Η ΩΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Επικοινωνία εδώ

Για σχόλια, καταγγελίες και επικοινωνία στο

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΘΕΜΑΤΩΝ

ΒΟΥΛΗ

ΕΛΛΗΝΕΣ Η ΑΡΧΉ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Η Γενετική Ιστορία των Κατοίκων της Ελλάδας: Το DNA των Ελλήνων

ΚΑΙΡΟΣ

O καιρός σήμερα

ΑΠΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ

ΤΟ «ΣΥΝ + ΠΑΝ, ΔΗΛΑΔΗ Ο ΣΥΜΠΑΝΤΑΣ ΚΟΣΜΟΣ» ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΗ ΤΟΥ «ΠΕΤΡΩΝ».

PD Dr.-Ing. Georg Chaziteodorou Bleibergweg 114 D-40885 Ratingen Tel.+Fax: 0049 2102 32513 E-Mail: chaziteo@t-online.de

  03.10.2017

Γ. Θ. Χατζηθεοδωρου

 Η αρμονία των σφαιρών του Πυθαγόρα και το Σύμπαν γ

Από το εργο του Σακελαριου (1) «Πυθαγορας ο Διδασκαλος των Αιωνων» και του Γραβιγγερ (2) «ο Πυθαγορας και η μυστικη διδασκαλια του Πυθαγορισμου» γινεται φανερο, ότι ο Πλατων στην διδασκαλια του παρελαβεν ουσιαστικα κοσμολογικα και αλλα στοιχεια και από τον Πυθαγορα.

Αυτό φαινεται ξεκαθαρα στον πλατωνικο διαλογο «Τιμαιος» (Σωκρατης, Κριτιας, Τιμαιος, Χερμοκρατης).

Στο κειμενο αυτό και δη στα τμηματα 47c, 47d και 47c ο Τιμαιος διευκρινιζει, ότι η εξοικειωση με τις ουρανιες κινησεις μας επιτρεπει να κατανοησουμε την συμφωτη ορθοτητα των μαθηματικων τους σχεσεων, οποτε μπορουμε να διορθωνουμε την πλανη των εσωτερικων μας κινησεων, μιμουμενοι τις απλανεις θε’ι’κες τροχιες.

Τα ιδια ισχυουν και για την φωνη και την ακοη.

Η αρμονία των σφαιρών του Πυθαγόρα και το Σύμπαν α

Οι θεοι μας τις δωρισαν για τον ιδιο σκοπο (όπως και την οραση) και για τις ιδιες αιτιες.

Ο εναρθρος λογος είναι προφανες ότι εξυπηρετει αυτόν τον σκοπο και συμβαλει δε αποφασιστικα στην εκπληρωση του.

Το ιδιο όμως ισχυει και για το μερος εκεινο της μουσικης που χρησιμοποιει φωνη και προσφερεται στην ακοη που μας δοθηκε χαριν της αρμονιας.

Η αρμονια περιεχει περιφορες συγγενεις προς τις τροχες της ψυχης μας.

Αυτος λοιπον που επικαλειται τις Μουσες με συνεση δεν προσφευγει στην αρμονια (Μουσικη) επειδη θελει να επιτυχη αλογιστη (χωρις λογικη) ηδονη, όπως ολοι νομιζουν, αντιθετως η αρμονια (Μουσικη) μας εχει δοθει από τις Μουσες ως συμμαχος στην προσπαθεια μας να επιβαλουμε ταξη στην διαταραγμενη κινηση της ψυχης και να την φερουμε σε αρμονια με τον εαυτο της (την υλικη υποσταση του ανθρωπου, το σωμα).

Για τον ιδιο σκοπο οι Μουσες μας εδωσαν ως βοηθο τον ρυθμο, γιατι οι περισσοτεροι ανθρωποι χαρτακτηριζονται από ελλειψη μετρου και εχουν ελαχιστη χαρη.

Τι όμως με τα λεγομενα αυτά προσπαθει να μας μεταφερει ο Τιμαιος;                                                          

Μας ενημερωνει:

  • οτι τα ουρανια σωματα κινουνται βασει μαθηματικων αλγοριθμων.

  • οτι οι ανθρωποι στον πλανητη Γη είναι μικρογραφια του συμπαντος.

  • οτι εάν οι ανθρωποι εχουν αποκλιση από την αρμονια του συμπαντος οφειλουν να εναρμοστουν με αυτό, αρα οδηγος για την ορθοτητα τους είναι το συμπαν και το κλειδι για την υγεια τους βρισκεται εκει.

  • οτι η οραση είναι μεσον εκμαθησης, και ότι η ακοη παιζει καποιον σντιστοιχο σοβαρο ρολο.

  • οτι ο εναρθρος λογος παιζει πολύ σημαντικο ρολο μεσω της φωνης και της ακοης. Όλα αυτά δοθηκαν στον ανθρωπο σαν δωρο για να μπορεση αυτος να ακολουθηση την αρμονια του συμπαντος με ότι αυτό συνεπαγεται.

