρωποι του πλανητη Γη ειναι παντου περικυκλωμενοι απο ενεργεια και κολυμπουν κυριολεκτικα μεσα στο προ’ι’ον αυτο ως ενα μη ξεχωρισμενο περιεχομενο ενος χωρις τελος μεγαλου κοσμικου ωκεανου. Αιολικη- και υδατοενεργεια βρισκονται σχεδον χωρις ορια σε διαθεσιμοτητα.

Το φασμα επεκτεινεται δια της μη συμβατικης χρησιμοποιησης του νερου και του υδρογονου πανω απο την υψηλη- και χαμηλη ενεργειακα πυρηνικη συντηξη εως την ενεργεια του κενου χωρου και την χωρικη ενεργεια.

Το υδρογονο ρεει ως κυριο πρ’ι’ον και χωρις καμμια διακοπη απο τα βαθη του χωροχρονου για την γεννεση νεων αστερων και Γαλαξιων με ταυχρονο ξυλωμα και απομακρυνση των παλαιων δομικων υλικων.

Μεταξυ των μοριων υδρογονου των αεριων νεφελωματων του συμπαντος επιδρουν παντα ελξεις που ειναι τοσο μεγαλυτερες οσο μικροτερες ειναι οι αποστασεις των μοριων, δηλαδη οσο μεγαλυτερη ειναι η πυκνοτητα του υδρογονου.

Ο συντελεστης διαστολης των μοριων υδρογονου, οπως και καθε αεριου υπο σταθεραν πιεση ειναι ανεξαρτητος απο την θερμοκρασια και ισος με 1/273 ‘η 0,003660 βαθμοι Κελβιν στην πλην 1.

Πανω απο την κρισημη θερμοκρασια (-240 βαθμοι Κελσιου) το υδρογονο βρισκεται παντοτε σε αερια κατασταση και ανεξαρτητο απο το μεγεθος της πιεσης.

Στην κρισημη θερμοκρασια υγροποιηται το υδρογονου υπο την πιεση των 13 at και της κρισημης πυκνοτητας των 0,03 γραμμαριων ανα κυβικο εκατοστο.

Η ποιο πιθανη κατασταση του υδρογονου στο συμπαν ειναι αυτη κατα την οποια στην κινηση των μοριων του επικρατει η μεγαλυτερη δυνατη αταξια (εντροπια).

Η εντροπια μεγαλωνει στην κατασταση της μεγαλυτερης αταξιας κατα τις κινησεις των μοριων υδρογονου.

Για τον λογον αυτον ολα τα φαινομενα στο συμπαν εξελεσισσονται κατα τετοιο τροπο ωστε η εντροπια συνεχως να αυξανεται, δηλαδη χωρις να ειναι αυτη αναστρεψιμη.

Ολες οι μεταβολες στο συμπαν οδηγουν σταθερα στην υποβαθμιση της ενεργειας δηλαδη στην περισσοτερο πιθανη κατασταση.

Κατα τις πυρηνικες αντιδρασεις στα αστερια με την τηξη ενος νουκλεονιου (πρωτενιου+νετρονιου) δημιουργειται ενας πυρηνας θεοδωριου (ισοτοπο του υδρογονου) και ελευθερωνεται ενα ποσιτρονιο και ενα νεοτρινο (12, 22).

Το νεοτρινο κινουμενο στον χωρο, τρακαρει και καταστρεφει ενα ηλεκτρονιο και απελευθερωνει ακτινοβουλια γ.

Το ισοτοπο θεοδωριο του υδρογονου τηκει με υδρογονο και σχηματιζει ενα ισοτοπο Ηe-3 με αποτελεσμα την απελευθερωση της ακτινοβουλιας γ.

Απο την τηξη δυο πυρηνων He-3 προκυπτει ενας πυρηνας He και δυο πρωτονια με αποτελεσμα να ζυγιζουν δυο πυρηνες υδρογονου και ενας πυρηνας He-4 7/10 απο το 1% λιγωτερο απ’ οτι οι αρχηκοι πυρηνες.

Η διαφορα των μαζων μεταβληθηκε σε ενεργεια.

Ο ηλιος του ηλιακου μας συστηματος παραγει απο την ως ανω διαδικασια πρωτονιου-νετρονιου 98% της ενεργειας του.

Κατα τον τροπο αυτο μεταβαλει ο ηλιος του ηλιακου μας συστηματος καθε δευτερολεπτο 675 εκατομμυρια τοννους υδρογονου σε He και 4 εκατομμυρια τοννους υδρογονου σε ενεργεια (12).

Απο την αρχη της βιομηχανοποιησης, δηλαδη απο το 1880 μ.Χ. ελαβαν χωρα και θα λαβουν χωρα οι εξης μεταβολες ενεργειας σε δισεκατομμυρια τοννους

SKE:

Ετος Ανθραξ Πετρελαιο Φυσικο Αεριο Ουρανιο Συνολο

1880 0,8 0,2 – – 1,0

1900 0,8 0,3 – – 1,1

1920 1,4 0,6 – – 2,0

1940 1,5 0,7 0,8 – 3,0

1960 1,7 1,0 1,7 0,2 4,2

1980 2,0 4,0 2,2 1,0 9,2

2000 3,8 4,0 3,0 1,5 14,3

2020 4,2 5,3 7,5 1,8 18,8

2050 6,2 8,0 9,5 4,5 28,0

Οσο εμφανιζεται το υδρογονο στο συμπαν ανεξαντλητο τοσο ανεξαντλητες εμφανιζονται και οι δυνατοτητες τροφοδοτισης τον κοσμο του αυριου με ενεργεια.

Αυτο που χρειαζεται ειναι οι χωρις προβληματα αποθηκευση και μεταφορα του.

Το ισοτοπο του υδρογονου θεοδωριο εντοπιζεται μονο κατα 11,8 % στο βαρυ υδωρ ‘η στο 0,03 % στην ολικη ποσοτητα του νερου της γηινης υδροσφαιρας.

Σε απολυτους αριθμους τα 1,33 δισεκατομμυρια κυβικα χιλιομετρα νερου της γηινης υδροσφαιρας, τα περιπου 420.000 κυβικα χιλιομετρα ειναι θεοδωριο (22).

Η ενεργεια που ειναι αποθηκευμενη στην ως ανω ποσοτητα θεοδωριου, υπο την προ’ι’ποθεση της σημερινης ετησιας μεταβολης ενεργειας των περιπου 15 δισεκατομμυριων τοννων SKE, θα αρκουσε για τισ ενεργειακες αναγκες του παγκοσμιου πληθυσμου για τα επομενα 10 δισεκατομμυρια χρονια (20).

