Η ΩΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Επικοινωνία εδώ

Για σχόλια, καταγγελίες και επικοινωνία στο

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΘΕΜΑΤΩΝ

ΒΟΥΛΗ

ΕΛΛΗΝΕΣ Η ΑΡΧΉ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Η Γενετική Ιστορία των Κατοίκων της Ελλάδας: Το DNA των Ελλήνων

ΚΑΙΡΟΣ

O καιρός σήμερα

ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ

Αγαπάμε και τιμούμε τους προγόνους μας!

Αποτέλεσμα εικόνας για Κοσμογονία  Κοσμολογία  Γνωσιολογία

Προσωκρατικοί Η Ψυχή του Κόσμου

Ως προσωκρατικοί φιλόσοφοι εννοούνται φιλόσοφοι που έζησαν από τον 7ο αιώνα π.κ.ε. μέχρι και κατά την εποχή του Σωκράτη, αφού ορισμένοι υπήρξαν σύγχρονοί του.

Ο στοχασμός τους είναι προδρομικός της ελληνικής φιλοσοφίας γενικότερα. Θεωρούνται οι πρώτοι που διατύπωσαν συγκεκριμένες φιλοσοφικές θεωρίες, εγκαταλείποντας την αυθεντία της παράδοσης.

Τα ερωτήματα που θέτουν αφορούν κυρίως στην Κοσμογονία, ως απάντηση στο ερώτημα για τη γένεση του κόσμου, την Κοσμολογία, ως απάντηση στο ερώτημα για την υφή και τη λειτουργία του κόσμου και την Γνωσιολογία, ως απάντηση στο ερώτημα ποιες είναι οι δυνατότητες και τα όρια της ανθρώπινης σκέψης.

Ο ΘΑΛΗΣ & Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Ο Θαλής (624-546 π.κ.ε.) ο πρώτος Έλληνας φιλόσοφος κι ένας από τους «Επτά Σοφούς της αρχαιότητας» προσπαθούσε να διδάξει στους συμπολίτες του στην Μίλητο τον τρόπο να συλλογίζονται ορθά.

Πρέπει να ήταν ένας ήρεμος και καλοκάγαθος άνθρωπος αφού δεν οργιζόταν όταν εκείνοι δεν καταλάβαιναν το παραμικρό από τα σημαντικά πράγματα που τους έλεγε ή όταν τον κορόιδευαν και τον περιγελούσαν.

Πρέπει να αποτέλεσε μεγάλη έκπληξη γι’ αυτούς όταν οι άλλοι Έλληνες τον συμπεριέλαβαν στους Επτά Σοφούς δίπλα στον Σόλωνα.

Βλέπετε, ήταν έτοιμοι πάντοτε να τον χλευάσουν ή και να τον κατηγορήσουν άδικα, λόγω της αμάθειάς τους.

Για παράδειγμα, όταν ο Θαλής προέβλεψε την έκλειψη ηλίου στις 28 Μαΐου του 585 π.κ.ε. και η έκλειψη όντως έγινε την ημέρα και την ώρα που είχε προβλέψει, οι συμπολίτες του αντί να τον θαυμάσουν, τον κατηγόρησαν για μάγο!

Από παιδί είχε τη φήμη του αφηρημένου και τον κατηγορούσαν για τεμπέλη, επειδή τον έβλεπαν να είναι πάντα βυθισμένος στις σκέψεις του και σε περισυλλογή.

Τόσο πολύ χανόταν στις σκέψεις του, που συχνά δεν έβλεπε που βάδιζε, και μια μέρα, έτσι αφηρημένος όπως ήταν, έπεσε μέσα σε έναν λάκκο και χτύπησε, προκαλώντας τα γέλια των συμπατριωτών του, που από τότε έλεγαν πως ο Θαλής ήταν ανίκανος ακόμη και να βαδίσει, τόσο άχρηστος ήταν, έλεγαν, που έπεφτε μέσα σε όποιον λάκκο βρισκόταν μπροστά του.

Όλα αυτά, παραδόξως, γινόντουσαν στη Μίλητο, που την κυβερνούσε ο πανέξυπνος δικτάτορας Θρασύβουλος, πρωτεύουσα της βιοτεχνίας του Αιγαίου, της υφαντουργίας, του εμπορίου, της φιλοξενίας, αλλά και της τέχνης, της λογοτεχνίας και της μελέτης.

Μια πόλη τόσο ακμάζουσα που είχε ιδρύσει και άλλες ογδόντα δικές της αποικίες στις ακτές της Μικρά Ασίας, και οι πληροφορίες που έφτασαν μέχρι εμάς λένε πως όλες οι ελληνικές πόλεις ζήλευαν τον πλούτο, την ελευθερία, την πολυτέλεια και τη μόρφωση που απολάμβαναν οι Μιλήσιοι οι πιο γενναίοι ναυτικοί, οι πιο πονηροί έμποροι, οι πιο εκλεπτυσμένες γυναίκες, οι πιο προοδευμένοι σπουδαστές.

Αποτέλεσμα εικόνας για Κοσμογονία  Κοσμολογία  Γνωσιολογία

Οι σπουδές εκεί είχαν ξεφύγει από τον έλεγχο του ιερατείου, που παντού είχε ακόμη πλήρες μονοπώλιο, ενώ εκεί κυριαρχούσε η ελεύθερη σκέψη. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι κορόιδευαν τον Θαλή.

Κι ενώ στην υπόλοιπη Ελλάδα η επιστήμη δεν είχε ξεχωρίσει ακόμη από τη μυθολογία και οι άνθρωποι ακόμη πίστευαν αυστηρά μόνο αυτά που έλεγαν ο Όμηρος και ο Ησίοδος και κανένας άλλος, στη Μίλητο υπήρχε ένας μεγάλος σοφός που είχε διαγράψει τους θεούς και τους μύθους τους και είχε ιδρύσει την πρώτη ελληνική φιλοσοφική σχολή, το πρώτο πειραματικό εργαστήριο, και τη φυσιοκρατική θεώρηση του κόσμου: ο Θαλής, κατά τους συμπατριώτες του: ένας αιθεροβάμονας που δεν έβλεπε πού βάδιζε.

Είχε αποφασίσει πως θα έδειχνε σε όλους τους χλευαστές του πως μπορούσε ο ίδιος να κυβερνήσει τη ζωή του, χρησιμοποιώντας όλα εκείνα για τα οποία τον κορόιδευαν.

Πήρε ένα δάνειο και αγόρασε όλα τα ελαιοτριβεία της περιοχής, με σκοπό να γίνει παραγωγός λαδιού, ήταν ένας βαρύς χειμώνας και οι τιμές τους είχαν πέσει γιατί δεν υπήρχε ζήτηση.

Ο Θαλής, μελετημένος στην αστρονομία καθώς ήταν και στη μετεωρολογία, είχε προβλέψει πως η χρονιά που θα ακολουθούσε θα είχε πολύ ευνοϊκές καιρικές συνθήκες με καλή σοδειά για κάποιον που θα είχε ελιές, κι αυτό θα έκανε πολύτιμα τα λιοτρίβια του.

Πραγματικά, επιβεβαιώθηκε απόλυτα.

Το φθινόπωρο, έχοντας μονοπώλιο την ελαιουργεία, επέβαλε στους πελάτες του τις υψηλές τιμές που ζητούσε κι έτσι εκδικήθηκε όσους τον κορόιδευαν ως άχρηστο, συγκέντρωσε μία μεγάλη περιουσία, δώρισε και στην Πολιτεία για να τους αποστομώσει, έγινε εισοδηματίας και μπόρεσε να αφιερώσει πλήρως τον χρόνο του στις μελέτες και στα ταξίδια.

Ταξίδεψε στην Αίγυπτο για να διδαχθεί τις εξελίξεις στη μαθηματική επιστήμη, αλλά ανακάλυψε ότι οι Αιγύπτιοι ήταν αρκετά αφελείς ώστε να σχεδιάζουν να κατασκευάσουν κάτι περίτεχνες πανύψηλες κατασκευές για να μετρήσουν το ύψος των πυραμίδων που κανείς δεν το ήξερε μέχρι τότε.

Κέρδισε αμέσως την εκτίμηση όλων των σοφών της  Αιγύπτου, με το απλό αυτό κόλπο: τους είπε ότι μπορούσε να μετρήσει το ύψος των πυραμίδων την ίδια εκείνη μέρα με μεγάλη ευκολία: δεν είχε παρά να μετρήσει την σκιά των πυραμίδων πάνω στην άμμο τη στιγμή ακριβώς που η δική του σκιά είχε μήκος ίσο με το ύψος του, κάνοντας την αναλογία:

Όλοι έμειναν με το στόμα ανοιχτό, και η φήμη του ταξίδεψε σε χρόνο μηδέν σε όλη την Αίγυπτο, όπου βρέθηκε να συναναστρέφεται με τους πιο μυημένους ανθρώπους, ανταλλάσσοντας όλων των ειδών τις γνώσεις.

Στα καράβια που τον μετέφεραν από το ένα λιμάνι της Μεσογείου στο άλλο, μελετούσε τις νύχτες τον ουρανό προσπαθώντας να ανακαλύψει μία τάξη και μία λογική υπό το φως των όσων είχε μάθει στη Βαβυλώνα, όπου είχε μαθητεύσει στους μεγαλύτερους αστρονόμους της εποχής.

Ο άνθρωπος αυτός, δυόμισιχιλιάδες χρόνια πριν τη διατύπωση της Θεωρίας της εξέλιξης, υπολόγισε ότι η ζωή στη Γη προήλθε από το νερό και πως όλα όσα αποτελούν τον κόσμο έχουν μια κοινή συνδυαστική αρχή, όσο διαφορετικά και αν φαίνονται.

Ο Θαλής φαντάστηκε τη ζωή σαν μια αθάνατη ψυχή, που τα στοιχεία της ενσαρκώνονται εφήμερα, κάποτε σε ένα φυτό, κάποτε σε ένα ζώο ή σε ένα ορυκτό.

Τα βουνά, τα ψάρια, τα άστρα, οι πάπυροι και οι άνθρωποι, δεν είναι παρά κομμάτια αυτής της αθάνατης ψυχής του κόσμου, θάνατος δεν υπάρχει, φαινομενικά πεθαίνουν μόνο οι εφήμερες ενσαρκώσεις της αιώνιας ψυχής που απλά παίρνει για λίγο το σχήμα τους, και τους δανείζει ζωική δύναμη.

Διατύπωσε την ιδέα ότι ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο δεν υπήρχε ουσιαστική διαφορά. Οι είρωνες τον ρωτούσαν γιατί τότε προτιμούσε τη ζωή από τον θάνατο και δεν πέθαινε κι ο Θαλής τους απαντούσε:

«Μα, ακριβώς γιατί δεν υπάρχει διαφορά»

Προκαλούσε την οργή των ιερέων όταν τον ρωτούσαν τι ήταν οι θεοί, κι εκείνος απαντούσε:

«Εδώ δεν ξέρετε τι είναι οι πέτρες, θέλετε να μάθετε τι είναι οι θεοί;

Όλα, και πέτρες και θεοί, είναι κομμάτια της αιώνιας ψυχής του κόσμου, στην οποία δεν χρειάζεται να κάνετε θυσίες ή να απευθύνετε προσευχές, διότι είστε και εσείς οι ίδιοι μέρη της»

Υποπτεύονταν ότι ίσως ήταν ένας βλάσφημος άνθρωπος και θα τον είχαν σίγουρα σκοτώσει αν δεν ήταν τόσο φιλήσυχος, καλοκάγαθος, τελικά συμπαθής και νομοταγής, αλλά κατά βάθος μπερδεύονταν με τις απαντήσεις του και κάπως καθησυχάζονταν όταν τελικά τους απαντούσε απλοϊκά στην ερώτηση τι ήταν ο θεός, λέγοντας:

«Ενταξει, θεός είναι αυτό που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος» και που ακόμη και μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια παραμένει ο πιο ψύχραιμος ορίσμός.

Όταν τον ρωτούσαν ποιο ήταν κατά τη γνώμη του το δυσκολότερο πρόβλημα για τον άνθρωπο, έλεγε: «Να γνωρίσει τον εαυτό του».

Τον ρωτούσαν ποια θα έπρεπε να είναι η δικαιοσύνη για έναν ενάρετο άνθρωπο, κι εκείνος απαντούσε:

«Να μην κάνει στους άλλους αυτό που δεν θέλει να του κάνουν» (εξακόσια χρόνια πριν το πει ο Ιησούς ο Ναζωραίος).

Τον ρωτούσαν ποιο ήταν το πιο σπάνιο πράγμα που είχε δει, κάτι το πρωτοφανές, και ο Θαλής απαντούσε: «Γέροντα Τύραννον» (εννοώντας ότι οι τύραννοι σχεδόν ποτέ δεν ζουν τόσο πολύ ώστε να γεράσουν).

Έλεγε ότι για τρία πράγματα όφειλε ευγνωμοσύνη στην Τύχη:

«Πρώτον διότι γεννήθηκα άνθρωπος και όχι ζώο, δεύτερον διότι γεννήθηκα άνδρας και όχι γυναίκα, και τρίτον διότι γεννήθηκα Έλληνας και όχι βάρβαρος»

Οι αφελείς που τον άκουγαν ήταν ευχαριστημένοι ακούγοντάς το αυτό, γιατί κι εκείνοι ήταν άνθρωποι, άνδρες κι Έλληνες και δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι το έλεγε για να καταγγείλει ότι οι άνθρωποι δεν φέρονται σωστά στα ζώα, ότι οι άνδρες δεν φέρονται σωστά στις γυναίκες κι ότι οι Έλληνες δεν φέρονται σωστά στους βάρβαρους.

Δεν καταλάβαιναν ότι όλα αυτά δεν ήταν παρά ενσαρκώσεις της αιώνιας αθάνατης ψυχής και ότι καμία ουσιαστική διαφορά δεν είχαν μεταξύ τους.

Δεν κατάλαβαν ούτε καν τη σπάνια ψυχή του παππούλη μας του Θαλή, που επέστρεψε πίσω στην αιώνια ψυχή του κόσμου, σε μεγάλη ηρεμία και σοφία και σε βαθιά γεράματα, καθώς παρακολουθούσε τα θεάματα σε ένα στάδιο, καθότι φίλαθλος.

Δεν διασώθηκε κανένα έργο του Θαλή και γι’ αυτό λένε ότι δεν έγραψε κανένα σύγγραμμα, πράγμα για το οποίο κάθε νοήμων άνθρωπος έχει δικαίωμα να αμφιβάλει.

Στον Θαλή, όπως και στους υπόλοιπους σοφούς, αποδίδονταν διάσημα γνωμικά της αρχαιότητας. Ορισμένα από τα γνωμικά που αποδίδονται στον Θαλή είναι:

«Γνώθι σαυτόν»,

«Μέτρω χρω»,

«Πρεσβύτατον των όντων θεός αγέννητον γαρ»,

«Κάλλιστον κόσμος ποίημα γαρ θεού»,

«Μέγιστον τόπος άπαντα γαρ χωρεί»,

«Τάχιστον νους δια παντός γαρ τρέχει»,

«Σοφώτατον χρόνος ανευρίσκει γαρ πάντα»

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΥ

Δεν υπήρχαν φιλόσοφοι πριν από τον Θαλή.

Ο Θαλής άφησε έναν μόνο μαθητή, τον Αναξίμανδρο, για τη ζωή του οποίου δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτε, πέρα από κάποιες αμφίβολες πληροφορίες του Κικέρωνα και από ένα ανέκδοτο που αναφέρει ο Διογένης Λαέρτιος:

Ο Αναξίμανδρος τραγουδούσε και με το άσμα του προκαλούσε το γέλιο των παιδιών που τον κορόιδευαν κι εκείνος έλεγε:

«Πρέπει, εξαιτίας των παιδιών, να καταβάλλουμε προσπάθεια για να τραγουδάμε καλύτερα»

Ο Αναξίμανδρος ήταν ο πρώτος Έλληνας φιλόσοφος που τόλμησε να εκδώσει ένα σύγγραμμα «Περί φύσεως» (γύρω στο 550 π.κ.ε. και, από τότε, σχεδόν κάθε Έλληνας φιλόσοφος, κι όχι μόνο, έχει γράψει και από ένα σύγγραμμα «περί φύσεως», που έγινε το αγαπημένο θέμα των αρχαίων λογίων).

Ήταν η πρώτη γνωστή συγγραφή με την οποία επιχειρούταν η εξήγηση του σύμπαντος με βάση επιστημονικές αρχές κι αποτελούσε σοβαρά επικίνδυνο τόλμημα, αν λάμβανε κανείς υπ’ όψιν του τις θεοκρατικές αντιλήψεις της εποχής, αφού οποιοδήποτε παρόμοιο εγχείρημα έπρεπε να συμβαδίζει με τη θεογονία του Ησίοδου και με τις γενεαλογίες του Δία.

Το πρώτο αυτό επιστημονικό σύγγραμμα δεν πρέπει να γνώρισε καθόλου θερμή υποδοχή, αφού ήταν εξαιρετικά σπάνιο ακόμη και κατά την αρχαιότητα.

Είναι αμφίβολο ακόμη κι αν ο Αριστοτέλης (που ήταν μανιώδης συλλέκτης με τεράστια βιβλιοθήκη) το είχε αντικρίσει ολόκληρο ποτέ.

Ο Απολλόδωρος, όπως καταθέτει ο Διογένης Λαέρτιος, θεωρούσε τον εαυτό του τον πιο τυχερό άνθρωπο του κόσμου διότι είχε επιτύχει το ανέλπιστο κατόρθωμα να αποκτήσει μία πολύ μικρή περίληψη του συγγράμματος του Αναξίμανδρου.

Ο σχολιαστής του Αριστοτέλη, Σιμπλίκιος, διέσωσε μόνον μία μικρή πρόταση από το σύγγραμμα αυτό (που κι αυτή η πρόταση είναι χαμένη κάπου μέσα στη χαοτική μάζα της αρχαίας σημειολογίας κι έτσι δεν ήταν εύκολο να την εντοπίσω).

Ήταν ένα τόσο παράτολμο εγχείρημα για την εποχή, η συγγραφή ενός τέτοιου συγγράμματος, που επιβίωσε από αυτό μόνο μια μικρή περίληψη που την είχε μόνο ένας άνθρωπος κι έπειτα δεν έμεινε παρά μία μόνο μικρή γραμμούλα.

Τόσο σημαντική ήταν για τους Έλληνες του 550 π.κ.ε. η επιστημονική εξήγηση του Σύμπαντος!

Ο ΞΕΝΟΦΑΝΗΣ, ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΜΟΡΦΟΙ ΘΕΟΙ

ΚΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΖΗΝΩΝΑ

Ο Ξενοφάνης (570-480 π.κ.ε.) ο Κολοφώνιος, φιλόσοφος και ποιητής, γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Κολοφώνα της Μικράς Ασίας. Θαύμαζε τον Θαλή και ήταν μαθητής του Αναξίμανδρου.

Όταν ο τόπος υποτάχθηκε στους Πέρσες, ο Ξενοφάνης στην ηλικία των εικοσιπέντε ετών έφυγε από την πατρίδα του, μην μπορώντας να ανεχθεί τον περσικό ζυγό, «την στυγεράν τυραννίαν» όπως την αναφέρει ο ίδιος.

Ο ίδιος, επίσης, λέει ότι από τότε «αφιέρωσε τη ζωή του σε περιπλανήσεις».

Ταξίδεψε στη Μάλτα, στις ακτές της Δαλματίας, στη νήσο φάρο, στις Συρακούσες κι αλλού. Κατοίκησε τελικά σε διάφορα μέρη της Σικελίας και στην Ελέα στην Κάτω Ιταλία.

Ο Ξενοφάνης ήταν ένας περιπλανώμενος βάρδος, ποιητής και ραψωδός.

Στα μέρη όπου πήγαινε τραγουδούσε τα έπη του Ομήρου και του Ησίοδου, όπως απαιτούνταν από το έθιμο, αλλά και πολλά δικά του ποιήματα (από τα οποία δυστυχώς έχουν σωθεί μόνο μερικά μικρά αποσπάσματα). Ο Πρόκλος αναφέρει ότι ο Ξενοφάνης είχε γράψει μεγάλο ποίημα με τον τίτλο Σίλλοι, στο οποίο κατέκρινε σθεναρά τους ποιητές και τους φιλόσοφους, για τον δογματισμό τους, τη μισαλλοδοξία τους, τον εγωισμό τους ,τις αντιφάσεις τους.

Επίσης, ο Ξενοφάνης είναι ένας χαρακτήρας πάνω στον οποίο διαφαίνεται η απαρχή της διακοπής της ηρωικής παράδοσης και της μυθολογίας (από κάποιον που ήταν ειδικός σε αυτήν).

Όλα δείχνουν ότι η υποταγή του μικρασιατικού ελληνικού πολιτισμού στους Πέρσες, προκάλεσε μια ανεπανόρθωτη κρίση σε ολόκληρη τη μυθική παράδοση, την οποία εκείνη την εποχή εκπροσωπούσε αποκλειστικά ο Όμηρος. (Οι Έλληνες περίμεναν ότι οι θεοί δεν θα επέτρεπαν στους Πέρσες να κατακτήσουν τα εδάφη τους).

Για πρώτη φορά άρχισε να εξετάζεται με κριτικό πνεύμα το παρελθόν και να επικρίνεται από ηθικής άποψης.

Ο Ξενοφάνης και ο Πυθαγόρας είναι οι πρώτοι στοχαστές που αρχίζουν να επικρίνουν σφοδρότατα τον Όμηρο και τον Ησίοδο (που ως ονόματα αντιπροσώπευαν την «παλιά φρουρά», μυθοποιητική και ιερατική, που επιχειρούνταν τώρα να αντικατασταθεί από τους φιλοσόφους).

Ο Ξενοφάνης επικρίνει τους μορφωμένους ανθρώπους, λέγοντας ότι οι πάντες άντλησαν τη μόρφωση τους αποκλειστικά από τον Όμηρο και δεν γνωρίζουν τίποτε άλλο.

Αλλά ο Όμηρος και ο Ησίοδος, λέει ο Ξενοφάνης, δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να χρησιμοποιούν δραματικά τις ανθρώπινες κακίες και φαυλότητες και να τις αποδίδουν στους θεούς.

«Ο Όμηρος και ο Ησίοδος όλα τα απέδιδαν στους θεούς, όλα όσα είναι κατά την κρίση του ανθρώπου άξια ονειδισμού και επίκρησης, τις κλοπές, τις μοιχείες, τις μικρότητες, τη μισαλλοδοξία, τις αμοιβαίες απάτες»

Με την κριτική του ο Ξενοφάνης έφτασε να κατακρίνει ανοιχτά τα ιερατεία, τις πεποιθήσεις τους και τους χειρισμούς ανθρώπων που έκαναν και να επιτεθεί κατά όλων των τότε θρησκευτικών και κοινωνικών δοξασιών, δημιουργώντας έτσι τον πρώτο ελληνικό Διαφωτισμό.

Ο Ξενοφάνης κατακρίνει τον Όμηρο και τον Ησίοδο λέγοντας ότι εισήγαγαν στην αντίληψη των ανθρώπων τον ανθρωπομορφισμό των θεών (μια παρατήρηση 2.500 χρόνια πριν τη διατυπώσουν οι σύγχρονοι ιστορικοί και ανθρωπολογικοί αναλυτές της αρχαιότητας) κι ότι οι θεοί ουσιαστικά παρουσιάζονται ως κακέκτυπα των ανθρώπων, κι όχι το αντίστροφο -όπως ίσως θα περίμενε κανείς.

Ο Ξενοφάνης διδάσκει ότι «ο Θεός στο σύνολο του είναι όραση, ακοή και νόηση», δηλαδή βλέπει, νοεί και ακούει απ’ ευθείας, χωρίς να έχει ανάγκη αισθητηρίων οργάνων.

Είναι ο Κοσμικός Νους.

Δεν διοικεί το Σύμπαν με κάποια ανώτερη υλική δύναμη, όπως δίδασκαν για τους θεούς ο Όμηρος και ο Ησίοδος, αλλά το κυβερνά «δια της νοήσεως» και «χωρίς να καταβάλλει σωματικό κόπο, θέτει τα πάντα σε κίνηση με τη δύναμη της θεϊκής σκέψης».

Ο Ξενοφάνης επέκρινε τους ανθρώπους που φαντάζονται τους θεούς ως ανθρωποειδή και ως μετακινούμενους από τόπο σε τόπο.

Η αλήθεια, έλεγε, είναι ότι ο Θεός μένει ακίνητος στον τόπο του: «Πάντοτε μένει εις τον αυτόν τόπον, και δεν ταιριάζει σ’ αυτόν να αλλάζει τόπο και να είναι άλλοτε εδώ και άλλοτε εκεί» Παρατηρούσε επίσης:

«Μόνον ένας Θεός μέγιστος υπάρχει μεταξύ των θεών και των ανθρώπων, και δεν μοιάζει καθόλου με τους θνητούς ούτε κατά το σώμα ούτε κατά την ψυχή».

«Το Εν είναι η Θεότης».

Θεωρούσε τις ανθρωπομορφικές ιστορίες των θεών ως κωμικές και αφελείς.

«Οι άνθρωποι νομίζουν ότι οι θεοί γεννιούνται και ότι έχουν την ενδυμασία, τη φωνή και τη μορφή ανθρώπων»

Έλεγε ότι ο καθένας φαντάζεται τους θεούς όπως είναι ο ίδιος:

«οι Αιθίοπες θέλουν τους θεούς μαύρους και σιμούς, οι θράκες γλαυκούς και ξανθούς.

Αν οι βόες και οι ίπποι και οι λέοντες είχαν χέρια και μπορούσαν να ζωγραφίσουν, θα παρίσταναν τους θεούς όμοιους με τους εαυτούς τους, οι βόες ως βους, οι ίπποι ως ίππους, και ούτω καθεξής.

Αλλά, αν δεχθούμε ότι ο Θεός είναι το κρουστό και τελειότατο όλων των όντων, δεν μπορεί παρά να είναι ένας και όχι πολλοί.

Διότι η έννοια της τέλειας θεότητας είναι συνδεδεμένη με την έννοια του κρατείν και άρχειν, που είναι νοητή μόνον ως ιδιότητα ενός και όχι πολλών»

«Εν είναι το Παν».

Κατηγορούσε ακόμη και την εμμονή των Ελλήνων για τον αθλητισμό και τη σωματική ρώμη, υποστηρίζοντας ότι η σοφία είναι ανώτερη τις σωματικής ρώμης (πράγμα ανήκουστο μέχρι εκείνη την εποχή):

«Οι αγροίκοι νικητές της Ολυμπίας στο δρόμο και στους άλλους ιππικούς και γυμνικούς αγώνες, δεν αξίζουν όσο εγώ.

Δεν είναι δίκαιο να προκρίνεται η ρώμη έναντι της αγαθής σοφίας.

Ο πραγματικός αγώνας γίνεται όχι για ιδρώτα και δυνατούς μύες, αλλά για την απόκτηση ιστοριίης (πολυμάθειας) και σοφίας δια ποικίλων γνώσεων, με τις οποίες ο άνθρωπος ξεχωρίζει από τα ζώα.»

Ο Ξενοφάνης αμφέβαλε ακόμη και για την εγκυρότητα της ανθρώπινης γνώσης:

«Κανείς άνθρωπος δεν υπάρχει, ούτε θα υπάρξει, που να γνωρίζει την αλήθεια σε σχέση με τους θεούς και σε σχέση με όσα λέγω περί του Σύμπαντος.

Διότι, και αν ακόμη υποθέσουμε ότι θα μπορούσε να επιτύχει να πει εκείνο το οποίο υπάρχει στην πραγματικότητα, ο ίδιος δεν είναι σε θέση να το γνωρίζει, διότι σε σχέση με όλα τα πράγματα ανεξαιρέτως υπάρχει η φαινομενικότητα»

Ο Ξενοφάνης, περιπλανώμενος, κυνηγήθηκε για τις θέσεις του· από όλους τους τόπους που επισκέφτηκε, αντιπαθής από όλους και κατέληξε να είναι ένας άνθρωπος σοφός και μελαγχολικός, πικραμένος διότι οι άνθρωποι δεν τον καταλάβαιναν, ένας εραστής της ελευθερίας που είχε ανακαλύψει ότι «όλοι αγαπούν την ελευθερία, αλλά κανείς τους ελεύθερους ανθρώπους».

Ο Ξενοφάνης ήταν ο ιδρυτής της Ελεατικής φιλοσοφίας (από την πόλη Ελέα της Κάτω 1ταλίας, η οποία τελικά τον δέχτηκε να παραμείνει εκεί –στην Ελέα γεννήθηκε ο Ιδεαλισμός και ήταν ο δάσκαλος του μεγάλου φιλόσοφου Παρμενίδη, που κι εκείνος με τη σειρά του ήταν ο δάσκαλος του μεγάλου παραδοξολόγου φιλόσοφου Ζήνωνα.

Η παράδοση λέει ότι ο Παρμενίδης και ο Ζήνωνας κατείχαν το μόνο διασωθέν αντίτυπο του αποκαλυπτικού συγγράμματος που έγραψε ο Πυθαγόρειος φιλόσοφος Ίππασος, στο οποίο αποκάλυψε ότι η σφαίρα συντίθεται από δώδεκα πεντάγωνα, προφανώς μία γνώση με μυστικιστικές προεκτάσεις, γι’ αυτό και οι ιερείς και οι συμπολίτες του τον έπνιξαν στη θάλασσα για αυτό του το ασέβημα.

Ο Ζήνωνας, ο οποίος έψαχνε όλα τα παράξενα και παράδοξα πράγματα κάνοντας συγκλονιστικά ενδιαφέρουσες και εκπληκτικές επισημάνσεις όπως το ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχει κίνηση, με αυτά ανατρέπει ολόκληρο το οικοδόμημα των μαθηματικών και τοποθετεί την ανθρώπινη γνώση σε τελείως περιορισμένο πλαίσιο.

«Κάθε ανθρώπινη γνώση στηρίζεται σε κάποια υπόθεση, που δεν δύναται να ελεγχθεί».

«Όλα είναι σχετικά».

Τα συγκλονιστικά συμπεράσματα και οι επισημάνσεις του Ζήνωνα έχουν παραβλεφθεί επίτηδες από τους επιστήμονες, από τότε μέχρι σήμερα, διότι είναι προβλήματα άλυτα που αναιρούν την ίδια την επιστήμη τους και γι’ αυτό τον λόγο όλοι έχουν αρκεστεί σε μία -καθόλου μα καθόλου, ικανοποιητική- προσπάθεια του Αριστοτέλη να απορρίψει τα επιχειρήματα του Ζήνωνα, ξεγελώντας τον εαυτό τους και τους άλλους ότι ο Αριστοτέλης το κατάφερε και άρα το ζήτημα έχει κλείσει!

Λένε πως ο Σωκράτης μιμήθηκε τη στρεψόδικη διαλεκτική του Ζήνωνα (και αναφέρεται ότι ο Ζήνων ήταν ένας από τους δασκάλους του Περικλή).

Στην Αθήνα δεν βρέθηκε κανένας να κατηγορήσει τον Ζήνωνα γιατί μονάχα λίγοι ήταν εκείνοι που καταλάβαιναν τι ακριβώς έλεγε, όπως διηγείται ο Πλάτωνας.

Όπως και ο Ξενοφάνης έτσι και ο Ζήνωνας ήταν άνθρωπος εξαιρετικά φιλελεύθερος, πολέμιος των ιερέων και των τυράννων, έτοιμος να πεθάνει αν χρειαστεί στον αγώνα για την ελευθερία του ατόμου και για την ελεύθερη σκέψη.

Όταν στην πατρίδα του ο Τύραννος Νέαρχος εγκατέστησε την πιο στυγνή δικτατορία της εποχής με τη συγκατάθεση του ιερατείου, ο Ζήνωνας έτρεξε αμέσως να συμμετάσχει στη συνωμοσία για την ανατροπή του Νέαρχου και στο κίνημα της επανάστασης.

Το κίνημα απέτυχε κάτω από τραγικές περιστάσεις, ο Ζήνωνας συνελήφθη και υπέστη μία μεγάλη σειρά βασανιστηρίων κατά τα οποία ο Νέαρχος του ζητούσε να κατονομάσει τους συντρόφους του.

Ο μεγάλος φιλόσοφος Ζήνωνας, ο επινοητής της διαλεκτικής, δεν άνοιξε το στόμα του για να πει ούτε μία λέξη, για να μην προδώσει τους συντρόφους του στον αγώνα για την ελευθερία, υπομένοντας σε μαρτυρικά τα πιο φριχτά βασανιστήρια για πολλές μέρες.

