Επικοινωνία εδώ

Για σχόλια, καταγγελίες και επικοινωνία στο

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΘΕΜΑΤΩΝ

ΒΟΥΛΗ

ΕΛΛΗΝΕΣ Η ΑΡΧΉ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Η Γενετική Ιστορία των Κατοίκων της Ελλάδας: Το DNA των Ελλήνων

ΚΑΙΡΟΣ

O καιρός σήμερα

ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ

Η έννοια του ‘θεού’ ως φετίχ της εξουσίας και του κεφαλαίου

Μια μικρή εισαγωγή:

Δεν υιοθετώ και δεν απορρίπτω τίποτα, μου αρέσει να είμαι ελεύθερος να ερευνώ και να πιστεύω όπου μου αρέσει, δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να ακολουθώ σαν πρόβατο, σε κάτι που το επιβάλει ο άλλος, ή οι άλλοι, που  με άπυρους εκβιαστικούς και ψυχικούς  και δογματικούς τρόπους αναγκάζει την  κατευθυνόμενη κοινωνία να σε αποβάλει, ευτύχισα να ελευθερώσω το πνεύμα μου – και θα πεθάνω ελεύθερος!

ΠΛΑΤΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για Και ποιος δημιούργησε τον δημιουργό;

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

‘Θεοί’ ως εξουσιαστικά εργαλεία

«Και ποιος δημιούργησε τον δημιουργό;»

Stephen Hawking

«Η ιδέα ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε από θεούς είναι ανοησία»

Επίκουρος

«Αυτόν τον κόσμο που είναι ο ίδιος για όλα τα όντα, ούτε κάποιος θεός ούτε άνθρωπος τον δημιούργησε, αλλά ήταν πάντα και είναι και θα είναι πυρ αείζωο που ανάβει με μέτρο και σβήνει με μέτρο»

Ηράκλειτος

Η άγνοια, ως αμάθεια ή ημιμάθεια, όπως οι προλήψεις, οι δεισιδαιμονίες και ο φόβος έδιναν πάντα και συνεχίζουν να δίνουν μορφή και υπόσταση σε ακόμα άγνωστα φυσικά φαινόμενα.

Αντικειμενικά ανύπαρκτα δημιουργήματα της ανθρώπινης φαντασίας, όπως ‘θεοί’, ‘θεάνθρωποι’, προφήτες, μεσσίες, ‘άγγελοι’, ‘δαίμονες’, ‘φαντάσματα’, ‘άγιοι’, ‘μοίρες’, ‘βαμπίρ’, ‘στοιχειά’ και ‘νεράϊδες’ απόκτησαν ρόλους που ρύθμιζαν και συνεχίζουν να ρυθμίζουν, πάντα για λογαριασμό των εξουσιών, τόσο τις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους, όσο και τις σχέσεις των ανθρώπων και των κοινωνιών τους με το φυσικό τους περιβάλλον.

Η άγνοια, η αθωότητα και ο φόβος των πολλών, η γνώση, η πανουργία και η δίψα για εξουσία και πλούτη των λίγων, χώρισαν τις κοινωνίες σε θύματα, εξουσιαζόμενους, θρησκευόμενους, πιστούς και ‘ποίμνια’ από τη μια μεριά και σε θύτες, σκοταδιστικά και εξουσιαστικά ιερατεία, από την άλλη. Μάλιστα οι υποτιθέμενες ‘θρησκείες της αγάπης’ χώρισαν, με τον μισογυνισμό[2] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn2  τους, τον άνδρα από την γυναίκα για την διασφάλιση της πατριαρχικής ατομικής ιδιοκτησίας και εξουσίας.

Βέβαια η πρόοδος και ο πολιτισμός έφεραν περισσότερη γνώση και στα θύματα, αλλά η χειραγώγηση των επιστημών[3]  https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn3  και της εκπαίδευσης και ο έλεγχος της πληροφορίας δεν άλλαξε ουσιαστικά τη σχέση μεταξύ θυμάτων και θυτών, γιατί αυτοί, ως καλά οργανωμένες εξουσίες, κατάφεραν αφενός να χειραγωγήσουν τα μυαλά των πολλών και αφ’ ετέρου να κάνουν πιο αφηρημένους τους θεούς αποδίδοντάς τους φανταστικές, μεταφυσικές και υπερφυσικές ιδιότητες και ρόλους διαμεσολαβητή μεταξύ κοινωνίας και εξουσίας.