Νεοι υπολογισμοι δειχνουν οτι ηδη ενας ογκος απο 4 κυβικα χιλιομετρα θαλασσιου νερου περιεχει σε ικανοποιητικο βαθμο ποσοτητα οξειδιου του θεοδωριου που με την «κρυα πυρηνικη συντηξη» θα μας εδωνε περισσοτερη ενεργεια απ’ οτι ολα μαζι τα γνωστα και αγνωστα γηινα κοιτασματα Υδρογονανθρακων.

Η αρχη κατασκευης του πειραματικου συστηματος του καθηγητου Martin Fleischmann και του Stanley Pons αποτελουνταν απο ενα βαρελι με θερμικη μονωση που λειτουργουσε οπως μια θερμοκανατα που ηταν βυθισμενη σε μια εγκατασταση θερμου νερου.

Απο το βαρελι εβγαιναν δυο ηλεκτροδια, ενα ηλεκτροδιο απο παλλαδιο σχηματος χαρακος και ενα ηλεκτροδιο απο πλατινη.

Μετα την μοιξη με μια βασικη ουσια (καυστικο νατρον) που εχει ηλεκτρικη αγωγιμοτητα αρχισε η ηλεκτρολυση του βαρεους υδατος (οξιδιο θεοδωριου).

Κατα την διαδικασια αυτη ειχε ως αποτελεσμα την παραγωγη υπο συνθηκες χωρικης θερμοκρασιας He-4 και πλεονασματος θερμοτητας, που σημαινει οτι πρεπει να ελαβεν χωρα τηξη πυρηνων (συντηξη δυο πυρηνων υδρογονου).

Για την τροφοδοτιση με ενεργεια του κοσμου του αυριον θα συνεργεισει αποφασιστικα και η τεχνολογια της «θερμοπυρηνικης συντηξης».

Υπαρχουν δυο βασικες πειραματικες αρχες για την τηξη του υδρογονου σε Ηλιον και δη η αρχη των Stellaratoren και της Tokamak (στρεφομενοι θαλαμοι μεσα σε μαγνητικα πηνια), που βρισκονται ακομη μακρυα απο την φαση της εφαρμογης (16).

Βρισκομαστε στην φαση της εφαρμοζομενης ερευνας.

Οι Στελλατορες ειναι πηνια με πολυπλοκη γεωμετρια που παρακαμτουν τις ασταθειες στο πολυ θερμο πλασμα και κανουν δυνατη μια συνεχη λειτουργια.

Προκειται για γερμανικη εφευρεση που εγινε γνωστη με το ονομα Wendelstein 7-As (στο Garchin πλησιον του Μοναχου).

Την αρχη λειτουργιας Tokamak προτειναν το 1952 ο φυσικος της σοβιετικης ενωσης Andrei Sacharow και ο J. Tamm.

Ενα θερμο πλασμα θερμοκρασιας γυρω στα 100 εκατομμυρια βαθμων Κελσιου μονωνεται εντος ενος μαγνητικου πεδιου και διατηρειται για αρκετο χρονο σταθερο για μια πυρηνικη συντηξη χωρις να ερθη σε επαφη με τα εσωτερικα τειχωματα του θερμοπυρηνικου αντιδραστηρα.

Βασιζομενο στην αρχη λειτουργιας Tokama κατασκευαζεται στις ημερες μας στα πλαισια ενος σχεδιου της Ε.Ε. που φερει το ονομα ITER (International Thermonuklear Experimental Reaktor) μια γιγαντιεα εγκαταστση Tokamak με δαπανες που υπερβαινουν τα 4,6 δισεκατομμυρια ευρω στο Saint-Pauk-les-Durance της Γαλλιας.

Για τον αντιδραστηρα θερμοπυρηνικης συντηξης απαιτειται ενας χωρος ισος με τον χωρο 60 ποδοσφαιρικων σταδιων.

Ο αντιδραστηρας βασιζεται σε 18 μαγνητικα πηνια εκαστου βαρους 360 τοννων για να επιτυχη τον στοχο θερμοκρασιας των 150 εκατομμυριων βαθμων Κελσιου.

Η παραγωγη πλασματος προβλεπεται να αρχιση απο το 2020 μ.Χ. και τα πρωτα πειραματα με θεοδωριο και τριτιο (ισοτοπα του υδρογονου) απο το 2027 μ.Χ.

Η παραγωγη ηλεκτικου ρευματος προβλεπεται να αρχιση απο το 2040 μ.Χ.

Απο το ετος 1983 λειτουργει ο πειραματικος σταθμος JET (Joint European Torus) βασει της αρχης Tokamak στο Culham της Μεγαλης Βρεταννιας.

Προκειται για την ποιο δαπανηρη εγκατασταση ενεργειακης εξολοθρευσης.

Το ιδιο ισχυει και για την εγκατασταση NSTX-αντιδραστηρα Tokamak στο Princeton των ΗΠΑ που μεχρι σημερα καταβροχθησε δισεκατομμυρια δολλαρια των ΗΠΑ χωρις θετικα αποτελεσματα.

Μια ενδιαμεση λυση για την τροφοδοτιση με ενεργεια τον κοσμο του αυριου αποτελουν οι ηλιακες- αιολικες –εγκαταστασεις πυργων που συνδυαζουν την παραγωγη θερμικης ηλιακης ενεργειας, φωτοβολτα’ι’κης ηλεκτρικης ενεργειας και ηλεκτρικης ενεργειας δια ανερχομενων στρωματων αερος εντος των πυργων.

Η θερμικη ηλιακη ενεργεια θα χρησιμοποιηθει με την βοηθεια καταλυτων για την διασπαση του Μεθανιου σε υδρογονο και σε CO2.

Το συνθετικο αυτο αεριο μπορει να μεταφερθη χωρις απωλειες με αγωγους σε μεγαλες αποστασεις (20, 22).

Στις περιοχες των καταναλωτων επισης με την βοηθεια καταλυτων ακολουθει η μεθανοποιηση με παραγωγη θερμικης ενεργειας που μπορει να χρησιμοποιηθη για πολλαπλους ενεργειακους σκοπους.

Τετοιοι πυργοι παραγωγης ενεργειας μπορουν να τοποθετηθουν πρωτα πλησιον των εγκαταστασεων εμπλοτισμου φυσικου αεριου και μετα να μετα να μεταφερθη το προ’ι’ον διασπασης σε πυργους που θα τοποθετηθουν σε περιοχες των καταναλωτων.

Η παραγωγη ηλεκτρικης ενεργειας με φωτοβολτα’ι’κα και με ανοδικα ρευματα αερος στους πυργους αποτελουν φαινομενα συνεργειας στον κυριο σκοπο των πυργων αυτων.

Η δυνατοτητα αυτη ως ενδιαμεσος λυση αποτελει μια σοβαρη ελπιδα για την ανθρωποτητα του αυριον.