Ο Ηρακλείδης ο Ποντικός αναφέρει ότι στο τέλος, καθώς ανέκριναν και βασάνιζαν τον Ζήνωνα, εκείνος ζήτησε να πει κάτι στον Τύραννο που κανείς άλλοτε δεν έπρεπε να το ακούσει.

Ο Τύραννος έσκυψε πάνω από τον Ζήνωνα για να του πει στο αυτί, νομίζοντας ότι επιτέλους ομολογούσε:

ο Ζήνωνας του δάγκωσε δυνατά το αυτί και του το ξερίζωσε, κι έπειτα αμέσως οι δεσμοφύλακες του τον θανάτωσαν.

Ο Σουίδας, ο Έρμιπος, και ο Αντισθένης, διαφωνούν με αυτήν την εκδοχή κι όλοι τους αναφέρουν ότι το περιστατικό έγινε κάπως αλλιώς: καθώς βασάνιζαν τον Ζήνωνα για πολλοστή ημέρα, ο Νέαρχος του ζήτησε να μιλήσει επιτέλους για να δώσει τέλος στο μαρτύριό του, κι εκείνος του ένευσε να πλησιάσει για να του πει κάτι, ο Τύραννος πλησίασε, και τότε ο Ζήνωνας έκοψε την ίδια του τη γλώσσα με τα δόντια του και την έφτυσε στο πρόσωπο του Τυράννου.

Έπειτα τον σκότωσαν!

ΑΝΑΞΑΓΟΡΑΣ: Ο ΣΟΦΟΣ ΠΟΥ ΕΠΣΚΕΠΤΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ

Ο Αναξαγόρας (500-420 π.κ.ε.) έλεγε ότι ο σκοπός της ζωής του ανθρώπου είναι η θεωρία και η ελευθερία που πηγάζει από αυτήν.

Ο Αναξαγόρας υπήρξε το πρότυπο του σοφού ανθρώπου, που αφιέρωσε τη ζωή του στην έρευνα και στην ανακάλυψη της αλήθειας.

Ο Αναξαγόρας γεννήθηκε στις Κλαζομενές της Μικράς Ασίας, από πλούσια και αριστοκρατική οικογένεια.

Σε πολύ νεαρή ηλικία αφιερώθηκε στις φιλοσοφικές σπουδές με υπέρμετρο ζήλο και αγώνα, παραμελώντας τελείως την εποπτεία της περίουσίας του.

Ουσιαστικά, έχασε την περιουσία του για χάρη της φιλοσοφίας και της αναζήτησης της αλήθειας.

Δεν γνωρίζουμε ποιοι ήταν οι δάσκαλοι του (όχι τυχαία, όπως θα δούμε παρακάτω). Ασχολήθηκε πολύ όχι μόνο με τη φιλοσοφία, αλλά και με τη γεωμετρία και με την αστρονομία, και θεωρείται ο αστέρας της αστρονομίας.

Ο Φιλόστρατος μαρτυρεί ότι ο Αναξαγόρας τις νύχτες έκανε αστρονομικές παρατηρήσεις από την κορυφή του μικρασιατικού όρους Μίμαντος, απέναντι από τη Χίο, και από την κορυφή εκείνου του βουνού «επισκεπτόταν τα ουράνια»:

«Κλαζομένιον Αναξαγόραν από του κατά την Ιωνίαν Μίμαντος επεσκέφθαι τα εν τω ουρανώ». Ταξίδεψε στην Αίγυπτο και στις σκιές της Μικράς Ασίας κι έφτασε στην Αθήνα σε ηλικία 44 ετών, καλεσμένος από τον στρατηγό Ξάνθιππο, πατέρα του Περικλή, για να αναλάβει τη διδασκαλία του γιου του.

Ο Περικλής έμαθε από τον Αναξαγόρα ότι ήξερε. Από τότε, οι δυο τους ήταν οι καλύτεροι φίλοι, ο Αναξαγόρας ήταν ο σύμβουλος του Περικλή· κι ο Περικλής αγαπούσε με πάθος τον δάσκαλο του και τον τιμούσε σε όλη του τη ζωή.

Μπορεί ο Αναξαγόρας να ήταν ο μεγαλύτερος αστρονόμος και -κατά τη γνώμη μου και όχι μόνο- ο πατέρας της επιστημονικής φαντασίας, αλλά στην ακμάζουσα και πολιτισμένη και «φιλοσοφημένη» Αθήνα του «χρυσού αιώνα», η αστρονομία ήταν απαγορευμένη με ποινή θανάτου!

Εκεί βασίλευε ακόμη η δεισιδαιμονία, την οποία οι Αθηναίοι εξόρκιζαν μόνο στα λόγια και όχι στην πράξη.

Η αστρονομία ήταν εχθρός της θρησκείας, απασχόληση των ασεβών και των άθεων, επικίνδυνη για την κοινωνική τάξη και τον δημόσιο βίο!

Το ίδιο ίσχυε στις περισσότερες πολιτείες της αρχαιότητας, όπως το είχε επιβάλλει το ιερατείο.

Στην Αθήνα, ο συγκεκριμένος νόμος ψήφισμα όριζε ότι αποτελεί αφορμή καταγγελίας και διάπραξη μεγάλου δημόσιου αδικήματος η διδασκαλία αθεϊστικών δοξασιών και η ανάπτυξη θεωριών αναφερόμενων στα άστρα και στα αστρονομικά φαινόμενα.

Στην αρχαία Ελλάδα, η αρχή και οι νόμοι του κόσμου και η «γένεση των όντων» ανακατεύονταν ακόμη και στα γενεαλογικά δέντρα των απλών ανθρώπων, αποκαλύπτοντας δεσμούς με κάποιον θεό ή θεά.

Βέβαια, στη Θήβα, ο Φιλόλαος, μαθητής του Πυθαγόρα, μπορούσε να κηρύττει πως η Γη δεν ήταν το κέντρο του σύμπαντος αλλά μόνο ένας πλανήτης που μεταξύ πολλών άλλων περιστρεφόταν γύρω από μια «κεντρική φωτιά», αλλά στη Θήβα δεν υπήρχε κανείς που να καταλαβαίνει τι έλεγε ο Φιλόλαος, τον οποίο γενικά είχαν για τρελό, κι ούτε οι ιερείς δεν του έδιναν σημασία.

Αλλά στην Αθήνα, σε μια παρόμοια συζήτηση όλοι θα είχαν αντιληφθεί ότι ενδεχόμενες επιπλοκές και τις ανεπιθύμητες προεκτάσεις και θα ρωτούσαν τον δάσκαλο μιας τέτοιας ιδέας, με ποιον τρόπο όλα αυτά ταίριαζαν με τον Δία και την κοσμογονία που καταγόταν από αυτόν.

Ούτε ο Περικλής τόλμησε να καταργήσει τον νόμο που απαγόρευε την αστρονομία ως εχθρό της θρησκείας και του λαού.

Ο Αναξαγόρας ήταν ένας ονειροπόλος, που ενδιαφερόταν περισσότερο για τα επουράνια απ’ ό,τι για τα επίγεια και ταξιδεύοντας και συζητώντας είχε συλλέξει όλες τις μυστικές νέες ιδέες που, αντιστασιακά, μέσα στη μαυρίλα του ιερατείου που επικρατούσε παντού, προσπαθούσαν να φωτίσουν τον νου των σοφών ώστε να αποκαλύψουν στους ανθρώπους τη φύση του σύμπαντος.

Ο Δημόκριτος από τα Άβδηρα έλεγε ότι ο γαλαξίας δεν ήταν τίποτε άλλο από αστρική σκόνη, ο Εμπεδοκλής στον Ακράγαντα έλεγε ότι το φως των αστέρων χρειάζεται κάποιο χρόνο για να φτάσει στη γη και άρα ίσως να μη βλέπουμε την αληθινή εικόνα του ουρανού, ενώ ο Παρμενίδης ο Ελεάτης αμφέβαλλε ότι η γη είναι επίπεδη και πίστευε πως μάλλον είναι σφαιρική κι ο Ενωπίδης στη Χίο είχε υπολογίσει τη γωνία που σχηματίζει η ελλειπτική τροχιά της Γης με τον ουράνιο ισημερινό, και ο Ικέτας στις Συρακούσες είχε ήδη διακηρύξει ότι η Γη κινείται γύρω από τον εαυτό της.

Ο Αναξαγόρας ήταν ένας παράξενος άνθρωπος και καλοκάγαθος, που παραμέλησε την περιουσία του για το κυνήγι των άστρων και την εξήγηση των μυστηρίων του κόσμου.

Έλεγε ότι δεν χρειάζεται να επικαλεσθεί κανείς το υπερφυσικό για να εξηγήσει κάτι το φυσικό. Έλεγε ότι η Γη περιστρέφεται και είναι τυλιγμένη από περίβλημα σέρα, του οποίου οι πυκνώσεις και αραιώσεις οφείλονται στην ηλιακή θερμότητα και είναι η αιτία των ανέμων (2.200 χρόνια πριν η νεότερη επιστήμη το επιβεβαιώσει).

Εξηγούσε τη δημιουργία του σύμπαντος (από το χάος, ώσπου μια ουράνια δίνη με τη φυγόκεντρο δύναμη της αποχώρισε τα τέσσερα στοιχεία, από τους συνδυασμούς των οποίων τελικά δημιουργήθηκαν οι οργανικές μορφές), την πτώση των μετεωριτών (μάλιστα κάποτε προέβλεψε πότε και πού θα πέσει ένας μετεωρίτης), τις εκλείψεις του ήλιου (που έλεγε ότι δημιουργούνταν από τη σελήνη, που ήταν υλικό σώμα, πέτρινο, το οποίο παρεμβαλλόταν ανάμεσα στη Γη και στον ήλιο και προκαλούσε το φαινόμενο της έκλειψης, ενώ έλεγε ότι η σελήνη δεν είχε δικό της φως αλλά κατόπτριζε το φως του ήλιου), και άλλα πάρα πολλά.

Επίσης έλεγε και πολλά ακόμη πιο παράξενα πράγματα, όπως το ότι υπήρχαν και άλλοι κόσμοι εκτός από τη Γη, πλανήτες στον ουρανό, όπου κατοικούσαν άνθρωποι εξωγήινοι, πού είχαν πολιτισμούς όπως και οι γήινοι, και περιέγραφε τα σπίτια τους και τις ενδυμασίες τους και τις συνήθειές τους. Σύμφωνα με τους νόμους της Αθήνας όλα αυτά είχαν ένα βασικό ελάττωμα: ο Αναξαγόρας δεν ανέφερε καθόλου τον Δία, λες και αυτός δεν είχε λάβει μέρος σε τίποτε από όλα αυτά, δηλαδή δεν υπήρχε.

Που ήταν οι θεοί σε όλα αυτά;

Ο Αναξαγόρας έλεγε ότι υπήρχε μόνο ένα υπέρτατο ον, που το ονόμαζε «ο Νους».

Αυτός ήταν ο πατέρας της κοσμικής δίνης, απ’ αυτόν καταγόταν το ανθρώπινο πνεύμα, αυτός βρισκόταν πίσω από τα μεγάλα μυστήρια του σύμπαντος, αυτός ο Κοσμικός Νους ένωνε όλα τα πράγματα. Αυτόν τον «Νου» ο Αναξαγόρας τον ανέφερε και τον επικαλούνταν τόσο συχνά, που οι

Αθηναίοι άρχισαν να τον κοροϊδεύουν και να τον φωνάζουν «Νου», όταν περνούσε στο δρόμο έλεγαν «να ο Νους!» και όταν κάποιος έλεγε κάτι παράξενο, έλεγαν «να ρωτήσουμε τον Νου να μας πει τι είναι». Κορόιδευαν τον σοφότερο των ανθρώπων την εποχή τους.

Είναι προφανές ότι συχνά ο Αναξαγόρας επικαλούνταν αυτόν τον «Νου», ως άλλοθι για να ξεγλιστρά από την κατηγορία της αθεΐας, αφού πολλοί μην καταλαβαίνοντας τι ακριβώς εννοούσε νόμιζαν ότι ίσως εννοούσε τον Δία.

Αλλά ίσως και όχι, οπότε τον υποπτευόντουσαν έτσι κι αλλιώς.

Ώσπου μια μέρα σιγουρεύτηκαν: στη διάρκεια μιας, θυσίας προς τους θεούς, βρέθηκε ένα κριάρι με ένα μόνο κέρατο. Οι ιερείς που ήταν στην τελετή το ερμήνευσαν αυτό ως υπερφυσικό σημάδι από τους Θεούς.

Τότε ο Αναξαγόρας, που δεν πίστευε σε υπερφυσικά φαινόμενα και θεϊκούς οιωνούς, τους κατέκρινε δημόσια κόβοντας το κεφάλι του ζώου, κάνοντας ανατομία του κρανίου του κριού και δείχνοντάς τους πως το μοναδικό κέρατο ήταν ένα φαινόμενο που είχε δημιουργηθεί εξαιτίας μιας ανώμαλης ανάπτυξης του εγκεφάλου, ο οποίος είχε συγκεντρωθεί σε οξεία γωνία στο μπροστινό μέρος του κεφαλιού του ζώου, κι έτσι αναφυόταν ένα μόνο κέρας διότι το δεύτερο εμποδίζονταν να φυτρώσει.

Ο Κλέωνας, ένας ορκισμένος αντίπαλος του Περικλή και της παρέας του, βρήκε την ευκαιρία-να πάρει τον κλήρο με το μέρος του, προτείνοντας στους ιερείς ότι ο «Νους» δεν ήταν παρά μια δικαιολογία του Αναξαγόρα για να κάνει αίρεση. (Επιπλέον, οι ιερείς και η Πολιτεία έλεγξαν τις φήμες για τις διδασκαλίες του και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ασχολούνταν με την απαγορευμένη αστρονομία.

Να γιατί κατέληγε σε όλες αυτές τις ασέβειες κι άρα ιδού πόσο δίκιο είχε ο νόμος.

Ο Αναξαγόρας συνελήφθη και κατηγορήθηκε για ασέβεια, μπροστά σε μία πραγματική Ιερά Εξέταση, που εξέτασε με όλες τις λεπτομέρειες το βιβλίο του «Περί φύσεως».

Στο έργο αυτό, μεταξύ άλλων ανοσιουργημάτων, υπήρχε γραμμένο πως ο ήλιος, που η επίσημη θρησκεία τον θεωρούσε θεό, δεν ήταν παρά μία ουράνια μάζα από πυρακτωμένες πέτρες!

Μάταια τον υπερασπίστηκε ο Περικλής. Τον φυλάκισαν αμέσως και τον άφησαν να περιμένει την εκτέλεση του.

Ο Αναξαγόρας, που κατοικούσε «εις το εσωτερικόν του εαυτού» του, έλεγε ότι για να αντιμετωπίζει τα ενδεχόμενα δυσάρεστα εξωτερικά περιστατικά, χρησιμοποιούσε την «εκ των προτέρων αντίκρυσή» τους:

«Πρέπει να ενδιατρίβει κανείς με τη σκέψη του εκ των προτέρων, σε εκείνα τα οποία ενδεχομένως θα συμβούν και, ενώ δεν συνέβησαν ακόμη, να τα αντικρίζει σαν να συνέβησαν».

Επίσης, ο Ευριπίδης, που ήταν μαθητής και φίλος του Αναξαγόρα, αναφέρει σε ένα διασωθέν απόσπασμα μιας χαμένης τραγωδίας (θησεύς):

«Εγώ, διδαχθείς από κάποιον σοφό άνθρωπο, έβαζα πάντοτε στη σκέψη μου πίθανές συμφορές, έτσι ώστε στην περίπτωση που θα μου συνέβαινε μια δυστυχία από εκείνες που έβαζα στον νου μου, να μην με καταλάβει αιφνιδίως και μου προξενήσει μεγαλύτερη λύπη…» (Ο χαρακτηρισμός «κάποιος σοφός άνθρωπος» αντικαθιστούσε το «απαγορευμένο» όνομα του Αναξαγόρα) .

Έτσι, ο Αναξαγόρας, ο «Νους», είχε προδεί την καταδίκη του και τη φυλάκιση του και την ενδεχόμενη εκτέλεση του, και δεν βρέθηκε προ καμίας εκπλήξεως, ούτε λυπήθηκε.

Λένε ότι στη φυλακή, αδιαφορώντας για τις «εξωτερικές περιστάσεις», έγραφε ένα σύγγραμμα για τον τετραγωνισμό του κύκλου τον οποίο είχε εμπνευστεί ανάμεσα σε όλα αυτά.

Ο αγαπημένος του μαθητής, ο Περικλής, κατάφερε την τελευταία στιγμή να τον φυγαδεύσει από τη φυλακή και να τον στείλει μακριά από την Αθήνα, πριν τον σκοτώσουν (όπως αργότερα το ίδιο θα προσπαθούσαν να κάνουν, ανεπιτυχώς, οι μαθητές του Σωκράτη για τον δάσκαλο τους).

Ο Αναξαγόρας τελικά κατέφυγε στη Λάμψακο του Ελλησπόντου, (όπου ο Περικλής του έστελνε χρηματική βοήθεια μέχρι το τέλος της ζωής του).

Εκεί ο Αναξαγόρας έζησε τα υπόλοιπα χρόνια του ευτυχισμένος, διδάσκοντας ανάμεσα σε πιστούς μαθητές που τον τιμούσαν και τον αγαπούσαν, και οι πολίτες της Λαμψάκου τον εκτιμούσαν και τον θαύμαζαν επίσης.

Όταν του θύμιζαν την καταδίκη του από τους Αθηναίους, ο Αναξαγόρας κουνούσε το κεφάλι και έλεγε:

«Οι καημένοι, δεν ξέρουν ότι η φύση έχει ήδη καταδικάσει και τους ίδιους…»

Όταν πέθανε, οι κάτοικοι της Λαμψάκου τον τίμησαν κάνοντας την ταφή του με δημόσια δαπάνη, και ανέγειραν μνημεία αφιερωμένα στον Νου και στην Αλήθεια.

Λέγεται ότι κατά τις τελευταίες ημέρες του, όταν τον είχαν ρωτήσει πώς ήθελε να τον θυμούνται, ο Αναξαγόρας είχε παρακαλέσει τους άρχοντες της πόλης και εισακούστηκε, κάθε χρόνο στην επέτειο του θανάτου του να έχουν αργία τα σχολεία, ώστε τα παιδιά να παίζουν ελεύθερα.

ΛΕΥΚΙΠΟΣ: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ

Γύρω στο 430 ή 450 π.κ.ε. κάποιος παράξενος άνθρωπος με το όνομα Λεύκιππος (γεννημένος στη Μίλητο της Μικράς Ασίας) συνήθιζε να τριγυρίζει πάνω-κάτω στους δρόμους της Ελέας στην Κάτω Ιταλία και να περιεργάζεται από κοντά τα πάντα, όλα όσα έβλεπε γύρω του, ακόμη και το παραμικρό, με μεγάλη προσήλωση, ενώ οι άνθρωποι που τον έβλεπαν πίστευαν ότι είναι τρελός.

Λιγοστοί ήξεραν ότι είχε δεχθεί τις διδασκαλίες του Πυθαγόρα φοιτώντας σε κάποια μυστική σχολή μαθητών του, αλλά κανείς σπουδαίος δεν καταλάβαινε τι εννοούσε όταν στις περιπλανήσεις του αυτές μουρμούριζε συνέχεια για το «πανταχού παρόν και ακίνητο Είναι που ταυτίζεται με τη σκέψη».

Στην Ελέα ο Λεύκιππος ήταν μαθητής του Παρμενίδη (ιδρυτή του Ιδεαλισμού), αλλά δεν μπορούσε να πείσει τον εαυτό του για την αλήθεια των πεποιθήσεων του δασκάλου του για το Είναι.

Κάποια στιγμή, η περιπλάνηση του τον οδήγησε μακριά από την Ελέα, και έφτασε στα Άβδηρα της Θράκης, όπου επιτέλους συνέλαβε τη θεωρία του «μη όντος», δηλαδή του κενού, και ίδρυσε εκεί τη δική του σχολή.

Από την Ελέα προς τα Άβδηρα, είχε φτάσει από το Είναι στο Δεν Είναι.

Ο Λεύκιππος έλεγε όχι όλος ο κόσμος δεν είναι παρά ένας ατέρμων συνδυασμός κενού και «ατόμων».

Τα άτομα αυτά περιστρέφονται στο διάστημα, συνδυάζονται μεταξύ τους και δημιουργούν σχήματα, αντικείμενα, τα πάντα γύρω μας, ακόμη και η ψυχή μας δεν είναι παρά ένας συνδυασμός ατόμων, τα άτομα είναι η μυστική ουσία των πάντων, ακόμη και της ίδιας της σκέψης.

Ανάμεσα στα άτομα, υπήρχε το κενό, και μάλιστα η πραγματικότητα αποτελούταν περισσότερο από κενό παρά από άτομα, ο κόσμος μάλλον «δεν είναι» παρά «είναι», αλλά τα άτομα είναι τα πάντα που ξέρουμε.

Ο Λεύκιππος είχε ανακαλύψει την Ύλη.

(Κι έτσι, ο μαθητής του ιδρυτή του Ιδεαλισμού, είχε επινοήσει τον Υλισμό).

Φυσικά, όλα αυτά δεν μπορούσε να τα δεχθεί κανένας, ούτε τα του «μη όντος» ούτε την ατομικιστική θεωρία, και πρέπει να ήταν επικίνδυνο να συζητάς γι’ αυτά, αφού μεταξύ άλλων εννοούσαν ότι ακόμη και οι θεοί είτε δεν ήταν παρά συνδυασμοί ατόμων -όπως άλλωστε και οι πέτρες και τα ράμφη των πουλιών και οι ναοί και οι τρίχες και τα σύννεφα και οι δρόμοι και τα κουτάλια- και διέφεραν από τους ανθρώπους μόνο κατά έναν συνδυασμό, είτε οι θεοί απλά ήταν κενό, δηλαδή δεν υπήρχαν πέρα από τις λέξεις.

Ο Λεύκιππος έγραψε το σύγγραμμα Μέγας Διάκοσμος, θρυλικό κυριολεκτικά, αφού πολλοί πίστευαν ότι είναι θρύλος και δεν ξέρουμε αν το διάβασε κανείς, αφού η πατρότητα -του αποδίδεται σε πολλούς άλλους, ενώ αμφισβητούνταν ακόμη και η ύπαρξη του ίδιου του Λεύκιππου, για τον οποίο, φυσικά, δεν έχουμε καμία άλλη πληροφορία, ούτε για τη ζωή του ούτε για το έργο του.

Οι προγονοί μας είχαν να διασώσουν πιο σημαντικά πράγματα, όπως τους πολύπλοκους τρόπους πάλης στις παλαίστρες, χωρίς να ξέρουν ότι κι αυτοί δεν ήταν παρά ένας συνδυασμός ατόμων ή απλά το κενό.

Για καλή μας τύχη, όμως, στα Άβδηρα έτυχε ένας από τους μαθητές του Λεύκιππου να είναι ο Δημόκριτος.

Ο Δημόκριτος ανέπτυξε και συμπλήρωσε τη θεωρία της «ατομοκρατίας» (έναντι της θεοκρατίας) και τελικά επισκίασε τόσο πολύ τον δάσκαλο του, μέχρι του σημείου να αμφισβητηθεί αδίκως η ίδια η ύπαρξη του και από τις επόμενες γενεές.

Ο άνθρωπος που μίλησε για το υπαρκτό της μη-ύπαρξης και ξεκλείδωσε την κατασκευαστική δομή της ύλης και της ύπαρξης, έφτασε στο σημείο να μην υπάρχει ο ίδιος και δεν ξέρουμε γι’ αυτόν.

@Παντελής Γιαννουλάκης /από το βιβλίο του «Η αλήθεια για τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους»

terrapapers <http://terrapapers.com/?p=44159>  μέσω diadrastika <https://www.diadrastika.com/2017/04/prosokratiki-psychi-tou-kosmou.html>

Το διαβάσαμε από το: Προσωκρατικοί: Η Ψυχή του Κόσμου <

Το σύμπαν θέλει να νικήσεις! Εσύ πρέπει να μάθεις τους κανόνες… <http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2017/04/blog-post_372.html>

Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

https://2.bp.blogspot.com/-6TJ-hfvv_6Q/WOXzx-Gm_WI/AAAAAAAAzGE/OeTNDOu9keoZLIp1XEFD5a54oFQHJS6pwCLcB/s400/2017-04-06_105016.png <https://2.bp.blogspot.com/-6TJ-hfvv_6Q/WOXzx-Gm_WI/AAAAAAAAzGE/OeTNDOu9keoZLIp1XEFD5a54oFQHJS6pwCLcB/s1600/2017-04-06_105016.png>

Το σύμπαν θέλει να κερδίσεις…

«Υπάρχουν πολλές δουλειές που μπορείς να κάνεις και οι οποίες θα σε οδηγήσουν στο πεπρωμένο σου. Παρόμοια, υπάρχουν πολλές αδελφές ψυχές διαθέσιμες για σένα, με την καθεμία να προσφέρει διαφορετικά μαθήματα, αλλά όλες ικανές να σε βοηθήσουν να αναπτυχθείς και να αφυπνίσεις τον καλύτερο εαυτό σου.

Το να φτάσεις στον ανώτερο εαυτό και στη μεγαλύτερη ζωή σου είναι ο κύριος σκοπός της ζωής.

Η επιστροφή στον τόπο της λαμπρότητας, της αγάπης και της αφοβίας που έχεις ξεχάσει είναι ο λόγος της ύπαρξής σου.

Τώρα, εξαρτάται από σένα ποιο δρόμο ή μονοπάτι θα ακολουθήσεις, καθώς θα προσπαθείς να φτάσεις στην αυθεντική ζωή σου. Κανένα μονοπάτι δεν είναι καλύτερο από το άλλο – απλώς φαίνονται διαφορετικά.

Η επιλογή ενός μονοπατιού μπορεί να σημαίνει ένα μεγαλύτερο ταξίδι, ακριβώς όπως η επιλογή μιας συγκεκριμένης διαδρομής προς το σπίτι μπορεί να σημαίνει ότι πρέπει να διανύσεις μια μεγαλύτερη απόσταση και να αντιμετωπίσεις μερικούς ανώμαλους δρόμους.

Η επιλογή ενός άλλου μονοπατιού ενδέχεται να είναι σαν να επιλέγεις έναν αυτοκινητόδρομο ταχείας κυκλοφορίας για να φτάσεις στον προορισμό σου, έχοντας μια ομαλή διαδρομή και έναν ασυννέφιαστο γαλανό ουρανό. Εξαρτάται από σένα.

Στο μεγαλύτερο μέρος του, καθορίζεται από τις επιλογές που κάνεις κατά τη διάρκεια της μέρας σου. Είσαι και εσύ συγγραφέας του σεναρίου που έχει γραφτεί για την ιστορία της ζωής σου, φίλε μου».

«ΟΚ, Τζούλιαν, αλλά τώρα πρέπει να σε ρωτήσω:

Πώς καταλήγει κάποιος να πάρει αυτούς τους δρόμους ταχείας κυκλοφορίας προς το μέρος όπου προορίζεται να βρεθεί, σύμφωνα με αυτό το πρόχειρο και γενικό πλάνο που έχει στηθεί για τη ζωή μας, όπως ανέφερες προηγουμένως;»

«Απλώς να κάνεις το καλό και να είσαι καλός», ήρθε η άμεση απάντηση.

«Ο κόσμος μας λειτουργεί σύμφωνα με μια σειρά σταθερών φυσικών νόμων που δημιουργήθηκαν από την ίδια δύναμη της φύσης που τον έπλασε και μας έστειλε εδώ.

Δεν μπορείς να παίξεις ένα παιχνίδι, όπως το ποδόσφαιρο, χωρίς να γνωρίζεις τους κανόνες.

Και για να παίξεις – και να κερδίσεις – είναι σημαντικό να μάθεις του κανόνες.

Ζήσε τη ζωή σου σύμφωνα με αυτούς και η ζωή σου θα πάει καλά.

Το σύμπαν θέλει να νικήσεις, το γνωρίζεις αυτό;

Απλώς πρέπει να βγεις από τον δικό σου δρόμο και να καταλάβεις τους κανόνες του παιχνιδιού όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.

Και χρειάζεται κάποια προσπάθεια για να μάθεις τους κανόνες αυτούς:

βαθιά σκέψη σε ήσυχους τόπους και μια γνήσια προθυμία να είσαι φιλόσοφος».

«Να είμαι φιλόσοφος;» αναρωτήθηκα.

«Ασφαλώς. Ο ορισμός της “φιλοσοφίας” είναι “η αγάπη για τη σοφία”.

Όλοι όσοι ελπίζουν να περπατήσουν στο μονοπάτι του πεπρωμένου τους προς τη μεγαλύτερη ζωή τους, θα πρέπει να αναπτύξουν μια εκτίμηση για τη σοφία και μια δίψα για την κατανόηση της σημασίας της ζωής τους.

Αυτός ο κόσμος θα γίνει ένας πολύ καλύτερος τόπος εάν αρχίσουμε όλοι να βλέπουμε τον εαυτό μας ως φιλόσοφο, σμιλεύοντας μια πιο απολαυστική και γεμάτη νόημα ζωή, με στοχαστικό και έντεχνο τρόπο. Λοιπόν, επιστρέφοντας σε εκείνους τους διαχρονικούς φυσικούς νόμους, κατεύθυνε τις καθημερινές πράξεις σου σύμφωνα με αυτούς και θα πάρεις αυτόματα τον αυτοκινητόδρομο ταχείας κυκλοφορίας για τη σπουδαιότερη ζωή σου.

Αγνόησέ τους και θα πάρεις τον μακρύ δρόμο για την επιστροφή σου στο σπίτι».

«Ποιοι είναι αυτοί οι φυσικοί νόμοι, τέλος πάντων;» ρώτησα, ανυπομονώντας να μάθω περισσότερα.

«Είναι οι νόμοι που διέπουν τη λειτουργία του κόσμου από την αρχή του.

Περιλαμβάνουν κεντρικές αρχές, όπως το “πάντοτε να βοηθάς τους άλλους να αποκτήσουν αυτό που θέλουν, ενώ αποκτάς εσύ αυτό που θέλεις”, “να έχεις άμεμπτη ακεραιότητα”, “να ζεις στο παρόν”, “να γίνεις το πιο ευγενικό άτομο που γνωρίζεις”, “να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς και να γίνεις εξαιρετικός σε ό,τι κάνεις”, “να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου” και “να ονειρεύεσαι με θάρρος”. Οι περισσότεροι από μας τις γνωρίζουμε, αλλά ελάχιστοι ζούμε σύμφωνα με αυτές.

Είναι όπως είπε κάποτε ο Βολταίρος: “ο κοινός νους κάθε άλλο παρά κοινός είναι”».

«Έτσι είναι, Τζούλιαν.

Στην εποχή μας, εάν κάτι δεν είναι περίπλοκο και εξεζητημένο, του δίνουμε ελάχιστη αξία.

Όμως οι περισσότερες αλήθειες είναι πραγματικά απλές, έτσι δεν είναι;»

«Εάν δεν ήταν απλές, δεν θα ήταν αληθινές», απάντησε ο Τζούλιαν στοχαστικά.

«Τώρα, λες “κατεύθυνε τις πράξεις σου σύμφωνα με αυτούς τους φυσικούς νόμους και θα πάρεις τον αυτοκινητόδρομο ταχείας κυκλοφορίας για τη σπουδαιότερη ζωή σου.

Αγνόησέ τους και θα πάρεις τον μακρύ δρόμο για την επιστροφή σου στο σπίτι”.

Λες λοιπόν πως όσοι αντιμετωπίζουν πόνο και βάσανα στο ταξίδι της ζωής – και ποιος δεν αντιμετωπίζει κάποιες δυσκολίες στο δρόμο του; – έχουν παραβιάσει έναν φυσικό νόμο που τους έβγαλε από τον αυτοκινητόδρομο και τους έβαλε σε έναν από τους πιο αργούς δρόμους, γεμάτους στροφές;»

«Κοίτα, Νταρ, όπως παρατήρησες, κάθε άτομο στον πλανήτη θα αντιμετωπίσει καλές και κακές στιγμές – ακόμη κι αν ζει σαν άγιος.

Τα οδυνηρά γεγονότα έρχονται να μας βοηθήσουν να μάθουμε τα μαθήματα που πρέπει να μάθουμε στο συγκεκριμένο σημείο της διαδρομής μας.

Οι θλιβερές εμπειρίες έρχονται για να μας βοηθήσουν να θεραπευτούμε, να εμβαθύνουμε και να αναπτυχθούμε περισσότερο από άποψη φιλοσοφίας.