  • οτι υπαρχει συναρτιση μεταξυ της αρμονιας (Μουσικης) μεσω του ηχου και του ανθρωπου.

  • οτι μεσω της αρμονιας (Μουσικης) ο ανθρωπος μπορει να φερη σε ισορροπια και την ψυχη και το σωμα του.

  • Αυτος είναι ο λογος που στα μεγαλα αρχαια θεατρα (μεγαφωνα προς το συμπαν) υπηρχαν Ασκληπιεια, στα οποια θεραπευαν και το σωμα και την ψυχη του ανθρωπου με ηχους.

  • Παλμος-Παλλαδα Αθηνα-Σοφια

Μελετες εχουν δειξει, ότι ο ηχος επιδρα πανω στην υλη. Οσο υψηλοτερη είναι η συχνοτητα του κυματος που δημιουργει την δονηση τοσο πιο πολυπλοκα είναι τα γεωμετρικα σχηματα που δημιουργουν τα μορια του υλικου που υποκεινται στην ενεργεια του.

Όταν μια πηγη δονει ένα υλικο τοτε το υλικο τεινει να συντονιστη με την συχνοτητα της πηγης.

Η αρμονία των σφαιρών του Πυθαγόρα και το Σύμπαν

Κατά τον Πυθαγορα υπαρχουν τεσσερες συναφεις επιστημες από τον πλανητη Γη προς το Συμπαν:

Μαθηματικα (αριθμοι), Γεωμετρια (σχηματα), Αρμονια (Μουσικη) και Ατρονομια (νομοι που διεπουν τα αστερια).

Εάν καποιος υποθεσει την υπαρξη μιας οδου από το συμπαν προς τα κυτταρα του ανθρωπινου σωματος, τοτε ισχυει η εξης διαδικασια:

Το συμπαν δονειται (Αστρονομια), στελνει κυματα δηλαδη ηχο (Αρμονια-Μουσικη), τα οποια οσο υψηλοτερη συχνοτητα εχουν τοσο πολυπληκοτερα σχηματα (Γεωμετρια) δημιοργουν στα ανθρωπινα κυτταρα και όλα τα ως ανω υποκεινται σε μαθηματικους αλγοριθμους.

Στην Αστρονομια πρωτοι οι Πυθαγοριοι διετυπωσαν την θεωρια, ότι ο Κοσμος όπως και ο πλανητης Γη είναι σφαιρικος και πεπερασμενος και ότι η Γη κινειται γυρω από τον αξονα της και τιν Ηλιο και ανεκαλυψαν την λοξωση της εκπληκτικης.

Ο Πυθαγορας είναι αυτος που εφευρε τον ορο, Μαθηματικα, τα Μετρα και τα Σταθμα, την Γεωμετρια, τον Πυραμιδικον Πηχιν, την Τετρακτυν και το περιφημο θεωρημα του πανω στο οποιο στηριζονται η Στερεομετρια, η Τριγωνομετρια, η Μηχανικη, ο Διαφορικος και Ολοκληρωτικος Λογισμος και η Αλγεβρα.

τετρακτύς

Στον Πυθαγορα αποδιδεται το δευτερο βιβλιο των στοιχειων του Ευκλειδη, η αποδειξη του θεωρηματος, ότι το αθροισμα των τριων γωνιων παντος τριγωνου ισουται με δυο ορθες γωνιες, τα περι Τριγωνων, Τετραγωνων, Πενταγωνων…αριθμων, ο ορισμος των τελειων αριθμων και η διακριση αυτων σε υπερτελεις, ελλειπεις και φιλιους, η ανακαλυψη των μεγαλων αναλογιων και ο συνδιασμος αυτων με οντολογικα και κοσμολογικα προβληματα.

Ο Δακογλου (3) στο εργο του των 5 τομων και με τιτλο «Ο Μυστικος Κωδικας του Πυθαγορα» προχωρησε αποτελεσματικα την ερευνα του για εντοπισμο του μεγαλου σχεδιου της αρμονιας των ουρανιων σφαιρων (συμπαντων) και αποκρυπτογραφησην της συμπεριφορας της ιερης τετρακτυος του Πυθαγορα, βαζοντας με τον τροπον αυτόν νεες βασεις για την αποκαλυψη των συμπατικων νομων.

Ο κωδικας του Πυθαγορα κατά τον Δακογλου κρυβεται στην υπερβατικη εξισωση «0 + απειρο = 1 = θεος», στο κοσμικο μετρο του τριαδικου νομου της δημιουργιας του συμπαντσς Κ και στον χρυσουν αριθμον Φ.

Το γιατι ο αριθμος  (Π)  ηταν η σταθερη κοινη μοναδα μετρησεως ολων των Πυραμιδων και ολων των μεγαλιθικων μνημειων και γιατι η από το (Π) κατασκευαζομενη μοναδιαια σφαιρα ‘η μοναδιαιος κυβος τοποθετουνταν στην κορυφη των πυραμιδων, αποτελει ακομη ένα αινιγμα.