Στην πραγματικότητα οι εκάστοτε κατά τόπους θύτες-εξουσιαστές κατασκεύασαν τους θεούς τους και κρύφτηκαν πίσω από θεούς εργαλεία-ασπίδες των εξουσιών τους.

Τα θύματα, οι κοινωνίες, υποτάχτηκαν βίαια στις αντίστοιχες κρατικές θρησκείες συμπληρώματα των εξουσιαστικών ιδεολογιών και μαντρώθηκαν στις άρτια οργανωμένες μυστηριακές εκκλησιαστικές τελετουργίες, στις εξουσιαστικές καρικατούρες της αμεσοδημοκρατικής Εκκλησίας του Δήμου, με μεταχρονολογημένες Υποσχετικές για μια καλύτερη, ξεκούραστη και αιώνια μετά θάνατον ζωή στον ανύπαρκτο παράδεισο που τάχα προσφέρει όλες τις απολαύσεις, από μέλι, γάλα και ατζέμ πιλάφι μέχρι και ουρί για τους σεξουαλικά πεινασμένους άντρες, όσες ακριβώς τα σκοταδιστικά και τα εξουσιαστικά ιερατεία τους στέρησαν στην μια και μοναδική λεηλατημένη ζωή τους.

‘Θεοί’ ως φετίχ των εξουσιών

«Στους ιθαγενείς που μελετήσαμε δεν μπορέσαμε να βρούμε

ούτε ίχνος πίστης σ’ αυτό που εμείς ονομάζουμε θεότητα

και δεν βρήκαμε ούτε ίχνη θρησκευτικών τελετών»

Κάρολος Δαρβίνος

Η έννοια του φετιχισμού αναφέρεται γενικά ως ψευδαίσθηση κάποιου ατομικού ή συλλογικού υποκειμένου που αποδίδει υπερφυσικές ή μεταφυσικές ιδιότητες σε κάποιο φανταστικό ή πραγματικό δημιούργημά του, στο φετίχ, που όχι μόνο δεν μπορεί να τις ελέγξει, αλλά στις οποίες πρέπει μέσω της αυτοπαραπλάνησής του και να υποταχθεί.

Κατά περίπτωση η έννοια διαφοροποιείται ελαφρά, χωρίς ωστόσο να διαφοροποιείται επί της ουσίας ως σχέση υποκειμένου προς δημιουργημένο αντικείμενο, ή ακόμα και ως προς κάποια ιδέα του.

Έτσι, για φετιχισμό, με την έννοια της θρησκευτικότητας, μιλάνε οι ανθρωπολόγοι-εθνολόγοι, ενώ με την έννοια της ‘ψυχοπαθολογικής ανωμαλίας’ μιλάνε οι ψυχολόγοι, οι ψυχίατροι και οι ψυχαναλυτές-σεξολόγοι.

Ως φετιχισμός στην οικονομία ορίζεται η δια της εμπορευματοποίησης υποστασιακή αυτονόμηση των δημιουργημάτων της εξαρτημένης εργασίας εναντίον των δημιουργών τους.

Μιλάμε για το φαινόμενο κατά το οποίο τα προϊόντα της εργασίας, τα αγαθά, ή οι αξίες χρήσης, τα οποία εμφανίζονται στην αγορά, ως εμπορεύματα ή ως ανταλλακτικές αξίες, σαν μια αντικειμενική πραγματικότητα ξένη και απέναντι από τους ανθρώπους που τα δημιούργησαν, επειδή αυτοί δεν ορίζουν τα μέσα παραγωγής και βρίσκονται σε σχέσεις εξαρτημένης εργασίας.

Πρόκειται για το φαινόμενο που συντελείται στο πλαίσιο μιας κοινωνικής παραγωγικής σχέσης κατά την οποία η παραγωγική δραστηριότητα οργανώνεται από τους ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής με σκοπό τον ιδιωτικό πλουτισμό τους, ανεξάρτητα από και ενάντια στις ανάγκες των παραγωγών και της κοινωνίας.

Ο Καρλ Μαρξ[4]  https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn4 , με τη γνωστή θεωρία του για τον ‘φετιχισμό του εμπορεύματος’[5] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn5 , ορίζει τον φετιχισμό ως διαδικασία απόκρυψης της πραγματικής φύσης συγκεκριμένων κοινωνικών σχέσεων που αναπτύσσονται μεταξύ ανθρώπων, αλλά και εμπράγματων σχέσεων, δηλαδή μεταξύ ανθρώπων και πραγμάτων και προειδοποιεί ότι ο φετιχισμός του εμπορεύματος, που με την πρώτη ματιά φαίνεται σαν ένα κανονικό, αυτονόητο και συνηθισμένο πράγμα, στην πραγματικότητα και μετά από μια σε βάθος ανάλυσή του δείχνει ότι «είναι ένα πολύ στρυφνό πράγμα, γεμάτο από μεταφυσική σοφιστεία και θεολογικές παραξενιές»[6] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn6 .