Κανείς δεν μπορεί να τις αποφύγει, επειδή κανείς δεν είναι τέλειος.

Έτσι, όντας ατελείς, ακόμη και αν ζούμε με ευγένεια, ανωτερότητα και θάρρος, σημαίνει ότι εξακολουθούμε να έχουμε πολλά μαθήματα να μάθουμε, εντάξει;»

«Είναι απολύτως λογικό», είπα με ένα πλατύ χαμόγελο, ζυγίζοντας τα λόγια του Τζούλιαν.

«Επομένως, ακόμη και οι πιο αφυπνισμένοι από μας θα αντιμετωπίσουν τον πόνο και τα βάσανα, επειδή αυτές οι εμπειρίες έρχονται για να προσφέρουν τα συγκεκριμένα μαθήματα που χρειάζονται, για να ανέβουμε στο επόμενο επίπεδο κατανόησης και εξέλιξης.

“Δεν υπάρχουν λάθη, δεν υπάρχουν συμπτώσεις. Όλα τα γεγονότα είναι ευλογίες που μας δίνονται για να μάθουμε από αυτές”, είπε η Ελίζαμπεθ Κιούμπλερ-Ρος.

Βλέπεις τώρα γιατί ο πόνος και τα βάσανα είναι υπέροχα και απαραίτητα;»

«Ναι».

«Ένας άγιος το εξέφρασε υπέροχα όταν αναγνώρισε πως η ζωή είναι σαν ένας ποταμός με δύο όχθες.

Στη μια όχθη θα βρούμε την ευτυχία και στην άλλη τη θλίψη.

Καθώς διασχίζουμε τον ποταμό, αναπόφευκτα θα ακουμπήσουμε και τις δύο όχθες.

Το πραγματικό κόλπο είναι να μη μείνεις κολλημένος σε κάποια από τις δύο για πολύ».

«Καλό. Μου αρέσει πολύ αυτή η μεταφορά, Τζούλιαν.

Επομένως, κανένας δεν ζει μια ζωή χωρίς προβλήματα και θλίψη, επειδή αυτά τα πράγματα έρχονται για να μας διδάξουν μαθήματα, και ο καθένας μας, άσχετα από το πόσο εξελιγμένος είναι, έχει ένα μάθημα να μάθει.

Σωστά;»

«Σωστά. Οι μοναδικοί άνθρωποι χωρίς προβλήματα και αντιξοότητες βρίσκονται δυο μέτρα κάτω από τη γη.

Το να ζεις σημαίνει να αντιμετωπίζεις προβλήματα, πόνο και βάσανα.

Αυτά τα πράγματα είναι αιτίες για ανάπτυξη, επέκταση και δια βίου μάθηση.

Οι δοκιμασίες της ζωής δεν είναι τίποτα περισσότερο από ευκαιρίες να συλλέξουμε σοφία και αφορμές, για να θυμηθούμε περισσότερο την αυθεντική δύναμή μας, εάν το επιλέξουμε.

Αλλά να μην ξεχνάμε, κάθε ζωή θα έχει επίσης στιγμές θριάμβου και ομορφιάς.

Καμία κακουχία δεν είναι αιώνια. Καμία αναποδιά δεν διαρκεί για πάντα.

Καμία δυστυχία δεν συνεχίζεται επ΄άπειρον.

Μπορεί, όσο τις βιώνουμε, να φαίνεται ότι δεν θα απαλλαχθούμε ποτέ από αυτές, πράγμα όμως που δεν είναι αλήθεια.

Η ζωή έχει τις εποχές της, τα κεφάλαιά της, εάν θέλεις.

Και οι δύσκολες ώρες είναι τελικά που σμιλεύουμε τον εαυτό μας προς κάτι καλύτερο.

Στην πραγματικότητα όμως υπάρχει ένα σημείο που πρέπει να κρατήσεις.

Εάν επιλέξουμε να δώσουμε προσοχή σε αυτούς τους φυσικούς νόμους, για τους οποίους μιλάω, και ζήσουμε με τέτοιον τρόπο ώστε να τους σεβόμαστε βαθιά, θα περάσουμε πολύ περισσότερο χρόνο στον αυτοκινητόδρομο ταχείας κυκλοφορίας παρά σε εκείνες τις παρακαμπτήριους, οι οποίες είναι γεμάτες προκλήσεις και πόνο.

Με αυτό τον τρόπο μπορούμε σαφώς να ελαχιστοποιήσουμε την έκταση των βασάνων μας».

«Επομένως, εάν τα βάσανα έρχονται για να μας διδάξουν τα μαθήματα που πρέπει να μάθουμε, όπως “γίνε ένα καλύτερο άτομο” ή “σταμάτα να παίζεις με τη ζωή σου”, εάν κατανοήσουμε αυτούς τους κανόνες ή νόμους ή όπως τους ονομάζεις, δεν χρειάζεται να τους μάθουμε με επίπονο τρόπο. Θα νιώσουμε λιγότερα βάσανα στη ζωή μας, επειδή τα βάσανα εμφανίζονται μόνο όταν δεν είμαστε ευθυγραμμισμένοι με τους νόμους που διέπουν τον κόσμο.

Δηλαδή, μπορούμε να έχουμε μια δραματική επιρροή στο τρόπο με τον οποίο εκτυλίσσεται η ζωή μας».

«Ανακάλυψε το πεπρωμένο σου» Robin Sharma εκδόσεις διόπτρα

Πηγή: enallaktikidrasi.com http://enallaktikidrasi.com/2017/04/sympan-thelei-kerdiseis-esu-matheis-kanones/  μέσω awakengr.com http://www.awakengr.com/syban-theli-na-nikisis-esy-prepi-na-mathis-tous-kanones/

Το διαβάσαμε από το: Το σύμπαν θέλει να νικήσεις! Εσύ πρέπει να μάθεις τους κανόνες… http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2017/04/blog-post_372.html#ixzz4eOfI1Ctt

Οι 7 Πνευματικοί Νόμοι που λειτουργούν είτε τους γνωρίζεις είτε όχι http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2016/11/7_7.html

http://spiritscience.gr/images/11258500099.jpg

Όπως στην φύση υπάρχουν οι φυσικοί νόμοι, έτσι και στην πνευματική ζωή υπάρχουν οι πνευματικοί νόμοι.

Ας πούμε, όταν πετάη κανείς ένα βαρύ αντικείμενο ψηλά, με όσο περισσότερη ορμή και όσο πιο ψηλά το πετάξη, με τόσο μεγαλύτερη δύναμη θα πέση κάτω και θα συντριβή.

Αυτός είναι φυσικός νόμος.

Στην πνευματική ζωή, όσο περισσότερο υψώνεται κανείς με την υπερηφάνειά του, τόσο μεγαλύτερη θα είναι και η πνευματική του πτώση και ανάλογα με το ύψος της υπερηφανείας του θα συντριβή.

Γιατί ο υπερήφανος ανεβαίνει, φθάνει σε ένα σημείο και μετά πέφτει και σπάζει τα μούτρα του – «ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται».

Αυτός είναι πνευματικός νόμος.

Τα κείμενα που ακολουθούν, είναι αποσπάσματα από το αξιόλογο βιβλίο του επιστήμονα και φιλοσόφου Deepak Chopra “Οι 7 Πνευματικοί Νόμοι της Επιτυχίας” Εκδόσεις Έσοπτρον

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΗΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑΣ

Πηγή όλης της δημιουργίας είναι η καθαρή συνείδηση… καθαρή δυνατότητα που αναζητά έκφραση, απ΄ το ανεκδήλωτο στο εκδηλωμένο.

Όταν συνειδητοποιούμε πως ο αληθινός μας Εαυτός διαθέτει αυτή την καθαρή δυνατότητα, τότε συντονιζόμαστε με τη δύναμη που εκδηλώνει τα πάντα μέσα στο σύμπαν.

Στην αρχή δεν υπήρχε ούτε Ύπαρξη, ούτε Ανυπαρξία.

Όλος αυτός ο κόσμος ήταν μια ανεκδήλωτη ενέργεια…

Το Ένα ανάπνεε χωρίς ν” αναβαίνει, αποκλειστικά με τη δική Του δύναμη.

Δεν υπήρχε τίποτε άλλο εκεί…

— Ύμνος στη Δημιουργία, Ριγκ Βέντα

Ο πρώτος πνευματικός νόμος της επιτυχίας είναι ο Νόμος της Καθαρής Δυνατότητας.

Αυτός ο νόμος βασίζεται στο γεγονός πως αποτελούμαστε – στην ουσιαστική μας κατάσταση – από καθαρή συνείδηση.

Καθαρή συνείδηση, όμως, σημαίνει καθαρή δυνατότητα.

Πρόκειται για ένα πεδίο όλων των πιθανοτήτων, ένα πεδίο απεριόριστης δημιουργικότητας.

Η καθαρή συνείδηση είναι η πνευματική μας ουσία.

Και επειδή είναι άπειρη και αδέσμευτη, είναι επίσης και καθαρή χαρά.

Άλλα γνωρίσματα της συνείδησης είναι η καθαρή γνώση, η απόλυτη σιωπή, η τέλεια ισορροπία, η αορατότητα, η απλότητα και η μακαριότητα.

Τέτοια είναι η ουσιαστική μας φύση.

Διαθέτει καθαρή δυνατότητα.

Όταν ανακαλύπτετε την αληθινή σας φύση και γνωρίζετε ποιοι στ” αλήθεια είστε, τότε αυτή η γνώση από μόνη της προσφέρει τη δυνατότητα να εκπληρώσετε κάθε όνειρό σας, αφού αποτελείτε μια αιώνια πιθανότητα, μια απροσμέτρητη δυνατότητα όλων όσων υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν.

Ο Νόμος της Καθαρής Δυνατότητας θα μπορούσε να ονομαστεί και Νόμος της Ενότητας των Πάντων, αφού κάτω απ” την απέραντη ποικιλία της ζωής κρύβεται η ενότητα του ενός και μοναδικού πνεύματος που διαχέει τα πάντα μέσα στη δημιουργία.

Δεν υπάρχει διαχωρισμός «ανάμεσα σ” εσάς και αυτό το ενεργειακό πεδίο.

Το πεδίο της καθαρής δυνατότητας είναι ο ίδιος ο Εαυτός.

Όσο περισσότερο αντιλαμβάνεστε την αληθινή σας φύση, τόσο πιο κοντά πλησιάζετε στο πεδίο της καθαρής δυνατότητας.

Η εμπειρία του Εαυτού ή «έσω-αναφοράά» σημαίνει πως εσωτερικό μας σημείο αναφοράς γίνεται το ίδιο μας το πνεύμα και όχι τα αντικείμενα των εμπειριών μας.

Το αντίθετο της έσω-αναφοράς είναι η έξω-αναφορά.

Στην έξω-αναφορά επηρεαζόμαστε πάντα από παράγοντες έξω απ” τον Εαυτό – δηλαδή καταστάσεις, περιστάσεις, ανθρώπους και πράγματα.

Η σκέψη μας και η συμπεριφορά μας προσβλέπουν διαρκώς σε κάποια εξωτερική ανταπόκριση, για αυτό το λόγο και χτίζονται πάνω στο φόβο.

Στην έξω-αναφορά νιώθουμε επίσης μια έντονη ανάγκη για έλεγχο των πραγμάτων, καθώς και για εξωτερική δύναμη.

Η ανάγκη για επιδοκιμασία, η ανάγκη του ελέγχου πάνω στα πράγματα και η ανάγκη για εξωτερική δύναμη είναι τάσεις που βασίζονται στο φόβο.

Αυτό το είδος δύναμης δεν έχει καμιά σχέση με τη δύναμη της καθαρής δυνατότητας, τη δύναμη του Εαυτού, την αληθινή δύναμη.

Όταν αισθανόμαστε τη δύναμη του Εαυτού, ο φόβος απουσιάζει και δεν υπάρχει καμιά ανάγκη για άσκηση ελέγχου ούτε και αγώνας για επικρότηση ή εξωτερική εξουσία.

Στην εξω-αναφορά, εσωτερικό σημείο αναφοράς γίνεται το εγώ σας.

Το εγώ, ωστόσο, δεν είναι αυτό που πράγματι είστε.

Το Εγώ είναι η εικόνα που έχετε πλάσει για τον εαυτό σας.

Είναι η κοινωνική σας μάσκα, ο ρόλος που παίζετε.

Αυτή η κοινωνική σας μάσκα ζει και μεγαλώνει με την επιδοκιμασία.

Επιθυμεί να ελέγχει και να τρέφεται από την εξουσία, μιας και ζει μέσα στο φόβο.

Ο αληθινός σας Εαυτός – δηλαδή το πνεύμα ή η ψυχή σας – είναι απολύτως ελεύθερος απ” όλ” αυτά τα πράγματα.

Είναι απυρόβλητος στις επικρίσεις, άφοβος μπροστά σε οποιαδήποτε πρόκληση και δεν νιώθει κατώτερος από κανένα.

Είναι όμως ταυτόχρονα ταπεινός και δεν νιώθει ανώτερος από κανένα, αφού αναγνωρίζει πως τα πάντα είναι ο ίδιος Εαυτός, το ίδιο πνεύμα κάτω από διαφορετικά προσωπεία.

Αυτή είναι η ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στην έξω-αναφορά και στην έσω-αναφορά.

Στην έσω-αναφορά, έχετε πλήρη συνείδηση της αληθινής σας ύπαρξης, η οποία δεν φοβάται καμιά πρόκληση, σέβεται όλους τους ανθρώπους και δεν νιώθει κατώτερη από κανέναν.

Η δύναμη του εαυτού είναι η μόνη αληθινή δύναμη.

Από την άλλη πλευρά, η δύναμη που βασίζεται στην έξω-αναφορά είναι επίπλαστη.

Προσκολλημένη στο εγώ, διαρκεί μόνο όσο υφίσταται κάποιο αντικείμενο αναφοράς του.

Αν έχετε κάποιο αξίωμα – είστε ο πρόεδρος της χώρας ή ο διευθυντής μιας εταιρίας – ή αν έχετε πολλά χρήματα, η δύναμη που απολαμβάνετε συμπορεύεται με τον τίτλο, τη δουλειά και τα χρήματα.

Η δύναμη που βασίζεται στο εγώ θα κρατήσει μόνο όσο κρατούν αυτά τα πράγματα.

Μόλις ο τίτλος, η δουλειά ή τα χρήματα χαθούν, ταυτόχρονα χάνεται και η δύναμη.

Η δύναμη του Εαυτού, όμως, είναι μόνιμη, ακριβώς επειδή βασίζεται στην αληθινή γνώση του Εαυτού.

Υπάρχουν ορισμένα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά αυτής της δύναμης του Εαυτού.

Ελκύει τους κατάλληλους ανθρώπους κοντά σας, όπως επίσης και τα πράγματα ή τα γεγονότα που επιθυμείτε.

Μαγνητίζει άτομα, καταστάσεις και περιστάσεις που υποβοηθούν τις επιθυμίες σας.

Αυτό αποκαλείται Βοήθεια από τους Νόμους της Φύσης.

Είναι η υποστήριξη της θεότητας, αυτή η οποία έρχεται αβίαστα όταν κάποιος βρίσκεται σε κατάσταση χάριτος.

Η δύναμή σας είναι τέτοια, ώστε ν” απολαμβάνετε ένα στενό δεσμό με τους ανθρώπους, αλλά και οι άνθρωποι ν” απολαμβάνουν ένα στενό δεσμό μαζί σας.

Η δύναμη σας είναι αυτή του ουσιαστικού δεσίματος με τους ανθρώπους – ενός δεσίματος που προέρχεται από αληθινή αγάπη.

Πώς μπορούμε να εφαρμόσουμε στη ζωή μας το Νόμο της Καθαρής Δυνατότητας, το πεδίο όλων των πιθανοτήτων;

Αν θέλετε να απολαύσετε τα πλεονεκτήματα του πεδίου της καθαρής δυνατότητας, αν θέλετε να χρησιμοποιήσετε πλήρως την εγγενή δημιουργικότητα της καθαρής συνείδησης, τότε θα πρέπει να αποκτήσετε την πρόσβαση σ” αυτό.

Ένας τρόπος είναι η καθημερινή εξάσκηση στη σιωπή, το διαλογισμό και την απουσία κριτικής.

Αν περνάτε κάποιο χρόνο κοντά στη φύση, αυτό θα σας επιτρέψει επίσης την πρόσβαση στις εγγενείς ποιότητες αυτού του πεδίου: την αστείρευτη δημιουργικότητα, την ελευθερία και την ήρεμη χαρά.

Η εξάσκηση στη σιωπή απαιτεί να βρίσκετε κάθε μέρα λίγο χρόνο, απλά και μόνο για να υπάρχετε.

Για να έχετε την εμπειρία της σιωπής, θα πρέπει να απέχετε για κάποιο διάστημα από τη δραστηριότητα του λόγου, όπως επίσης και από δραστηριότητες όπως η παρακολούθηση τηλεόρασης, το άκουσμα του ραδιοφώνου η το διάβασμα ενός βιβλίου.

Αν ποτέ δε δώσετε στον εαυτό σας την ευκαιρία να νιώσει τη σιωπή, ο εσωτερικός σας διάλογος θ” αποτελεί πάντα σοβαρό παράγοντα σύγχυσης και πλάνης.

Προσπαθείτε να βρείτε λίγη ώρα για να αισθανθείτε τη σιωπή, ή πάλι αποφασίστε να μη μιλάτε για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα κάθε ημέρα.

Μπορείτε να το κάνετε για δυο ώρες ή – αν αυτό σας φαίνεται πολύ – τουλάχιστον μια ώρα καθημερινά.

Μια φορά στις τόσες, προσπαθείτε να αισθανθείτε τη σιωπή για ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, όπως μια ολόκληρη ημέρα, δυο ημέρες ή ακόμα και μια εβδομάδα.

Τι συμβαίνει όταν βιώσετε την εμπειρία της σιωπής;

Στην αρχή ο εσωτερικός σας διάλογος δυναμώνει ακόμη περισσότερο.

Νιώθετε μια έντονη ανάγκη να πείτε πράγματα.

Έχω γνωρίσει ανθρώπους οι οποίοι κυριολεκτικά τρελάθηκαν την πρώτη μέρα που αποφάσισαν να τηρήσουν μια παρατεταμένη περίοδο σιωπής.

Ξαφνικά νιώθουν να τους πνίγει μια αίσθηση αγωνίας και βιασύνης.

Όσο όμως ζουν την εμπειρία, ο εσωτερικός τους διάλογος αρχίζει να καταλαγιάζει.

Γρήγορα η σιωπή γίνεται βαθιά.

Αυτό συμβαίνει επειδή μετά από λίγο το μυαλό εγκαταλείπει την προσπάθεια.

Συνειδητοποιεί πως δεν ωφελεί να κάνει γύρους στα ίδια και τα ίδια όταν εσείς – ο Εαυτός, το πνεύμα,

Αυτός που κάνει τις επιλογές – έχει αποφασίσει να μη μιλήσει.

Καθώς ο εσωτερικός διάλογος ησυχάζει, αρχίζετε να νιώθετε τη σιωπή του πεδίου της καθαρής δυνατότητας.

Η εξάσκηση στη σιωπή – και σε περιόδους που σας είναι βολικό – είναι ένας μόνο τρόπος για να νιώσετε το Νόμο της Καθαρής Δυνατότητας.

Ένας άλλος τρόπος, είναι να περνάτε ένα χρονικό διάστημα κάθε μέρα με διαλογισμό.

Το ιδεατό θα ήταν να διαλογίζεστε τουλάχιστον μισή ώρα κάθε πρωί και άλλη μισή ώρα κάθε βράδυ.

Με το διαλογισμό μαθαίνετε να ζείτε μέσα στο πεδίο της καθαρής σιωπής και της καθαρής αντίληψης.

Μέσα σ” αυτό το πεδίο της καθαρής σιωπής ενυπάρχει ένα πεδίο άπειρου συσχετισμού, ένα πεδίο απεριόριστης οργανωτικής δύναμης, ένα υπέρτατο πεδίο δημιουργίας, όπου τα πάντα συνδέονται αναπόσπαστα μεταξύ τους.

Στον πέμπτο πνευματικό νόμο, το Νόμο της Πρόθεσης και της Επιθυμίας, θα μάθετε πώς να παρεμβάλλετε μια αμυδρή τάση επιθυμίας μέσα σ” αυτό το πεδίο, έτσι ώστε η πραγματοποίηση των επιθυμιών σας να έρχεται σχεδόν στιγμιαία.

Πρώτα όμως θα πρέπει να διδαχτείτε τη σιωπή.

Η σιωπή είναι η πρώτη προϋπόθεση για την υλοποίηση των επιθυμιών σας, αφού μέσα στη σιωπή εξασφαλίζεται η σύνδεσή σας με το πεδίο της καθαρής δυνατότητας που μπορεί να ενορχηστρώσει για σας άπειρα σενάρια ή εκδοχές.

Φανταστείτε πως ρίχνετε μια μικρή πέτρα σε μια λιμνούλα και παρακολουθείτε τους κυματισμούς που δημιουργεί.

Μετά από λίγο, όταν η επιφάνεια του νερού ηρεμήσει, μπορείτε να ρίξετε άλλο ένα πετραδάκι.

Αυτό ακριβώς κάνετε όταν μπαίνετε στο πεδίο της καθαρής σιωπής και εισάγετε την πρόθεσή σας.

Μέσα στη σιωπή, ακόμα και η πιο αδιόρατη πρόθεση θα δημιουργήσει κυματισμούς στα νερά της παγκόσμιας συνείδησης,, η οποία συνδέει τα πάντα μεταξύ τους.

Αν όμως δεν νιώσετε την ακινησία της συνείδησης, τότε το μυαλό σας μοιάζει με φουρτουνιασμένο ωκεανό, μέσα στον οποίο θα μπορούσατε να ρίξετε έναν ουρανοξύστη χωρίς να προκαλέσετε κάποια αισθητή διαφορά.

Στη Βίβλο υπάρχει η φράση:

«Τώρα σιώπησε, και κατάλαβε πως είμαι ο Θεός».

Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα απ” το διαλογισμό…

Ένας άλλος δρόμος για να προσεγγίσει κανείς το πεδίο της καθαρής δυνατότητας είναι η εξάσκηση στη μη-κρίση.

Κρίση είναι η συνεχής εκτίμηση των πραγμάτων ως σωστά ή λανθασμένα, καλά ή κακά.

Όταν συνεχώς εκτιμάτε, κατατάσσετε, αναλύετε και κολλάτε ετικέτες, δημιουργείτε μεγάλη αναταραχή στον εσωτερικό σας διάλογο.

Αυτή η αναταραχή περιορίζει τη ροή ενέργειας ανάμεσα σε σας και το πεδίο της καθαρής δυνατότητας.

Στην κυριολεξία στενεύετε το «κενό» ανάμεσα στις σκέψεις.

Το κενό είναι η επαφή σας με το πεδίο της καθαρής δυνατότητας.

Είναι αυτή η κατάσταση της καθαρής αντίληψης, το σιωπηλό διάστημα ανάμεσα στις σκέψεις, η εσωτερική ακινησία, που σας συνδέει με την αληθινή δύναμη.

Όταν μειώνετε το κενό, μειώνετε τη σύνδεσή σας με το πεδίο της καθαρής δυνατότητας και της απεριόριστης δημιουργικότητας.

Στο βιβλίο «Μαθήματα Θαυμάτων», υπάρχει μια προσευχή που λέει:

«Σήμερα δεν θα κρίνω τίποτα απ” όσα θα δω να μου συμβαίνουν».

Η μη-κρίση δημιουργεί μέσα στο μυαλό σας τη σιωπή.

Είναι μια καλή ιδέα, λοιπόν, να ξεκινάτε τη μέρα σας μ” αυτή τη δήλωση.

Σ” όλη τη διάρκεια της ημέρας να θυμάστε αυτή τη φράση, κάθε φορά που συλλαμβάνετε τον εαυτό σας να κρίνει κάτι.

Αν η αποχή αυτή σας φαίνεται δύσκολη για μια ολόκληρη ημέρα, μπορείτε απλώς να πείτε στον εαυτό σας:

«Για την επόμενη ώρα, δεν θα κρίνω κανέναν» και από εκεί και πέρα να επεκτείνετε σταδιακά αυτό το χρονικό διάστημα.

Μέσα απ” τη σιωπή, το διαλογισμό και τη μη-κρίση, θα προσεγγίσετε τον πρώτο νόμο, το Νόμο της Καθαρής Δυνατότητας.

Έτσι και ξεκινήσετε, θα μπορέσετε να προσθέστε κι ένα τέταρτο στοιχείο σ” αυτή την πρακτική, δηλαδή να περνάτε κάποιο χρόνο σε άμεση επικοινωνία με τη φύση.

Αυτό θα σας βοηθήσει να δημιουργήσετε μια αρμονική και αμφίδρομη σχέση μ” όλα τα στοιχεία και τις δυνάμεις της ζωής.

Είτε πρόκειται για ένα ρυάκι, είτε ένα δάσος, ένα βουνό, μια λίμνη ή μια ακρογιαλιά, αυτή η σύνδεση με τη διάνοια της φύσης θα σας βοηθήσει να προσεγγίσετε το πεδίο της καθαρής δυνατότητας.

Πρέπει να μάθετε πώς να έρχεστε σ” επαφή με την εσώτερη ουσία του Είναι σας.

Η αληθινή ουσία βρίσκεται πέρα απ” το εγώ.

Είναι άφοβη και ελεύθερη.

Δεν την αγγίζουν οι επικρίσεις και δεν τρέμει ούτε την παραμικρή πρόκληση.

Δεν νιώθει κατώτερη αλλά ούτε και ανώτερη από κανέναν και είναι γεμάτη μαγεία και μυστήριο.

Η πρόσβαση στην αληθινή σας ουσία, θα σας δώσει ακόμα μια καλύτερη εικόνα του καθρέφτη των σχέσεων, αφού κάθε σχέση αποτελεί ένα καθρέφτισμα της σχέσης που έχετε με τον εαυτό σας.

Ένα παράδειγμα, αν νιώθετε ενοχές, φόβους ή ανασφάλειες σχετικά με τα χρήματα, την επιτυχία ή οτιδήποτε άλλο, τότε αυτές αποτελούν καθρεφτίσματα της ενοχής, του φόβου και της ανασφάλειας που αποτελούν βασικές πλευρές της προσωπικότητάς σας.

Κανένα ποσό χρημάτων και καμιά επιτυχία δεν μπορούν να λύσουν τα βασικά προβλήματα της ύπαρξης.

Μόνο η γνωριμία με τον Ανώτερο Εαυτό μπορεί να φέρει την αληθινή θεραπεία.

Όταν γειωθείτε με τη γνώση του Ανώτερου Εαυτού σας – όταν πράγματι κατανοήσετε την αληθινή σας φύση – τότε δεν θα ξανανιώσετε ποτέ πια ενοχή, φόβο ή ανασφάλεια σχετικά με τα χρήματα, την αφθονία ή την εκπλήρωση των επιθυμιών σας, μιας και θα έχετε συνειδητοποιήσει πως η ουσία κάθε υλικού πλούτου είναι η ζωτική ενέργεια και η καθαρή δυνατότητα.

Η καθαρή δυνατότητα είναι αναπόσπαστα δεμένη με την αληθινή σας φύση.

Καθώς θα προσεγγίζετε όλο και περισσότερο την αληθινή σας φύση, θ” αρχίστε να γεννάτε αυτόματα δημιουργικές σκέψεις, ακριβώς επειδή το πεδίο της καθαρής δυνατότητας είναι επίσης και το πεδίο της απεριόριστης δημιουργικότητας και της καθαρής γνώσης.

Ο Φραντς Κάφκα – ο Αυστριακός φιλόσοφος και ποιητής – είπε κάποτε:

«Δεν χρειάζεται να βγείτε απ” το δωμάτιο σας.

Μείνετε καθισμένοι στο τραπέζι σας και ακούστε.

Δεν χρειάζεται καν να ακούσετε, απλώς περιμένετε.

Δεν χρειάζεται καν να περιμένετε, απλώς μάθετε πως να μένετε αμίλητοι, ακίνητοι και μόνοι.

Ο κόσμος θα σας προσφερθεί ελεύθερα για να τον ξεσκεπάσετε.

Δεν θα έχει άλλη επιλογή.

Θα πέσει εκστασιασμένος στα πόδια σας».

Η αφθονία του σύμπαντος είναι μια έκφραση του δημιουργικού νου της φύσης.

Όσο πιο συντονισμένοι είστε με το νου της φύσης, τόσο μεγαλύτερη πρόσβαση θα έχετε στην απεριόριστη δημιουργικότητα.

Πρώτα όμως θα πρέπει να ξεπεράσετε την αναταραχή του δικού σας εσωτερικού διαλόγου και να έρθετε σ” επαφή με τον πλούσιο, άπειρο και δημιουργικό νου.

Τότε θα μπορείτε να εκμεταλλεύεστε τις δυνατότητες της δυναμικής δραστηριότητας, ενώ ταυτόχρονα θα ζείτε την ακινησία του αιώνιου, απεριόριστου, δημιουργικού νου.

Αυτός ο υπέροχος συνδυασμός του σιωπηλού, απεριόριστου και άπειρου νου, με τον δυναμικό, ελεγχόμενο και εξατομικευμένο νου, αποτελεί μια τέλεια ισορροπία ακινησίας και κίνησης ταυτόχρονα, η οποία μπορεί να πραγματοποιήσει οτιδήποτε θελήσετε.

Αυτή η συνύπαρξη των αντιθέτων, σας κάνει ανεξάρτητους από καταστάσεις, γεγονότα, ανθρώπους και πράγματα.

Όταν αποδεχθείτε ήρεμα αυτή την υπέροχη συνύπαρξη των αντίθετων, συντονίζεστε με τον κόσμο της ενέργειας – την κβαντική «σούπα», το μη-υλικό, το οποίο αποτελεί και την πηγή του φυσικού μας κόσμου.

Αυτός ο κόσμος της ενέργειας είναι πάντοτε ρευστός, δυναμικός, εύκαμπτος, αεικίνητος.

Παραμένει όμως ταυτόχρονα απαράλλαχτος, ήρεμος, ακίνητος, αιώνιος και σιωπηλός.

Η ακινησία από μόνη της αποτελεί δυνατότητα δημιουργίας.

Η κίνηση από μόνη της αποτελεί δημιουργία, περιορισμένη όμως σε μια συγκεκριμένη όψη της εκδήλωσης.

Έτσι, ο συνδυασμός ακινησίας και κίνησης, σας επιτρέπει να εξαπολύσετε τη δημιουργικότητά σας προς όλες τις κατευθύνσεις – οπουδήποτε σας οδηγεί η δύναμη της προσοχής σας.

Όποτε βρίσκεστε μέσα στην κίνηση και τη δραστηριότητα, φροντίστε να έχετε την ακινησία μέσα σας.

Μ” αυτό τον τρόπο, η χαοτική κίνηση γύρω σας ποτέ δεν θα επισκιάσει την πρόσβασή σας στη δεξαμενή της δημιουργικότητας, το πεδίο της καθαρής δυνατότητας.

ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΗΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑΣ

Θα θέσω το Νόμο της Καθαρής Δυνατότητας σε λειτουργία, αποφασίζοντας ν” ακολουθήσω σταθερά τα παρακάτω βήματα:

(1) Θα έρθω σ” επαφή με το πεδίο της καθαρής δυνατότητας, εξασφαλίζοντας κάθε μέρα το χρόνο για να μένω σιωπηλός και απλά να Υπάρχω.

Ακόμα, θα κάθομαι μόνος σε σιωπηλό διαλογισμό τουλάχιστον δυο φορές τη μέρα, για τριάντα περίπου λεπτά το πρωί και τριάντα το βράδυ.

(2) Θα βρίσκω το χρόνο κάθε ημέρα, για να επικοινωνώ με τη φύση και να παρακολουθώ σιωπηλά τη διάνοια του Θεού μέσα σε κάθε ζωντανό πράγμα.

Θα κάθομαι αμίλητος και θα παρακολουθώ ένα ηλιοβασίλεμα, ή θ” ακούω τον ήχο της θάλασσας ή ενός ρυακιού, ή απλά θα μυρίζω ένα λουλούδι.

Μέσα στην έκσταση της σιωπής μου και με την επικοινωνία μου με τη φύση, θ” απολαμβάνω τον παλμό της ζωής που ρέει αιώνια, το πεδίο της καθαρής δυνατότητας και της απεριόριστης δημιουργικότητας.

(3) Δεν θα κρίνω τίποτα.