Βρισκομαστε σε μια ενεργειακη καμπη;

Υπαρχουν πραγματι αστηρευτες ενεργειακες πηγες, που θα μπορουσαν να εκτοπισουν την παραγωγη ενεργειας δια της καυσεως των υδρογονανθρακων, με την παραγωγη πετρελαιου απο πολυ βαθεια εβρισκομενα κοιτασματα, με την παραγωγη αεριων απο σχιστολιθους, με την διασπαση του ατομου ουρανιου και με την κρυα και θερμη πυρηνικη συντηξη;

Τι ειναι εδω πραγματικοτητα και τι επινοημα;

Βεβαιο ειναι οτι ως κατοικοι του πλανητη Γη πλεουμε μεσα σε κατι μη ορατο που στην καθημερινοτητα μας δεν το διαισθανομαστε παρ’ ολο που ειναι υπαρκτο!

Ειναι αυτο μια μη ορατη ενεργεια του κενου χωρου που καθε αλλο παρα κενος χωρος ειναι; Και εαν ναι, απο τι μπορουσε αυτο να αποτελειται και πως θα μπορουσε να χρησιμοποιηθη;

Υπαρχουν πραγματι κυματα που μεταδιδονται γρηγορωτερα απο τα ηλεκτρομαγνητικα κυματα δια μεσου του δηθεν μη υπαρκτου Αιθερα;

Υπαρχουν τα κυματα Skaler και εαν ναι, ισχυει και γι’ αυτα ο περιφημος δυισμος κυμα-τεμαχιδιο υλης;

Μπορουν τα κυματα αυτα να χρησιμοποιηθουν για ενεργειακους σκοπους;

Τοσο ο χωρος οσο και ο χρονος δεν εχουν μεχρι σημερα αναγνωρισθει στην αληθινη τους φυση και γ’ αυτο μπορουν να περιεχουν φυσικες ιδιοτητες τις οποιες η σημερινη επιστημη ακομη ουτε καν να φαντασθη μπορει!

Καθε ανθρωπος θεωρει το συναισθημα που εχει ο ιδιος για τον σπουδαιο χωρο ζωης οπως αυτος τον ζει ως το μοναδικο σωστο και αυθαιντικο διοτι βασιζεται  τυφλα και εσφαλμενα πιστα σε αυτα που αντιλαμβανεται στα μεγεθη υπαρξης του σωματος του.

Ο εγκεφαλος του δεν ειναι σε θεση να διαισθανεται τοσο τα πολυ μικρα στον μικροκοσμο οσο και τα πολυ μεγαλα στον μακροκοσμο του συμπαντος, οπου και αυτος υπαρχει.

Οι ιδιοτητες του χωρου οπως π.χ. ομογενης, αχρωμος, συνεχης, αδιαστατος, αδιαιρετος και ολοκληρος ειναι πρωτοτυπες και μη επαναλαμβανομενες ιδιοτητες.

Ισως αυτο που δημιουργειται, αντιφασκει σε αυτο που ειναι, τα παντα δημιουργουνται, τα παντα βρισκονται σε συνεχεις φασεις της αλλαγης.

Ο χωρος στον μικροκοσμο και στον μακροκοσμο θεωρειται απο την αρχη ως απομακρυνση, ως αποσταση, ως σχημα, ως συμπατικος χωρος, ως κυρτος (σχετικοτητα) ‘η απο την αρχη ακαθωριστος (κβαντομηχανικη).

Ολες οι βασικες εξισωσεις της φυσικης σε σχεση με την αντιστροφη του χρονου ειναι συμμετρικες εξισωσεις, τα φαινομενα ομως που οι εξισωσεις αυτες περιγραφουν δεν ειναι αντιστρεψημα.

Κανενας επιστημονας δεν υποψιαζεται, οτι οι δομες του χρονου, οπως αυτος μας εμφανιζεται αλλα δεν ειναι, μορει να κρυβονται στα παραδοξα.

Υπαρχει πραγματι ο χρονος σαν μεγεθος της φυσικης ‘η ειναι αυτος μια εσωτερικη υποκειμενικη αντιληψη (περιπετεια) της διαδικασιας σκεψης του ανθρωπινου εγκεφαλου, δηλαδη μια λανθασμενη αντιληψη του μυαλου;

Η ιδεα του φανταστικου χρονου παρουσιαζεται ως μαθηματικη εννοια, που χρησιμοποιηται απο την κβαντικη θεωρια, για να μπορουμε να περιγραψουμε τον χρονο και τον χωρο.

Στις εξισωσεις της κβαντομηχανικης δεν υπαρχει ο χρονος ως μεγεθος της φυσικης.

Η αναγνωριση αυτου ως μεγεθος της φυσικης, δημιουργει μια σειρα απο παραδοξα ως π.χ, στην κβατομηχανικη «η γατα του Schröndiger» και στη θεωρια της σχετικοτητας η «χρονομηχανη» ‘η τα «ταξειδια στο παρελθον».

Γ. Θ. Χατζηθεοδωρου

Βιβλιογραφια

  1. Χατζηθεοδωρου Γ. «Ειμαστε σκονη αστερων»

Δαυλος αρ. 308, Δεκ. 2007, σ. 21581-21587

  1. Dettmar U., Folkerts M.

Kächler E., Sönnichsen A. «IntensivKurs Biochemie»

Verlag Elserier GmbH München

  1. Auflage 2005

  1. Lawrene K. «Quintessenz», The Mysterie of Missing Mass in the Universe «

New York 2004

  1. Steinhard P.

Ostriker J. «Die Quintessenz des Universums»

Spektrum der Wissenschaft, Dosier 01/2001, S. 92-98

  1. Edwin Taykor

Jahn Arabala Wecler «Physik der Raumzeit. Eine Einführung in die

spezielle Relativitätstheorie»

Heidelberg 1992

  1. Χατζηθεοδωρου Γ. «Το σχισμα της Φυσικης γεφυρωνεται»

Δαυλος, αρ. 293, Ιουλ-Αυγ. 2006

σ. 20011-20015

  1. Χατζηθεοδωρου Γ. «Η φωτια των θεων»

Δαυλος αρ. 290, Απριλιος 2006, σ. 19709-19712

  1. Smolin L. «Quanten der Raumzeit»

Spektrum der Wissenschaft, Dosier 5/2005, S. 32-41

  1. Grün H. «Energiequellen der Zukunft»

Erdöl, Erdgas Zeitschrift 1974

  1. Greene Brian «Der Stoff aus dem der Kosmos ist»

Siedler Verlag München 2004

  1. Sagan C. «Unserer Kosmos»

Droemer Knaur Verlag München, Zürich 2005, S. 105

  1. Τα πεδια μαχης των στρατευματων του Συμπαντος

Δαυλος, αρ. 307, Νοεμβριος 2007, σ. 21430-21438

  1. Tegmark M.

Wheeler D. «100 Jahre Quantentheorie»