Σ’ αυτήν εδώ την ανάλυση προσεγγίζουμε τον φετιχισμό με την ανθρωπολογική του έννοια, σύμφωνα με την οποία ο πρωτόγονος άνθρωπος, της, κατά Lewis Henry Morgan[7] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn7 , ‘εποχής της αγριότητας’, η οποία αναφέρεται στην περίοδο του τρωγλοδύτη-τροφοσυλλέκτη-κυνηγού, αντιμετωπίζει την άγνοιά του για τα φυσικά φαινόμενα, καθώς επίσης και τους όποιους απροσδιόριστους φόβους του απέναντι σε άγνωστες δυνάμεις τις συνέπειες των οποίων υφίσταται, με την αυθαίρετη επιλογή του να βάλει συμβολικά στη θέση αυτών των άγνωστων δυνάμεων κάποια σύμβολα που ο ίδιος δημιούργησε αποδίδοντάς τους υπερφυσικές ιδιότητες.

Προς το τέλος της επόμενης εποχής, της ‘εποχής της βαρβαρότητας’[8] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn8 , οι άνθρωποι έμαθαν να παράγουν το μεγαλύτερο μέρος της αναγκαίας τροφής τους με την καλλιέργεια της γης και την εξημέρωση των ζώων και να δημιουργούν καταυλισμούς μόνιμης εγκατάστασης, όπου σταδιακά εμφανίζεται, στη θέση της μητριαρχικής, η πατριαρχική οικογένεια.

Με τους αιώνες οι καταυλισμοί εξελίσσονται σε κοινότητες και σε δίκτυα κοινοτήτων, όπου, τόσο για τη διαχείριση της καθημερινότητας όσο και για την αντιμετώπιση μεγάλων και κοινών προβλημάτων και για λόγους κοινής ασφάλειας, διαμορφώνεται ένα σύστημα κοινοκτημοσύνης, αυτοδιαχείρισης και ισοκατανομής, στο πλαίσιο του οποίου η συμμετοχή του καθενός στο κοινό έργο είναι ανάλογη των δυνατοτήτων του και στα αγαθά ανάλογη των αναγκών του.

Η κοινωνική ζωή ορίζεται άμεσα, συλλογικά και ισότιμα από όλα τα μέλη, χωρίς διακρίσεις, αντιπαλότητες, φυσικές και μεταφυσικές εξουσίες και φετίχ.

Πλάτωνας, ως φετιχοποιός των νόμων της ταξικής εξουσίας

«Η κάθε θρησκεία δεν είναι παρά το φαντασιακό

αντικαθρέφτισμα των δυνάμεων που κυριαρχούν

στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων»

Georg Hegel

Κλείνοντας ο κύκλος της προϊστορίας, χοντρικά γύρω στα τρεις με τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια πριν από σήμερα, και με την εμφάνιση της πατριαρχικής οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας, του κράτους και της θρησκείας, εμφανίστηκε ο κοινωνικός καταμερισμός της εργασίας, ο δυισμός, δηλαδή η διάσπαση της κοινωνίας σε αφεντικά και δούλους.

Τα νέα φετίχ απόκτησαν πιο αφηρημένη μορφή, ως αόρατα πνεύματα και θεότητες, με αποτέλεσμα να επιστρέφουν στα όνειρα και στη μνήμη-συνείδηση του δημιουργού τους ως ‘θεοί’ δημιουργοί και τιμωροί του.

Το φετίχ, τώρα ως σύμβολο της κοσμικής εξουσίας επιστρέφει ως ‘θεός’, ως νόμος προστάτης και ως κράτος φύλακας του προστάτη νόμου και τελικά, μέσω της διαμεσολάβησης των μάγων και των ιερατείων, ως υποταγή της ατομικής και συλλογικής βούλησης στα πνεύματα, δηλαδή στην εκάστοτε βούληση και στα κατά περίπτωση συμφέροντα των ιερατείων, δηλαδή της εξουσίας των λίγων πάνω στους πολλούς.