Θ” αρχίζω τη μέρα μου με τη φράση:

«Σήμερα δεν θα κρίνω τίποτα απ” όσα θα μου συμβούν» και όλη την ήμερα θα υπενθυμίζω στον εαυτό μου να μην κρίνει.

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ

κόσμος λειτουργεί μέσα από μια διαδικασία δυναμικής ανταλλαγής… προσφορά και αποδοχή, αποτελούν απλά τις δυο αντίθετες όψεις της ροής της ενέργειας μέσα στο σύμπαν.

Μέσα απ” την προθυμία μας να προσφέρουμε αυτό που οι ίδιοι αναζητάμε, επιτρέπουμε στην αφθονία του σύμπαντος να πλημμυρίσει τη ζωή μας.

Αυτό το εύθραυστο δοχείο, το αδειάζεις ξανά και ξανά, και πάντα το γεμίζεις με καινούρια ζωή.

Αυτή τη μικρή καλαμένια φλογέρα την έχεις κουβαλήσει μαζί σου πάνω από λόφους και μέσα σε δάση, αιώνια παίζοντας μαζί της νέες μελωδίες…

Άπειρα τα δώρα σου έρχονται σε μένα, παρά τα μικροσκοπικά μου χέρια.

Οι αιώνες περνούν, και εσύ συνεχίζεις ακόμα να γεμίζεις, κι υπάρχει ακόμα χώρος για γέμισμα.

Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, Τζιτανζάλι

Ο δεύτερος πνευματικός νόμος της επιτυχίας είναι ο Νόμος της Προσφοράς.

Αυτός ο νόμος θα μπορούσε επίσης να ονομαστεί Νόμος της Προσφοράς και της Αποδοχής, αφού το σύμπαν λειτουργεί μέσα από μια δυναμική ανταλλαγή.

Τίποτα δεν είναι στατικό.

Το σώμα σας βρίσκεται σε μια δυναμική και συνεχή ανταλλαγή με το σώμα του σύμπαντος.

Ο νους σας βρίσκεται σε μια δυναμική αμφίδρομη σχέση με τον κοσμικό νου.

Η ενέργεια σας δεν είναι παρά έκφραση της κοσμικής ενέργειας.

Η ροή της ζωής δεν είναι τίποτε άλλο απ” την αρμονική σχέση όλων των στοιχείων και των δυνάμεων που δομούν το πεδίο της ύπαρξης.

Αυτή η αρμονική αμφίδρομη σχέση των στοιχείων και των δυνάμεων στη ζωή σας λειτουργεί ως Νόμος της Προσφοράς.

Τώρα, επειδή το σώμα, ο νους και το σύμπαν βρίσκονται σε μια συνεχή και δυναμική ανταλλαγή ενεργειών, το σταμάτημα της κυκλοφορίας της ενέργειας μοιάζει με το σταμάτημα της κυκλοφορίας του αίματος.

Όταν το αίμα σταματήσει να κυκλοφορεί, αρχίζει να πήζει και να δημιουργεί θρόμβους.

Αντίστοιχα, για να διατηρείτε την κυκλοφορία του πλούτου και της αφθονίας στη ζωή σας, θα πρέπει να μάθετε να δίνετε και να παίρνετε.

Η λέξη αφθονία στα αγγλικά είναι affluence και προέρχεται από τη ρίζα affluere που σημαίνει κυλώ.

Η λέξη λοιπόν αφθονία σημαίνει «κυλώ με μεγάλη ροή».

Το χρήμα είναι στην ουσία σύμβολο της ζωτικής ενέργειας που ανταλλάσσουμε και χρησιμοποιούμε, ως αποτέλεσμα των υπηρεσιών τις οποίες προσφέρουμε στο σύμπαν.

Στα αγγλικά το χρήμα λέγεται και currency, λέξη που προέρχεται από το λατινικό ρήμα curerre, το οποίο σημαίνει και πάλι «τρέχω ή ρέω».

Αν λοιπόν μπλοκάρουμε την κυκλοφορία του χρήματος, αν ο μόνος μας στόχος είναι να το φυλάξουμε και να το αποθησαυρίσουμε – δεδομένου ότι αποτελείται από ζωτική ενέργεια – θα σταματήσει κι εκείνο με τη σειρά του να επιστρέφει πίσω στη ζωή μας.

Για να διατηρήσουμε αυτή τη ροή ενέργειας προς το μέρος μας, θα πρέπει να της επιτρέπουμε να κυκλοφορήσει.

Όπως ένα ποτάμι, το χρήμα θα πρέπει να κυκλοφορεί, διαφορετικά θα μείνει στάσιμο, θα λιμνάσει και θα πνίξει την ίδια του τη ζωτική δύναμη.

Μόνο η κυκλοφορία το διατηρεί ζωντανό και ζωηρό.

Σε κάθε σχέση δίνουμε και παίρνουμε.

Η προσφορά γεννά την αποδοχή και η αποδοχή την προσφορά.

Αυτό που ανυψώνεται πρέπει και να πέσει.

Αυτό που εξωτερικεύεται πρέπει και να επιστρέψει στην πηγή του.

Στην πραγματικότητα, η προσφορά και η αποδοχή αποτελούν διαφορετικές πλευρές της ροής της ενέργειας μέσα στο σύμπαν.

Αν σταματήσετε τη ροή από οποιαδήποτε πλευρά, επεμβαίνετε στη διάνοια της φύσης.

Σε κάθε σπόρο ενυπάρχει η υπόσχεση χιλίων δασών.

Όμως ο σπόρος δεν θα πρέπει να αποθησαυρίζεται.

Πρέπει να προσφέρει τη διάνοιά του στο εύφορο έδαφος.

Μέσα απ” αυτή την προσφορά, η αόρατη ενέργειά του ρέει μέσα στο υλικό σύμπαν.

Όσο περισσότερα προσφέρετε, τόσο περισσότερα θα πάρετε, μιας και έτσι θα καθιερώσετε την κυκλοφορία της αφθονίας του σύμπαντος στη ζωή σας.

Στην πραγματικότητα, οτιδήποτε έχει αξία στη ζωή, πολλαπλασιάζεται μόνο όταν προσφερθεί!

Αυτό που δεν πολλαπλασιάζεται μέσα απ” την προσφορά, δεν αξίζει ούτε να δοθεί ούτε να γίνει αποδεκτό.

Προσέξτε όμως.

Αν με την πράξη της προσφοράς νιώθετε πως χάσατε κάτι, τότε το δώρο δεν έχει πραγματικά δοθεί και δεν θα προκαλέσει καμιά άνθιση.

Αν προσφέρετε απρόθυμα, δεν υπάρχει καμιά ενέργεια πίσω από μια τέτοια προσφορά.

Το πιο σημαντικό πράγμα στην προσφορά και την αποδοχή είναι η πρόθεση που κρύβεται πίσω τους.

Η πρόθεση θα πρέπει να είναι πάντα η πρόκληση ευτυχίας για τον δότη και το δέκτη, αφού η ευτυχία συντηρεί τη ζωή και γι” αυτό το λόγο δημιουργεί επαύξηση.

Η ανταπόδοση είναι άμεσα ανάλογη με την προσφορά, όταν η τελευταία είναι άνευ όρων και προέρχεται απ” την καρδιά.

Γι” αυτό το λόγο, κάθε πράξη προσφοράς θα πρέπει να γίνεται με χαρά – θα πρέπει να βρίσκεστε σε τέτοια πνευματική κατάσταση, ώστε να αισθάνεστε χαρά από την ίδια την πράξη της προσφοράς.

Τότε η ενέργεια που κρύβεται πίσω απ” την προσφορά αυξάνει πολλαπλάσια.

Η εφαρμογή του Νόμου, της Προσφοράς είναι ουσιαστικά πολύ απλή: αν θέλετε ν” αποκτήσετε χαρά, πρέπει να προσφέρετε χαρά στους άλλους!

Αν θέλετε αγάπη, μάθετε ν” αγαπάτε.

Αν ζητάτε την προσοχή και την εκτίμηση, μάθετε να προσέχετε και να εκτιμάτε τους άλλους.

Αν ζητάτε την υλική αφθονία, βοηθήστε τους άλλους να την αποκτήσουν.

Στην πραγματικότητα, ο ευκολότερος τρόπος για ν” αποκτήσετε αυτό που θέλετε, είναι να βοηθήσετε τους άλλους να αποκτήσουν αυτό που θέλουν!

Αυτή η αρχή λειτουργεί το ίδιο καλά για μεμονωμένα άτομα, όσο και για επιχειρήσεις, κοινωνίες και έθνη.

Αν θέλετε ν” αποκτήσετε όλα τα όμορφα πράγματα στη ζωή, μάθετε να τα προσφέρετε εσείς οι ίδιοι σιωπηλά στον καθένα.

Ακόμα και η σκέψη της προσφοράς, η σκέψη της ευλογίας ή μια απλή προσευχή, έχουν τη δύναμη να επηρεάσουν τους άλλους.

Αυτό συμβαίνει επειδή το σώμα μας – στην πραγματική του κατάσταση – δεν είναι παρά ένας κόμβος, μια συμπύκνωση ενέργειας και πληροφοριών μέσα σ” ένα σύμπαν ενέργειας και πληροφοριών.

Αποτελούμε κόμβους συνείδησης μέσα σ” ένα συνειδητό σύμπαν.

Η λέξη όμως «συνείδηση», υπονοεί κάτι περισσότερο από απλή ενέργεια και πληροφορίες – υπονοεί ενέργεια και πληροφορίες, οι οποίες είναι ζωντανές όπως κι η σκέψη.

Είμαστε λοιπόν κόμβοι σκέψης μέσα σ” ένα σκεπτόμενο σύμπαν.

Και η σκέψη έχει πάντα τη δύναμη να μεταμορφώνει.

Η ζωή είναι ένας αιώνιος χορός της συνείδησης, η οποία εκφράζεται σαν μια δυναμική ανταλλαγή νοητικών παλμών ανάμεσα στο μικρόκοσμο και τον μακρόκοσμο, ανάμεσα στο ανθρώπινο και το συμπαντικό σώμα, ανάμεσα στον ανθρώπινο και τον κοσμικό νου.

Όταν θα μάθετε να προσφέρετε αυτό που ζητάτε, ενεργοποιείτε και χορογραφείτε αυτό το χορό, με μια υπέροχη, ενεργητική και ζωτική κίνηση η οποία αποτελεί τον αιώνιο παλμό της ζωής.

Ο καλύτερος τρόπος για να θέσετε σε λειτουργία το Νόμο της Προσφοράς – και να ξεκινήσετε τη διαδικασία της κυκλοφορίας – είναι να πάρετε την απόφαση να προσφέρετε κάτι, σ” οποιονδήποτε με τον οποίο έρχεστε σε επαφή.

Δεν χρειάζεται να “ναι κάτι ακριβό, ούτε καν υλικό. Μπορεί να είναι ένα λουλούδι, μια φιλοφρόνηση ή μια προσευχή.

Στην πραγματικότητα, οι πιο ισχυρές μορφές προσφοράς δεν είναι υλικές.

Τα δώρα της φροντίδας, της προσοχής, της τρυφερότητας και της εκτίμησης είναι μερικά από τα πιο πολύτιμα που μπορείτε να προσφέρετε και που δεν σας κοστίζουν τίποτα.

Όταν συναντάτε κάποιον, μπορείτε σιωπηλά να του εύχεστε ευτυχία, χαρά και ευημερία.

Αυτό το είδος σιωπηλής προσφοράς είναι πολύ δυνατό.

Ένα απ” τα πράγματα τα οποία διδάχθηκα σαν παιδί, και το οποίο δίδαξα κι εγώ στα παιδιά μου, είναι να μην επισκέπτονται ποτέ κάποιο σπίτι χωρίς να φέρνουν μαζί τους ένα δώρο.

Ποτέ μην επισκέπτεστε κάποιον χωρίς να του πάτε κάποιο δώρο.

Ίσως μου πείτε:

«Μα πώς μπορώ να δώσω στους άλλους, τη στιγμή που δεν έχω αρκετά ούτε για τον εαυτό μου;»

Μπορείτε να προσφέρετε μονάχα ένα λουλούδι, ή μια κάρτα στην οποία να γράφετε τα καλά σας αισθήματα για το πρόσωπο που επισκέπτεστε.

Μπορείτε να χαρίσετε μια φιλοφρόνηση ή μια προσευχή.

Πάρτε την απόφαση να προσφέρετε, όπου πάτε και σε όποιον συναντήσετε.

Όσο θα δίνετε, τόσο θα παίρνετε. Όσο περισσότερο δίνετε, τόσο μεγαλύτερη πεποίθηση θ” αποκτάτε για τα θαυμαστά αποτελέσματα αυτού του νόμου.

Καθώς θα δέχεστε περισσότερα, θ” αυξάνει και η δυνατότητά σας να προσφέρετε περισσότερα.

Η αληθινή μας φύση είναι αυτή της αφθονίας, αφού η φύση υποστηρίζει κάθε ανάγκη και επιθυμία.

Στην ουσία δεν μας λείπει τίποτα, μιας και η αληθινή μας φύση είναι αυτή της καθαρής δυνατότητας και των απεριόριστων πιθανοτήτων.

Πρέπει λοιπόν να γνωρίζετε πως κατέχετε από τη φύση σας το χάρισμα της αφθονίας – ανεξάρτητα με το πόσο λίγα ή πολλά χρήματα διαθέτετε σήμερα – αφού πηγή κάθε πλούτου είναι το πεδίο της καθαρής δυνατότητας.

Η συνείδηση γνωρίζει τέλεια πώς να εκπληρώνει κάθε ανάγκη, όπως η χαρά, η αγάπη, το γέλιο, η γαλήνη, η αρμονία και η γνώση.

Αν αναζητάτε πρώτα απ” όλα αυτά τα πράγματα – όχι μόνο για σας, αλλά και για τους άλλους – όλα τα υπόλοιπα θα έρθουν από μόνα τους και μάλιστα ανέλπιστα γρήγορα.

Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ

Θα θέσω το Νόμο της Προσφοράς σ” εφαρμογή, αποφασίζοντας να ακολουθήσω τα παρακάτω βήματα:

(1) Όπου και να πηγαίνω και σ” όποιον κι αν συναντώ, θα προσφέρω ένα δώρο.

Το δώρο αυτό μπορεί να είναι ένας καλός λόγος, ένα λουλούδι ή μια προσευχή.

Σήμερα θα χαρίσω κάτι σ” όποιον συναντήσω και έτσι θα ξεκινήσω τη διαδικασία της κυκλοφορίας της χαράς, του πλούτου και της αφθονίας στη ζωή μου και στις ζωές των άλλων.

(2) Σήμερα θα δεχτώ μ” ευγνωμοσύνη όλα τα δώρα που η ζωή έχει να μου προσφέρει.

Θα δεχτώ τα δώρα της φύσης: το ηλιόφωτο και το κελάηδημα των πουλιών, τις ανοιξιάτικες βροχές ή το πρώτο χιόνι του χειμώνα, θα είμαι επίσης ανοιχτός στις προσφορές των άλλων, όποια μορφή κι αν έχουν – υλικού δώρου, χρημάτων, καλών λόγων ή μιας απλής ευχής.

(3) Θα αποφασίσω να διατηρήσω την κυκλοφορία του πλούτου στη ζωή μου, παίρνοντας και δίνοντας τα πιο πολύτιμα δώρα: τα αγαθά της τρυφερότητας, της φροντίδας, της εκτίμησης και της αγάπης.

Κάθε φορά που θα συναντώ κάποιον, θα του εύχομαι σιωπηλά κάθε ευτυχία, χαρά και ευημερία στη ζωή.

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΡΜΑ Η ΤΗΣ ΑΙΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ

Κάθε δράση δημιουργεί μια ροή ενέργειας η οποία θα επιστρέψει σ” εμάς με παρόμοια μορφή…

Ό,τι σπέρνουμε, εκείνο και Θερίζουμε.

Όταν επιλέγουμε δραστηριότητες οι οποίες φέρνουν ευτυχία και επιτυχία στους άλλους, τότε καρπός του Κάρμα μας είναι η ευτυχία και η επιτυχία.

Το Κάρμα είναι μια αιώνια επιβεβαίωση της ανθρώπινης ελευθερίας…

Οι σκέψεις, τα λόγια και οι πράξεις μας γίνονται υφάδια σ” ένα δίχτυ, με το οποίο διαρκώς περιβάλλουμε τον εαυτό μας.

Σουάμι Βιβεκανάντα

Τρίτος πνευματικός νόμος της επιτυχίας είναι ο Νόμος του Κάρμα.

Κάρμα είναι τόσο η πράξη, όσο και οι συνέπειες της κάθε πράξης.

Είναι ταυτόχρονα η αιτία και το αποτέλεσμα, αφού κάθε πράξη δημιουργεί μια ροή ενέργειας η οποία επιστρέφει σ” εμάς με παρόμοια μορφή.

Δεν υπάρχει τίποτα παράξενο στο Νόμο του Κάρμα.

Όλοι έχουν ακούσει την έκφραση «Ό,τι σπείρεις θα θερίσεις».

Είναι φανερό, πως αν θέλουμε να φέρουμε την ευτυχία στη ζωή μας, θα πρέπει να μάθουμε πώς να σπέρνουμε τους σπόρους της.

Αυτό λοιπόν που στην Ανατολή λένε κάρμα, υπονοεί την ενέργεια μιας συνειδητής μας επιλογής.

Εσείς κι εγώ κάνουμε καθημερινά και ασταμάτητα πολλές επιλογές.

Κάθε στιγμή της ύπαρξης μας βρισκόμαστε στο πεδίο των απεριόριστων πιθανοτήτων, όπου έχουμε πρόσβαση σε μια απειρία επιλογών.

Μερικές απ” αυτές τις κάνουμε συνειδητά, ενώ κάποιες άλλες ασυνείδητα.

Όμως ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσουμε και να μεγιστοποιήσουμε τη χρήση του καρμικού νόμου, είναι ν” αποκτήσουμε συνείδηση των επιλογών που κάνουμε κάθε στιγμή.

Είτε σας αρέσει είτε όχι, όλα όσα σας συμβαίνουν αυτή τη στιγμή είναι αποτέλεσμα επιλογών του παρελθόντος.

Δυστυχώς, πολλοί από μας κάνουν τις επιλογές τους ασυνείδητα, κι έτσι δεν τις αντιλαμβανόμαστε καν σαν επιλογές – αν και πράγματι είναι.

Αν σας προσβάλλω, το πιο πιθανό είναι πως θα επιλέξετε να θυμώσετε.

Αν σας κάνω μια φιλοφρόνηση, το πιο πιθανό είναι πως θα διαλέξετε να κολακευτείτε.

Σκεφτείτε όμως, πως και πάλι πρόκειται για μια επιλογή.

Θα μπορούσα να σας προσβάλλω και εσείς να διαλέξετε να μη θυμώσετε.

Θα μπορούσα να σας κάνω μια φιλοφρόνηση και εσείς να επιλέξετε να μην κολακευτείτε.

Μ΄ άλλα λόγια, οι περισσότεροι από μας – αν και έχουμε μια απειρία επιλογών – έχουμε μετατραπεί σε πλέγματα εθισμένων αντανακλαστικών, τα οποία συνεχώς αντιδρούν σε ανθρώπους και περιστάσεις με απολύτως προβλεπόμενα αποτελέσματα στη συμπεριφορά.

Αυτά τα εξαρτημένα αντανακλαστικά μοιάζουν μ” εκείνα του περιβόητου Σκύλου του Παυλώφ.

Ο Παυλώφ έγινε διάσημος, γιατί απέδειξε, πως αν κάθε φορά που δίνουμε τροφή σ” ένα σκυλί, χτυπά συγχρόνως κι ένα κουδούνι, μετά από λίγες μέρες τα σάλια του σκύλου αρχίζουν να τρέχουν απλά και μόνο μ” ένα χτύπημα του κουδουνιού, αφού το ζώο έχει ταυτίσει πλέον μέσα στη συνείδηση του τα δυο αυτά εντελώς διαφορετικά ερεθίσματα!

Οι περισσότεροι από μας, εξαιτίας αυτού του εθισμού, έχουμε επαναλαμβανόμενες και προβλεπόμενες αντιδράσεις απέναντι στα ερεθίσματα του περιβάλλοντός μας.

Οι αντιδράσεις μας αυτές, φαίνεται να προκαλούνται αυτόματα από ανθρώπους και περιστάσεις, ενώ ξεχνάμε πως όλ΄ αυτά παραμένουν επιλογές, όπως αυτές που κάνουμε σε κάθε στιγμή της ύπαρξης μας.

Απλά, κάνουμε τις επιλογές μας αυτές ασυναίσθητα.

Αν σταθείτε για μια στιγμή και παρατηρήσετε τις επιλογές σας την ώρα ακριβώς που τις κάνετε, μεταφέρετε μ΄ αυτόν τον τρόπο την όλη διαδικασία από το χώρο του ασυνειδήτου στο χώρο του συνειδητού.

Αυτή η διαδικασία της συνειδητής επιλογής και της παρατήρησης προσφέρει μεγάλη δύναμη.

Όποτε κάνετε οποιαδήποτε επιλογή, μπορείτε να ρωτήσετε τον εαυτό σας δυο πράγματα: πρώτον, «Ποιες θα είναι οι συνέπειες της επιλογής που κάνω;»

Βαθιά μέσα σας, τις γνωρίζετε πολύ καλά.

Δεύτερον: «Θα φέρει την ευτυχία σ΄ εμένα και τους γύρω μου αυτή η επιλογή ;»

Αν η απάντηση είναι ναι, τότε προχωρήστε.

Αν η απάντηση είναι όχι, αν αυτή η επιλογή θα προκαλέσει θλίψη – είτε σε εσάς, είτε στους γύρω σας – τότε μην την ακολουθήσετε. Είναι πολύ απλό…

Από την απειρία των επιλογών που έχουμε μπροστά μας κάθε στιγμή, μόνο μια είναι εκείνη που μπορεί να φέρει την ευτυχία σ΄ εσάς και τους γύρω σας ταυτόχρονα.

Όταν κάνετε μια τέτοια επιλογή, το αποτέλεσμα είναι μια αυθόρμητη μορφή συμπεριφοράς, η οποία αποκαλείται αυτόματη ορθή δράση.

Αυτόματη ορθή δράση είναι η κατάλληλη ενέργεια στην κατάλληλη στιγμή.

Είναι η σωστή αντίδραση σε οποιαδήποτε περίσταση, ακριβώς την ώρα που συμβαίνει.

Είναι μια ενέργεια που θα βελτιώσει εσάς αλλά και οποιονδήποτε άλλον επηρεάζεται απ΄ αυτήν.

Το σύμπαν διαθέτει έναν πολύ ενδιαφέροντα μηχανισμό για να σας βοηθά να παίρνετε αυτόματες ορθές αποφάσεις.

Ο μηχανισμός αυτός έχει σχέση με τις αισθήσεις του σώματος σας.

Το σώμα μπορεί να νιώσει δυο ειδών αισθήσεις: την αίσθηση της άνεσης και την αίσθηση της δυσφορίας.

Τη στιγμή που κάνετε συνειδητά μια επιλογή, προσέξτε το σώμα σας και ρωτήστε το:

«Τι θα συμβεί αν κάνω αυτή την επιλογή;»

Αν το σώμα σας σάς στείλει ένα μήνυμα άνεσης, η επιλογή είναι σωστή.

Αν σας στείλει ένα μήνυμα δυσφορίας, η επιλογή είναι λανθασμένη.

Για μερικούς ανθρώπους, αυτό το αίσθημα άνεσης και δυσφορίας εντοπίζεται στην περιοχή του ηλιακού πλέγματος, αλλά για τους περισσότερους βρίσκεται στην περιοχή της καρδιάς.

Δώστε συνειδητά προσοχή στην καρδιά σας και ρωτήστε την τί να κάνετε.

Ύστερα περιμένετε την ανταπόκριση – μια φυσική ανταπόκριση με τη μορφή κάποιας αίσθησης.

Μπορεί να είναι ανεπαίσθητη, αλλά υπάρχει, εκεί, μέσα στο σώμα σας.

Μονάχα η καρδιά γνωρίζει, τη σωστή απάντηση.

Οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν την καρδιά ρομαντική και συναισθηματική, αλλά δεν είναι έτσι.

Η καρδιά λειτουργεί διαισθητικά, είναι ολιστική, ερμηνεύει και συσχετίζει τα πάντα.

Δεν έχει τη λογική του «χαμένου ή κερδισμένου».

Έχει επαφή με τον κοσμικό υπολογιστή – το πεδίο της καθαρής δυνατότητας, της απόλυτης γνώσης και της απεριόριστης οργανωτικής δύναμης – και υπολογίζει τα πάντα.

Μερικές φορές μπορεί να φαίνεται πως ενεργεί παράλογα, αλλά διαθέτει μια υπολογιστική ικανότητα, πολύ πιο αξιόπιστη απ” οτιδήποτε περιορισμένο μέσα στα όρια της ορθολογικής σκέψης.

Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το Νόμο του Κάρμα για να προσελκύσετε χρήματα, αφθονία και ροή όλων των καλών πραγμάτων γύρω σας, οποιαδήποτε στιγμή το θελήσετε.

Πρώτα όμως θα πρέπει να συνειδητοποιήσετε ότι το μέλλον σας χτίζεται πάνω στις επιλογές που κάνετε την κάθε στιγμή της ζωής σας.

Αν χρησιμοποιήσετε τις παραπάνω συμβουλές σε σταθερή βάση, τότε κάνετε πλήρη χρήση του Νόμου του Κάρμα.

Όσο πιο πολύ φέρνετε τις επιλογές σας στο επίπεδο της συνειδητής αντίληψης, τόσο περισσότερες αυτόματες ορθές επιλογές θα κάνετε – τόσο για σας όσο και για τους γύρω σας.

Τι γίνεται, όμως, με το κάρμα του παρελθόντος και πώς αυτό επηρεάζει το παρόν;

Υπάρχουν τρία πράγματα που μπορείτε να κάνετε για το κάρμα του παρελθόντος.

Το πρώτο είναι να ξεπληρώσετε τα καρμικά σας χρέη.

Οι περισσότεροι άνθρωποι κάνουν – ασφαλώς – αυτή την επιλογή, αλλά την κάνουν ασυναίσθητα.

Εσείς μπορείτε να την κάνετε συνειδητά.

Μερικές φορές η πληρωμή αυτών των χρεών απαιτεί πολύ πόνο, αλλά ο Νόμος τον Κάρμα φροντίζει ώστε κανένα χρέος στο σύμπαν να μην ξεφεύγει απλήρωτο.

Το σύμπαν διαθέτει ένα τέλειο σύστημα λογαριασμών και τα πάντα είναι ένα διαρκές ενεργειακό «γίγνεσθαι».

Το δεύτερο που μπορείτε να κάνετε είναι να μετουσιώσετε το κάρμα σας σε μια πιο επιθυμητή κατάσταση.

Αυτή είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία, κατά την οποία ρωτάτε τον εαυτό σας καθώς ξεπληρώνετε το καρμικό σας χρέος:

«Τι μπορώ να διδαχτώ απ” αυτή την εμπειρία;

Γιατί μου συμβαίνει, και ποιο μήνυμα μου στέλνει το σύμπαν μ΄ αυτόν τον τρόπο;

Πώς μπορώ να κάνω αυτή την εμπειρία χρήσιμη για τους συνανθρώπους μου;»

Κάνοντας κάτι τέτοιο, αναζητάτε το σπόρο της ευκαιρίας, και στη συνέχεια δένετε αυτό το σπόρο με το ντάρμα σας, δηλαδή με το σκοπό της ζωής σας, για το οποίο θα μιλήσουμε στον Έβδομο Πνευματικό Νόμο της Επιτυχίας.

Αυτό σας επιτρέπει να μετουσιώσετε το κάρμα σε μια νέα πολύτιμη εμπειρία.

Πα παράδειγμα, αν σπάσετε το πόδι σας την ώρα που αθλείστε, μπορείτε να αναρωτηθείτε:

«Τι έχω να διδαχτώ απ΄ αυτή την εμπειρία;

Ποιο είναι το μήνυμα που μου στέλνει το σύμπαν;»

Ίσως το μήνυμα να είναι, πως θα πρέπει να ηρεμήσετε και την επόμενη φορά να προσέχετε περισσότερο το σώμα σας.

Αν το ντάρμα σας είναι να διδάσκετε τους άλλους τα όσα ξέρετε, τότε θέτοντας την ερώτηση:

«Πώς μπορώ να κάνω αυτή την εμπειρία χρήσιμη για τους συνανθρώπους μου;» ίσως αποφασίσετε να μοιραστείτε μαζί τους τα όσα διδαχτήκατε γράφοντας ένα βιβλίο πάνω στον ασφαλή αθλητισμό.

Μπορεί πάλι να σχεδιάσετε ένα ειδικό παπούτσι ή προστατευτικό, που να προφυλάσσει απ΄ τον τραυματισμό που εσείς ο ίδιος έχετε υποστεί.

Μ΄ αυτό τον τρόπο, ενώ θα ξεπληρώνετε το κάρμα σας, θα μετατρέψετε αυτή την αντιξοότητα σ” ένα πλεονέκτημα που μπορεί να σας φέρει πλούτο και ικανοποίηση.

Αυτή είναι η μετουσίωση του κάρμα σε μια θετική εμπειρία.

Δεν έχετε ουσιαστικά απαλλαγεί από το κάρμα σας, αλλά μπορείτε να εκμεταλλευτείτε ένα καρμικό επεισόδιο και μέσα απ΄ αυτό να δημιουργήσετε νέο και θετικό κάρμα.

Ο τρίτος τρόπος για να αντιμετωπίσετε το κάρμα είναι να το ξεπεράσετε, δηλαδή να γίνετε ανεξάρτητοι απ΄ αυτό.

Ο τρόπος για να ξεπεράσετε το κάρμα είναι να αισθάνεστε συνεχώς την Κενότητα, τον Ανώτερο Εαυτό, το Πνεύμα.

Μοιάζει σαν να πλένετε ένα βρόμικο ρούχο σ΄ ένα ρυάκι.

Κάθε φορά που το πλένετε, βγάζετε και μερικούς λεκέδες.

Συνεχίζετε να πλένετε, κι αυτό γίνεται όλο και καθαρότερο.

Μπορείτε να ξεπλύνετε η να ξεπεράσετε τους σπόρους του κάρμα σας με το να εισέλθετε στην Κενότητα και να ξαναβγείτε.

Αυτό, ασφαλώς, επιτυγχάνεται μόνο με την εξάσκηση του διαλογισμού.

Όλες οι πράξεις είναι καρμικά επεισόδια.

Το να πιείτε ένα φλιτζάνι καφέ αποτελεί καρμικό επεισόδιο.

Η πράξη αυτή ξυπνά κάποιες μνήμες και η μνήμη έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει την επιθυμία.

Η επιθυμία με τη σειρά της, δημιουργεί νέες πράξεις.

Το λειτουργικό πρόγραμμα της ψυχής σας αποτελείται από κάρμα, μνήμη και επιθυμία.

Η ψυχή σας είναι ένας κόμβος συνειδητότητας, ο οποίος εμπεριέχει τους σπόρους του κάρμα, της μνήμης και της επιθυμίας.

Συνειδητοποιώντας αυτούς τους σπόρους της εκδήλωσης, μπορείτε να γίνετε ένας συνειδητός δημιουργός της πραγματικότητας.

Αν κάνετε συνειδητά τις επιλογές σας, αρχίζετε να προκαλείτε ενέργειες οι οποίες βοηθούν στην εξέλιξή σας αλλά και στην εξέλιξη των γύρω σας. Αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται να κάνετε.

Όσο το κάρμα παραμένει εξελικτικό – τόσο για τον Ανώτερο Εαυτό, όσο και για οποιονδήποτε άλλον επηρεάζεται απ” Αυτόν, – καρποί του θα είναι η ευτυχία και η επιτυχία.

Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ ΚΑΡΜΑ Η ΤΗΣ ΑΙΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ

Μπορείτε να θέσετε το Νόμο τον Κάρμα σ” εφαρμογή αποφασίζοντας να κάνετε τα ακόλουθα βήματα:

(1) Σήμερα θα παρατηρήσω τις επιλογές που κάνω κάθε στιγμή.

Απλώς και μόνο με την παρατήρησή τους, θα τις φέρω στη συνειδητή μου αντίληψη.

Θα ξέρω πως ο καλύτερος τρόπος να είμαι έτοιμος για οποιαδήποτε στιγμή του μέλλοντος, είναι να έχω πλήρη συνείδηση του παρόντος.