Φαινεται ότι η κλιμακωτη πυραμιδα (αναγλυφο των κλιμακωτων ηφαιστειων) είναι η αναγλυφη μορφωποιηση του μεγαλου σχεδιου της αρμονιας των ουρανιων σφαιρων και κατά καποιο τροπο η ενσαρκωση του αψυχου σχεδιου της δημιουργιας και ο εξουσιοδοτημενος κοσμικος αντιπροσωπος που μιλαει στις γενεες που ερχονται για την αληθεια του συμπαντος.

Το ορθογωνιο τριγωνο του Πυθαγορα και η ευθεια γραμμη στην οποια ισχυει η «χρυση τομη» είναι κατά τον Δακογλου μεσα στο σχεδιο του γενεσιουργικου προβληματος της αρμονιας των σφαιρων.

Εάν με διαμετρους τα τμηματα της χρυσης τομης της ευθειας γραμμης, κατασκευασθουν οι μεγιστοι κυκλοι των σφαιρων του γενεσιουργικου προβληματος του θεωρηματος της αρμονιας των σφαιρων, η περιφερεια του ενός μεγιστου κυκλου είναι η χρυση περιφερεια μεταξυ των περιφερειων των δυο αλλων μεγιστων κυκλων, που σημαινει και την επεκταση του θεωρηματος της χρυσης τομης της ευθειας, στις σφαιρες και στους κυκλους.

Το ιδιο ισχυει και για τα εμβαδα και τους ογκους των χρυσων κυκλων.

Εάν θεωρηθουν ως μοναδα συγκρισεως τα αντιστοιχα  επιμερους στοιχεια του μεγιστου κεντρικου κυκλου της σφαιρας, που ο Δακογλου ονομαζει «μοναδιαια σφαιρα» ‘η «μοναδιαιο μεγιστο κυκλο», τοτε είναι τα αντιστοιχα στοιχεια των χρυσων κυκλων κάθε ένα τους, Φ φορες περισσοτερα της αρχικης μοναδας τους.

Το περιφημο μεγαλο σχεδιο της αρμονιας των σφαιρων (συμπαντων) του Πυθαγορα μπορει κατά τον Δακογλου να κατασκευασθη γεωμετρικα και αναλυτικα με τους δημιουργικους αξονες και με την βοηθεια της τετρακτυος και του ουρανιου καναβου.

Από την κατασκευη αυτή προκυπτει:

Το συμπαν δημιουργηθηκε γεωμετρικα και ενεργειακα από την αρχικη μοναδιαια σφαιρα.

  1. Όλα τα στοιχεια της μοναδιαιας σφαιρας χρησιμευσαν σαν μοναδες μετρησεως και σχεδιασεων των αντιστοιχων συμπαντων σφαιρων, δηλαδη η διαμετρος της μοναδιαιας σφαιρας είναι μονας μετρησεως και συγκρισεως για όλα τα ευθυγραμμα τμηματα της δημιουργιας, η περιφερεια του μεγιστου κυκλου της μοναδιαιας σφαιρας είναι μονας μετρησεως και συγκρισεως για τις καμπυλες γραμμες, η επιφανεια του μεγιστου κυκλου της μοναδιαιας σφαιρας θεωρειτε ως μονας μετρησεως των εμβαδων των κυκλικων επιφανειων και ο ογκος της μοναδιαιας σφαιρας θεωρειται σαν μοναδα μετρησεως των ογκων των σφαιρων ‘η συμπαντων.

  2. Από ενεργειακης αποψης, η μοναδιαια σφαιρα θεωρειται ως η ενεργειακη μοναδα, που με την αναλογη κατανομη της ενεργοποιησε τα παντα.

Ο μαθητης του Πυθαγορα «Πετρων» (1) θεωρουσε, ότι οι κοσμοι του συμπαντος είναι 183, συντεταγμενοι κατά σχημα ισοπλευρου τριγωνου, σε κάθε πλευρα του οποιου ηταν διανεμημενοι 60 συμπαντα και ανα ένα σε κάθε γωνια που συνδεαν τα αλλα συμπαντα.

Κατά τον Δακογλου (3), η γεωμετρικη μορφοποιηση με κάθε φορα εναλλαγη της αρχικης μορφοποιησης από την μοναδιαια αρχικη σφαιρα (συμπαν) στην πρωτη φαση της τριαδικης μορφης και στην συνεχεια στην δευτερη φαση της δημιουργιας, σε τριτη, τεταρτη κλπ. φασεις εως την 13η φαση, οποτε λαμβανεται το τελικο γεωμετρικα μορφοποιημενο συμπαν που περικλειει τα 12 πρηγουμενα συμπαντα κάθε φορα με μια ενιαια τριαδικη μορφη.

Η αρμονία των σφαιρών του Πυθαγόρα και το Σύμπαν ε

Τελικα  κάθε τριαδικη φαση συμπληρωνει παντα γεωμετρικα την οριστικη δομη της και σχηματιζει μεσα της τα υπολοιπα μερικα συμπαντα των χρυσων σφαιρων καθως και των δυο ιδεατων οποτε σχηματιζονται ολικα 13 x 13 = 169 σφαιρικα συμπαντα.