Η αρχαία ελληνική μυθολογία με τον μύθο του Προμηθέα μάς αποκαλύπτει ότι αυτήν την περίοδο και σε αυτόν τον χώρο οι θρησκευτικοί μύθοι, οι εξουσίες και οι θεοί-φετίχ τους δεν διαδραμάτιζαν καθοριστικό ρόλο, γιατί ο λαός, ως Προμηθέας, μπορούσε να αρνηθεί την εντολή του Δία να μη δώσει τη φωτιά στους ανθρώπους και, παραβιάζοντας τον ‘θεϊκό νόμο’, αντί της υποταγής επέλεξε το καλό της ανθρωπότητας.

Αυτή η αντίληψη, σύμφωνα με την οποία το καλό των ανθρώπων και της κοινωνίας προέχει των νόμων, της βούλησης και των συμφερόντων της εξουσίας έγινε παράδοση στους επόμενους αιώνες με αποκορύφωση την Αθηναϊκή Δημοκρατία, κατά την περίοδο της οποίας η ‘Αθηναίων Πολιτεία’ δεν κυβερνήθηκε με θεοποιημένους νόμους, αλλά με τις κατά περίπτωση άμεσες αποφάσεις της Εκκλησίας του Δήμου και με κριτήριο το συμφέρον της κοινωνικής ολότητας.

Αυτήν την παράδοση ο Πλάτωνας, αντί να τη διατηρήσει και να την ενισχύσει, την απαρνήθηκε και, είτε ως δημιουργός είτε ως γραμματέας του ιδεαλιστή φιλόσοφου Σωκράτη[9] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn9 , την πολέμησε υπέρ της εξουσίας της ολιγαρχικής, δουλοκτητικής αριστοκρατίας. Μάλιστα ο Σωκράτης φέρεται να θυσιάζει ακόμα και τη ζωή του, προκειμένου να μείνει πιστός στους νόμους, στα φετίχ της εξουσίας, ανεξάρτητα από το αν αυτοί είναι πράγματι δίκαιοι νόμοι για το καλό της κοινωνίας ή νόμοι τυραννικοί σε βάρος της κοινωνίας.

Με την έννοια ότι οι νόμοι εκφράζουν τη βούληση του νομοθέτη, καθ’ υπαγόρευση του υποτιθέμενου προστάτη ‘θεού’, αποτελούν ουσιαστικά τα φετίχ της εκάστοτε εξουσίας, γιατί στην πραγματικότητα αυτή, και όχι ο ‘θεός’ ή ο νομοθέτης, νομοθετεί.

Χαρακτηριστικό είναι το παρακάτω εδάφιο στο οποίο ο Σωκράτης του Πλάτωνα φέρεται να θεοποιεί τους νόμους-φετίχ της εξουσίας και τους θέτει υπεράνω της κοινωνίας:

«Σκέψου λοιπόν, Σωκράτη», θα έλεγαν ίσως οι νόμοι ως φετίχ, «αν είναι αλήθεια αυτό που λέμε, ότι δηλαδή δεν είναι δίκαια αυτά που επιχειρείς τώρα εναντίων μας.

Εμείς σε γεννήσαμε, σε αναθρέψαμε, σε εκπαιδεύσαμε και μεταδώσαμε σε σένα και σε όλους τους άλλους πολίτες όσα καλά πράγματα μπορέσαμε.

Όμως κάναμε σαφές ότι έχουμε δώσει την εξουσία σε όποιο Αθηναίο θέλει, αφού περάσει τη δοκιμασία και δει όσα γίνονται στην πόλη και εμάς τους νόμους, αν δεν του αρέσουμε, να πάρει τα πράγματά του και να πάει όπου θέλει […]. Όποιος όμως από τους πολίτες παραμείνει, ενώ βλέπει με ποιο τρόπο διεξάγουμε τις δίκες και γενικά κυβερνάμε την πόλη, εμείς προϋποθέτουμε ότι έχει συμφωνήσει μαζί μας έμπρακτα να εκτελεί αυτά που διατάζουμε, και εμείς υποστηρίζουμε ότι όποιος δεν υπακούει αδικεί τριπλά: δείχνει ανυπακοή σε μας που τον γεννήσαμε και τον αναθρέψαμε και, ενώ συμφώνησε να μας υπακούει, ούτε αυτό κάνει ούτε μας πείθει ότι δεν κάνουμε κάτι σωστά…».