(2) Όποτε κάνω μια επιλογή, θ” αναρωτιέμαι δυο πράγματα:

«Ποιες είναι οι συνέπειες της επιλογής που κάνω;» και «Θα φέρει αυτή η επιλογή την ολοκλήρωση και την ευτυχία σε μένα και σ” όσους άλλους επηρεάζει;»

(3) Στη συνέχεια θα ζητήσω απ” την καρδιά μου να με καθοδηγήσει μ” ένα μήνυμα άνεσης ή δυσφορίας.

Αν αισθανθώ άνεση, τότε θ” ακολουθήσω την επιλογή μου άφοβα.

Αν νιώσω δυσφορία, τότε θα σταματήσω και θα προσπαθήσω να δω με την εσώτερη όρασή μου τις συνέπειες της επιλογής μου.

Αυτή η καθοδήγηση θα με βοηθά να κάνω ορθές επιλογές, αυθόρμητα και άμεσα, τόσο για τον εαυτό μου όσο και για τους γύρω μου.

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΑΧΙΣΤΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ

Η διάνοια της φύσης λειτουργεί πάντα με άκοπη ευκολία… με ανεμελιά, αρμονία και αγάπη.

Όταν ελέγχουμε τις δυνάμεις της αρμονίας, της χαράς και της αγάπης, δημιουργούμε επιτυχία και καλοτυχία με άκοπη προσπάθεια.

Αυτός ο νόμος βασίζεται στο γεγονός πως η διάνοια της φύσης λειτουργεί με άκοπη ευκολία και ελεύθερη ανεμελιά.

Αυτή είναι η αρχή της ελάχιστης δράσης ή της μη αντίστασης, άρα και η αρχή της αρμονίας και της αγάπης.

Όταν διδαχτούμε αυτό το μάθημα από τη φύση, μπορούμε εύκολα να πραγματοποιήσουμε όλες τις επιθυμίες μας.

Αν παρατηρήσετε τη φύση να εργάζεται, θα δείτε πως καταβάλλει πάντα την ελάχιστη προσπάθεια. Το χορτάρι δεν προσπαθεί να μεγαλώσει, απλώς μεγαλώνει.

Τα ψάρια δεν προσπαθούν να κολυμπήσουν, απλώς κολυμπούν.

Τα λουλούδια δεν προσπαθούν ν’ ανθίσουν, απλά ανθίζουν.

Τα πουλιά δεν προσπαθούν να πετάξουν, απλά πετούν.

Τέτοια είναι η εγγενής τους φύση.

Η Γη δεν προσπαθεί να γυρίσει γύρω από τον άξονά της.

Είναι στη φύση της Γης να στροβιλίζεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα μέσα στο διάστημα.

Είναι στη φύση των μωρών να είναι χαλαρά κι ευτυχισμένα.

Είναι στη φύση του Ήλιου να λάμπει.

Είναι στη φύση των αστεριών να αστραποβολούν.

Και είναι στη φύση των ανθρώπων να εκπληρώνουν τα όνειρά τους εύκολα και αβίαστα.

Στη βεδική επιστήμη- την πανάρχαια φιλοσοφία της Ινδίας- αυτή η αρχή είναι γνωστή ως αρχή της οικονομίας της προσπάθειας ή της βέλτιστης επίτευξης με τον ελάχιστο κόπο.

Τελικά φτάνει κανείς σε θέση να μη κάνει τίποτα και ωστόσο να επιτυγχάνει τα πάντα.

Αυτό σημαίνει πως εμφανίζεται απλώς μια αμυδρή ιδέα και στην συνέχεια η υλοποίηση της ιδέας έρχεται άκοπα.

Αυτό που συνήθως ονομάζεται ‘’θαύμα’’ είναι στην πραγματικότητα μια έκφραση του Νόμου της Ελάχιστης Προσπάθειας.

Η διάνοια της φύσης λειτουργεί εύκολα, ακαριαία, χωρίς τριβές και αντιφάσεις.

Δεν είναι γραμμικά λογική αλλά διαισθητική, ολιστική και καρποφόρα.

Όταν βρίσκεστε σε αρμονία με την φύση, όταν έχετε αποκτήσει τη γνώση του αληθινού σας Εαυτού, τότε μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον Νόμο της Ελάχιστης Προσπάθειας.

Ελάχιστη προσπάθεια υπάρχει όταν οι πράξεις μας έχουν σαν κίνητρο την αγάπη, μιας και όλη η φύση συγκρατείται από την ενέργεια της αγάπης.

Όταν αναζητάτε την εξουσία και τον έλεγχο πάνω στους άλλους, δεν κάνετε τίποτα άλλο απ’ το να σπαταλάτε ενέργεια.

Όταν αποζητάτε τα χρήματα ή τη δύναμη για χάρη του ‘’εγώ’’, τότε ξοδεύετε ενέργεια κυνηγώντας μια ψευδαίσθηση της ευτυχίας, αντί να απολαμβάνετε την ευτυχία της στιγμής.

‘Όταν ποθείτε τα χρήματα μόνο για προσωπικό όφελος, τότε αποκόπτετε τη ροή της ενέργειας και παρεμβαίνετε στην έκφραση της διάνοιας της φύσης.

Όταν όμως οι πράξεις σας έχουν σαν κίνητρο την αγάπη, δεν υπάρχει σπατάλη ισχύος.

Τότε το δυναμικό σας πολλαπλασιάζεται και συσσωρεύεται- και η επιπλέον ενέργεια την οποία συγκεντρώνετε, μπορεί να διοχετευτεί έτσι ώστε να δημιουργήσετε οτιδήποτε θελήσετε, ακόμη και τον απεριόριστο πλούτο.

Μπορείτε να φανταστείτε το υλικό σας σώμα σαν μια συσκευή ελέγχου της ενέργειας: μπορεί να δημιουργήσει, να αποθηκεύσει και να ξοδέψει ενέργεια.

Αν γνωρίζετε πώς να δημιουργείτε, να αποθηκεύετε και να διοχετεύετε την ενέργεια με αποτελεσματικό τρόπο, τότε μπορείτε να δημιουργήσετε όσο πλούτο θέλετε.

Η προσοχή και η προσκόλληση στο ‘’εγώ’’ καταναλίσκει το μεγαλύτερο ποσοστό ενέργειας.

Όταν λοιπόν, εσωτερικό σημείο αναφοράς σας γίνεται το ‘’εγώ’’, όταν αναζητάτε τον έλεγχο και την εξουσία πάνω στους άλλους ή κυνηγάτε την επιδοκιμασία τους, ξοδεύετε ενέργεια με σπάταλο τρόπο.

Αντίθετα, όταν αυτή η ενέργεια απελευθερωθεί, μπορείτε να την επαναδιοχετεύσετε και να τη χρησιμοποιήσετε για να δημιουργήσετε οτιδήποτε θελήσετε.

Όταν εσωτερικό σημείο αναφοράς είναι το πνεύμα σας, μπορείτε να μην επηρεάζεστε από καμιά κακόβουλη κριτική και να μη φοβάστε καμιά πρόκληση στη ζωή.

Μπορείτε να τιθασεύσετε τη δύναμη της αγάπης και να χρησιμοποιήσετε την ενέργεια δημιουργικά για να επιτύχετε την αφθονία και την εξέλιξη.

Στο βιβλίο ‘’Η Τέχνη Του Ονειρέματος’’ Ο Δον Χουάν λέει στον Κάρλος Καστανέντα:

‘’ Ξοδεύουμε το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειάς μας για να αποδείξουμε την σπουδαιότητά μας…

Αν καταφέρναμε να χάσουμε ένα μόνο μέρος από αυτήν την σπουδαιότητα, θα μας συνέβαιναν δύο καταπληκτικά πράγματα.

Πρώτον, θα απελευθερώναμε την ιδέα με την οποία προσπαθούμε να διατηρήσουμε την απατηλή ιδέα του ‘’μεγαλείου’’ μας και, δεύτερον, θα προμηθεύαμε στον εαυτό μας αρκετή ενέργεια για να …μπορέσει ν’ αντικρίσει έστω και στιγμιαία το πραγματικό μεγαλείο του σύμπαντος.

Υπάρχουν τρία στοιχεία στον Νόμο της Ελάχιστης Προσπάθειας- τρία πράγματα που μπορείτε να κάνετε για να θέσετε σε ενέργεια την αρχή ‘’κάνε λιγότερα και πέτυχε περισσότερα’’.

Το πρώτο στοιχείο είναι η Αποδοχή.

Αποδοχή σημαίνει να πάρετε μια απόφαση:

‘’Σήμερα θα αποδεχτώ τους ανθρώπους, τις καταστάσεις, τις περιστάσεις και τα γεγονότα, όπως κι αν έρθουν’’.

Αυτό σημαίνει ν’ αναγνωρίζετε ότι κάθε στιγμή είναι όπως πρέπει να είναι, αφού ολόκληρο το σύμπαν είναι όπως πρέπει να είναι.

Αυτή η στιγμή- η στιγμή που βιώνετε ακριβώς τώρα – είναι το αποκορύφωμα όλων των στιγμών που περάσατε στο παρελθόν.

Αυτή η στιγμή είναι έτσι, επειδή όλο το σύμπαν είναι έτσι.

Όταν αντιμάχεστε αυτήν την στιγμή στην ουσία αντιμάχεστε όλο το σύμπαν.

Αντί γι αυτό μπορείτε να πάρετε την απόφαση να μην αντιπαλέψετε όλο το σύμπαν αντιπαλεύοντας αυτήν την στιγμή.

Αυτό σημαίνει πως η αποδοχή της κάθε στιγμής στη ζωή μας θα πρέπει να είναι ολοκληρωτική και απόλυτη.

Αποδέχεστε τα πράγματα όπως είναι και όχι όπως θα θέλατε να είναι αυτή τη στιγμή.

Έχει σημασία να κατανοήσετε το νόημα αυτής της φράσης.

Μπορείτε να εύχεστε ν’ αλλάξουν τα πράγματα στο μέλλον, αλλά αυτή τη στιγμή θα πρέπει να τα αποδέχεστε ως έχουν.

Όταν νιώθετε εκνευρισμένοι ή αναστατωμένοι από ένα πρόσωπο ή κάποια κατάσταση, θυμηθείτε πως στην ουσία δεν αντιδράτε σ’ αυτό το πρόσωπο ή στην κατάσταση αλλά στα συναισθήματά σας γι’ αυτά.

Τα συναισθήματα είναι καθαρά δικά σας και κανείς άλλος δεν είναι υπεύθυνος για την εκδήλωσή τους.

Όταν αναγνωρίσετε και καταλάβετε πλήρως αυτή την ιδέα, τότε είστε έτοιμοι ν’ αναλάβετε την ευθύνη για το πώς νιώθετε και να την αλλάξετε.

Αν μπορείτε να αποδέχεστε τα πράγματα όπως έχουν, τότε μπορείτε να αναλάβετε την ευθύνη για την κατάστασή σας και για όλα τα γεγονότα τα οποία θεωρείτε ως προβλήματα.

Αυτό μας οδηγεί στο δεύτερο στοιχείο του Νόμου της Ελάχιστης Προσπάθειας: την ευθύνη.

Τι σημαίνει ευθύνη;

Ευθύνη σημαίνει να μη κατηγορείς κανέναν και τίποτα για την κατάστασή σου, ακόμα κι εσένα τον ίδιο.

Έχοντας αποδεχτεί μια κατάσταση, ένα γεγονός, ένα πρόβλημα, ευθύνη είναι η ικανότητα να ανταποκριθείτε δημιουργικά στην κατάσταση όπως εμφανίζεται τώρα.

Όλα τα προβλήματα εμπεριέχουν το σπέρμα της ευκαιρίας και αυτή η συνειδητοποίηση, σας επιτρέπει να αρπάξετε την στιγμή και να τη μετατρέψετε σε μια καλύτερη κατάσταση ή αποτέλεσμα.

Όταν το καταφέρετε, η κάθε υποτιθέμενα προβληματική κατάσταση θα γίνει μια ευκαιρία για τη δημιουργία κάτι νέου και όμορφου.

Και κάθε υποτιθέμενος βασανιστής ή τύραννος θα μετατραπεί σε δάσκαλό σας.

Η πραγματικότητα είναι θέμα ερμηνείας.

Αν επιλέξετε αυτή την ερμηνεία, θ’ αποκτήσετε πολλούς δασκάλους και θα σας δοθούν πολλές ευκαιρίες να εξελιχθείτε.

Όποτε αντιμετωπίζετε έναν τύραννο, βασανιστή, ένα δάσκαλο, φίλο ή εχθρό (όλοι σημαίνουν το ίδιο πράγμα) να υπενθυμίζετε στον εαυτό σας:

‘’Αυτή η στιγμή είναι έτσι όπως πρέπει να είναι’’.

Όποιες σχέσεις κι αν έχετε προσελκύσει στη ζωή σας αυτή τη στιγμή, είναι ακριβώς όποιες χρειάζεστε για τη συγκεκριμένη στιγμή.

Υπάρχει μια κρυφή σημασία πίσω από κάθε γεγονός και αυτή η κρυφή σημασία εξυπηρετεί οπωσδήποτε την δική σας εξέλιξη.

Το τρίτο στοιχείο του Νόμου της Ελάχιστης Προσπάθειας είναι η άρνηση υπεράσπισης.

Αυτό σημαίνει πως έχετε απαλλαγεί απ’ την ανάγκη να πείσετε τους άλλους για τις απόψεις σας.

Αν παρατηρήσετε τους ανθρώπους γύρω σας, θα δείτε ότι περνούν το ενενήντα εννέα τοις εκατό του χρόνου τους υπερασπιζόμενοι τις απόψεις τους.

Αν απαλλαγείτε από την ανάγκη να υποστηρίζετε τις απόψεις σας, θ’ αποκτήσετε πρόσβαση σε τεράστια ποσά ενέργειας τα οποία μέχρι τώρα σπαταλούσατε άσκοπα.

Όταν περνάτε στην άμυνα, όταν κατηγορείτε τους άλλους και δεν παραδίδεστε στην στιγμή, η ζωή σας συναντά αντίσταση.

Αν οποιαδήποτε στιγμή συναντήσετε αντίσταση, αναγνωρίστε ότι- πιέζοντας την κατάσταση- απλά θ’ αυξήσετε αυτήν την αντίσταση ακόμα περισσότερο.

Δεν πρέπει να στέκεστε άκαμπτοι σαν την ψηλή βελανιδιά που ραγίζει και καταρρέει μέσα στην καταιγίδα.

Αντίθετα, θα πρέπει να είστε εύκαμπτοι και ευπροσάρμοστοι, όπως το καλάμι που λυγίζει μέσα στην καταιγίδα και επιβιώνει.

Αποφεύγετε εντελώς να υπερασπίζεστε την γνώμη σας.

Όταν δεν έχετε αντικείμενο για να υπερασπιστείτε, τότε δεν θα επιτρέπετε την δημιουργία καμιάς διαφωνίας.

Αν κάνετε κάτι τέτοιο συνεχώς- αν σταματήσετε να πολεμάτε και να αντιστέκεστε- θα έχετε την πλήρη εμπειρία του παρόντος, πράγμα το οποίο αποτελεί ένα ανεκτίμητο δώρο.

Κάποιος κάποτε μου είπε: ‘

’Το παρελθόν είναι ιστορία, το μέλλον είναι μυστήριο και το παρόν είναι δώρο’’.

Και είχε απόλυτο δίκιο.

Αν αγκαλιάσετε το παρόν και γίνετε ένα μαζί του, θα αισθανθείτε μια φωτιά, μια λάμψη, μια σπίθα έκστασης να πάλλεται μέσα σε κάθε ζωντανό πλάσμα.

Καθώς θ’ αρχίσετε να νιώθετε αυτή την αγαλλίαση του πνεύματος με οτιδήποτε είναι ζωντανό, η χαρά θα αναβλύσει μέσα σας και θ’ απαλλαγείτε από τα τρομερά φορτία της άμυνας, της αντιπάθειας και της κακίας.

Μόνο τότε θα νιώσετε ανάλαφρη την καρδιά σας και θα γίνετε χαρούμενοι, ανέμελοι και ελεύθεροι.

Μέσα σ’ αυτή τη χαρούμενη και απλή ελευθερία, θ’ αντιληφθείτε πέρα από κάθε αμφιβολία, πως οτιδήποτε επιθυμήσετε θα είναι δικό σας, οποτεδήποτε το θελήσετε, αφού η επιθυμία σας θα προέρχεται από ένα επίπεδο χαράς και όχι απ’ το επίπεδο του άγχους και του φόβου.

Δεν χρειάζεται να δικαιολογήσετε τίποτα.

Απλά δηλώστε την πρόθεσή σας στον εαυτό σας και θα αισθανθείτε πληρότητα, ευτυχία, χαρά, ελευθερία και αυτονομία σε κάθε λεπτό της ζωής σας.

Αποφασίστε ν’ ακολουθήσετε το μονοπάτι της παθητικής αντίστασης.

Αυτό είναι το μονοπάτι μέσα απ’ το οποίο η διάνοια της φύσης ξετυλίγεται αυτόματα, χωρίς τριβή ή προσπάθεια.

Όταν θ’ αποκτήσετε αυτόν τον υπέροχο συνδυασμό αποδοχής, ευθύνης και άρνησης αντίστασης,

θα νιώσετε τη ζωή να κυλά με άκοπη ευκολία.

Όταν μένετε ανοιχτοί σε όλες τις απόψεις-και δεν είστε άκαμπτα προσκολλημένοι μόνο σε μια- τα όνειρα και οι επιθυμίες σας θα ρέουν σύμφωνα με τις επιθυμίες της φύσης.

Τότε θα μπορέσετε ν’ απελευθερώσετε τις προθέσεις σας χωρίς προσκόλληση και απλώς να περιμένετε την κατάλληλη εποχή που θα πραγματοποιηθούν.

Μπορείτε να είστε βέβαιοι, πως όταν θα έρθει η κατάλληλη εποχή, οι επιθυμίες σας θα υλοποιηθούν.

Αυτός είναι ο Νόμος της Ελάχιστης Προσπάθειας.

Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΤΗΣ ΕΛΑΧΙΣΤΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ

Θα θέσω σ” εφαρμογή το Νόμο της Ελάχιστης Προσπάθειας αποφασίζοντας ν” ακολουθήσω τα παρακάτω βήματα:

(1) Θα εφαρμόσω την Αποδοχή.

Σήμερα θα αποδεχτώ τους ανθρώπους, τις καταστάσεις, τις περιστάσεις και τα γεγονότα όπως ακριβώς έρχονται, θα γνωρίζω πως κάθε στιγμή είναι έτσι όπως ακριβώς πρέπει να είναι, επειδή όλο το σύμπαν είναι όπως ακριβώς πρέπει να είναι.

Δεν θα αντιμάχομαι ολόκληρο το σύμπαν αντιπαλεύοντας την κάθε στιγμή.

Η αποδοχή μου θα είναι πλήρης και απόλυτη.

Θα αποδέχομαι τα γεγονότα όπως έχουν και όχι όπως θα ήθελα να είναι.

(2) Έχοντας αποδεχτεί τα πράγματα όπως έχουν, θ” αναλάβω την Ευθύνη για την κατάσταση μου και για όλα τα γεγονότα τα οποία θεωρώ ως προβλήματα.

Γνωρίζω ότι ανάληψη της ευθύνης σημαίνει πως δεν θα κατηγορώ κανέναν και τίποτα για την παρούσα κατάστασή μου (συμπεριλαμβανόμενου και του εαυτού μου).

Γνωρίζω επίσης πως κάθε πρόβλημα είναι μια μεταμφιεσμένη μοναδική ευκαιρία και η εγρήγορση απέναντι σ” αυτές τις ευκαιρίες θα μου επιτρέψει να αδράξω τη στιγμή και να τη μετατρέψω σ” ένα πολύ μεγαλύτερο όφελος για την εξέλιξή μου.

(3) Σήμερα η συνείδηση μου θα βασίζεται στην Απουσία Άμυνας.

Θ” απαλλαγώ από την ανάγκη να υπερασπίζω τις απόψεις μου.

Δεν θα νιώθω την ανάγκη να πείσω τους άλλους ν” αποδεχτούν τις ιδέες μου.

Θα μένω ανοικτός σ” όλες τις απόψεις και δεν θα παραμένω άκαμπτα προσκολλημένος σε καμιά τους.

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΊΑΣ

Κάθε πρόθεση και κάθε επιθυμία διαθέτει εγγενείς μηχανισμούς για την πραγματοποίηση της …

Η πρόθεση και η επιθυμία στο πεδίο της καθαρής δυνατότητας διαθέτει απεριόριστη οργανωτική δύναμη.

Όταν εισαγάγουμε μια πρόθεση στο εύφορο έδαφος της καθαρής δυνατότητας, επιστρατεύουμε αυτήν την απεριόριστη οργανωτική δύναμη ώστε να εργαστεί για µας.

Στην αρχή υπήρξε η επιθυμία, η οποία ήταν το πρώτο σπέρμα του νου.

Οι σοφοί, αφού πρώτα διαλογίστηκαν βαθιά, ανακάλυψαν μέσα στη σοφία τους τη σχέση του υπαρκτού µε το ανύπαρκτο.

Ύμνος της Δημιουργίας, από τη Ριγκ Βέντα

Ένας από τους βασικούς Πνευματικούς Νόμους για την Επιτυχία, είναι ο Νόμος της Πρόθεσης και της Επιθυμίας.

Αυτός ο νόμος βασίζεται στο γεγονός ότι η ενέργεια και οι πληροφορίες ενυπάρχουν παντού μέσα στη φύση.

Πράγματι, στο κβαντικό πεδίο δεν υπάρχουν παρά µόνο ενέργεια και πληροφορίες.

Και φυσικά, το κβαντικό πεδίο της μοντέρνας φυσικής είναι απλά ένα ακόμα όνομα για το πεδίο της καθαρής συνείδησης ή καθαρής δυνατότητας.

Ας εξετάσουμε αυτόν τον ισχυρισμό µε κάποια λεπτομέρεια.

Ένα λουλούδι, ένα ουράνιο τόξο, ένα δέντρο, ένα χορταράκι, ένα ανθρώπινο σώμα, όταν διασπαστούν στα βασικά τους στοιχεία, αποτελούνται από ενέργεια και πληροφορίες.

Ολόκληρο το σύμπαν – στην ουσιαστική του μορφή – δεν είναι παρά μια κίνηση της ενέργειας και των πληροφοριών.

Η μόνη διαφορά ανάμεσα σ” εσάς και ένα δέντρο είναι οι πληροφορίες και η ενέργεια που περιέχουν τα αντίστοιχα σώματα.

Στο υλικό επίπεδο, τόσο εσείς όσο και το δέντρο αποτελείστε από τα ίδια ανακυκλώσιμα υλικά: άνθρακα, υδρογόνο, οξυγόνο, άζωτο και μερικά άλλα στοιχεία σε απειροελάχιστες ποσότητες.

Θα μπορούσατε ν” αγοράσετε αυτά τα υλικά από μια αποθήκη µε μερικά χιλιάρικα …

Η διαφορά, λοιπόν, ανάμεσα σ” εσάς και το δέντρο δεν είναι ο άνθρακας, το υδρογόνο και το οξυγόνο.

Στην πραγματικότητα, εσείς και το δέντρο ανταλλάσσετε συνεχώς άνθρακα και οξυγόνο μεταξύ σας.

Η αληθινή διαφορά ανάμεσά σας βρίσκεται στην ενέργεια και τις πληροφορίες που σας χαρακτηρίζουν.

Μέσα στο σχέδιο της φύσης, εγώ και εσείς αποτελούμε προνομιούχα όντα.

Διαθέτουμε ένα νευρικό σύστημα που μπορεί ν” αντιλαμβάνεται το ενεργειακό και πληροφοριακό περιεχόμενο του εντοπισμένου χωροχρονικά πεδίου το οποίο δημιουργούν τα φυσικά µας σώματα.

Αισθανόμαστε αυτό το πεδίο εμπειρικά, µε τη μορφή σκέψεων, συναισθημάτων, επιθυμιών, αναμνήσεων, ενστίκτων, ορμών και πεποιθήσεων.

Το ίδιο επίπεδο αντιλαμβανόμαστε στην ύλη ως φυσικό σώμα – και μέσα από το υλικό µας σώμα αντιλαμβανόμαστε αυτό το πεδίο σαν τον «κόσμο γύρω µας».

Όλα όμως είναι ένα και το αυτό.

Οι αρχαίοι σοφοί αναφωνούσαν:

«Είμαι αυτό, είστε αυτό, όλα είναι αυτό, κι αυτό είναι το µόνο που υπάρχει».

Το σώμα σας δεν είναι κάτι ξεχωριστό από το σώμα του σύμπαντος, αφού σε επίπεδο κβαντομηχανικής δεν υπάρχουν καθορισμένα όρια.

Μοιάζετε µ΄ ένα κύμα, ένα σπασμό, έναν παλμό, μια δίνη, μια εντοπισμένη διαταραχή μέσα στο ευρύτερο κβαντικό πεδίο.

Το ευρύτερο κβαντικό πεδίο – το σύμπαν – στην ουσία δεν είναι παρά το εκτεταμένο σώμα σας.

Το ανθρώπινο νευρικό σύστημα, όχι µόνο μπορεί ν΄ αντιληφθεί την ενέργεια και τις πληροφορίες του δικού του κβαντικού πεδίου, αλλά επειδή η ανθρώπινη συνείδηση είναι εξαιρετικά εύπλαστη, μέσα από αυτό το υπέροχο νευρικό σύστημα μπορείτε ν” αλλάξετε συνειδητά τα πληροφοριακά δεδομένα που αποτελούν το υλικό σας σώμα.

Μπορείτε ν΄ αλλάξετε συνειδητά το ενεργειακό και πληροφοριακό περιεχόμενο του δικού σας κβαντομηχανικού σώματος, επηρεάζοντας µ΄ αυτό τον τρόπο το ενεργειακό και πληροφοριακό περιεχόμενο του εκτεταμένου σας σώματος ­του περιβάλλοντός σας και ολόκληρου του κόσμου – προκαλώντας την υλοποίηση πραγμάτων και καταστάσεων μέσα του.

Αυτή η συνειδητή αλλαγή επιτυγχάνεται µε τη βοήθεια δυο εγγενών παραμέτρων της συνείδησης: της προσοχής και της πρόθεσης.

Η προσοχή ενεργοποιεί και η πρόθεση μεταμορφώνει.

Οτιδήποτε στο οποίο στρέφετε την προσοχή σας θα ισχυροποιηθεί στη ζωή σας.

Οτιδήποτε απ;  το οποίο απομακρύνετε την προσοχή σας, ελαττώνεται, αποσυντίθεται και εξαφανίζεται.

Η πρόθεση, από την άλλη μεριά, προκαλεί τη μεταμόρφωση της ενέργειας και των πληροφοριών.

Η πρόθεση οργανώνει την ίδια της την εκπλήρωση.

Η ποιότητα της πρόθεσης πάνω στο αντικείμενο της προσοχής, θα ενορχηστρώσει μια απειρία χωροχρονικών γεγονότων για να επιφέρει το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, µε την προϋπόθεση πως κάποιος θα ακολουθεί και τους υπόλοιπους πνευματικούς νόμους της επιτυχίας.

Αυτό συμβαίνει επειδή η πρόθεση έχει απεριόριστη οργανωτική δύναμη μέσα στο εύφορο έδαφος της προσοχής.

Απεριόριστη οργανωτική δύναμη, σημαίνει δύναμη για την οργάνωση μιας απειρίας χωροχρονικών γεγονότων, όλων ταυτόχρονα.

Βλέπουμε την έκφραση αυτής της δύναμης σε κάθε φύλλο χορταριού, σε κάθε άνθος μηλιάς, σε κάθε κύτταρο του κορμιού µας.

Τη διακρίνουμε σ” οτιδήποτε είναι ζωντανό.

Μέσα στο σχέδιο της φύσης, όλα σχετίζονται και συνδυάζονται μεταξύ τους.

Η μαρμότα βγαίνει απ” τη φωλιά της μόλις έρθει η άνοιξη.

Τα πουλιά μεταναστεύουν προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, σε μια συγκεκριμένη εποχή του χρόνου.

Η φύση είναι μια συμφωνία και αυτή η συμφωνία ενορχηστρώνεται σιωπηλά στο υπέρτατο πεδίο της δημιουργίας.

Το ανθρώπινο σώμα είναι ένα καλό παράδειγμα αυτής της συμφωνίας.

Ένα και µόνο κύτταρο του σώματος κάνει περίπου έξι τρισεκατομμύρια πράγματα το δευτερόλεπτο και πρέπει συγχρόνως να γνωρίζει τι κάνουν όλα τα άλλα κύτταρα την ίδια στιγμή!

Το ανθρώπινο σώμα μπορεί να παίζει μουσική, να σκοτώνει μικρόβια, να δημιουργεί ένα μωρό, να απαγγέλλει ποίηση και να παρακολουθεί τις κινήσεις των άστρων ταυτόχρονα, επειδή το πεδίο της απεριόριστης συσχέτισης είναι μέρος του πεδίου των πληροφοριών.

Το αξιοθαύμαστο µε το νευρικό σύστημα του ανθρώπινου είδους, είναι πως μπορεί να ελέγχει αυτή την απεριόριστη οργανωτική δύναμη µέσω της συνειδητής πρόθεσης.

Η πρόθεση στο ανθρώπινο είδος δεν περιορίζεται σ΄ ένα άκαμπτο δίκτυο ενέργειας και πληροφοριών.

Έχει απεριόριστη ευκαμψία.

Με δυο λόγια, εφ΄ όσον δεν παραβιάζετε τους άλλους νόμους της φύσης, µέσω της πρόθεσής σας μπορείτε κυριολεκτικά να ελέγχετε τις δυνάμεις της φύσης για να εκπληρώσετε τα όνειρα και τις επιθυμίες σας.

Μπορείτε να βάλετε αυτόν τον κοσμικό υπολογιστή µε την απεριόριστη οργανωτική του δύναμη, να δουλέψει για λογαριασμό σας.

Μπορείτε να ταξιδέψετε σ΄ αυτό το υπέρτατο έδαφος της δημιουργίας και να φυτέψετε εκεί μια πρόθεση, ενεργοποιώντας µ΄ αυτό τον τρόπο το πεδίο του άπειρου συσχετισμού.

Η πρόθεση βάζει τα θεμέλια για την άκοπη, αυτόματη και ανεμπόδιστη ροή καθαρής δυνατότητας,

η οποία αναζητά έκφραση απ΄ το ανεκδήλωτο στο εκδηλωμένο.

Η μόνη προϋπόθεση είναι πως θα πρέπει να χρησιμοποιείτε την πρόθεσή σας για το καλό της ανθρωπότητας.

Αυτό συμβαίνει αυτόματα όταν ακολουθείτε τους επτά πνευματικούς νόμους της επιτυχίας.

Η αληθινή δύναμη πίσω από την πρόθεση είναι η επιθυμία.

Η πρόθεση από μόνη της είναι πολύ ισχυρή, επειδή ουσιαστικά είναι μια επιθυμία χωρίς προσκόλληση στο αποτέλεσμα.

Η επιθυμία από μόνη της είναι αδύναμη, μια και στους περισσότερους ανθρώπους δεν είναι τίποτε άλλο από προσοχή συνδυασμένη με προσκόλληση.

Η πρόθεση είναι μια επιθυμία αυστηρά σύμφωνη με όλους τους άλλους νόμους, αλλά ειδικά με το Νόμο της Απόσπασης.

Η πρόθεση σε συνδυασμό με την αποστασιοποίηση οδηγεί σε μια αντίληψη η οποία επικεντρώνεται στη ζωή και στο παρόν, οπότε κάθε πράξη είναι πολύ πιο αποτελεσματική όταν εκτελείται μέσα στην αντίληψη του παρόντος.

Η πρόθεσή σας μπορεί να προσβλέπει στο μέλλον, αλλά η προσοχή σας βρίσκεται στο παρόν.

Εφ΄ όσον η προσοχή σας βρίσκεται στραμμένη στο παρόν, η πρόθεσή σας για το μέλλον θα υλοποιηθεί, αφού το μέλλον πλάθεται μέσα στο παρόν.

Πρέπει να δεχτείτε το παρόν όπως έχει.

Αποδεχτείτε το παρόν και στοχεύστε στο μέλλον.

Το μέλλον είναι κάτι που μπορείτε πάντα να διαμορφώσετε μέσω της αποστασιοποιημένης πρόθεσης, αλλά δεν πρέπει ποτέ να αντιπαλεύετε το παρόν.

Παρελθόν, παρόν και μέλλον, αποτελούν όλα ιδιότητες της συνείδησης.

Το παρελθόν είναι η μνήμη και η θύμηση, το μέλλον η προσμονή και το παρόν η επίγνωση.