Με αυτό τον τροπο σχηματιζεται γεωμετρικα ολος ο συμπαντας Κοσμος, του οποιου το μαθηματικο υποβαθρο είναι το μεγαλο σχεδιο της αρμονιας των σφαιρων που μας αποκαλυψε ο Πυθαγορας.

Αυτό στην συνεχεια μορφοποιη]ειτα ενεργειακα παντα από την μοναδιαια ενεργειακη σφαιρα (αρχικο ενεργειακα συμπυκνωμενο συμπαν) και παντα με οδηγο το ετοιμο γεωμετρικα πλανο και με την ιδια διαδικασια των 13ων φασεων και ενεργοπιηση των 13ων περιβαλλοντων συμπαντων, στο τελος της οποιας ελαχιστοποιειται η προς κατανομη αρχικη ενεργεια.

Με την γεωμετρικη-στατικη και την δυναμικη ενεργειακη μορφοποιηση των συμπαντων σφαιρων, ο Πυθαγορας αποκαλυπτει τους μαθηματικους-ενεργειακους νομους της δημιουργιας του συμπαντος και της συνθεσεως και αποσυνθεσεως αυτου.

Κατοπιν σαφων μαθηματικων υπολογισμων και βαση του 4ου μαθηματικου φυσικου νομου της δημιουργιας, δηλαδη βαση της γεωμετρικης φθινουσας προοδου με πρωτο ορο το (1/Φ στην 4) και λογο προοδου το (1/Φ στην 2) και τελευταιο ορο το (1/Φ στην 28), υπολογιζεται η ολικη μαζα-ενεργεια του συμπαντος σε ποσοστο 17,8 %, ενώ από διαφορες μετρησεις οι σημερινοι επιστημονες αποτιμουν την μαζα του ολικου συμπαντος περιπου στο 10 % του συνολου της.

Ο Πυθαγορας εχει επισης σαφως αποδειξει μαθηματικα-γεωμετρικα την υπαρξη της ακτινοβολιας της χαμενης ενεργειας, βεβαιωνοντας, ότι ολο το συμπαν πλεει κυριολεκτικα μεσα σε μια θαλασσα ακτινοβολιας, δηλαδη μας δινει γεωμετρικα την αποδειξη της υπολειπομενης ενεργειας του 82,2 % μεσα στο ιδιο συμπαν σε μορφη ακτινοβολιας.

Αυτή η ακτινοβολια καθαοριζεται γεωμετρικα σαν μια δεσμη ακτινων που οριζονται από γεωμετρικα σημεια αρμονικων τετραδων και που ολες διερχονται από το αυτό σημειο της αρχης και σχηματιζουν ένα συνεχες φασμα ακτινων (ακτινωτη χοανη των σφαιρων ‘η στερεομετρικος ).

Όλα τα στοιχεια των σφαιρων (συμπαντων) ‘η μεγιστων κυκλων που υπαρχουν στο εσωτερικο της χοανης (κωνου) είναι γεωμετρικα ομοιοθετα, με κεντρο ομοιοθεσιας την κορυφη του κωνου και νομους ομοιοθεσιας ολους τους πυθαγορειους νομους της δημιουργιας του συμπαντος.

Από μια προσεκτικη διερευνηση στο εσωτερικο του κωνου προκυπτει η υπαρξη μιας συνεχους φασματικης δεσμης ευθειων που διερχονται ολες από την κορυφη του κωνου και καθοδηγουνται από την υπαρξη δυο ημιπεριφερειων Απολλωνιων κυκλων, οι οποιοι βρισκονται μεσα σε κάθε μεγιστο κυκλο των σφαιρων και εχουν διαμετρο την αντιστοιχο ακτινα του μεγιστου κυκλου.

Οι σημερινοι εοιστημονες, υστερα από πολυχρονες αναζητησεις της υπολειπης χαμενης μαζοενεργειας υπολογισαν την μαζα του νετρινου των ηλεκτρονιων, που είναι διαχυτα στο συμπαν, με 90 % της υλης αυτου.

Για τον Πυθαγορα το συμπαν είναι κλειστο και πεπερασμενο.

Το μεγεθος και η περικλειομενη ενεργεια εντος αυτου υπολογιζεται μαθηματικα.

Γ. Θ. Χατζηθεοδωρου

Βιβλιογραφια

  1. Σακελαριου Γ. Πυθαγορας ο δασκαλος των αιωνων.

                                         Εκδοτικος Οικος Ιδεοθεατρον, Αθηνα 1963

  1. Γραβινγκερ Γ. Πυτηαγορας και η μυστικη διδασκαλια του

                                               Πυθαγορισμου

                                               Εκδοτικος Οικος Ιδεοθετρον, Αθηνα 1998

  1. Δακογλου Ι. Ο μυστικος κωδικας του Πυθαγορα και η

                                            Αποκρυπτογραφιση της διδασκαλιας του.