Spektrum der Wissenschaft, Dosier Januar 2003, S. 6-14

  1. Δακογλου Ι. «Ο μυστικος κωδικας του Πυθαγορα και εισαγωγη της

Διδασκαλιας του»

Τομος 1, 2, 3, 4, 5 Εκδοτικος Οικος Νεα Θεσισ

Αθηνα 1987

  1. Kaupp M. «Einstein in der Chemie»

Spektrum der Wissenschaft, Dosier 1/2008, S. 34-40

  1. von Retyi A. «Energie ohne Ende»

Kopp Verlag 2013

  1. Rith K., Schäfer A. «Der Geheimnisvolle Spin des Nukleons»

Spektrum der Wissenschaft, Dosier 01/2008, S. 15-21

  1. Schütz H. «Thermodynamische Prozesse zur Wasserstoffgewinung»

Haus der Technik, Heft 498, März 1981, S. 24-25

  1. Birk H. «Die Demographische Zuwende»

Spektrum der Wissenschaft 17. Januar 1989, S. 40-42

  1. Chaziteodorou G. «Energieperspektiven der Welt von Morgen»

bergbau 3/1994, S. 113-118

  1. Chaztiteodorou G. «Die Eroberung des Meeresbodens»

bergbau 12/1988, S. 533-540

  1. Kernfoschungsanlage Jülich GmbH «Zusammenfassender Bericht zum

Projekt Nukleare Fernenergie (NFE)

Jül-Spez-303, März 1985, ISSN 0343-

7639.

…………………………………………………

Ιστορική ανακάλυψη: Ανιχνεύθηκαν για πρώτη φορά βαρυτικά κύματα από σύγκρουση δύο άστρων νετρονίων

Πώς ανακαλύψαμε βαρυτικά κύματα από «άστρα νετρονίων» – και γιατί είναι μεγάλη επιτυχία

16 Οκτ, 2017 15:02 BST

Ένα μέλος της ομάδας της LIGO περιγράφει την ανίχνευση των βαρυτικών κυμάτων από μια νέα πηγή – συγχώνευση άστρα νετρονίων.

Συγγραφέας

 Martin Hendry

Ο καθηγητής της βαρύτητας Αστροφυσικής και Κοσμολογίας του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης

αποκάλυψη δήλωση

Martin Hendry είναι μέλος της επιστημονικής συνεργασίας LIGO.

Συνεργάτες

Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης

Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης παρέχει χρηματοδότηση ως μέλος της συνομιλίας του Ηνωμένου Βασιλείου.

Η συνομιλία Ηνωμένο Βασίλειο λαμβάνει χρηματοδότηση από HEFCE, Hefcw, SAGE, SFC, RCUK, το Ίδρυμα Nuffield, η Ogden Trust, The Royal Society, το Wellcome Trust, Esmée Ίδρυμα Fairbairn και η Συμμαχία για χρήσιμα στοιχεία, καθώς και εξήντα πέντε μέλη του πανεπιστημίου.

Δείτε την πλήρη λίστα

Αναδημοσιεύσετε αυτό το άρθρο

Αναδημοσιεύω Αναδημοσιεύσετε τα άρθρα μας για δωρεάν, online ή σε έντυπη μορφή, με την άδεια Creative Commons.

Εικονογράφηση καλλιτέχνη των δύο συγχωνευόμενων αστέρια νετρονίων. National Science Foundation / ΛΙΓΟ / Sonoma State University / A. Simonnet. , CC BY-SA

Φήμες έχουν περιστροφικές κινήσεις για εβδομάδες ότι οι επιστήμονες έχουν ανιχνεύσει βαρυτικά κύματα – μικροσκοπικές διακυμάνσεις στο χώρο και το χρόνο – από μια πηγή διαφορετική από συγκρουόμενες μαύρες τρύπες.

Τώρα μπορούμε επιτέλους να επιβεβαιώσουμε ότι έχουμε παρατηρήσει τέτοια κύματα που παράγονται από τη βίαιη σύγκρουση των δύο τεράστια, εξαιρετικά πυκνά αστέρια πάνω από 100 έτη φωτός από τη Γη.

Η ανακάλυψη έγινε στις 17 Αυγούστου από το παγκόσμιο δίκτυο των προηγμένων συμβολόμετρα βαρυτικών κυμάτων – που περιλαμβάνει τα δίδυμα ανιχνευτές LIGO στις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή ξάδελφό τους, Παρθένος, στην Ιταλία.

Είναι εξαιρετικά σημαντικό, αν μη τι άλλο επειδή βοηθά να λύσει κάποια μεγάλα μυστήρια στην αστροφυσική – συμπεριλαμβανομένης της αιτίας φωτεινές λάμψεις φωτός είναι γνωστή ως « εκρήξεις ακτίνων γάμμα » και ίσως ακόμη και την προέλευση των βαρέων στοιχείων, όπως ο χρυσός.

Ως μέλος της επιστημονικής συνεργασίας LIGO, ήμουν αμέσως σε αγαλλίασε μόλις είδα τα αρχικά δεδομένα.

Και η περίοδος που ακολούθησε ήταν σίγουρα η πιο έντονη και στερηθεί τον ύπνο, αλλά και απίστευτα συναρπαστική, δύο μήνες της καριέρας μου.

Η ανακοίνωση έρχεται μόλις λίγες εβδομάδες μετά από τρεις επιστήμονες τιμήθηκαν με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής για την θεμελιώδη εργασία τους οδήγησε στην ανακάλυψη των βαρυτικών κυμάτων, ανακοινώθηκε για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 2016.

Από τότε, την ανίχνευση των βαρυτικών κυμάτων από συγκρουόμενες μαύρες τρύπες έχει αρχίσει να αισθάνεται σαν οικείο έδαφος – με τέσσερα επιπλέον τέτοια γεγονότα εντοπιστεί.

Αλλά όσο γνωρίζουμε, συγκρουόμενες μαύρες τρύπες προσφέρει καθαρά ένα παράθυρο στη σκοτεινή πλευρά του σύμπαντος.

Δεν ήταν σε θέση να εγγραφείτε φως από αυτά τα γεγονότα με οποιαδήποτε άλλα μέσα.

LIGO Ουάσιγκτον.  Anthony Bolante

Αλλά GW170817 – το ελκυστικό τίτλο για την εκδήλωση της 17ης Αυγούστου – αλλάζει όλα αυτά.

Αυτό συμβαίνει γιατί η πηγή των κυμάτων αυτή τη φορά ήταν δύο « αστέρια νετρονίων » – απίστευτα πυκνά αστρικά κατάλοιπα το μέγεθος της πόλης, το καθένα ζυγίζει περισσότερο από τον ήλιο.