Γι΄ αυτό το λόγο, ο χρόνος δεν είναι τίποτε άλλο από την κίνηση της σκέψης.

Τόσο το παρελθόν όσο και το μέλλον γεννιούνται μέσα στη φαντασία. Μόνο το παρόν, δηλαδή η αντίληψη της στιγμής, είναι αληθινό και αιώνιο.

Υπάρχει και αποτελεί το δυναμικό του χωροχρόνου, της ύλης και της ενέργειας.

Είναι ένα αιώνιο πεδίο πιθανοτήτων, το οποίο αποκτά την εμπειρία του εαυτού του µε τη μορφή αφηρημένων δυνάμεων όπως το φως, η θερμότητα, ο ηλεκτρισμός, ο μαγνητισμός ή η βαρύτητα.

Αυτές οι δυνάμεις δεν βρίσκονται ούτε στο παρελθόν, ούτε στο μέλλον.

Απλώς υπάρχουν.

Ο τρόπος µε τον οποίο αντιλαμβανόμαστε αυτές τις αφηρημένες δυνάμεις, µας προσφέρει την εμπειρία των συγκεκριμένων φαινομένων και μορφών.

Οι αναμνήσεις των ερμηνειών αυτών των αφηρημένων δυνάμεων, δημιουργούν την εμπειρία του παρελθόντος και οι προσδοκώμενες ερμηνείες των ίδιων δυνάμεων δημιουργούν το μέλλον.

Αυτές είναι οι ιδιότητες της προσοχής μέσα στη συνείδηση.

Όταν οι ιδιότητες αυτές απαλλαχθούν από το βάρος του παρελθόντος, τότε η δράση στο παρόν γίνεται το εύφορο έδαφος για τη δημιουργία του μέλλοντος.

Η πρόθεση, αν είναι γειωμένη σ΄ αυτή την αποστασιοποιημένη ελευθερία του παρόντος, εξυπηρετεί σαν καταλύτης για το σωστό μείγμα ύλης, ενέργειας και χωροχρονικών γεγονότων, το οποίο μπορεί να δημιουργήσει οτιδήποτε επιθυμήσετε.

Αν έχετε μια αντίληψη επικεντρωμένη στη ζωή και στο παρόν, τότε τα φανταστικά εμπόδια – τα οποία αποτελούν τουλάχιστον το ενενήντα τοις εκατό των θεωρούμενων εμποδίων – διαλύονται και εξαφανίζονται!

Το υπόλοιπο πέντε µε δέκα τοις εκατό μπορεί να μετουσιωθεί σε νέες ευκαιρίες µέσω της εστιασμένης πρόθεσης.

Η εστιασμένη πρόθεση είναι η ιδιότητα της προσοχής που παραμένει αμετακίνητη στο στόχο της. Εστιασμένη πρόθεση σημαίνει να κρατάτε την προσοχή σας πάνω στο σκοπούμενο αποτέλεσμα, µε τέτοια αμετακίνητη αποφασιστικότητα, ώστε να µην επιτρέπετε σε κανένα εμπόδιο να την ελαττώσει ή να την καταστρέψει.

Μ΄ αυτό τον τρόπο αποκλείετε ολοκληρωτικά όλα τα εμπόδια απ΄ τη συνείδησή σας.

Μπορείτε να διατηρείτε μια ακλόνητη γαλήνη, ενώ παράλληλα αφιερώνεστε στο στόχο σας µε έντονο πάθος.

Αυτή είναι η δύναμη του συνδυασμού αποστασιοποιημένης αντίληψης και εστιασμένης πρόθεσης.

Μάθετε να τιθασεύετε τη δύναμη της πρόθεσης, και θα μπορείτε να δημιουργήσετε οτιδήποτε επιθυμείτε.

Μπορείτε ασφαλώς να δείτε αποτελέσματα και μέσα απ΄ τις σκληρές προσπάθειες, αλλά αυτά θα έχουν το ανάλογο κόστος τους, µε τη μορφή άγχους, καρδιακών προσβολών και της ελαττωμένης λειτουργίας του ανοσοποιητικού σας συστήματος.

Είναι πολύ καλύτερο ν΄ ακολουθήσετε τα παρακάτω πέντε βήματα του Νόμου της Πρόθεσης και της Επιθυμίας.

Ακολουθώντας την παρακάτω διαδικασία για την πραγματοποίηση των επιθυμιών, η πρόθεσή απελευθερώνει αβίαστα τη δική της μοναδική δύναμη:

Γλιστρήστε μέσα στο «κενό». Αυτό σημαίνει πως πρέπει να επικεντρωθείτε σ΄ εκείνο το σιωπηλό διάστημα ανάμεσα στις σκέψεις, δηλαδή να βρεθείτε μέσα στη σιωπή -το επίπεδο της Ύπαρξης που αποτελεί την ουσιαστική σας πρωταρχική κατάσταση.

Μέσα σ΄ αυτή την κατάσταση, απελευθερώστε τις προθέσεις και τις επιθυμίες σας.

Όταν βρισκόσαστε κυριολεκτικά μέσα στο κενό, δεν υπάρχουν σκέψεις ούτε επιθυμίες, αλλά καθώς θα βγαίνετε απ΄ το κενό – στο όριο ανάμεσα στο κενό και μια σκέψη – μπορείτε να εισαγάγετε την πρόθεση.

Αν έχετε μια σειρά από στόχους, μπορείτε να τους γράψετε σ΄ ένα κομμάτι χαρτί και να εστιάσετε την προσοχή σας επάνω τους πριν περάστε στο κενό.

Αν επιθυμείτε επιτυχημένη καριέρα, για παράδειγμα, µπείτε στο κενό µ΄ αυτή την πρόθεση, και η πρόθεσή σας θα σας συνοδεύει σαν ένα αμυδρό λαμπύρισμα της συνείδησής.

Αν εγκαταλείψετε τις προθέσεις και τις επιθυμίες σας μέσα στο κενό, είναι σαν να τις φυτεύετε στο εύφορο έδαφος της καθαρής δυνατότητας και να περιμένετε να βλαστήσουν όταν έρθει η κατάλληλη εποχή.

Δεν πρέπει να σκεφτείτε ν΄ ανασκάψετε τους σπόρους των επιθυμιών σας για να δείτε αν πράγματι μεγαλώνουν, ούτε και να προσκολληθείτε άκαμπτα στον τρόπο µε τον οποίο θα εξελιχθούν.

Απλώς θέλετε να τους σπείρετε.

Παραμείνετε στην κατάσταση της έσω-αναφοράς.

Αυτό σημαίνει να έχετε αντίληψη του αληθινού Εαυτού σας – του πνεύματός σας, της σύνδεσής σας µε το πεδίο της καθαρής δυνατότητας.

Σημαίνει επίσης πως δεν θα κοιτάτε τον εαυτό σας μέσα απ΄ τα µάτια του κόσμου, ούτε και θα επιτρέψετε να σας επηρεάσουν οι γνώμες και οι κριτικές των άλλων.

Ένας καλός τρόπος για να διατηρείτε αυτή την κατάσταση της έσω-αναφοράς, είναι να κρατάτε τις επιθυμίες σας κρυφές.

Μην τις μοιράζεστε µε κανέναν άλλο, εκτός κι αν είναι κοινές µε συγκεκριμένους ανθρώπους µε τους οποίους είστε πολύ στενά δεμένοι.

Μην προσκολληθείτε στο αποτέλεσμα.

Εγκαταλείψτε την προσμονή μιας συγκεκριμένης εξέλιξης και ζήστε µε τη σοφία της αβεβαιότητας.

Απολαύ­στε κάθε στιγμή του ταξιδιού σας στη ζωή, ακόμα κι αν δεν γνωρίζετε τι θα σας συμβεί στη συνέχεια.

Αφήστε το σύμπαν να χειριστεί τις λεπτομέρειες.

Οι προθέσεις και οι επιθυμίες σας, όταν απελευθερωθούν μέσα στο κενό, έχουν απεριόριστη οργανωτική δύναμη.

Πιστέψτε πως αυτή η οργανωτική δύναμη της πρόθεσης θα ενορχηστρώσει όλες τις λεπτομέρειες για λογαριασμό σας.

Να θυμάστε πως στην πραγματική σας φύση είστε καθαρό πνεύμα.

Μεταφέρετε τη συνείδηση του πνεύματος σας όπου κι αν βρίσκεστε, απελευθερώνοντας αβίαστα τις επιθυμίες σας, και το σύμπαν θα αναλάβει τα υπόλοιπα.

Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΤΗΣ ΠΡΟΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ

Θα θέσω σ” εφαρμογή το Νόμο της Πρόθεσης και της Επιθυμίας αποφασίζοντας να ακολουθήσω τα παρακάτω βήματα:

Θα κάνω έναν κατάλογο όλων των επιθυμιών µου και θα τον έχω μαζί µου όπου κι αν βρεθώ.

Θα τον διαβάζω πριν περάσω στη σιωπή και το διαλογισμό, πριν πέσω για ύπνο και μόλις ξυπνήσω το πρωί.

Θ΄ απελευθερώσω αυτόν τον κατάλογο των επιθυμιών µου και θα τον παραδώσω στη μήτρα της δημιουργίας, πιστεύοντας πως όταν τα πράγματα δείχνουν να µην έρχονται όπως τα θέλω, υπάρχει κάποιος λόγος και πως το σύμπαν έχει για µένα πολύ μεγαλύτερα σχέδια απ΄ ό,τι έχω φανταστεί.

Θα υπενθυμίζω στον εαυτό µου να εξασκώ πάντα την αντίληψη του παρόντος σ΄ όλες µου τις ενέργειες.

Θ΄ αρνηθώ να επιτρέψω στα όποια εμπόδια συναντήσω, να καταστρέψουν την ποιότητα της προσοχής µου στην παρούσα στιγμή.

Θα αποδέχομαι το παρόν όπως είναι και θα υλοποιώ το μέλλον μέσα απ΄ τις πιο βαθιές και ειλικρινείς προθέσεις και επιθυμίες µου.

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ

Μέσα στην απόσπαση αναπαύεται η σοφία της αβεβαιότητας… μέσα στη σοφία της αβεβαιότητας αναπαύεται η απελευθέρωση απ΄ το παρελθόν μας – από το «γνωστό», που αποτελεί τη φυλακή των εθισμών.

Μέσα στην προθυμία μας να μπούμε στο άγνωστο, στο πεδίο όλων των δυνατοτήτων, παραδιδόμαστε στο δημιουργικό νου, ο οποίος ενορχηστρώνει το χορό του σύμπαντος.

Σαν δυο χρυσά πουλιά κουρνιασμένα στο ίδιο κλαδί, σαν δυο καρδιακοί φίλοι, το εγώ και ο Εαυτός κατοικούν στο ίδιο σώμα.

Το πρώτο τρώει τους γλυκούς και ξινούς καρπούς του δέντρου της ενσάρκωσης, ενώ ο δεύτερος παρατηρεί αποστασιοποιημένος.

— Μουντάκα Ουπανισάντ

Ο έκτος πνευματικός νόμος της επιτυχίας, είναι ο Νόμος της Απόσπασης.

Ο νόμος αυτός λέει πως για ν΄ αποκτήσετε οτιδήποτε στο σύμπαν, θα πρέπει πρώτα ν΄ απαλλαγείτε από την προσκόλληση σας σ΄ αυτό.

Κάτι τέτοιο δεν σημαίνει πως θα πρέπει να εγκαταλείψετε την πρόθεση να υλοποιήσετε την επιθυμία σας, αλλά απλά, ότι εγκαταλείπετε κάθε προσκόλλησή σας στο αποτέλεσμα.

Πρόκειται για μια πολύ ισχυρή στάση ζωής.

Τη στιγμή που εγκαταλείπετε την προσκόλλησή σας στο αποτέλεσμα, συνδυάζοντας την εστιασμένη πρόθεση με την ταυτόχρονη αποστασιοποίηση, θ΄αποκτήσετε σίγουρα αυτό που επιθυμείτε.

Μπορείτε να κερδίσετε ό,τι θέλετε μέσα απ΄ την απόσπαση, αφού αυτή βασίζεται στην αδιαμφισβήτητη εμπιστοσύνη που δείχνετε στη δύναμη του αληθινού σας Εαυτού.

Η προσκόλληση – από την άλλη πλευρά – βασίζεται στο φόβο και την ανασφάλεια.

Η ανάγκη, πάλι, για ασφάλεια βασίζεται στην ανεπαρκή γνώση του αληθινού Εαυτού.

Η συνείδηση είναι εκείνη που γνωρίζει πώς να υλοποιήσει κάθε ανάγκη.

Όλα τα΄ άλλα δεν είναι παρά σύμβολα: αυτοκίνητα, σπίτια, χαρτονομίσματα, ρούχα, αεροπλάνα.

Τα σύμβολα είναι παροδικά.

Έρχονται και φεύγουν.

Αν κυνηγάτε τα σύμβολα, είναι σαν να προτιμάτε το χάρτη από την ίδια την περιοχή.

Σας δημιουργεί άγχος και σας κάνει να νιώθετε κενοί, αφού ανταλλάσσετε τον αληθινό Εαυτό σας για κάποια σύμβολα του Εαυτού.

Η προσκόλληση προέρχεται από μια θεώρηση φτώχειας, επειδή πάντα σχετίζεται με σύμβολα.

Η αποστασιοποίηση είναι συνυφασμένη με την αντίληψη τον πλούτου, αφού χάρη σ΄ αυτήν υπάρχει η ελευθερία της δημιουργίας.

Μόνο μέσα από την αποστασιοποιημένη ανάμειξη με την πραγματικότητα μπορεί κανείς να βρει το γέλιο και τη χαρά.

Τότε τα σύμβολα του πλούτου δημιουργούνται αυτόματα και άκοπα.

Χωρίς την αποστασιοποίηση είμαστε αιχμάλωτοι της ανημποριάς, της απελπισίας, των κοινωνικών αναγκών, των τιποτένιων

εννοιών, της απόγνωσης και της σοβαροφάνειας – χαρακτηριστικά της καθημερινής μετριότητας και της θεώρησης φτώχειας που συχνά μας καταλαμβάνει.

Μια αληθινή αντίληψη του πλούτου είναι η ικανότητα να κάνετε οτιδήποτε θέλετε, οποιαδήποτε στιγμή και με την ελάχιστη προσπάθεια.

Για ν΄ αποκτήσετε αυτή την εμπειρία, θα πρέπει να βασιστείτε στη σοφία της αβεβαιότητας.

Μέσα σ΄ αυτή την αβεβαιότητα θα βρείτε την ελευθερία να δημιουργήσετε οτιδήποτε επιθυμήσετε.

Οι άνθρωποι αναζητούν συνεχώς την ασφάλεια, αλλά η ασφάλεια είναι κάτι πολύ εφήμερο.

Ακόμα και η προσκόλληση στο χρήμα είναι δείγμα ανασφάλειας.

Μπορεί να λέτε:

«Όταν θα έχω Χ εκατομμύρια δολάρια, θα είμαι ασφαλής.

Τότε θα είμαι οικονομικά ανεξάρτητος και θα σταματήσω να δουλεύω. Θα μπορώ να κάνω όλα τα πράγματα που επιθυμώ».

Όμως αυτό δεν συμβαίνει ποτέ.

Αυτοί που αναζητούν την ασφάλεια, την κυνηγούν σ΄ όλη τους τη ζωή χωρίς ποτέ να τη βρίσκουν. Παραμένει άπιαστη και εφήμερη, αφού δεν κατακτιέται ποτέ μονάχα με το χρήμα.

Η προσκόλληση στο χρήμα θα δημιουργεί πάντα ανασφάλεια, όσα χρήματα και να έχετε στην τράπεζα.

Στην πραγματικότητα, οι πιο ανασφαλείς άνθρωποι είναι μερικοί απ΄ τους πιο πλούσιους!

Η αναζήτηση της ασφάλειας είναι μια αυταπάτη. Στις αρχαίες φιλοσοφικές παραδόσεις, η λύση σ” αυτό το δίλημμα βρίσκεται στη σοφία της ανασφάλειας ή την σοφία της αβεβαιότητας.

Αυτό σημαίνει πως η αναζήτηση της ασφάλειας και της βεβαιότητας, συνιστούν στην πραγματικότητα μια προσκόλληση στο γνωστό.

Και τι είναι το γνωστό;

Το γνωστό είναι το παρελθόν μας.

Το γνωστό δεν είναι τίποτε άλλο από τη φυλακή των εθισμών του παρελθόντος.

Σε μια τέτοια κατάσταση δεν υπάρχει καμιά απολύτως εξέλιξη, αλλά όπου δεν υπάρχει εξέλιξη, υπάρχει στασιμότητα, εντροπία, αποδιοργάνωση και αποσύνθεση.

Η αβεβαιότητα, απ΄ την άλλη πλευρά, είναι το εύφορο πεδίο της καθαρής δημιουργικότητας και ηρεμίας.

Αβεβαιότητα σημαίνει να βαδίζουμε μέσα στο άγνωστο, σε κάθε στιγμή της ύπαρξής μας.

Το άγνωστο είναι το πεδίο των απεριόριστων πιθανοτήτων, πάντα νέο και πάντα ανοιχτό στη δημιουργία νέων εκφάνσεων.

Χωρίς την αβεβαιότητα και το άγνωστο, η ζωή είναι μονάχα μια στείρα επανάληψη φθαρμένων αναμνήσεων.

Γίνεστε θύμα του παρελθόντος και ο σημερινός βασανιστής σας είναι τα απομεινάρια του χθεσινού εαυτού.

Εγκαταλείψτε την προσκόλλησή σας στο γνωστό, ακολουθήστε το άγνωστο και θα μπείτε στο πεδίο των απεριόριστων δυνατοτήτων.

Μέσα στην προθυμία σας να περάστε στο άγνωστο, εκμεταλλεύεστε τη σοφία της αβεβαιότητας.

Αυτό σημαίνει ότι κάθε στιγμή της ζωής σας θα βιώνετε ενθουσιασμό, περιπέτειες και μυστήριο. Θα νιώσετε τη χαρά της ζωής – τη μαγεία, τη γιορτή, την ευθυμία και την αγαλλίαση του ίδιου σας του πνεύματος.

Κάθε μέρα, μπορείτε να περιμένετε τα συναρπαστικά πράγματα που συμβαίνουν μέσα στο πεδίο των απεριόριστων πιθανοτήτων.

Όταν αισθάνεστε αβεβαιότητα, βρίσκεστε στο σωστό δρόμο, γι΄ αυτό μην εγκαταλείπετε την προσπάθεια.

Δεν χρειάζεται να έχετε μια πλήρη και ακλόνητη ιδέα του τι θα κάνετε την επόμενη βδομάδα ή τον επόμενο χρόνο, αφού αν συμβεί κάτι τέτοιο – κι εσείς προσκολληθείτε σ΄ αυτή την ιδέα, αποκλείετε από τη ζωή σας μια ολόκληρη σειρά συναρπαστικών ενδεχομένων.

Ένα χαρακτηριστικό του πεδίου των απεριόριστων πιθανοτήτων είναι και ο άπειρος συσχετισμός.

Το πεδίο μπορεί να ενορχηστρώσει μια απειρία χωροχρονικών γεγονότων για να προκαλέσει το αποτέλεσμα στο οποίο στοχεύετε.

Όταν όμως είστε προσκολλημένοι, η πρόθεσή σας παγιδεύεται μέσα στην άκαμπτη σκέψη και χάνετε τη ρευστότητα, τη δημιουργικότητα και τον αυθορμητισμό που αποτελούν εγγενείς ιδιότητες αυτού του πεδίου.

Όταν είστε προσκολλημένοι, παγιώνετε την επιθυμία σας, παίρνοντας την μακριά από την άπειρη ρευστότητα και ευκαμψία και μεταφέροντάς την σ΄ ένα άκαμπτο πλαίσιο το οποίο εμποδίζει την όλη διαδικασία της δημιουργίας.

Ο Νόμος της Απόσπασης δεν αντιφάσκει με το Νόμο της Πρόθεσης και της Επιθυμίας, δηλαδή με την επίτευξη στόχων.

Διατηρείτε τόσο την πρόθεση σας να κινηθείτε προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, όσο και το στόχο σας. Ωστόσο, ανάμεσα στο σημείο Α και το σημείο Β υπάρχουν άπειρες πιθανότητες, άπειρες διαδρομές.

Με τη βοήθεια του παράγοντα της αβεβαιότητας, μπορείτε ν΄ αλλάξετε κατεύθυνση οποιαδήποτε στιγμή – αν βρείτε ένα υψηλότερο ιδανικό ή κάτι πιο ενδιαφέρον.

Είναι επίσης λιγότερο πιθανό να εξαναγκάσετε τα προβλήματα να βρουν συγκεκριμένες λύσεις, πράγμα που σας βοηθά ν΄ αντιλαμβάνεστε και να εκμεταλλεύεστε ευκολότερα κάποιες απρόσμενες ευκαιρίες.

Ο Νόμος της Απόσπασης επιταχύνει ολόκληρη τη διαδικασία της εξέλιξης.

Όταν κατανοήσετε αυτό το νόμο, δεν δα νιώθετε εξαναγκασμένοι να δίνετε πιεστικές λύσεις.

Αν δίνετε πιεστικές λύσεις στα προβλήματά σας, απλώς δημιουργείτε καινούρια.

Όταν όμως στρέφετε την προσοχή σας στην αβεβαιότητα και περιμένετε υπομονετικά ν΄ αναδυθεί κάποια λύση μέσα από το χάος και τη σύγχυση, τότε αυτό που εμφανίζεται είναι πολλές φορές κάτι υπέροχο και συναρπαστικό.

Αυτή η κατάσταση της εγρήγορσης – η ετοιμότητά σας μέσα στο παρόν, το πεδίο της αβεβαιότητας – εναρμονίζεται με το στόχο και την πρόθεσή σας και σας επιτρέπει να αρπάξετε κάθε ευκαιρία.

Τι είναι ευκαιρία; Εμπεριέχεται σε κάθε πρόβλημα που έχετε στη ζωή σας.

Κάθε σας σημερινό εμπόδιο αποτελεί και το σπόρο μιας ευκαιρίας για κάποιο μεγαλύτερο όφελος.

Όταν αποκτήσετε αυτή την αντίληψη, ανοίγεστε σ΄ ένα ολόκληρο φάσμα δυνατοτήτων – κι αυτό διατηρεί ζωντανό το μυστήριο, το δέος, τον ενθουσιασμό και την περιπέτεια.

Μπορείτε λοιπόν να βλέπετε κάθε πρόβλημα που αντιμετωπίζετε στη ζωή σαν μια ευκαιρία για κάποιο μεγαλύτερο όφελος.

Μπορείτε να εντοπίζετε και να εκμεταλλεύεστε τις ευκαιρίες εφοδιασμένοι με τη σοφία της αβεβαιότητας.

Όταν η ετοιμότητά σας συναντήσει την ευκαιρία, η λύση θα έρθει αυτόματα.

Εκείνο που βγαίνει απ” όλα αυτά, συχνά αποκαλείται απ΄ τους ανθρώπους «καλή τύχη».

Η καλοτυχία δεν είναι τίποτα περισσότερο από τη συνάντηση της ετοιμότητας με την ευκαιρία.

Όταν αυτές οι δυο συνδυαστούν, η λύση που θα παρουσιαστεί, θα βοηθήσει τόσο τη δική σας εξέλιξη όσο και την εξέλιξη εκείνων με τους οποίους έρχεστε σ΄ επαφή.

Αυτή είναι η τέλεια συνταγή για την επιτυχία και βασίζεται στο Νόμο της Απόσπασης.

ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ

Θα θέσω σ΄ εφαρμογή το Νόμο της Απόσπασης αποφασίζοντας να ακολουθήσω τα παρακάτω βήματα:

Σήμερα θα αφιερωθώ στην αποστασιοποίηση. Θα επιτρέψω στον εαυτό μου και τους γύρω μου την ελευθερία να είναι αυτό που είναι.

Δεν θα επιβάλλω τις δικές μου ιδέες σχετικά με το πώς θα πρέπει να είναι τα πράγματα.

Δεν θα δώσω πιεστικές λύσεις στα προβλήματα, δημιουργώντας έτσι νέους περιορισμούς.

Θα συμμετέχω στο κάθε τι με αποστασιοποιημένο ενδιαφέρον.

Σήμερα θα θεωρώ την αβεβαιότητα σαν ένα ουσιαστικό συστατικό των βιωμάτων μου.

Με τη βοήθεια της πρόθεσής μου ν΄ αποδεχθώ την αβεβαιότητα, οι λύσεις θα εμφανίζονται αυτόματα μέσα απ΄ το πρόβλημα, τη σύγχυση, την αταξία και το χάος.

Όσο πιο αβέβαια θα φαίνονται τα πράγματα, τόσο πιο ασφαλής θα αισθάνομαι, μιας και η αβεβαιότητα είναι το μονοπάτι μου προς την ελευθερία.

Μέσα απ” τη σοφία της αβεβαιότητας, θ΄ ανακαλύπτω την ασφάλειά μου.

Θα μπω στο πεδίο των απεριόριστων πιθανοτήτων και θα περιμένω όλα τα συναρπαστικά πράγματα που μπορεί να συμβούν όταν παραμένω ανοιχτός σ΄ ένα φάσμα άπειρων επιλογών.

Μπαίνοντας στο πεδίο όλων των πιθανοτήτων, θα απολαύσω την περιπέτεια, τη μαγεία, τη διασκέδαση και το μυστήριο της ζωής.

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΝΤΑΡΜΑ Η ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Ο καθένας μας έχει ένα σκοπό στη ζωή… ένα μοναδικό χάρισμα η ξεχωριστό ταλέντο για να προσφέρει στους άλλους.

Όταν συνδυάσετε αυτό το μοναδικό χάρισμα με την υπηρεσία προς τους άλλους, θα νιώσετε την έκσταση και την αγαλλίαση του πνεύματος, που αποτελούν υπέρτατο στόχο όλων των στόχων.

«’Όταν εργάζεστε, είστε μια φλογέρα, που μέσα απ΄ την καρδιά της ο ψίθυρος των ωρών μετατρέπεται σε μουσική…

Τι σημαίνει να εργάζεσαι μ΄ αγάπη;

Σημαίνει να υφαίνεις το ύφασμα, με νήματα βγαλμένα από την καρδιά σου, σαν να επρόκειτο να φορέσει το ρούχο αυτό το πιο αγαπημένο σου πρόσωπο…»

Καλίλ Γκιμπράν, Ο Προφήτης

Ο έβδομος πνευματικός νόμος της επιτυχίας είναι ο Νόμος του Ντάρμα. «Ντάρμα» στα σανσκριτικά σημαίνει «σκοπός ζωής».

Ο Νόμος του Ντάρμα λέει πως έχουμε πάρει υλική μορφή προκειμένου να υπηρετήσουμε κάποιον συγκεκριμένο σκοπό.

Το πεδίο της καθαρής δυνατότητας είναι η θεότητα στην ουσία της.

Η θεότητα που όταν παίρνει ανθρώπινη μορφή, αποσκοπεί να επιτύχει κάποιο συγκεκριμένο σκοπό.

Σύμφωνα μ΄ αυτό το νόμο, διαθέτετε ένα μοναδικό χάρισμα, καθώς κι έναν μοναδικό τρόπο να το εκφράζετε.

Υπάρχει κάτι που μπορείτε να κάνετε καλύτερα απ΄ οποιονδήποτε άλλον στον κόσμο – και για κάθε μοναδικό χάρισμα ή έκφραση αυτού του χαρίσματος, υπάρχουν επίσης και κάποιες μοναδικές ανάγκες.

Ο συνδυασμός αυτών των αναγκών με τη δημιουργική έκφραση του χαρίσματος σας, είναι η σπίθα που δημιουργεί την αφθονία.

Η έκφραση των χαρισμάτων σας για την ικανοποίηση αναγκών, δημιουργεί απεριόριστο πλούτο και αφθονία.

Αν μπορείτε να διδάξετε αυτή τη σκέψη στα παιδιά σας από μικρή ηλικία, θα δείτε πόσο μεγάλη επίδραση θα ΄χει στη ζωή τους.

Εγώ το έχω κάνει με τα δικά μου παιδιά.

Τους έχω πει αμέτρητες φορές, ότι υπάρχει λόγος που βρισκόμαστε εδώ και πως θα πρέπει να τον ανακαλύψουν από μόνα τους.

Αυτό το άκουγαν από την ηλικία των τεσσάρων ετών.

Στην ίδια περίπου ηλικία τα δίδαξα και πώς να διαλογίζονται, και τους είπα:

«Ποτέ, μα ποτέ, μην ανησυχήσετε για το πώς θα βγάλετε χρήματα.

Αν δεν μπορείτε να κερδίσετε μόνοι σας χρήματα όταν μεγαλώσετε, θα σας δίνω εγώ.

Δεν θέλω να εστιάσετε την προσοχή σας μονάχα στα μαθήματα, επιδιώκοντας να πάρετε τους καλύτερους βαθμούς ή να μπείτε στα καλύτερα πανεπιστήμια.

Αυτό που θέλω από σάς, είναι ν΄ αναρωτηθείτε με ποιον τρόπο μπορείτε να βοηθήσετε καλύτερα την ανθρωπότητα και ποια είναι τα μοναδικά χαρίσματα που έχετε – αφού ο καθένας σας διαθέτει ένα μοναδικό χάρισμα που δεν το έχει κανείς άλλος, καθώς κι έναν μοναδικό τρόπο για να το εκφράζει».

Τελικά κατέληξαν στα καλύτερα σχολεία, πήραν τους καλύτερους βαθμούς και απέκτησαν την οικονομική ανεξαρτησία τους, επειδή ακριβώς εστίασαν την προσοχή τους σ΄ αυτά που είχαν έρθει για να προσφέρουν.

Αυτός είναι ο Νόμος του Ντάρμα.

Υπάρχουν τρία στοιχεία στο Νόμο του Ντάρμα.

Το πρώτο λέει πως ο καθένας από μας έχει έρθει εδώ για ν΄ ανακαλύψει τον αληθινό του Εαυτό, να μάθει από μόνος του πως ο αληθινός μας Εαυτός είναι πνευματικός,

και ότι ουσιαστικά είμαστε πνευματικά όντα που έχουν πάρει υλική μορφή.

Δεν είμαστε ανθρώπινα πλάσματα με περιστασιακές πνευματικές εμπειρίες.

Συμβαίνει ακριβώς το αντίστροφο:

Είμαστε πνευματικά πλάσματα, τα οποία έχουν περιστασιακές ανθρώπινες εμπειρίες.

Ο καθένας από μάς, έχει έρθει για ν΄ ανακαλύψει τον ανώτερο ή πνευματικό Εαυτό του.

Αυτή είναι η πρώτη ολοκλήρωση του Νόμου του Ντάρμα.

Πρέπει ν” ανακαλύψουμε από μόνοι μας, ότι μέσα μας υπάρχει ένας εμβρυακός θεός, ο οποίος περιμένει να γεννηθεί ώστε να μπορέσουμε να εκφράσουμε τη θεϊκότητά μας.

Το δεύτερο στοιχείο του Νόμου του Ντάρμα είναι έκφραση των μοναδικών χαρισμάτων μας.

Ο Νόμος του Ντάρμα λέει πως το κάθε ανθρώπινο πλάσμα διαθέτει ένα μοναδικό ταλέντο.

Μπορεί πάλι να έχετε ένα κοινό ταλέντο, μοναδικό όμως στην έκφραση του, έτσι ώστε κανείς άλλος πάνω στον πλανήτη να μην μπορεί να το εκφράσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Αυτό σημαίνει πως μπορείτε να κάνετε κάτι, καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο.

«Όταν κάνετε αυτό το κάτι, χάνετε την αίσθηση του χρόνου.

“Όταν εκφράζετε αυτό το μοναδικό χάρισμα που κατέχετε – ή, σε πολλές περιπτώσεις, περισσότερα από ένα μοναδικά χαρίσματα – η έκφραση αυτή σας μεταφέρει σε μια α- χρονική κατάσταση συνείδησης.

Το τρίτο στοιχείο του Νόμου του Ντάρμα είναι η υπηρεσία προς την ανθρωπότητα – να εξυπηρετείτε τους συνανθρώπους σας και ν” αναρωτιέστε συνεχώς:

«Πως μπορώ να βοηθήσω όλους εκείνους με τους οποίους έρχομαι σ΄ επαφή;»

Όταν συνδυάσετε την ικανότητα να εκφράζετε το μοναδικό σας χάρισμα με την υπηρεσία απέναντι στην ανθρωπότητα, τότε κάνετε πλήρη χρήση του Νόμου του Ντάρμα.