                                            Τομοι 1, 2, 3, 4 και 5

                                             Εκδοτικος Οικος Νεα Θεσης, Αθηνα 1998

Στα γερμανικά:

PD Dr.-Ing. Georg Chaziteodorou                                        Bleibergweg 114

                                                                                                 D-40885 Ratingen

                                                                                 Tel.+Fax: 0049 2102 32513

                                                                             E-Mail: chaziteo@t-online.de

                                                                                                            03.10.2017

 

«ΤΟ ΣΥΝ + ΠΑΝ BZW. DER KOSMOS» NACH «PYTHAGORAS» UND SEINER SCHÜLER «PETRON».

 

Dr. Georg Chaziteodorou

Aus den Werken von Sakellariou (1) «Pythagoras der Lehrer der Jahrhunderte» und von Grawinger (2) «Pythagoras und die mystische Lehre des Pythagorismus» wird deutlich, dass Plato in seiner Lehre substantielle kosmologische und andere Elemente von Pythagoras übernahm. Es ist bekannt, dass Plato ein Teil der handgeschriebenen Werke von den Erben Pythagoras und dessen überlebten Schüler kaufte. Plato in seinen Dialogen mit Timaios (wie bei allen Dialogen von Plato ist zu unterscheiden zwischen der angenommenen Zeit der Szenerie und der Zeit der Auffassung weil im ersteren das Geheimnis des Lebens liegt und im anderen das Werk der Notwendigkeit) erwähnt und analysiert in einem ganzen Kapitel die Seele, und zwar die Seele des Kosmos, d.h. er stellt die platonische kosmologische Theorie dar, im Gegensatz zu Pythagoras, der erstmalig durch die arithmologische Methode, die Existenz der Seele innerhalb des universalen Kosmos vorlegte und bewies. Dies ist deutlich bei dem Dialog Timaios (Sokrates, Kritias, Timaios, Hermokrates) Abschnitt 47c, 37d und 47e zu vermerken. «Gott erfand für uns und schenkte uns die Sehkraft, damit

 

 

 

 

 

 

wir aus der Betrachtung der Kreisbewegungen am Himmel Nutzen zögen für die Gestaltung der Umläufe in unserem eigenen Gedankenreiche; denn diese Umläufe sind mit jenen verwandt, nur dass sie in ihrer Ordnung gestört, jene dagegen jeder Störung enthoben sind: sie sollen wir verstehen lernen und uns die Berechnung ihrers naturgemäßen Ganges zu eigenen machen, um durch Nachahmung der göttlichen, unfehlbar richtigen Umläufe den in unserem eigenen Inneren sich vollziehenden schwangenden Umläufe einen festen Halt zu gewähren. Auch für den Schall (die Stimme) und das Gehör gilt denn der räumliche Spruch: sie sind uns zu dem nämlichen Zweck und in der nämlichen Absicht von den Göttern verliehen worden. Denn nicht nur die Sprache ist zu eben diesem Zwecke bestimmt und hat den stärksten Anteil dabei, sondern auch, was von der Musik durch den Schall nützlich ist für das Gehör, ist uns der Harmonie wegen geschenkt worden. Die Harmonie aber, deren Bewegungen verwandt sind mit den Umläufen in unserer Seele, ist von den Musen dem, der in vernünftiger Weise den Dienst dieser Göttinen in Anspruch nimmt, nicht heutzutage ihr Nutzen zu bestehen scheint, gegeben worden, sondern als Beihilfe gegen den unharmonischen Zustand unserer Seele, deren Umläufe dadurch zu geregelter Gestalt und zur Übereinstimmung mit sich selbst gebracht werden sollen. Und auch der Rhythmus (Takt) ist uns wegen unserer Neigung zur Maßlosigkeit und der Mangel an Anmut, wie sie sich in der Geistesverfassung der meisten zeigen, als Helfer von eben denselben zu dem nämlichen Zwecke verliehen werden».

Über was will Plato hier die Menschen über Timaios informieren?

 

 

 

 

 

 

Er informiert uns:

  • dass die himmlischen Körper sich basierend auf mathematische

Algorithmen bewegen.

  • dass die Menschen eine Mikrographie des Universums darstellen.

  • dass, wenn die Menschen sich von der Harmonie des Universums abweichend verhalten, sich auch entsprechend anpassen müssen.

  • dass das Sehvermögen ein Mittel des Lernens ist und dass das Gehörvermögen auch eine entsprechende Rolle spielt.

  • dass das artikulierte Sprachvermögen durch die Stimme und das Gehör eine wichtige Rolle spielt. All dieses wurde den Menschen als Geschenk gegeben, damit sie in der Lage sein werden, die Harmonie des Universums und was damit zusammenhängt zu verstehen.

  • dass es ein Zusammenhang zwischen der Harmonie des Schalls (Musik) und dem Menschen gibt.

  • dass durch die musikalische Harmonie der Mensch seine Seele und seinen Körper in Gleichgewicht bringen kann.

  • dass in großen Altertumstheatern (Megaphone in Richtung Universum) nicht zufällig die Aeskulapien, die den Körper und den Geist heilten, vorhanden waren.