Αυτά τα αστέρια τραβήχτηκε γύρω από το άλλο σε ένα σημαντικό κλάσμα της ταχύτητας του φωτός πριν από τη συγχώνευση σε μια κατακλυσμική σύγκρουση που έχουμε τώρα δει ταρακουνήσει την ίδια τη δομή του χώρου και του χρόνου.

Μυστήρια λυθεί

Η κοσμική κοντσέρτο μόλις άρχιζε, όμως.

Οι αστρονόμοι από καιρό έχουν υποψιαστεί ότι η συγχώνευση των δύο άστρων νετρονίων θα μπορούσε να είναι η εισαγωγή σε μια σύντομη έκρηξη ακτίνων γάμμα – μια έντονη λάμψη του φωτός ακτίνων-γ που απελευθερώνει περισσότερη ενέργεια σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου από ό, τι ο ήλιος θα αντλήσει από το δέκα δισεκατομμύρια χρόνια .

Για αρκετές δεκαετίες, έχουμε παρατηρήσει αυτές τις εκρήξεις ακτίνων γάμμα, αλλά χωρίς να γνωρίζει με βεβαιότητα τι τα προκαλεί.

Ωστόσο, μόλις 1,7 δευτερόλεπτο μετά τα βαρυτικά κύματα από GW170817 έφτασε στο Γη, δορυφορική Fermi της NASA παρατήρησε μια σύντομη έκρηξη ακτίνων γάμμα στην ίδια γενική περιοχή του ουρανού.

ΛΙΓΟ και Παρθένος είχε βρει το όπλο που καπνίζει, και τελικά και σαφώς η σχέση μεταξύ συγκρούσεων αστέρων νετρονίων και εκρήξεις ακτίνων γάμμα σύντομη.

Πολλά χέρια κάνει το φως (και η σοβαρότητα) εργασία.

Δορυφόρου Fermi της NASA συνέβαλε στην ανακάλυψη. NASA

Ο συνδυασμός των παρατηρήσεων βαρυτικών κυμάτων και ακτίνων γάμμα επέτρεψε την θέση του κοσμική έκρηξη να εντοπιστούν σε λιγότερο από 30 τετραγωνικά μοίρες στον ουρανό – ή περίπου 100 φορές το μέγεθος της πανσελήνου.

Αυτό, με τη σειρά του, επέτρεψε μια ολόκληρη φράγμα των αστρονομικά τηλεσκόπια ευαίσθητα στο φως σε ολόκληρο το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα να κάνετε αυτό το μικρό τμήμα του ουρανού για την επαύριο της έκρηξης.

Και αρκετά βέβαιος ότι αυτό βρέθηκε – σε μια ντεμοντέ τέλμα προς την άκρη του ένα αρκετά λιτό γαλαξία που ονομάζεται NGC4993 , στον αστερισμό της Ύδρας.

Πάνω από τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες οι αστρονόμοι παρακολούθησαν ανυπόμονος και τα κάρβουνα από την έκρηξη έλαμπε έντονα και ξεθωριασμένα, όμορφα ταιριάζουν με το σχέδιο που αναμένεται για το λεγόμενο «kilonova» .

Αυτό παράγεται όταν το υλικό πλούσιο σε υποατομικά σωματίδια που είναι γνωστά ως νετρόνια από την αρχική συγχώνευση εκτοξεύεται με μεγάλη ταχύτητα από την έκρηξη ακτίνων γάμμα.

Αυτό άροτρα στον περιβάλλοντα περιοχή του διαστήματος, προκαλώντας την παραγωγή βαρέος ραδιενεργών στοιχείων.

Αυτά τα ασταθή στοιχεία τυπικά χωρίσουν (αποσύνθεση) σε μια σταθερή κατάσταση με την εκπομπή ακτινοβολίας. Αυτό είναι αυτό που προκαλεί τη λάμψη του kilonova, τα οποία έχουμε επιβεβαιώσει σήμερα από τη χαρτογράφηση έξω με εξαιρετική λεπτομέρεια.

Οι παρατηρήσεις μας επίσης υποστηρίζουν σθεναρά την θεωρία ότι τα σταθερά τελικά προϊόντα αυτών των αλυσίδων των αντιδράσεων περιλαμβάνουν άφθονες ποσότητες πολύτιμων μετάλλων, όπως ο χρυσός και η πλατίνα.

Ενώ έχουμε υποψία αστέρια νετρονίων να είναι το κλειδί για την παραγωγή αυτών των στοιχείων στο χώρο , ότι η υπόθεση μοιάζει τώρα ένα πάρα πολύ περισσότερο πειστική.

Πράγματι, η kilonova που σχηματίζεται από τα αποκαΐδια της GW170817 θα μπορούσε να παραχθεί όσο χρυσό, όπως το σύνολο της μάζας της Γης – που είναι 1.000 τρισεκατομμύρια τόνους.

Παρατηρώντας μια kilonova «από κοντά και προσωπικά» για πρώτη φορά, και να δει πόσο καλά ταιριάζει στο ξεδίπλωμα αστρονομικό storyboard που ξεκίνησε με την νετρονίων συγχώνευση αστέρι, οι αστρονόμοι έχουν κάνει ένα τεράστιο άλμα προς τα εμπρός στην κατανόηση αυτών των βίαιων κοσμικών γεγονότων .

Η ιδέα ότι είμαστε όλοι από αστρόσκονη όλο και εκτιμάται στη λαϊκή κουλτούρα – τα πάντα, από ντοκιμαντέρ σε στίχους τραγουδιών.

Αλλά η έννοια μυαλό-blowing που παρακολουθεί είναι φτιαγμένο από αστερόσκονη νετρονίων το χρυσό στο βέρες μας και Rolex είναι έτοιμος να πιάσει.

Ίσως ακόμη πιο συναρπαστική, ωστόσο, είναι το τεράστιο δυναμικό σήμερα ξεκλειδωθεί από αυτή τη ριζική, νέα προσέγγιση στη μελέτη του Κόσμου.

Δουλεύοντας μαζί σε συνεργασία – με τη χρήση μέσων που δεν λειτουργούν μόνο σε όλο το φάσμα του φωτός, αλλά είναι ευαίσθητοι σε βαρυτικών κυμάτων, ακόμη και τα νετρίνα πάρα πολύ – οι αστρονόμοι έτοιμη να ανοίξει πλήρως ένα εντελώς νέο παράθυρο «multi-αγγελιοφόρος» για το σύμπαν, με πολλά επιπλέον ανακαλύψεις που πρέπει να γίνουν και κοσμικές μυστήρια που πρέπει να επιλυθούν.