Αν σ΄ αυτό προστεθεί και η συνειδητοποίηση της πνευματικότητάς σας, του πεδίου της καθαρής δυνατότητας, τότε αποκλείεται να μην αποκτήσετε την απεριόριστη αφθονία, αφού αυτός είναι ο αληθινός τρόπος με τον οποίο επιτυγχάνεται.

Δεν πρόκειται για μια περιστασιακή αφθονία.

Είναι μόνιμη, εξαιτίας του μοναδικού χαρίσματός σας, του τρόπου με τον οποίο το εκφράζετε, και της αφοσίωσης σας στους συνανθρώπους σας, πράγματα που έχετε ανακαλύψει μέσα απ΄ την ερώτηση:

«Πώς μπορώ να βοηθήσω;» και όχι:

«Πώς μπορώ να ωφεληθώ εγώ;»

.

Το ερώτημα «Πώς μπορώ να ωφεληθώ;» αναφέρεται στον εσωτερικό διάλογο του εγώ.

Η ερώτηση: «Πώς μπορώ να βοηθήσω;» αναφέρεται στον εσωτερικό διάλογο του πνεύματος.

Το πνεύμα είναι εκείνη η περιοχή της συνείδησης, μέσα στην οποία αντιλαμβάνεστε την παγκοσμιότητά σας.

Αν μετατοπίσετε τον εσωτερικό σας διάλογο από το «Πώς μπορώ να ωφεληθώ;» στο «Πώς μπορώ να βοηθήσω;» αυτομάτως περνάτε πέρα απ΄ το εγώ, στο βασίλειο του πνεύματός σας.

Ενώ ο διαλογισμός είναι ο πιο χρήσιμος τρόπος για να μπείτε σ΄ αυτό το βασίλειο,

η απλή μετατόπιση του εσωτερικού σας διάλογου στο «Πώς μπορώ να βοηθήσω;»

θα σας επιτρέψει μια το ίδιο καλή πρόσβαση στο πνεύμα σας, σ΄ εκείνο το χώρο της συνείδησης όπου αντιλαμβάνεστε την εμπειρία της παγκοσμιότητάς σας.

.

Αν θέλετε να κάνετε τη μέγιστη χρήση του Νόμου του Ντάρμα, τότε θα πρέπει να πάρετε αρκετές αποφάσεις.

Η πρώτη απόφαση είναι:

Θ΄ αναζητήσω μέσα απ΄ την πνευματική εξάσκηση τον Ανώτερο Εαυτό μου, αυτόν που βρίσκεται πέρα απ΄ το εγώ.

Η δεύτερη απόφαση είναι:

Θ΄ ανακαλύψω τα μοναδικά μου χαρίσματα και μ΄ αυτό τον τρόπο θα αισθανθώ ικανοποίηση, μιας και όταν αποκτώ αχρονική αντίληψη, η ικανοποίηση είναι φυσικό επακόλουθο-.

Μ΄ αυτό τον τρόπο θα βρεθώ σε μια κατάσταση υπέρτατης ευτυχίας.

Η τρίτη απόφαση είναι: Θ΄ αναρωτηθώ με ποιον τρόπο μπορώ να εξυπηρετήσω καλύτερα την ανθρωπότητα.

Θ΄ απαντήσω σ” αυτό το ερώτημα και μετά θα θέσω την απάντηση σ΄ εφαρμογή.

Θα χρησιμοποιήσω τα μοναδικά μου χαρίσματα για να βοηθήσω τους συνανθρώπους μου.

Θα συνδυάσω τις ανάγκες τους με τη δική μου επιθυμία, να βοηθήσω και να υπηρετήσω τους άλλους.

.

Καθίστε κάτω και κάντε έναν κατάλογο με τις απαντήσεις στα δυο ακόλουθα ερωτήματα:

Πρώτα αναρωτηθείτε τι θα κάνατε αν δεν σας απασχολούσαν τα οικονομικά ζητήματα και είχατε όλο τον καιρό και τα χρήματα στη διάθεση σας.

Αν συνεχίζετε να θέλετε να κάνετε αυτό που κάνετε και τώρα, τότε ακολουθείτε το ντάρμα σας, αφού έχετε πάθος γι΄ αυτό που κάνετε και μ” αυτόν τον τρόπο εκφράζετε τα μοναδικά σας χαρίσματα.

Ύστερα αναρωτηθείτε:

Πως μπορώ να εξυπηρετήσω καλύτερα την ανθρωπότητα;

Απαντήστε στο ερώτημα και θέστε την απάντηση σ΄ εφαρμογή.

.

Ανακαλύψτε τη θεϊκότητά σας, βρείτε το ξεχωριστό ταλέντο σας, εξυπηρετήστε την ανθρωπότητα με τη βοήθεια του, και τότε θα μπορέσετε ν΄ αποκτήσετε όσα πλούτη θέλετε. Όταν οι δημιουργικές εκφράσεις σας συνδυάζονται με τις ανάγκες των συνανθρώπων σας, ο πλούτος θ΄ αρχίσει να κυλά αυτόματα από το ανεκδήλωτο στο εκδηλωμένο, από τον κόσμο του πνεύματος στον κόσμο της μορφής.

Θ΄ αρχίσετε να αντιλαμβάνεστε τη ζωή σας ως μια θαυμαστή έκφραση της θεότητας – όχι μόνο περιστασιακά, αλλά συνεχώς.

Και θα γνωρίσετε την αληθινή χαρά και την αληθινή σημασία της επιτυχίας – την έκσταση και αγαλλίαση του ίδιου σας του πνεύματος σας.

.

Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ ΝΤΑΡΜΑ Η ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Θα θέσω το Νόμο του Ντάρμα σ΄ εφαρμογή, αποφασίζοντας να ακολουθήσω τα παρακάτω βήματα:

Σήμερα θα θρέψω με αγάπη το έμβρυο του θεού που κρύβω στην ψυχή μου.

Θ΄ αφιερώσω την προσοχή μου στο πνεύμα, που ζωοποιεί το σώμα και το νου μου.

Θα επικεντρώσω την προσοχή μου στη βαθιά σιγή μέσα στην καρδιά μου.

Θα μεταφέρω τη συνείδηση της αχρονικής, αιώνιας Ύπαρξης στο μέσο της εμπειρίας του χρόνου.

Θα κάνω έναν κατάλογο των ξεχωριστών μου χαρισμάτων.

Στη συνέχεια θα καταγράψω όλα όσα μ” αρέσει να κάνω, εκφράζοντας παράλληλα τα μοναδικά μου χαρίσματα.

Όταν εκφράζω αυτά τα χαρίσματα και τα θέτω στην υπηρεσία της ανθρωπότητας, χάνω την αντίληψη του χρόνου και δημιουργώ την αφθονία, τόσο στη ζωή μου όσο και στις ζωές των άλλων.

Θ΄ αναρωτιέμαι καθημερινά:

«Πώς μπορώ να υπηρετήσω;» ή «Πώς μπορώ να βοηθήσω;»

Οι απαντήσεις σ΄ αυτά τα ερωτήματα, θα μου επιτρέψουν να βοηθήσω και να εξυπηρετήσω τους συνανθρώπους μου με αγάπη.

spiritscience.gr <http://spiritscience.gr/index.php/44-2015-01-31-16-40-01/2016-03-09-16-32-06/685-oi-7-pneumatikoi-nomoi>

http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2016/11/7_7.html#ixzz4eK8uZ6h6

ΥΣ.  ΑΠΟ   ΕΛΛΗΝΙΔΑ  ΓΙΑΓΙΑ

.Η  ΑΛΗΘΕΙΑ   ΕΙΝΑΙ   ΠΟΛΥ  ΑΠΛΗ ……….

.ΑΛΛΑ   ΚΑΛΑ   ΚΡΥΜΕΝΗ   ΓΙΑ  ΤΟΝ  ΑΝΑΞΙΟ   Ή  ΕΠΙΠΟΛΑΙΟ   ΕΡΕΥΝΗΤΗ ………..

ΠΩΛ  ΜΠΡΑΝΤΟΝ

http://arxaiaithomi.gr/

2 comments to Αγαπάμε και τιμούμε τους προγόνους μας!

  • .
    .
    Η Αφυπνίση κατά τον Σωκράτη
    .
    .
    http://1.bp.blogspot.com/-parcxl9umU0/UXmtzUlXVAI/AAAAAAAAC9o/jMk4yCplVkc/s200/afupnish-kata-twn-swkrath.png

    .
    .
    Ίσως το πρώτο πρόσωπο της Ελληνικής φιλοσοφίας που ασχολήθηκε συστηματικά με την πνευματική άσκηση, δηλαδή την πνευματική εκγύμναση είναι ο Σωκράτης.
    .
    Οι πηγές παρουσιάζουν τον Σωκράτη σαν κάποιον που δεν απέρριπτε εν γένει την ευτυχία και τις απολαύσεις της ζωής, αρκεί όλα αυτά να μην ήταν εμπόδιο για κάποιον να ακολουθήσει μία ενάρετη ζωή και να γνωρίσει τον αληθινό εαυτό του.
    .
    Σε αυτό το σημείο διαφέρει αρκετά από τους μεταγενέστερους φιλοσόφους των Ελληνιστικών χρόνων, οι οποίοι πίστευαν ότι για να αποδείξει την αξία του ένας φιλόσοφος έπρεπε ακόμα και να επιδιώκει τα βάσανα και τα μαρτύρια τόσο στο σώμα όσο και στη ψυχή του.
    .
    Στον Φαίδωνα, ο Σωκράτης αναλύει σε μεγάλο βαθμό τι ακριβώς εμπεριέχει ένας ασκητικός τρόπος ζωής ο οποίος αποφεύγει να εκδηλώνεται με ακραίο και σφοδρό τρόπο, μία αντίληψη που είναι αρκετά διαδεδομένη στο σύγχρονο κόσμο.
    .
    Δεν αναφέρει ότι ο φιλόσοφος θα πρέπει να απορρίπτει τις ανέσεις της ζωής, αλλά ούτε και να είναι δέσμιός τους.
    .
    Ένας φιλόσοφος δεν θα πρέπει να έχει το μυαλό του στην τροφή και το ποτό, αλλά φυσικά χρειάζεται να φάει όσο πρέπει.
    .
    .
    Ο Σωκράτης δεν είχε κάτι εναντίον της φυσικής ανάγκης του ανθρώπου να τραφεί ή να πιει, ή στην εγγενή τάση του ανθρώπου προς την ηδονή.
    .
    Καυτηρίαζε όμως την ευχαρίστηση που επιδιώκει κάποιος να εισπράξει ικανοποιώντας κάθε μορφής ανάγκη ανάγοντας την ίδια την ηδονή σαν εκείνο τον ρυθμιστικό παράγοντα όλων των ανθρώπινων επιλογών και πράξεων φθάνοντας να την εξορθολογήσει για να εξυπηρετήσει προσωπικούς σκοπούς .
    .
    .
    Στον ίδιο δρόμο σκέψης, ο φιλόσοφος θα πρέπει να είναι αποσπασμένος από τις απολαύσεις, είτε αυτές μεταφράζονται σε ένα ζευγάρι καινούρια σανδάλια είτε στην ίδια την επιθυμία της κάθε είδους απόλαυσης, καθώς η κατάχρηση της ίδιας της επιθυμίας εγκυμονούσε σύμφωνα με τον Σωκράτη πολλούς κινδύνους για την υποδούλωση της ψυχής στο σώμα.
    .
    Όμως ακόμα και σήμερα είναι αρκετά διαδεδομένη η άποψη ότι ο φιλοσοφημένος τρόπος ζωής ή διαφορετικά ο τρόπος ζωής ενός πολεμιστή, ενός ασκητή είναι ασύμβατος και ξένος προς την ανθρώπινη φύση.
    .
    Φαινομενικά μία τέτοια στάση ζωής ερμηνεύεται από το σύγχρονο άνθρωπο σαν αρρωστημένη ή και ακόμα εχθρική προς τη ζωή—θα αναλύσουμε αργότερα γιατί—αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι.
    .
    Ο φιλόσοφος δεν είναι αποσπασμένος από τις απολαύσεις της ζωής ακολουθώντας επιταγές ηθικής που τις επιβάλλει ο ίδιος στον εαυτό του ή τις επιβάλλουν σε αυτόν.
    .
    Απλά είναι εστιασμένος σε διαφορετικά πράγματα χωρίς όμως να προσκολλάται σε αυτά.
    .
    Στην ίδια διαστρεβλωμένη οπτική κατέταξε ο Δυτικός πολιτισμός τον Βουδισμό και τη διδασκαλία του προβάλλοντάς τον σαν μία εκκεντρική συμπεριφορά απέναντι στον σύγχρονο κόσμο που φθάνει να γίνεται παθητική και αδρανής.

    .
    Ο Julius Evola, ιδιαίτερα στο έργο του “Η Διδασκαλία της Αφυπνίσεως” [La Dottrina del Risveglio] αποδεικνύει με επιτυχία ότι όχι μόνο ότι αυτές οι προσεγγίσεις δεν είναι ορθές, αλλά και καταφέρνει με άμεσο τρόπο να αποδώσει το πραγματικό νόημα του ασκητισμού/άσκησης, μία τόσο ευάλωτη και παρεξηγημένη λέξη από εκείνους που παρατηρούν το Βουδισμό μόνο εξωτερικά.
    .
    Είναι κυρίαρχη η εικόνα εκείνη του Σωκράτη, όσο και του Βουδιστή μοναχού που παρουσιάζονται ο πρώτος ξυπόλυτος, ρακένδυτος και εκκεντρικός να φιλοσοφεί όλη μέρα στην Αγορά και ο δεύτερος ενδεδυμένος με τον πορτοκαλί μανδύα του να παρακαλεί για το φαγητό του.
    .
    Μέσα όμως σε αυτές τις συμπεριφορές κρύβεται κάτι πολύ περισσότερο από μία φαινομενική και κακώς νοούμενη αδιαφορία.
    .
    Τηρουμένων των αναλογιών και χωρίς καμία διάθεση ταύτισης μεταξύ της συμπεριφοράς του Σωκράτη και των εννοιών του Βουδισμού θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε μερικές από τις πτυχές που αφορούν το πρωταρχικό και αυθεντικό περιεχόμενο της λέξης άσκησης/ασκητισμού που φαίνονται ότι μοιράζονται εξίσου (Σωκράτης και Βουδισμός).
    .
    Σε καμία περίπτωση δεν υπονοούμε ότι τα θεμελιώδη στοιχεία ενός ολοκληρωμένου συστήματος άσκησης είτε θα εξαντληθούν εδώ είτε ότι αυτά αποτελούν μονοπώλιο της σωκρατικής άσκησης και της Ανατολής καθώς εμφανίζονται και μπορούν να αναγνωριστούν και σε άλλες παραδόσεις, όπως στον σαμανισμό.
    .
    Η αξία του ασκητισμού, επίκαιρη όσο ποτέ άλλοτε είναι δυνατόν να ειδωθεί μέσα από ένα ευρύτερο πρίσμα θεώρησης του σύμπαντος, απελευθερωμένος τόσο από εκείνες τις σύγχρονες προσεγγίσεις που τον παρουσιάζουν σαν εκκεντρικό και παθητικό, όσο και από κάθε μορφή θρησκευτικής διάκρισης.
    .
    Στη “Διδασκαλία της Αφυπνίσεως” ο Evola επιχειρεί να παρουσιάσει αυτό που θεωρεί το αυθεντικό μήνυμα της διδασκαλίας του Βουδισμού σαν το Άρειο ασκητικό μονοπάτι που είναι ο προορισμός του πνευματικού “πολεμιστή” ο οποίος αναζητά την απελευθέρωσή του από αυτόν τον δεσμευτικό κόσμο.
    .
    Πέραν όμως αυτού σκοπός μας είναι να δείξουμε πώς μία ανάλογη στάση ζωής, μία δηλαδή ασκητική στάση ζωής—με την πρωταρχική σημασία του όρου είναι πολύ επίκαιρη και μπορεί να εφοδιάσει τον σύγχρονο άνθρωπο με όλα τα κατάλληλα εργαλεία και όργανα για την ανάπτυξη της προσωπικής του εσωτερικής δύναμης που θα τον βοηθήσει να ζει με πλήρη επίγνωση την κάθε στιγμή.
    .
    Μπορεί άραγε ένας άνθρωπος να απελευθερωθεί από την ανθρώπινη φύση του μέσω ενός ασκητικού τρόπου ζωής (με την αρχική σημασία της λέξης) και να παραμείνει άνθρωπος;
    .
    Κάποιος θα απαντούσε ότι αυτό γίνεται αν ο άνθρωπος μεταμορφωθεί σε κάτι απόκοσμο, όπου το πιο απόκοσμο στοιχείο της ύπαρξής του θα είναι το να φαίνεται σαν άνθρωπος, αλλά δεν θα έχει καμία σχέση με αυτόν.
    .
    .
    Ο δρόμος της πνευματικής άσκησης και της φιλοσοφίας δεν πρέπει να σταματάει μπροστά στο αδιέξοδο της θεωρητικολογίας που πολλές φορές την παρουσιάζει σαν κάτι το ακραίο και το άπιαστο.
    .
    Ο άνθρωπος δεν θα πρέπει να καταφεύγει στην πνευματική άσκηση για να ξεφύγει από την καθημερινότητα της ζωής του, αλλά να την ακολουθήσει σαν εκείνον τον αληθινό και αποτελεσματικό δρόμο που οδηγεί στην προσωπική του αφύπνιση και στην επιμέλεια του ίδιου του του εαυτού.
    .
    .
    Με τον ίδιο τρόπο που για να αποκτήσει κάποιος ένα φιλοσοφικό υπόβαθρο θα πρέπει να εκτελεί πράξεις-έργα μέσω της άσκησης, έτσι και για να απελευθερωθεί η πνευματικότητά του από τα δεσμά της θεωρητικολογίας χρειάζεται να εξασκείται και να εκγυμνάζεται με μία σειρά από δραστηριότητες.
    .
    Στο βιβλίο του “Η Διδασκαλία της Αφυπνίσεως,” ο Evola περιγράφει με έναν πολύ εύστοχο τρόπο το πώς ο Δυτικός πολιτισμός έχει προσδώσει στη λέξη άσκηση ένα ιδιαίτερο περιεχόμενο που όχι μόνο αποκλίνει της αρχικής της σημασίας (δηλ. “εκγύμναση”), αλλά πολλές φορές γίνεται συνώνυμο απέχθειας και αποστροφής, μία συμπεριφορά που είναι ξένη προς τον σύγχρονο πολιτισμό.
    .
    Συγκεκριμένα αναφέρει: “Με την ανάπτυξη του Δυτικού πολιτισμού, ωστόσο, ο όρος άσκηση (ή τα παράγωγά του) έχει πάρει, καθώς γνωρίζουμε, μία ιδιαίτερη σημασία που διαφέρει από την αρχική.
    .
    Όχι μόνο υποθέτει μία αποκλειστικά θρησκευτική σημασία, αλλά από το γενικό ύφος της πίστης και του θρησκευτικού δόγματος που έχει έρθει να κυριαρχήσει ανάμεσα στο Δυτικό κόσμο, ο ασκητισμός είναι άρρηκτα δεμένος με ιδέες που έχουν να κάνουν με νέκρωση και ταπείνωση της σάρκας καθώς και με επίπονη, οδυνηρή απάρνηση του κόσμου: έχει έτσι φθάσει να αντιπροσωπεύει τη μέθοδο με την οποία αυτή η πίστη συνήθως συνηγορεί και υποστηρίζεται σαν την πλέον κατάλληλη για την απόκτηση “σωτηρίας” και την συμφιλίωση του ανθρώπου με τον δημιουργό του, παραφορτωμένος πάντα με πρωταρχικές αμαρτίες.”
    .
    Ακόμα και όταν χρησιμοποιείται σήμερα η λέξη άσκηση και τα παράγωγά της για να δηλώσει το σύγχρονο περιεχόμενό της, αναφέρει ο Evola στη “Διδασκαλία της Αφυπνίσεως,” υπονοεί την απλή ιδέα της εκγυμνάσεως, της έντονης και σφοδρής εφαρμογής ενέργειας με την απουσία όμως της έλλειψης προσωπικότητας και αδρανοποίησης του καθαρά ατομικού και ηδονιστικού στοιχείου.
    .
    Ο ίδιος υπενθυμίζει στον αναγνώστη του ότι η αυθεντική και πρωταρχική σημασία του όρου του ασκητισμού είναι η “πρακτική εξάσκηση” ή η “πειθαρχία”—κάποιος ακόμα μπορούσε να αναφέρει τη “μάθηση.”
    .
    Το παράδειγμα του Σωκράτη όπως θα δούμε στη συνέχεια αφορά—κυρίως μέσα από την οπτική του Πλάτωνα—την παρουσίαση της φιλοσοφίας σαν μία μορφή άσκησης, μία πειθαρχημένη χειραφέτηση του πεπερασμένου της ανθρώπινης ύπαρξης, ένα είδος εικονικού θανάτου.
    .
    Πρόκειται για την ανάδειξη και ανάπτυξη ενός “φιλοσοφημένου εαυτού”, όχι όμως με την έννοια της ανθρώπινης ύπαρξης, του ανθρωπίνου σώματος ή ακόμα και της ψυχής, αλλά σαν ένα αντικείμενο μετά-φυσικής, έξω από τα όρια του αντιληπτού κόσμου και όχι μέρος αυτού.
    .
    .
    .
    Ο Σωκράτης λοιπόν αποτελεί θα λέγαμε το πρώτο γνωστό παράδειγμα ενός “φιλοσοφημένου εαυτού,” που μέσα από τη φιλοσοφία-άσκηση έθεσε τον άνθρωπο σαν το σύνορο της υπέρβασης.
    .
    .
    .
    Δεν πρόκειται αποκλειστικά για μία κατάλυση της βιολογικής υπόστασης, για μία αποστροφή προς το ανθρώπινο σώμα, για μία επιθυμία ακόμα και επιδίωξη ενός σιωπηλού μαρτυρίου που θα λειτουργήσει σαν εκείνο το μέσο εξιλέωσης για τον ίδιο τον άνθρωπο ή για τους γύρω του, όπως λανθασμένα διαδίδονται τέτοιες αντιλήψεις σήμερα.
    .
    Αντίθετα, πρόκειται για μία κατάλυση αυτού που εδώ και αιώνες διαιωνίζεται σαν Κανονικός Άνθρωπος,—που δεν είναι ούτε άνθρωπος, αλλά ούτε και μη-άνθρωπος—δηλαδή ένα απροσδιόριστο όν που κινείται και πολύ περισσότερο σκέφτεται βάσει ενός συστηματοποιημένου ορθολογισμού.
    .
    Η υπέρβαση του Κανονικού Ανθρώπου δεν βασίζεται στην εμπειρία της προσωπικής ύπαρξης ή του “γνώθι σαυτόν” μέσα από τους ισχυρισμούς και τις αξιώσεις τρίτων.
    .
    Ζούμε σε έναν κόσμο που περνάμε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας υιοθετώντας την εικόνα για τον εαυτό μας μέσα από την αναπαράσταση και την αντίληψη ενός άλλου ατόμου για εμάς, ταυτιζόμαστε με ένα μέρος της συνείδησης ενός άλλου ανθρώπου ή θεού, και γινόμαστε ένα απλό αντικείμενο μέσα σε μία ή πολλές κατηγορίες.
    .
    Ο Evola σημειώνει ότι ο σύγχρονος άνθρωπος είναι εξοικειωμένος πολύ περισσότερο στη συστηματική περιφρόνηση της “υπαρξιακής” άποψης των πραγμάτων, ενώ αντίθετα κέντρο της προσοχής του αποτελεί η προσωπική διάσταση ως “γίγνεσθαι»,” “ζωή,” “κίνηση,” “ανάπτυξη” και ιστορία.”
    .
    Η χειρότερη πλευρά ίσως αυτής της κατάστασης είναι ότι ο σύγχρονος πολιτισμός έχει δώσει σε αυτή την πραγματικότητα όχι μόνο τη ζωή του, αλλά την έχει ανάγει σε αξία, σε κάτι που υπάρχει αξιωματικά απορρίπτοντας οτιδήποτε διαφορετικό.
    .
    Με λίγα λόγια πρόκειται για μία δημιουργία από έξω προς τα μέσα. Στην περίπτωση που δεν ενεργοποιήσουμε την ύπαρξή μας από μέσα προς τα έξω, να αποκτήσουμε βαθιά τον έλεγχο του εαυτού μας, να επιμεληθούμε του εαυτού μας—όπως το παράδειγμα του Σωκράτη ή ενός οποιοδήποτε άλλου ασκητή—τότε δεν καταφέρνουμε τίποτα άλλο παρά να στοιχειώνουμε σε αυτή τη δημιουργία σαν ένα φάντασμα.
    .
    Οι δύο ιδέες-κλειδιά στον Βουδισμό για μία ολοκληρωμένη άσκηση είναι η ιδέα της απάρνησης και της αποκήρυξης, οι οποίες όμως έχουν ερμηνευθεί από το Δυτικό πολιτισμό με έναν αρκετά επιφανειακό και εξωτερικό τρόπο.
    .
    Θεωρούνται σχεδόν συνώνυμα μίας παθητικής συμπεριφοράς προς την πραγματικότητα, ενός αποχωρισμού και διάστασης από πράγματα, καταστάσεις και απολαύσεις που είναι επιθυμητές, σχεδόν ένα είδος μαζοχισμού όπως αναφέρει ο Evola.
    .
    Είναι συνήθως εκείνη η οδός που σαν ένα καταφύγιο θα οδηγήσει σε ένα ασφαλές περιβάλλον τους απόκληρους, τους ανέντακτους, τους αταίριαστους τόσο με το περιβάλλον τους όσο και με το σώμα τους, εκείνους που επιλέγουν μία ολοκληρωτικά αρρωστημένη απάρνηση.
    .
    Αν το μοντέλο αυτό της απάρνησης ειδωθεί κάτω από το πέπλο ενός θρησκευτικού οράματος που βαφτίζεται στην συγκεκριμένη περίπτωση σαν “η αγάπη του θεού” τότε μιλάμε για μία βίαιη απόσπαση από την πραγματικότητα και όλα εκείνα που φυσιολογικά ένας άνθρωπος επιθυμεί.
    .
    .
    Οι παραπάνω δύο αντιλήψεις για τον Evola δεν είναι τίποτα άλλο παρά μερικές από τις συνέπειες του χαμηλού επιπέδου που διέπει την “Μαύρη Εποχή” που ζούμε, δηλαδή την εποχή της Kali-Yuga.
    .
    .
    Ο Evola θεωρούσε πως η ιστορία έχει έναν επαναλαμβανόμενο, κυκλικό χαρακτήρα.
    .
    Επηρεασμένος από την Ινδουιστική παράδοση σύμφωνα με την οποία υπάρχουν τέσσερεις εποχές (τέσσερα τεταρτημόρια ενός κύκλου) σε ένα συνεχώς επαναλαμβανόμενο κύκλο καταστροφής και δημιουργίας, υποστήριζε ότι η εποχή που ζούμε είναι το τελευταίο κομμάτι αυτού του κύκλου, δηλαδή η εποχή της Kali-Yuga την οποία διέπει παρακμή και διάσπαση.
    .
    Σύμφωνα με τον Evola, η τελευταία εποχή (yuga) της ιστορίας του κόσμου, δηλαδή η σύγχρονη ιστορία δεν ξεκινάει το 1600, αλλά τον 4ο αι. π.Κ.Ε., όπου εμφανίζεται και η προ-σωκρατική φιλοσοφία κάτι που ο ίδιος θεωρεί πως είναι ένα αξιοσημείωτο γεγονός σε αυτόν τον τελευταίο κύκλο.
    .
    Οι πηγές που αναφέρονται στο βίο του Σωκράτη αποκαλύπτουν στοιχεία του ασκητισμού σαν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της Ελληνικής φιλοσοφίας.
    .
    Συγκεκριμένα περιγράφουν ασκήσεις πειθαρχίας που χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερα υψηλή διανοητική και πνευματική συγκέντρωση και από συνεχή έλεγχο τόσο των σωματικών όσο και των πνευματικών λειτουργιών.
    .
    Τα κείμενα του Πλάτωνα και του Ξενοφώντα μέσω των οποίων έχουμε κυρίως πρόσβαση για την κατανόηση του Σωκρατικού ασκητικού δρόμου αποκαλύπτουν την έννοια της απόσχισης, της απόστασης και του αποχωρισμού, μία συνειδητή επιλογή με την απουσία συναισθηματισμών, εξαναγκασμών, θρησκευτικών οραμάτων και προσδοκιών.
    .
    Ας δούμε περιληπτικά μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα.
    .
    Μία απαγκιστρωμένη ζωή χαρίζει μία εσωτερική ελευθερία που εξωτερικά φαίνεται ότι είναι παθητική και αδρανής, αλλά όλα αυτά όπως είπαμε είναι μέρος μίας πολεμικής του σύγχρονου κόσμου στην παραδοσιακή έννοια του ασκητισμού.
    .
    Ο Σωκράτης βαδίζοντας στο δικό του πνευματικό δρόμο υπήρξε ένας ενεργός πολίτης όσο και οπλίτης, παρακινούσε και μάλιστα συμβούλευε όσους τον περιτριγύριζαν να μην αμελούν την ψυχή τους με έναν αντίστοιχο τρόπο που και ο Βούδας προέτρεπε τους μαθητές του να “εργάζονται προς τη νίκη.”
    .
    Παρόλο αυτά, ο ίδιος ήταν προσωπικά όχι μόνο αποστασιοποιημένος από την ενεργή δράση στα κοινά της πόλης, αλλά προέτρεπε και τους συμπολίτες του να απέχουν από την επιδίωξη μίας πολιτικής καριέρας και πολιτικής δραστηριοποίησης που ερχόταν σε αντίθεση με το μονοπάτι της πνευματικής αφύπνισης.
    .
    Δεν αδιαφορούσε για τα κοινά της πόλης του, αλλά ήταν απαγκιστρωμένος από αυτά, χωρίς προσκολλήσεις και παροδικές εμμονές.
    .
    Ο φαινομενικά αποστασιοποιημένος τρόπος ζωής του που δεν συμφωνούσε με το πρότυπο του ενεργού πολίτη στην εποχή του δεν ήρθε σε αντιπαράθεση με όσες φορές κλήθηκε να προσφέρει τις υπηρεσίες του στα κοινά της πόλης.
    .
    Μετά την ήττα των Αθηναίων στον Πελοποννησιακό πόλεμο και την επιβολή μίας ολιγαρχικής κυβέρνησης στην Αθήνα από τους Σπαρτιάτες, ο Σωκράτης εκλέγεται στη Βουλή των πεντακοσίων.
    .
    Από αυτή τη θέση εμφάνισε ακλόνητη αποφασιστικότητα ενάντια στη θέληση των τριάντα τυράννων αλλά και του λαού, γιατί παρέμεινε σταθερός σε ό, τι εκείνος θεωρούσε δίκαιο.