  • Schwingung-Pallada und Athener-Sophie

Untersuchungen haben gezeigt dass der Einfluss des Schalls auf die Materie eine Gegebenheit ist. Je höher der Schall, der die Schwingungen erzeugt, desto komplizierter sind die geometrischen

Gebilde, die von den Molekülen der Materie gebildet werden, die sich wiederum unter dem Einfluss seiner Energie befinden. Mit anderen Worten, wenn eine Quelle das Material schwingt, hat dieses die Tendenz zur Gleichschaltung mit der Frequenz der Quelle. Die Reihenfolge der verwandten Wissenschaften von der Erde zum Universum hat Pythagoras nach wie folgt aufgestellt: Mathematik (Zahlen), Geometrie (Abbildungen), Harmonie (Musik) und Astronomie (Gesetze der Natur). Wenn rein gedanklich eine Existenz zwischen dem Universum und der menschlichen Zellen vorhanden ist, dann wenn das Universum schwingt (Astronomie), sendet es Wellen d.h. Schall (harmonische Musik), die so hohe Frequenzen haben, dass komplizierte Abbildungen (Geometrie) in menschlichen Zellen entstehen und alles oben erwähnte unterliegt dann den mathematischen Algorithmen.

Die Pythagoreer wurden zuerst der großen Bedeutung inne, welche Zahl und Maß sie für eine wissenschaftliche Erkenntnis der Natur haben. Dass sie angesichts dieser Bedeutung zu der Überzeugung kamen, die Zahlen seien nicht etwa bloß die Hilfsmittel unseres Verstandes zur wissenschaftlichen Auffassung der Natur, sondern sind das Wesen der Dinge selbst, das lag nahe genug und entspricht ganz den Erscheinungen, die sich bei großen wissenschaftlichen Entdeckungen immer wiederholen. Man überschätzt nämlich die Tragweite derselben.

Charakteristisch ist die Frage die Timaios an Sokrates stellte:

    «Was ist das immer Seiende, welches kein Werden zulässt

 

 

 

 

 

    und was ist das immer Werdende, welches niemals des Seins

    teilhaftig wird?»

Das eine ist durch vernünftiges Denken mittels des Verstandes erfassbar. Es bleibt immer sich selbst gleich. Das andere ist nur die schwankende Meinung in dieser unvollkommenen Form mittels der Sinneswahrnehmung ohne Beteiligung des Verstandes erfassbar. Es befindet sich im beständigem Werden und Vorgehen ohne je zum Sein zu gelangen. Alles Werdende aber hat notwendigerweise irgendeine Ursache als Voraussetzung, denn ohne Ursache kann unmöglich etwas entstehen. Vor der Untersuchung des gesamten Himmelsgebäudes, des Weltalls, des Universums oder des universellen Kosmos muss zuerst der Ausgangspunkt geklärt werden, d.h. ob es ohne einen Ausgangspunkt immer da war und ob es nach irgendeinem Anfang entstanden ist.

Für die Pythagoreer wurde die menschliche Seele als eine vom Schöpfer kommender Funke betrachtet. Plato setzt den Schöpfer des Kosmos mit der Seele des Kosmos gleich. Außerhalb von Plato wurde ein Teil der Lehre von Pythagoras in den Werken von Aristaios, Areso, Okelo, Archyta, Philolaos und Stobaios erhalten geblieben.

Die Pythagoreer drückten in der Astronomie als erste die Theorie aus, dass der Kosmos wie auch die Erde sphärisch und endlich ist und dass die Erde sich um ihre Achse und um die Sonne bewegt, und sie entdeckten auch die Neigung der Ekliptik.

Pythagoras ist derjenige, der die Begriffe Mathematik, Meter und Gewicht, Geometrie, pyramidische Elle, Tetraktys und das sehr berühmte Theorem einführte, d.h. die Basis der Stereometrie,

Trigonometrie, Mechanik, Differential- und Integralrechnung und die Algebra formulierte.                                  

Auf Pythagoras ist das zweite Buch über die Elemente von Euklid, der Beweis des Theorems, dass die Summe der drei Winkel jedes Dreiecks gleich zwei senkrechter Winkel ist, die Aussagen über Dreiecke, Vierecke, Fünfecke, Zahlen, der Begriff der vollkommenen Zahlen und der Unterscheidung dieser in supervollkommenen, defektive und freundliche, die Entdeckung der großen Analogien und die Verbindung dieser mit ontologischen und kosmologischen Problemen, zurückzuführen.

Dakoglou (3), in seinem fünfbändigen Werk mit dem Titel «Der Geheime Code von Pythagoras», hat intensiv alle Möglichkeiten erforscht, um die große Planung der Harmonie der Himmelssphären (Universen) von Pythagoras und die heiligen Tetraktys zu endcodifizieren, was ihm auch gelang. Dadurch müssen alle geltende Gesetze des Universums auf neue Fundamente gesetzt werden. Der Code von Pythagoras ist nach Dakoglou in der transzendentalen Gleichung «0 + unendlich = 1 = Schöpfer», im kosmischen Meter des dreifachen Gesetzes K und in der goldenen Zahl Φ = (wurzel von 5 + 1)/2 = 1,61803… versteckt. Die Zahl π = 12/(10 . Φ hoch 2) = 3,1416… steht in direkter Beziehung sowohl mit dem kosmischen Meter K als auch mit der goldenen Zahl Φ.