Για παράδειγμα, έχουμε ήδη χρησιμοποιήσει τις παρατηρήσεις μας για να κάνει την πρώτη κοινή μέτρηση του ρυθμού διαστολής του σύμπαντος, χρησιμοποιώντας και τα δύο κύματα βαρύτητας και φωτός.

Η εργασία μας θα εμφανίζονται στο περιοδικό Nature στις 16 Οκτωβρίου.

Περισσότερα αποτελέσματα θα είναι επίσης σίγουρα ακολουθήσουν σύντομα.

Η συναρπαστική νέα εποχή της πολυ-αγγελιοφόρος αστρονομία μόλις ξεκίνησε με ένα κτύπημα.

Οι επιστήμονες από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη ανακοίνωσαν ότι για πρώτη φορά ανίχνευσαν στη Γη βαρυτικά κύματα από το διάστημα, τα οποία προέρχονται από τη συγχώνευση δύο άστρων νετρονίων (πάλσαρ) και όχι μαύρων τρυπών

Οκτωβρίου 16 2017

Επιπλέον, για πρώτη φορά εντόπισαν και παρατήρησαν με τηλεσκόπια την ισχυρή ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που συνόδευε το κοσμικό αυτό φαινόμενο.

Το γεγονός θεωρήθηκε πολύ σημαντικό, ώστε να ανακοινωθεί με ταυτόχρονες συνεντεύξεις και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού σε Ουάσιγκτον, Λονδίνο και Γκάρτσινγκ Γερμανίας.

Όχι μόνο οι ερευνητές των δύο αμερικανικών ανιχνευτών LIGO και του ευρωπαϊκού Virgo έκαναν την ανίχνευση των ίδιων των βαρυτικών κυμάτων, αλλά στη συνέχεια 70 επίγεια και διαστημικά τηλεσκόπια κατέγραψαν το φως που εκπέμφθηκε από τη πηγή των βαρυτικών κυμάτων τις επόμενες ώρες, μέρες και εβδομάδες.

Το επίτευγμα αυτό, όπως τονίσθηκε από τους επιστήμονες, σηματοδοτεί τη γέννηση μιας νέου τύπου αστρονομίας. Ήδη, χάρη στις νέες παρατηρήσεις, προέκυψαν μια σειρά από άλλες ανακαλύψεις, όπως η λύση στο μυστήριο των εκρήξεων ακτίνων γάμα (Gamma-Ray Bursts – GRBs), καθώς από την ίδια πηγή των βαρυτικών κυμάτων, τη συγχώνευση των δύο άστρων νετρονίων, καταγράφηκε μια τέτοια έκρηξη ισχυρής ακτινοβολίας.

συγχώνευση δύο άστρων νετρονίων

Αυτό, κατά τους αστροφυσικούς, σημαίνει ότι τουλάχιστον μερικές GRBs γεννιούνται, παράλληλα με τα βαρυτικά κύματα (τις «ρυτιδώσεις» στον ιστό του χωροχρόνου), από τέτοια κατακλυσμικά κοσμικά φαινόμενα.

Ακόμη, άλλοι επιστήμονες μπόρεσαν να ρίξουν φως στην προέλευση των βαρύτερων χημικών στοιχείων (μολύβδου, χρυσού, πλατίνας κα), αλλά και να κάνουν μια νέα εκτίμηση του ρυθμού επέκτασης του σύμπαντος.

Όλα αυτά ξεκίνησαν από την αρχική ανίχνευση, στις 17 Αυγούστου φέτος, ενός νέου τύπου σήματος βαρυτικών κυμάτων, το οποίο διήρκεσε πολύ περισσότερο (περίπου 100 δευτερόλεπτα) από ό,τι τα προηγούμενα βαρυτικά κύματα από μαύρες τρύπες (μόλις ένα κλάσμα του δευτερολέπτου).

Αυτό έκανε τους επιστήμονες να καταλάβουν ότι η πηγή του σήματος ήταν διαφορετική αυτή τη φορά.

Η λεπτομερής ανάλυση των στοιχείων έδειξε ότι οι μάζες των δύο αντικειμένων ήσαν περίπου 1,1 έως 1,6 φορές μεγαλύτερες του Ήλιου, αντιστοιχώντας σε μάζες άστρων νετρονίων.

Τα άστρα νετρονίων είναι απομεινάρια τεράστιων άστρων, που στο τέλος της ζωής τους εκρήγνυνται ως σούπερ-νόβα.

Μετά την έκρηξη παραμένει μόνο ένας -περιστρεφόμενος σαν σβούρα- τρομερά πυκνός πυρήνας αποτελούμενος, σχεδόν, μόνο από νετρόνια.

Το άστρο αυτό, που δεν είναι μεγαλύτερο από μια πόλη, έχει τόση πυκνότητα, ώστε ένα κουταλάκι της ύλης του ζυγίζει σχεδόν ένα δισεκατομμύριο τόνους.

Όπως και τα κανονικά άστρα, τα άστρα νετρονίων συχνά υπάρχουν σε ζευγάρια, με το ένα άστρο σε ολοένα πιο κοντινή τροχιά γύρω από το άλλο, χάνοντας σταδιακά ενέργεια με τη μορφή βαρυτικών κυμάτων, έως ότου τελικά συγχωνεύονται.

Όταν αυτό συμβεί -όπως αντίστοιχα και με τις μαύρες τρύπες- τρομερά ποσά ενέργειας και ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, ορατής και μη (ορατό φως, υπέρυθρο, ακτίνες-Χ κά), εκτοξεύονται στο διάστημα μαζί με τα βαρυτικά κύματα.

Μόλις δύο δευτερόλεπτα μετά την ανίχνευση των βαρυτικών κυμάτων από τα επίγεια παρατηρητήρια LIGO και Virgo, το διαστημικό τηλεσκόπιο Fermi της NASA κατέγραψε μια ισχυρότατη έκρηξη ακτίνων γάμμα (GRB) σε μια περιοχή -στον αστερισμό του Ύδρου στο νότιο ημισφαίριο του ουρανού της Γης- από όπου εκτιμάται ότι προήλθαν τα βαρυτικά κύματα, μια σαφής ένδειξη ότι τα δύο συμβάντα συνδέονταν.

Την έκρηξη GRB κατέγραψε και ο δορυφόρος Integral του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA).

Στη συνέχεια, δεκάδες τηλεσκόπια ειδοποιήθηκαν να στρέψουν τα «μάτια» τους προς εκείνη την κατεύθυνση. Μετά από 12 ώρες, εντοπίσθηκε ένα νέο φωτεινό σημείο -που δεν υπήρχε έως εκείνη τη στιγμή- στον γαλαξία NGC4993, σε απόσταση 130 εκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη.