    .
    Επίσης συμμετείχε στη δίκη των δέκα Αθηναίων στρατηγών της ναυμαχίας των Αργινουσών, όντας ο μόνος που εναντιώθηκε στην καταδικαστική απόφαση.
    .
    Ο Σωκράτης σύμφωνα με τις πηγές περνούσε αρκετή ώρα διαλογιζόμενος ακόμα και στην Αγορά και σε ορισμένες περιπτώσεις έπεφτε σε τόσο βαθύ εκστατικό διαλογισμό που δεν κινούσε το σώμα του για αρκετή ώρα.
    .
    Με αυτή την εικόνα φαίνεται να ήταν αρκετά εξοικειωμένοι και οι συμπολίτες του καθώς όπως αναφέρεται στο Συμπόσιο δεν τους φαίνεται καθόλου παράξενο όταν εκείνος έφθασε αργοπορημένος στο σπίτι του Αγάθωνα αφού στο δρόμο του για εκεί είχε σταθεί σε ένα κοντινό σπίτι και διαλογιζόταν.
    .
    Η στάση αυτή της εσωτερικής απόσπασης και ουδετερότητας από τον κόσμο ακολουθούσε τον Σωκράτη ακόμα και σε καταστάσεις που ήταν αρκετά δύσκολες και συναισθηματικά επιβαρυμένες.
    .
    Ο Αλκιβιάδης στοΣυμπόσιο διηγείται ότι στην πολιορκία της Ποτίδαιας το 432π.Κ.Ε ο Σωκράτης ήταν ικανός να υπομένει με καρτερικότητα όλες τις αντίξοες συνθήκες και τις κακουχίες μίας εκστρατείας.
    .
    Κατά τη διάρκεια αυτής της εκστρατείας λέγεται ότι είχε πέσει σε βαθύ διαλογισμό σε ένα σημείο για μία ολόκληρη μέρα και νύχτα μέχρι που το πρωί o ήλιος τον “ξύπνησε.”
    .
    Σε όλο αυτό το χρόνο η συνείδησή του ήταν απούσα ή καλύτερα ήταν στραμμένη προς τα μέσα.
    .
    Σε ό,τι αφορά τη φυσική απόσπαση ο Σωκράτης φαίνεται ότι είχε τον πλήρη έλεγχο: κατά τη διάρκεια των πολεμικών εκστρατειών περπατούσε χωρίς παπούτσια πάνω στο χιόνι, άντεχε το δριμύ ψύχος φορώντας μόνο ένα απλό ρούχο και ξεπερνούσε όλους τους συμπολεμιστές του στην αντοχή ακόμα και όταν η λήψη τροφής ήταν ανύπαρκτη.
    .
    Είχε τον ολοκληρωτικό έλεγχο ακόμα και όταν έπινε αφού ποτέ δεν μεθούσε.
    .
    Και όταν ακόμα πολύ όμορφοι νεαροί Αθηναίοι όπως ο Αλκιβιάδης αποζητούσαν τον έρωτά του, εκείνος δεν ανταποκρινόταν στις προτάσεις τους ακόμα και αν μοιραζόταν το ίδιο κρεβάτι μαζί τους.
    .
    Δεν τον ενδιέφεραν ούτε τα χρήματα, ούτε η δύναμη και η προσωπική προβολή.
    .
    Μάλιστα, στην πολιορκία που αναφέραμε παραπάνω ήταν εκείνος που έσωσε τον τραυματισμένο Αλκιβιάδη μεταφέροντάς τον εκτός πεδίου μάχης μαζί με όλα του τα όπλα.
    .
    Για αυτό του το ανδραγάθημα οι στρατηγοί ήθελαν να το δώσουν βραβείο γενναιότητας, αλλά εκείνος ευγενικά το παραχώρησε στον Αλκιβιάδη.
    .
    Όντας Αθηναίος πολίτης, ο Σωκράτης συμμετείχε σε τρεις εκστρατείες της πόλης του κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου στις οποίες αναφέραμε ότι επέδειξε έναν βαθύ και ουσιαστικό ηρωισμό που αναγνωρίστηκε όχι από τους συμπολεμιστές του, αλλά και από τον ίδιο τον εχθρό.
    .
    Κατ’ αντιστοιχία με τα βουδιστικά κείμενα, οι πηγές παρουσιάζουν για τον Σωκράτη αναλογίες ανάμεσα στην πνευματική άσκηση και τις αρετές ενός πολεμιστή, οι οποίες καταρρίπτουν γενικότερα το μύθο της αποσπασμένης συμπεριφοράς στην πρώτη περίπτωση, αλλά και το μύθο της υποτιθέμενης “ευνουχισμένης Ανατολικής ακινησίας” στην περίπτωση για παράδειγμα των Ιαπώνων πολεμιστών.
    .
    Σε μία προσπάθεια της Αθήνας να ελέγξει τη Βοιωτία, το 424π.Κ.Ε. οι Αθηναίοι συγκρούστηκαν με τους Βοιωτούς στο Δήλιο, αλλά αναγκάστηκαν σε άτακτη οπισθοχώρηση.
    .
    Ο Σωκράτης εφαρμόζοντας τις ιδιότητες ενός ασκητή, ενώ φαινομενικά παρουσιάζεται να μεταφέρεται και να εμπλέκεται στη δράση—μάλιστα στην οπισθοχώρηση αυτή έσωσε και το γνωστό ιστορικό Ξενοφώντα—στην πραγματικότητα επιδεικνύοντας μία καθολική ψυχραιμία και ανωτερότητα γίνεται ίδιος ο μαέστρος της δράσης και για αυτό το λόγο υποχώρησε με ασφάλεια μέσα από τον ίδιο τον εχθρό που δεν τον ακούμπησε καν.
    .
    Ο Αλκιβιάδης που αναφέρει χαρακτηριστικά το περιστατικό στο Συμπόσιο επιβεβαιώνει το τεράστιο πνευματικό δυναμικό του δασκάλου του που είναι στενά και άρρηκτα δεμένο με το γεγονός ότι η δράση του δεν προσδιορίζεται από τον εαυτό του σε σχέση με το σώμα του, τα συναισθήματά του, τις αντιλήψεις του.
    .
    Είναι απαγκιστρωμένος, φαίνεται ότι στέκεται ακίνητος, ενώ προχωράει ελεύθερος.
    .
    Σε ένα σύγχρονο παράδειγμα για το ιδανικό της αταραξίας και της απόσχισης στο Βουδισμό, αναφέρει ο Evola, ότι “ο ηρωισμός των Ιαπώνων, ο οποίος ανετράφει και εκπαιδεύτηκε για μιάμιση χιλιετία από τη Βουδιστική διδασκαλία, έδειξε αλάνθαστα πως ο Βουδισμός δεν είναι το όπιο το οποίο όλοι αρχικά φανταζόντουσαν.”
    .
    Από αυτά τα ενδεικτικά παραδείγματα μπορούμε να δούμε μία αντιστοιχία στην έκταση που γίνεται αντιληπτός και εφαρμόσιμος ο δρόμος της αναχώρησης στον Βουδισμό.
    .
    Ο Evola τον αντιλαμβάνεται σαν μία τριπλή απόσπαση, μία φυσική, νοητική και μία αμφότερα φυσική και νοητική.
    .
    Το παράδειγμα του Σωκράτη ίσως να αντιπροσωπεύει για την αρχαιότητα την πιο τέλεια και γνωστή πραγμάτωση της διπλής απόσπασης, της φυσικής και νοητικής.
    .
    Η αντιστοιχία της φυσικής και νοητικής απόσπαση τους Σωκράτη με τη Βουδιστική παράδοση αφορά τον διαλογισμό του σώματος, τον έλεγχο της αναπνοής, το σταμάτημα της σκέψης περνώντας από την απλή φυσική κυριαρχία στην ψυχική και πνευματική κυριαρχία.
    .
    Είτε πρόκειται για μία κυριολεκτική αναχώρηση σαν μία πραγματική εγκατάλειψη εστίας ή σαν μία συμβολική, η “μοναχική ζωή ορθά επιτυγχάνεται από κάθε άποψη, όταν ό,τι είναι στο παρελθόν παραμερίζεται, ό,τι είναι μελλοντικό εγκαταλείπεται και όταν η θέληση και το πάθος στο παρόν βρίσκονται ολοκληρωτικά υπό έλεγχο,” συμπληρώνει ο Evola.
    .
    .
    .
    Ο ασκητισμός βιώνεται σαν ένας ηρωισμός που δεν χρειάζεται να πραγματωθεί μέσα από σπουδαίες και βαρυσήμαντες πράξεις.
    .
    .
    .
    Ακόμα και η αναρρίχηση ενός βουνού—κάτι αρκετά προσφιλές στον Evola—είναι από μόνη της μίας μορφής πρόκλησης όπου ο άνθρωπος έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει το κουράγιο του, την επιμονή του και τον ηρωισμό του σαν το μοναδικό σκοπό αυτής της πράξης.
    .
    Είτε πρόκειται για την επιμέλεια της ψυχής όπως στην περίπτωση του Σωκράτη είτε πρόκειται για την άνοδο ενός βουνού η θεμελιώδης προσέγγιση της Βουδιστικής άσκησης είναι εκείνη όπου ο “ορειβάτης απορρίπτει όλες τις “μυθολογίες” και προχωρά με μέσα καθαρής δύναμης, αγνοεί όλες τις ψευδαισθήσεις και απαλλάσσει τον εαυτό του από κάθε υπολειμματική ανθρώπινη αδυναμία, λειτουργώντας μονάχα με καθαρή γνώση.”
    .
    Η θεώρηση της πραγματικότητας πρέπει να είναι αδιάφορη, δηλαδή να μην φέρει διακριτικά σημεία ή σημάδια που την χαρακτηρίζουν ουσιαστικά.
    .
    Στο ίδιο σκεπτικό τα πράγματα δεν είναι απαραίτητα σωστά ή λάθος γεγονός που οδηγεί στην ψυχραιμία και την αταραξία του νου.
    .
    Ο Evola κάνει λόγο για μία κατάσταση “εσωτερικής ουδετερότητας”: “μην αφήσετε τον δικό σας ατάραχο νου να ενοχληθεί από τον πόνο, ούτε να απορρίψετε μία απλή ευχαρίστηση, αλλά να εμμείνετε σε αυτή δίχως προσκόλληση.
    .
    Ο πόθος είναι επιβλαβής και η αποστροφή είναι επιβλαβής: και υπάρχει ένας μέσος δρόμος με τον οποίο αποφεύγεται ο πόθος και με τον οποίο αποφεύγεται η αποστροφή: ένας δρόμος που δίνει θέα και όραμα, που οδηγεί στην ηρεμία, που συμβάλλει στην καθαρή όραση.”
    .
    Με τον ίδιο τρόπο τις ενέργειες κάποιου που βρίσκεται στο μονοπάτι της αφύπνισης χρειάζεται να τις χαρακτηρίζει η ισορροπία: τα σχοινιά δεν θα πρέπει να είναι ούτε πολύ τεντωμένα, αλλά ούτε και πολύ χαλαρά.
    .
    Το στοιχείο αυτό φαίνεται να το διατηρεί σε υψηλό βαθμό και ο Σωκράτης ακόμα και όταν βρίσκεται μπροστά στο θάνατό του τον οποίο όπως περιγράφεται στον “Φαίδωνα” δεν φοβάται καθόλου.
    .
    Το πιο γνωστό χαρακτηριστικό της πνευματικότητας του Σωκράτη δεν είναι κάτι άλλο από αυτό που εκείνος ονόμαζε δαιμόνιο.
    .
    Στην Απολογία αναφέρει ότι πρόκειται για μία “θεία-πνευματική φωνή” που άκουγε πάντα μέσα του από μικρή ακόμα ηλικία.
    .
    Ο Σωκράτης ακολουθούσε αυτή την εσωτερική φωνή με την οποία βρισκόταν σε συνεχή διάλογο υποστηρίζοντας μάλιστα στη δίκη του ότι και η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν κάτι καλό εφόσον το δαιμόνιό του δεν είχε κάποια αντίρρηση σε αυτό.
    .
    Πολλοί μελετητές ωστόσο δεν μπορούν εύκολα να δεχθούν το γεγονός ότι ο Σωκράτης έδινε έμφαση στη λογική και στη κριτική σκέψη και την ίδια στιγμή ακολουθούσε αυτό που όπως υποστήριζε ο ίδιος του έλεγε το δαιμόνιό του.
    .
    Είναι δύσκολο για αυτούς να δεχθούν ότι η έμφαση στη λογική και κριτική σκέψη είναι βαθύτατα συνδεδεμένη με την πνευματικότητα και όχι με την άκριτη και στείρα αμφισβήτηση.
    .
    Πρόκειται για μία άλλη διαστρεβλωμένη εικόνα του Σωκράτη σαν φιλοσόφου που πολλοί σύγχρονοι δάσκαλοι προάγουν και προτρέπουν τους νέους να υιοθετήσουν• την ελευθερία να αμφισβητούν ελεύθερα, αλλά παθητικά.
    .
    Στην Απολογία αναφέρει ότι κάποτε ένας φίλος του πήγε στο μαντείο των Δελφών για να ρωτήσει αν υπήρχε κάποιος περισσότερο σοφός από το Σωκράτη.
    .
    Η απάντηση ήταν αρνητική. Ο Σωκράτης δεν μπορούσε να το καταλάβει αυτό καθώς γνώριζε ότι δεν ήξερε τίποτα.
    .
    Αντί να αποδεχθεί τα λόγια του μαντείου και να προσπαθήσει να ερμηνεύσει το περιεχόμενό τους, ο Σωκράτης αντίθετα διαλέγει την οδό της προσωπικής αναζήτησης και άσκησης για να αναζητήσει την αλήθεια.
    .
    Η άποψη του μαντείου πρέπει να δοκιμαστεί και να επιβεβαιωθεί μετά από προσωπική έρευνα που ξεκινά από το δικό του εσωτερικό μονοπάτι.
    .
    Μετά από αρκετή σκέψη και ρωτώντας τους συμπολίτες του κατέληξε ότι όντως δεν υπήρχε κανείς πιο σοφός από τον ίδιο γιατί ενώ εκείνος αναγνώριζε το γεγονός ότι δεν ξέρει τίποτα, οι συμπολίτες του δεν ήξεραν τίποτα, αλλά εξακολουθούσαν να πιστεύουν ότι ήξεραν.
    .
    Έτσι λοιπόν ήταν ο πιο σοφός γιατί ήταν και ο πιο ταπεινός. Η ανθρώπινη σοφία είχε ελάχιστη έως καθόλου αξία. Θεωρούσε ότι υπήρχε μεγάλη απόσταση μεταξύ θεών και ανθρώπων και υποστήριζε ότι “ο πιο σοφός άνθρωπος είναι για το θείο ό,τι είναι και ένας πίθηκος για τον άνθρωπο.”
    .
    Ο Σωκράτης δεν υιοθέτησε την σύγχρονη και μη-παραδοσιακή πνευματικότητα και άσκηση που δίνει έμφαση στην υποτιθέμενη ένωση του ανθρώπου με το θείο.
    .
    Η συγκεκριμένη λανθασμένη συμπεριφορά ενισχύθηκε από την μονοδιάστατη προσέγγιση του κάθε μορφής ασκητισμού όχι μόνο από τον Χριστιανισμό, αλλά και από διαφορετικά συστήματα πίστης ή ομάδες που προωθούν την ιδέα μίας ή περισσοτέρων δυνάμεων (θεών;) που ενσκήπτουν με συμπόνια πάνω από την ανθρωπότητα ώστε να την οδηγήσουν στην πνευματική της λύτρωση τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.
    .
    Στην πραγματικότητα, ο στόχος της διδασκαλίας του Σωκράτη ήταν ακριβώς το αντίθετο.
    .
    Αυτό λοιπόν που εφαρμόζει ο Σωκράτης δεν είναι τίποτα άλλο από μία στοχαστική διαδικασία μία άσκηση στην προσπάθειά του να βρει την αλήθεια απελευθερωμένος από κάθε μορφής σύστημα.
    .
    Η αλήθεια είναι αυτή που είναι και για αυτό χρησιμοποιούσε τα μέσα που είχε διαθέσιμα για να την ανακαλύψει, τόσο στον εαυτό του, όσο και στους συμπολίτες του.
    .
    Μία από τις περίφημες τεχνικές ή ασκήσεις που χρησιμοποιούσε στη διδασκαλία του ήταν η λεγόμενη μαιευτική μέθοδος όπου με συνεχείς ερωτο-απαντήσεις προσπαθούσε να εκμαιεύσει την αλήθεια από τους συνομιλητές του.
    .
    Αυτό που έκανε δεν ήταν τίποτα άλλο από το υποδύεται τον ρόλο της προσωπικής συνείδησης του συνομιλητή του κάνοντας διάλογο με αυτόν κάτι που είναι αρκετά ουσιαστικό για το μονοπάτι της αφύπνισης.
    .
    Ο Evola αναπτύσσει αυτό το σημείο λέγοντας ότι “ουσιαστικό, μάλλον, είναι να φέρεις έναν άνθρωπο σε αντιπαράθεση με μία αμείλικτη ανάλυση του ίδιου του του εαυτού, της εξαρτημένης φύσης της συνήθους ύπαρξης σε αυτό τον κόσμο ή κάθε άλλο κόσμο και να τον ρωτήσεις: “Μπορείς να πεις: Είμαι αυτός; Μπορείς πραγματικά να αναγνωρίσεις τον εαυτό σου με αυτό που επιθυμείς;” Αυτή είναι η στιγμή της θεμελιώδους δοκιμασίας, αυτή είναι η λυδία λίθος για να διακρίνει κανείς τα “ευγενή όντα” από τα μεσαία όντα.
    .
    Ο Evola συμπεραίνει ότι τα ευγενή όντα δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε αυτή την εξαρτημένη φύση της συνήθους ύπαρξης και αυτό δείχνει καθαρά μία άλλη σημασία της Άρειας όπως ονομάζει απαρνήσεως, που βασίζεται σε “γνώση” και συνοδεύεται από μία χειρονομία περιφρόνησης και μία αίσθηση υπερβατικής αξιοπρέπειας.
    .
    “Ένας τέτοιος, άνθρωπος, λοιπόν,”συνεχίζει ο συγγραφέας της “Διδασκαλίας της Αφυπνίσεως,” δεν απορρίπτει τη ζωή-τη ζωή η οποία είναι συνυφασμένη με τον θάνατο—για “αυτοτιμωρία”, “ταπείνωση” και νέκρωση,” βιάζοντας και μαστιγώνοντας με τον τρόπο αυτό την ίδια του την ύπαρξη, αλλά αντίθετα επειδή είναι πολύ μικρή για αυτόν, όταν θυμάται τον εαυτό του, την αισθάνεται ως ανεπαρκή προς την πραγματική του φύση.
    .
    Σε μια τέτοια στιγμή είναι φυσικό κάποιος να απαρνηθεί, να αποκοπεί, να σταματήσει να παίρνει μέρος στο παιχνίδι αυτό.
    .
    Το μοναδικό συναίσθημα που δύναται να υπάρξει τότε είναι αυτό της περιφρόνησης, τότε που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι έχει εξαπατηθεί και τελικά ανακαλύπτει τον δημιουργό και πρωτεργάτη της απάτης: είναι σαν τον τυφλό άνθρωπο, που ενώ ψάχνει έναν άσπρο καθαρό μανδύα, αποδέχεται έναν ελεεινό ξεβαμμένο ο οποίος του δίνεται και όπου όταν τα μάτια του είναι ανοικτά, γεμάτος φρίκη στρέφεται ενάντια σ’ αυτόν που τον έκανε να τον φορέσει και αισχροκέρδησε εις βάρος του […]
    .
    Στο μονοπάτι της αφυπνίσεως, το σημείο της αναχώρησης είναι θετικό: δεν είναι το βίαιο λύγισμα του ανθρωπίνου όντος που μονάχα συνειδητοποίησε ότι είναι άνθρωπος βοηθούμενος και υποκινούμενος από θρησκευτικά είδωλα κι αποκαλυπτικά, μεσσιανικά ή υπεργήινα ουράνια οράματα.”
    .
    Ο Σωκράτης μέσα από το έργο του Πλάτωνα παρουσιάζει σαν γενεσιουργό αιτία της κρίσης της εποχής του την απουσία επιμέλειας-φροντίδας του ατόμου σαν μία πολιτική και ηθική οντότητα.
    .
    Αυτή η αδιαφορία ενισχύθηκε αρκετά από τους πολιτικούς χειρισμούς και τον αποπροσανατολισμό που βίωσε η Αθήνα την εποχή της δημοκρατίας.
    .
    Το μονοπάτι της άσκησης του Σωκράτη και η προβολή των ασκητικών αξιών όπως περιγράφθηκαν παραπάνω ήταν απάντηση στο πρόβλημα αυτό ενσωματώνοντας αυτές σε μία φιλοσοφική πρακτική που σκοπό είχε το συνεχή εσωτερικό διάλογο του πολίτη με τον εαυτό του.
    .
    Ήταν ένα είδος θα λέγαμε ασκητικής παρρησίας με σκοπό την αναζήτηση της αλήθειας με ένα αρκετά πραγματιστικό περιεχόμενο εφόσον επιδίωκε την αριστεία όχι μόνο κατά τη δράση αλλά και πέρα από αυτή.
    .
    Στα πλαίσια της Βουδιστικής διδασκαλίας και ο Evola αναγνωρίζει ότι υπάρχει μία κοινή παράδοση στις αξίες του ασκητισμού που αποτελούν έως κάποιο βαθμό μία σχολή θελήσεως είτε αυτή εμφανίζεται σαν απόσπαση πέρα από τη δράση είτε ως απόσπαση κατά τη δράση και για τη δράση.
    .
    Ο Evola καλεί κατά κάποιο τρόπο τον σύγχρονο άνθρωπο να ξαναθυμηθεί και να παράγει εκείνη την ύψιστη κληρονομιά του όπου “ο Ολύμπιος τρόπος θέασης της ζωής στον οποίο κάθε αληθινή ασκητική αξία είναι στενά και άρρηκτα δεμένη, είναι από τη μεριά του ο ανώτερος, ο ύψιστος, ο πλέον αρχέγονος και ο πλέον Αριος τρόπος θέασης της ζωής σε ολόκληρη τη Δύση.”
    .
    Συνοψίζοντας τις σκέψεις μας εδώ θα ήταν προσωπική παράβλεψη να μην αναφέρω κάποιες ενδιαφέρουσες αντιστοιχίες στον φιλόσοφο-ασκητή Σωκράτη και στο φιλόσοφο-ασκητή Evola.
    .
    Η στάση του Evola απέναντι στην πολιτική ζωή θυμίζει αρκετά εκείνη του Σωκράτη καθώς και ο ίδιος πρέσβευε την απόσπαση από αυτήν περιγράφοντάς την με τη λέξη “απολιτεία” έναν όρο που δανείστηκε από τους Στωικούς. Τόσο στο έργο του “Άνθρωποι Ανάμεσα στα Ερείπια [Gli Uomini e le Rovine] όσο και στο “Ιππεύοντας Τη Τίγρη” [Cavalcare la Tigre], ο Evola περιγράφει την έννοια της απολιτείας ή της απολιτικής στάσης σαν την απαραίτητη προϋπόθεση για όσους θελήσουν να “συμβαδίσουν” στην εποχή της Kali-Yuga, χωρίς όμως απολιτεία να συγχέεται με απάθεια ή απουσία οποιασδήποτε δραστηριότητας.
    .
    Απηχώντας τη στάση του Σωκράτη, η σύγχρονη απολιτεία δεν αφορά τόσο συγκεκριμένους πολιτικούς σκοπούς, όσο τις επιπτώσεις που έχει μία τέτοια ανάμειξη για τον καθένα όταν επιλέγει το μονοπάτι της Αφύπνισης.
    .
    Αν και είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα από μόνο του θα ήταν παράληψη να μην παραθέσουμε λίγες από τις σκέψεις του Evola στο πώς εκλαμβάνεται την έννοια της απολιτείας στο σύγχρονο κόσμο.
    .
    Από το “Ιππεύοντας τη Τίγρη”: “Ο πραγματικά αποστασιοποιημένος άνθρωπος δεν είναι ούτε ένας επαγγελματίας και πολεμοχαρής παρείσακτος, ούτε αντιρρησίας συνείδησης, ούτε αναρχικός.
    .
    Από τη στιγμή που υπάρχει το δεδομένο ότι η ζωή και οι δραστηριότητες μέσα σε αυτήν δεν περιορίζουν την ύπαρξή του, θα μπορούσε να παρουσιάσει τις αρετές ενός πολεμιστή ο οποίος, για να δράσει και να επιτύχει ένα σκοπό δεν επιζητά εκ των προτέρων μία υπερβατική αιτιολόγηση και μία οιονεί θεολογική διαβεβαίωση για χάρη του σκοπού του.
    .
    Σε αυτές τις περιπτώσεις θα μιλούσαμε για μία εθελοντική υποχρέωση ου αφορά “το άτομο,” και όχι το είναι το οποίο—αν και έχει συμμετοχή—παρόλο αυτά παραμένει απομονωμένο. “
    “Απολιτεία” είναι η εσωτερική απόσταση, απρόσβλητη από την κοινωνία και τις “αξίες” της• δεν δέχεται να δεσμεύεται από τίποτα πνευματικό ή ηθικό.
    .
    Από τη στιγμή που αυτό έχει σταθεροποιηθεί, οι δραστηριότητες εκείνες που για άλλους θα προϋπέθεταν τέτοια όρια, θα μπορούσαν να ασκηθούν μέσα σε ένα διαφορετικό πνεύμα.» Απολιτεία, η αποστασιοποίηση δεν συνεπάγεται αναγκαστικά συγκεκριμένες επιτπώσεις στον τομέα την αληθινής και απλής δραστηριότητας.” [μτφρ. δική μου από την αγγλική μετάφραση του βιβλίου].
    .
    Οι ασκητικές αξίες τόσο στο βίο του Σωκράτη και στο Βουδισμό παρουσιάζουν τον άνθρωπο σαν έναν πολεμιστή που συγκεντρώνεται και εξασκείται συνεχώς με τα μέσα που έχει διαθέσιμα και όχι αυτά που θα μπορούσε να έχει.
    .
    Έτσι και η αλήθεια είναι αυτή που είναι και όχι αυτή που θα έπρεπε να είναι ή θα μπορούσε να είναι.
    .
    Ο πολεμιστής-ασκητής χρησιμοποιεί τα όπλα που έχει διαθέσιμα. Τόσο απλά.
    .
    Και αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από την αληθινή δράση, η οποία τον κάνει να φαίνεται στον έξω κόσμο, όχι σαν κάποιο που δρα παθητικά, αλλά αντίθετα σαν εκείνο που δρα ενεργητικά.
    .

    Νομίζω ότι τη Βουδιστική ρήση “εκείνος που προχωράει στέκεται ακίνητος—εκείνος, ο οποίος στέκεται ακίνητος προχωράει” περιγράφει με αρκετή ακρίβεια το παρακάτω απόσπασμα από Συμπόσιο, την ώρα που ο Σωκράτης παρόλο που οπισθοχωρεί στο πεδίο της μάχης στο Δήλιο δραστηριοποιείται, δεν δρα, αλλά αντίθετα εμπνέει την κίνηση και διευθύνει τη δράση.
    .
    «περπατούσε […] ρίχνοντας λοξές ματιές, παρατηρώντας ακτινωτά με ηρεμία και τους συμμάχους και τους εχθρούς, παρέχοντας πειστικά εχέγγυα στον καθένα, ακόμη και από πολύ μεγάλη απόσταση, πως, όποιος επιτεθεί στον άντρα αυτό, θα αντιμετωπιστεί με ισχυρή και σθεναρή άμυνα.
    .
    Γι’ αυτό και αποχώρησε με ασφάλεια, τόσο ο ίδιος, όσο κι ο φίλος του.
    .
    Γιατί,κατά κανόνα, δεν επιτίθενται καθόλου εναντίον εκείνων που τέτοια στάση κρατούν στον πόλεμο,
    .
    παρά καταδιώκουν εκείνους που το βάζουν στα πόδια έχοντας στρέψει ολοσχερώς τα νώτα τους και δεν κοιτάζουν πίσω.» (Συμπόσιο, 221b).
    .
    .
    πηγη

    .
    Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

    .

    http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2013/04/blog-post_4270.html#ixzz4eruXW4BA
    .
    .
    .

    ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ
    .
    .

  • .
    .
    .
    ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΛΑΧΤΑΡΟΥΝ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ
    .
    .
    .
    ΕΠΑΝΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ
    .
    Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
    .
    .
    .
    ΒΙΝΤΕΟ
    .
    .
    Οι αθάνατες ψυχές ξύπνησαν..
    .
    .
    .
    https://www.youtube.com/watch?v=WM41cJV0M5M
    .
    .
    .
    Ανέβηκε στις 5 Φεβ 2012
    .
    .
    Ναι, οι Έλληνες πιστεύουν στην Μεγάλη Ιδέα.
    .
    Αλλά Μεγάλη Ιδέα για τους Έλληνες
    .
    αποτελεί το να απελευθερωθεί το Ελληνικό Έθνος από την αίρεση των ναζωραίων,
    .
    το να αυξηθεί η Ελληνική Φυλή ,
    .
    το να διασωθεί η Ελληνική πολιτιστική ταυτότητα,
    .
    και το να απελευθερωθούν όλοι οι υπόδουλοι Eλληνες
    .
    από κάθε ξένη ιδεολογική, πολιτική, οικονομική, θρησκευτική κατοχή.
    .
    Οι Έλληνες πιστεύουν περισσότερο
    .
    στην απελευθέρωση υποδούλων Ελληνικών Ψυχών……
    .
    ΧΑΙΡΕ!!
    .
    .
    .
    .
    *********************************************************
    ***************************************************
    ***************************************************
    .
    .
    ΒΙΝΤΕΟ
    .
    .
    Ο ΕΛΛΗΝ Η ΣΚΕΨΙΣ ΚΑΙ Ο «ΘΕΟΣ» ΑΒΡΑΑΜ
    .
    .
    .
    https://www.youtube.com/watch?v=v9HRcfz99Xc
    .
    .
    .

    Ανέβηκε στις 23 Οκτ 2010
    .
    Η ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΧΕΙ ΥΠΕΡΝΙΚΗΣΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟΝ «ΘΕΟ» ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ ,
    .
    Η ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΤΥΦΛΩΣΗ ΣΕ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥ ΣΥΝΔΥΑΣΜΕΝΗ ΜΕ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΓΝΟΙΑ ,
    .
    ΕΙΝΑΙ Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ,
    .
    ΤΑ ΒΙΒΛΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΔΕΝ ΠΕΡΙΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΥΨΗΛΗ ΣΚΕΨΗ ΠΟΥ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΞΕΛΙΞΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ,
    .
    ΕΧΟΥΝ ΓΡΑΦΤΕΙ ΜΕ ΠΟΛΥ ΑΠΛΟΊ΄ΚΟ ΤΡΟΠΟ, ΣΧΕΔΟΝ ΝΗΠΙΩΔΗ,
    .
    ΑΠΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΕ ΧΑΜΗΛΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ,
    .
    ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΚΑΤΑΛΗΛΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΠΡΟΟΡΙΖΟΝΤΑΝ:ΤΟΥΣ ΛΕΞΙΠΕΝΕΊΣ ΠΡΩΤΟΓΟΝΟΥΣ ΚΑΙ ΑΜΟΡΦΩΤΟΥΣ
    .
    ΠΟΥ ΥΠΗΡΧΑΝ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΣΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΙΟΥΔΑΙΑΣ ,

    ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΝΕYΜΑ ΚΑΙ ΣΚΕΨΗ ΔΕΝ ΠΡΟΔΩΣΑΝ ΠΟΤΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΟΥΣ !
    .
    .
    kalimeraHellas
    .
    ΦΩΤΟ : ΤΕΛΕΙΑ !
    .
    .
    https://yt3.ggpht.com/-cEUKkxZz13s/AAAAAAAAAAI/AAAAAAAAAAA/qR1sGRMN3mU/s48-c-k-no-mo-rj-c0xffffff/photo.jpg
    .
    .
    .
    Ωραιος. Μια μικρη προσθηκη μονο.
    .
    Στο 2:14 επρεπε να ελεγε και για το κλεισιμο των Ακαδημιων που ειχε δημιουργησει ο Πλατωνας
    .
    και το ξαναγραψιμο υμνων πανω σε παλιους παπυρους ανυπολογιστης αξιας
    .
    απο τους μοναχους ή το καψιμο τους.
    .
    .
    ***********************************************************
    ***********************************************************
    ***********************************************************
    .
    .
    ΒΙΝΤΕΟ
    .
    .
    ΛΕΩΝΙΔΑΣ Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
    .
    .
    .
    https://www.youtube.com/watch?v=6EvhNLjsTP4
    .
    .
    .
    Ανέβηκε στις 10 Απρ 2011
    .
    http://pyrron.blogspot.com/
    http://www.ixorcosmos.gr/ http://molonlabe.blog.com/
    .
    Σύμφωνα με μαρτυρία του Παυσανία, ο στρατηγός Παυσανίας σαράντα χρόνια
    .
    μετά την μάχη μετέφερε τα οστά του Λεωνίδα στην Σπάρτη
    .
    όπου και υπάρχει μέχρι σήμερα ένας λιτός τάφος, το Λεωνιδαίο,
    .
    ένα ναόμορφο οικοδόμημα όπου, σύμφωνα με την παράδοση,
    .
    μεταφέρθηκαν και ετάφησαν τα οστά του ένδοξου βασιλιά
    .
    που έχει χρονολογηθεί ότι κτίστηκε την εποχή της μάχης των Θερμοπυλών,
    .
    και έχει συνδεθεί επί χιλιετηρίδες στην λαϊκή συνείδηση με τον Λεωνίδα,
    .
    βρίσκεται κοντά στην μεγαλοπρεπή εκκλησία του Οσίου Νίκωνος του μετανοείτε……..
    .
    .
    .
    Ο Λεωνίδας δεν είναι απλά μια περασμένη στιγμή της Ιστορίας
    .
    αλλά είναι ολοζώντανος στο εθνικό υποσυνείδητο και φωνάζει μέσα στους αιώνες..
    .
    .
    .
    ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ
    .
    .