K  = kosmisches Meter = (10 . π)/6 = 5,236 m

Π = kosmische Elle = π/6 = 0,523 m

Σ = kosmische Spanne = π/12 = 0,2618 m

Warum die Zahl π = 6 . Π die Konstante der gemeinsamen Maßeinheit aller Pyramiden und megalithischen Denkmäler war und warum aus dieser Maßeinheit π = 6 . Π, eine einzigartige Kugel oder ein einzigartiger Kube gebaut an der Spitze der Pyramiden installiert wurde, bleibt bis heute ein Rätsel. Wie es scheint, ist die Stufenpyramide das Basisrelief der Gestaltung des großen Planes der Harmonie der himmlischen Sphären. Nach ihrer Art ist sie auch die Inkarnation der leblosen Planung der Schöpfung und der bevollmächtigte kosmische Vertreter, der die kommenden Generationen über die Wahrheit des Universums informiert. Andererseits ist die Stufenpyramide auch ein Basisrelief der Stufenvulkane wie z.B. des Stufenvulkans Pico Alto der Azoren Inseln im Atlantischen Ozean. Der heitige Pico Alto war im Altertum ein hochragender in mehreren Eruptionen aufhebauter Stufenvulkan. Der Stufenvulkan ist wahrscheinlich das Urbild der ebenso geschichteten Stufenkultbauten, auf welche die verschiedenen Bautypen in Indien, Mittelamerika, Mesopotamien und Ägypten zurückgeführt werden könnten. Der Pyramidengürtel umfasst China mit seinen vielstöckigen Pagoden, Ostindiens Tempeltürme am Nill, ihre wenig bekannten Kopien in Libyen, aber auch die nur äußerlich primitiveren Megalithischen Bauten im alten Nordwesteuropa, die Nuraghen auf Sardinien, die Truddhus und Trullis in Apulen, die Talayos der Balearen, die Teocallis der Mayas, Totonaken, Tolteken, Azteken und andere Völker. Sie alle gehen auf dieses Ursymbol des riesigen, zu den Himmelswolken ragenden Berges zurück, auf dem die Götter in ihrem Haus wohnen, ihrem Tempel. Dieser Vergleich legt die

Vermutung nahe, dass die geschichteten Stufenkultbauten auf das Urbild des Stufenvulkans zurückgehen. Auch die Dome erheben sich über Grüfte. Der Petersdom ist das Mal über dem «Hroengrab» des Apostelfürsten Petrus. Zuerst gab es die Krypta und über ihr die kleine Kapelle, der künstliche hohe Hügel mit der Säule und dem Türmchen. Aber nicht nur im Christentum, auch die Moschee ist ein hohler Berg und das Minarett daneben stellt die Säule des Himmels dar.

Das orthogonische Dreieck von Pythagoras und die gerade Linie beim «goldenen Schnitt» gehören nach Dakoglou zum Plan des schöpferischen Problems der Harmonie der Sphären. Wenn mit Durchmessern die Teile des goldenen Schnittes der gerade Linie die maximalsten Kreise der Sphären des Entstehungsproblems der Theorie der Harmonie der Sphären hergestellt werden, ist die Peripherie eines naximalen Kreises die goldene Peripherie zwischen den Peripherien der anderen zwei maximalen Kreise, was auch die Erweiterung des Theorems des goldenen Schnittes der gerade Linie in Kreisen und in Sphären bedeutet. Das gleiche gilt für die Flächen und Volumen der goldenen Kreise.

Wenn man als Vergleichseinheit die entsprechend teilweisen Elemente des maximalen zentralen Kreises der Sphäre betrachtet, die von Dakoglou als «einzigartige Sphäre» oder «einzigartiger maximaler Kreis» bezeichnet wird, dann ist jeder der entsprechenden Elemente der goldenen Kreise Φ mal mehr als die anfängliche Einheit dieser.

Die große Planung der Harmonie der Sphären (Universen) von Pythagoras kann geometrisch und analytisch mit den Entstehungsachsen und mit Hilfe von Tetraktys und des himmlischen

Hanfs entworfen werden. Folgende Schlussfolgerungen ergeben sich:

  1. Das Universum entstand aus der anfänglich einzigartigen Sphäre, sowohl geometrisch als auch energetisch.

  2. Alle Elemente der einzigartigen Sphäre werden als Maß- und Planeinheit für die anderen sphärischen Universen benutzt. Der Durchmesser der einzigartigen Sphäre ist die Maß- und Vergleichseinheit für alle geradlinigen Teile der Schöpfung. Der Umfang des größten Kreises der einzigartige Sphäre ist dia Maß- und Vergleichseinheit für alle krümmigen Teile der Schöpfung. Die Fläche des größten Kreises der einzigartigen Sphären wird als Maßeinheit der Flächenteile der Schöpfung betrachtet. Das Vakuum der einzigartigen Sphären wird als Maßeinheit der Volumina der Sphären oder Universen betrachtet.