Το εύρημα επιβεβαιώθηκε και από πολλά άλλα τηλεσκόπια, μεταξύ των οποίων από το διαστημικό Hubble και τα επίγεια του Ευρωπαϊκού Νοτίου Αστεροσκοπείου (ESO) στη Χιλή.

Οι φασματοσκοπικές αναλύσεις που ακολούθησαν, έδειξαν ότι δεν επρόκειτο για έκρηξη σούπερ-νόβα, αλλά για ένα φαινόμενο που δεν είχε ποτέ παρατηρηθεί στο παρελθόν.

Το φαινόμενο είχε αρχικά μπλε χρώμα και μετά κόκκινο, ώσπου έγινε πολύ αχνό για να είναι ορατό, δείχνοντας έτσι ότι μια πολύ καυτή ύλη ψυχράνθηκε γρήγορα και έχασε τη φωτεινότητά της.

Σύμφωνα με τα θεωρητικά μοντέλα, πυρηνικές αντιδράσεις συμβαίνουν στην ύλη που εκτινάσσεται στο διάστημα κατά τη συγχώνευση δύο άστρων νετρονίων, παράγοντας έτσι ατομικούς πυρήνες βαρύτερους από τον σίδηρο (χρυσού, μολύβδου κά).

Αυτή η καυτή ραδιενεργή ύλη διαχέεται στο διάστημα εκπέμποντας φως σε πολλά μήκη κύματος, ένα φαινόμενο γνωστό ως «κιλονόβα».

Αυτή η διαδικασία, με την οποία στο σύμπαν παράγονται βαριά στοιχεία και η οποία έως τώρα ήταν μόνο θεωρητική, πιστεύεται ότι παρατηρήθηκε για πρώτη φορά και έτσι επιβεβαιώθηκε.

Ακόμη, οι επιστήμονες βρήκαν ένα νέο τρόπο για να μετρήσουν τη «σταθερά του Χαμπλ», που περιγράφει τον ρυθμό επέκτασης του σύμπαντος.

Η νέα εκτίμηση είναι, ότι το σύμπαν επεκτείνεται με ρυθμό περίπου 70 χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο ανά παρσέκ, που συμβαδίζει με τις έως τώρα εκτιμήσεις.

Όλα τα παραπάνω -και πολλά περισσότερα- περιέχονται σε πολλές επιστημονικές δημοσιεύσεις από χιλιάδες εμπλεκόμενους επιστήμονες (μεταξύ των οποίων και Έλληνες του εξωτερικού, όπως η αστροφυσικός Βίκυ Καλογερά του πανεπιστημίου Nortwestern του Σικάγο), που έγιναν σε τέσσερα επιστημονικά περιοδικά (Nature, Nature Astronomy, Physical Review Letters, The Astrophysical Journal Letters).

Η πρώτη ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων από μαύρες τρύπες είχε γίνει στις 14 Σεπτεμβρίου 2015 και -μετά την επιβεβαίωσή της- είχε ανακοινωθεί στις 11 Φεβρουαρίου 2016.΄Εκτοτε ανιχνεύθηκαν άλλες τρεις φορές βαρυτικά κύματα.

 https://www.nytimes.com/2017/10/16/science/ligo-neutron-stars-collision.html

Βρέθηκε το «χρυσωρυχείο» του Σύμπαντος

ΣΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

«Το χρυσό που βλέπετε πάνω σε αυτό το ρολόι τσέπης είναι πολύ πιθανόν να δημιουργήθηκε από μια σύγκρουση αστέρων νετρονίου».

Mε αυτή τη φράση και κρατώντας το χρυσό ρολόι του παππού του, ο Ντέιβιντ Ράιτζ, διευθυντής του LIGO και καθηγητής του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας (Caltech), περιέγραφε χθες στους δημοσιογράφους το «χρυσωρυχείο», μεταφορικά και κυριολεκτικά, της νέας ιστορικής ανίχνευσης βαρυτικών κυμάτων που προκλήθηκαν από τον βίαιο χορό και την τελική σύγκρουση δύο αστέρων νετρονίων.

Για πρώτη φορά οι επιστημόνες κατάφεραν να «δουν» και να «ακούσουν» τη μονομαχία δύο ιδιαίτερων ουράνιων σωμάτων και να ρίξουν μια ματιά βαθιά στο χημικό εργαστήριο του σύμπαντος από το οποίο βγαίνουν τα στοιχεία που σμιλεύουν ένα από τα πιο πολύτιμα μέταλλα στη γη, τον χρυσό.

Η σύγκρουση των δύο αστέρων νετρονίου «τάραξε» τον χωροχρόνο του σύμπαντος και δημιούργησε κυματισμούς, όπως συμβαίνει όταν μια πέτρα πέσει στην επιφάνεια μιας λίμνης (όπου λίμνη ο ίδιος ο χώρος, το Διάστημα), οι οποίοι έφτασαν στους υπερευαίσθητους ανιχνευτές του LIGO στην Αμερική και του VIRGO στην Ιταλία τον περασμένο Αύγουστο. Αμέσως σήμανε συναγερμός στην επιστημονική κοινότητα και 70 τηλεσκόπια στη Γη και στο Διάστημα έστρεψαν το βλέμμα τους στην πηγή των βαρυτικών κυμάτων.

Τα «πυροτεχνήματα» ακτίνων Γάμμα που δημιούργησε η σύγκρουση των δύο αστέρων έφτασαν στα μάτια των τηλεσκοπίων και οι επιστήμονες έγιναν μάρτυρες ενός κοσμικού γεγονότος που συντελέστηκε 130 εκατ. έτη φωτός μακριά ή με άλλα λόγια όταν στη Γη κυριαρχούσαν οι δεινόσαυροι.

«Ενα από τα πιο σημαντικά μυστήρια της αστροφυσικής λύθηκε», τονίζει αποκλειστικά στην «Κ» ο Ερωτόκριτος Κατσαβουνίδης, senior research scientist του ΜΙΤ και μέλος της επιστημονικής ομάδας LIGO.

Ο καθηγητής μάς εξηγεί ότι «το σμίξιμο των δύο αστέρων νετρονίων, ο τελευταίος χορός που καταγράφηκε από το LIGO και το VIRGO για περίπου 100 δευτερόλεπτα, οδήγησε σε ένα “παρανάλωμα πυρός” στον αστέρα που έδωσε την ισχυρή δέσμη φωτονίων Γάμμα για μερικά ακόμη δευτερόλεπτα, δημιουργώντας “κάρβουνα” που έκαιγαν και φώτιζαν σε όλα τα μήκη κύματος για πολλές ώρες και μέρες».