  3. Bei der energetischen Entstehung wird die einzigartige Sphäre als energetische Einheit betrachtet. Durch eine analoge Verteilunh der Energie wurden die anderen Universen aktiviert.

Der Schüler von Pythagoras «Petron» (1) betrachtete den universellen Kosmos mit 183 Universen mit den Koordinaten nach der Abbildung eines gleichseitigen Dreiecks. An jeder Seite dieses Dreiecks sind 60 Universen verteilt und jeweils ein Universum an jeder Ecke des Dreiecks, die die anderen Universen miteinander verbinden. Nach Dakoglou (3) umschließt das endgültig gestaltete Universum die 12 in der Reihenfolge vorher entstandenen Universen in 12 Phasen aus den anfänglichen jeweils dreifaltig gestalteten einzigartigen Sphären. Zum Schluss wird immer jede dreifaltige Phase der entgültigen Struktur des

gesamten Universums vervollständigt und bildet in ihrem Inneren die Teiluniversen der goldenen Sphäre und die zwei erdachten, so dass insgesamt 13 x 13 = 169 kugelförmige universen entstanden sind. Auf diese Art entstand geometrisch der ganze universelle Kosmos, dessen mathematisches Fundament die große Planung der Harmonie der Sphären ist, die uns Pythagoras offenbarte. Diese gestaltetr sich ständig energetisch aus der einzigartigen energetischen Sphäre (anfänglich energetisch komprimiertes Universum). Es basierte immer auf die Führung des geometrisch fertigen Planes. Mit dem gleichen Prozess der 13 Phasen wurden auf diese Weise die 13 umschließenden Universen gestaltet. An dessen Ende minimierte sich die zur Verteilung vorgesehene und zur Verfügung stehende Energie. Mit der geometrisch-statischen und der dynamisch-energetischen Gestaltung der universellen Sphären offenbart uns Pythagoras die mathematisch-energetischen Gesetze des universellen Kosmos, sowie die Art der Zusammensetzung und des Zerfalls der Werke der Schöpfung. Nach mathematisch eindeutigen Berechnungen und bei Berücksichtigung des 4ten mathematischen Naturgesetzes der Schöpfung, d.h. die geometrisch abnehmende Reihe mit erstem Glied (1/Φ hoch 4), Reihenverhältnis (1/Φ hoch 2) und letztem Glied (1/Φ hoch 28), errechnet sich die gesamte Masse-Energie des universellen Kosmos mit 17,8 %. Die heutigen Wissenschaftler berechnen diesen mit 10 % der gesamten Masse-Energie. Pythagoras spricht von Anfang an und beweist ein geschlossenes und begrenztes Universum und berechnet dieses mathematisch bezüglich seiner Größe und seiner Energie, die es beinhaltet. Die heutigen Wissenschaftler sprechen für ein Universum, welches geschlossen oder offen sein kann. Pzthagoras hat auch deutlich mathematisch die Existenz der Strahlung der verlorenen Energie bewiesen und versichert, dass das gesamte Universum

buchstäblich in einem Meer von Strahlung schwimmt, d.h. er gibt uns geometrisch den Beweis der Existenz der Restenergie von 100 – 17,8 =

82,2 % innerhalb des gleichen Universums in Form von Strahlung. Diese Strahlung wird geometrisch als ein Bündel von Strahlen (strahlenförmige Trichter der Sphären oder stereometrische Kegel) bestimmt. Alle Elemente der Sphären (Universen) oder der maximalsten Kreise, die im inneren des Trichters (Kegels) existieren, sind geometrisch gleichörtlich mit Zentrum der Gleichörtlichkeit die Spitze des Kegels und regeln die Gleichörtlichkeit alle Gesetze Pythagoras über die Schöpfung des Universums. Aus einer genauen Untersuchung des Innenbereichs des Kegels ergibt sich die Existenz eines kontinuierlichen spektralen Bündels von Geraden, welche alle die Spitze des Kegels durchlaufen und von der Existenz zweier halbperipherischen appolonischen Kreisen geführt werden. Diese befinden sich innerhalb der maximalen Kreise der Sphäre und haben einen Durchmesser, der den Radius des maximalsten Kreises entspricht.

Dr. Georg Chaziteodorou

Literaturverzeichnis

  1. Schakelariou G.           Pythagoras der Lehrer der Jahrhunderten

                                        Verlag Ideotheatron, Athen 1963

  1. Grabigger G. Pythagoras und die Geheimlehre des

                                         Pythagorismus

                                         Verlag Ideothetron, Dimeli/Athen 1998

  1. Dakoglou I. Der Geheime Code von Pythagoras und die

                                              Dechiffrierung seiner Lehre

                                              Band 1, 2, 3, 4 und 5

                                              Verlag Nea Thessis, Athen 2005