Οι ριπές ακτίνων Γάμμα είναι ένα φαινόμενο που παρατηρούν οι επιστήμονες τα τελευταία 50 χρόνια χωρίς να γνωρίζουν τι προκαλεί τη δημιουργία μιας ειδικής κατηγορίας ακτίνων, εκείνων που έχουν διάρκεια ζωής μικρότερη από δύο δευτερόλεπτα.

Ετσι, χωρίς να υπάρχουν προηγούμενες ενδείξεις, όπως επισημαίνει ο κ. Κατσαβουνίδης, η παρατήρηση μέσω βαρυτικών κυμάτων των αστέρων νετρονίων συνοδεύτηκε από τέτοια ριπή ακτίνων Γάμμα, που καταγράφηκε από τους δορυφόρους Fermi της NASA και Integral του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος.

«Αυτή η “θράκα” ήταν μοναδική. Μολονότι έχουμε δει πάρα πολλές από αυτές σε άλλα βίαια αστροφυσικά φαινόμενα, αυτή ξεχώρισε διότι προήλθε από μια διαφορετική λειτουργία σύνθεσης βαρέων στοιχείων από ελαφρότερα.

Είναι εκεί που δημιουργούνται στοιχεία όπως ο χρυσός και η πλατίνα», σημειώνει ο καθηγητής.

«Χρυσή» ανακάλυψη

To φαινόμενο της σύγκρουσης δύο αστέρων νετρονίων ονομάζεται «κιλονόβα» και ενώ στη θεωρία είχε προβλεφθεί πριν από δεκαετίες, δεν είχε παρατηρηθεί ποτέ ξανά μέχρι την ανίχνευση των βαρυτικών κυμάτων.

«Μέχρι σήμερα δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε από πού προέρχονται ορισμένα βαρέα χημικά στοιχεία, όπως ο χρυσός και η πλατίνα, αλλά τώρα μπορούμε να πούμε πως γνωρίσαμε ακόμη έναν “ρυπαντή” του σύμπαντος, το κιλονόβα, και πως σε κάθε χρυσό κόσμημα που φοράμε επάνω μας έχουμε ένα κομμάτι της αστρικής εξέλιξης», σημειώνει ο κ. Κατσαβουνίδης.

Ενας σημαντικός «αγγελιαφόρος» μηνύματος εκατομμυρίων ετών

Τα βαρυτικά κύματα είναι ο πιο σημαντικός «αγγελιαφόρος του σύμπαντος», μας λέει ο Ερωτόκριτος Κατσαβουνίδης από τη Βοστώνη. Το «μήνυμα» που μεταφέρουν ξεκίνησε το ταξίδι του εκατομμύρια χρόνια πριν και αποτελεί ένα συμπαντικό ευτύχημα που η επιβεβαίωση της ύπαρξής τους άργησε μόνο 100 χρόνια.

Ο Αλμπερτ Αϊνστάιν προέβλεψε πριν από έναν αιώνα ότι ο χώρος και χρόνος έχουν την ιδιότητα να καμπυλώνουν και να δημιουργούνται κυματισμοί, σαν να κουνάμε ένα μπολ φρουί ζελέ, όταν μαύρες τρύπες συναντούν άλλες μαύρες τρύπες ή αστέρες νετρονίων σε ένα γαϊτανάκι κοσμικών γεγονότων.

Ωστόσο, χρειάστηκε να φτάσουμε στον Φεβρουάριο του 2016 για να επιβεβαιωθεί η πρώτη ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων (από την ένωση δύο μαύρων τρυπών), ανοίγοντας ένα νέο παράθυρο στην εξερεύνηση του σύμπαντος και χαρίζοντας το Νομπέλ Φυσικής στους τρεις πρωτεργάτες των πειραμάτων, τους καθηγητές Φυσικής Ράινερ Βάις, Κιπ Θορν και Μπάρι Μπάρις.

«Νέα» αστρονομία

Η πρόσφατη ανίχνευση των βαρυτικών κυμάτων με κωδικό «GW170817», από την ημερομηνία παρατήρησής τους, θα περάσει στην ιστορία ως ένας νέος τρόπος παρατήρησης του σύμπαντος, τη λεγόμενη «αστρονομία πολλαπλών μέσων».

«Με τη νέα ανακάλυψη και με πολλές ακόμη που αναμένονται από τους ανιχνευτές μπορούμε να μελετήσουμε τη δομή και τη φυσική των αστέρων νετρονίων και να μάθουμε περισσότερα για τη διαστολή του σύμπαντος», τονίζει ο κ. Κατσαβουνίδης.

Η μεγάλη διαφορά με τα βαρυτικά κύματα των μελανών οπών είναι η έκλυση ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας που επέτρεψε στους επιστήμονες να «δουν», ενώ οι μαύρες τρύπες είναι τόσο ισχυρές, που απορροφούν κάθε πηγή φωτός και έτσι πριν από δύο χρόνια οι ανιχνευτές μπορούσαν μόνο να «ακούσουν» τα κύματα όταν έφταναν στη Γη.

«Το μέλλον των βαρυτικών κυμάτων θα είναι ηχηρό και λαμπρό.

Οσο βελτιώνουμε την ευαισθησία των ανιχνευτών, θα μπορέσουμε να δούμε πιο “βαθιά” στο σύμπαν», τονίζει ο καθηγητής.

Αστέρες νετρονίων

Τα αστέρια νετρονίων δημιουργούνται όταν καταρρέει απότομα η «καρδιά» ενός γιγάντιου άστρου.

«Η κατάρρευση οδηγεί στην τρομακτική συμπίεση του αστρικού πυρήνα, εξαναγκάζοντας τα ηλεκτρόνια να συγχωνευθούν με τα πρωτόνια του πυρήνα, με αποτέλεσμα τη δημιουργία νετρονίων και νετρίνων», επισημαίνει μεταξύ άλλων σε σχετικό άρθρο του ο επίτιμος διευθυντής του Ευγενίδειου Πλανηταρίου Διονύσης Σιμόπουλος.

Τα νετρίνα δραπετεύουν αλλά τα νετρόνια παραμένουν και δημιουργούν μια σφαίρα με την πιο λεία και στερεή επιφάνεια του σύμπαντος, η οποία περιστρέφεται σα σβούρα.

«Τα άστρα αυτά σε κάθε περιστροφή τους εκπέμπουν τεράστιες ποσότητες ακτινοβολιών από τους μαγνητικούς τους πόλους σαν απόκοσμοι φάροι του Διαστήματος», επισημαίνει ο κ. Σιμόπουλος.

Η πυκνότητα ενός αστέρα νετρονίων είναι τόσο μεγάλη, ώστε αν ένα κομμάτι του στο μέγεθος ενός κόκκου άμμου έπεφτε πάνω στη Γη, θα τη διαπερνούσε από τη μια άκρη στην άλλη σαν να ήταν από βούτυρο.

 http://arxaiaithomi.gr/