Αυτή η φράση των ‘νόμων’, δηλαδή της εξουσίας που τους δημιούργησε, «αν δεν του αρέσουμε, να πάρει τα πράγματά του και να πάει όπου θέλει»[10] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn10 , είναι ο τέλειος ορισμός της φετιχοποιημένης εξουσίας, ο απόλυτος παραλογισμός της εκάστοτε εξουσίας που απευθύνεται στις κοινωνίες και τις καλεί να εγκαταλείψουν τον τόπο τους, τις πατρίδες τους, τις εστίες των προγόνων τους για να μη θιγούν τα συμφέροντα της εκάστοτε συμμορίας που κυβερνά με απάνθρωπους και τυραννικούς νόμους και θεούς φετίχ-προστάτες της εκάστοτε εξουσίας.

Όλα τα άλλα πλατωνικά γλυκανάλατα περί αρετής, δικαίου, ελευθερίας, καλοσύνης και ‘ιδανικής Πολιτείας’ ακυρώνονται ως φτηνές υποκρισίες, γιατί η κοινωνία-ανθρωπότητα που γνωρίζει πως τους νόμους τούς φτιάχνουν άνθρωποι και όταν οι νόμοι είναι από γεννησιμιού τους ή γίνονται στην πορεία άδικοι, τότε πρέπει ν’ αλλάζουν, αφού οι νόμοι φτιάχνονται για τις κοινωνίες και όχι οι κοινωνίες για τους νόμους και τις εξουσίες.

Αυτός ο φετιχισμός, ως απόκρυψη και διαστροφή της πραγματικής σχέσης δημιουργού και δημιουργήματος, γίνεται μετά την εμφάνιση της ατομικής ιδιοκτησίας για πρώτη φορά ένα αντικειμενικά πολύπλοκο σύστημα εξουσίας, οι διαχειριστές του οποίου το απομακρύνουν όλο και περισσότερο από τον πραγματικό άνθρωπο και την πραγματική κοινωνία, με τη βοήθεια των θρησκευόμενων ιερατείων και των ‘εν υπαλληλία’ φιλοσοφούντων απολογητών της ολιγαρχικής-αριστοκρατικής εξουσίας.

Σ’ αυτές τις καινούργιες συνθήκες ολοκληρώνεται και η αντίληψη για τον δυισμό του ανθρώπου, με αποτέλεσμα η δύσκολη, η εκτεθειμένη στη στέρηση, στην καταπίεση και στη φθορά ζωή του δούλου ή και του τυπικά ‘ελεύθερου’ μισθωτού-δούλου, να προβάλλεται ως οιονεί εξωγενής πραγματική κατασκευή με τη μορφή της ‘αθάνατης ψυχής’ και όχι ως συνέπεια της εξουσίας που εμφανίζεται ως θεία βούληση.

Έτσι, ο φετιχισμός της ιδιωτικής και της κρατικής εξουσίας εμφανίζεται ως φετιχισμός του απαράβατου νόμου της κατοχύρωσης της ατομικής και της κρατικής ιδιοκτησίας, για να καταλήξει και πάλι ως ‘αθάνατη ψυχή’, ‘θεός’, μετά θάνατον ζωή, κόλαση και παράδεισος.

Όλα αυτά μετασχηματίστηκαν σε κυρίαρχη αντίληψη για την κοινωνία συνολικά, με το υλικό της ιδεαλιστικής πλατωνικής φιλοσοφίας, της θρησκείας, της ταξικής ιδεολογίας και πήραν τη μορφή της σκληρής ιδιωτικής και κρατικής εξουσίας, με μοναδικό σκοπό την απόκρυψη των εκμεταλλευτικών σχέσεων και τη δικαιολόγηση της κοινωνικής ανισότητας.

Χαρακτηριστική περίπτωση παραισθησιακής καθολικής φετιχοποίησης της κοσμικής εξουσίας ενάντια στην κοινωνία-ανθρωπότητα που αντιστέκεται, αποτελεί η λεγόμενη ‘Αποκάλυψη του Ιωάννη’[11]  https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn11 , την οποία υποτίθεται ότι την υπαγόρευσε ο θεός, στον Χριστό, ο Χριστός στον άγγελό του, ο άγγελος στον Ιωάννη τον Πρόδρομο και ο εκστασιαζόμενος Ιωάννης στον προφανώς συνεκστασιαζόμενο μαθητή του τον Πρόχορο, με την οποία το χριστιανικό ιερατείο προσπαθεί να κατατρομοκρατήσει πιστούς και απίστους, κάνοντας λόγο για καταστροφές και Αρμαγεδώνες μεταξύ του «εσφαγμένου αρνίου με επτά κέρατα και επτά οφθαλμούς και του θηρίου με επτά κεφάλια και δέκα κέρατα»[12]  https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn12 .

Προφανής είναι ο απώτερος στόχος του ιερατείου να καλλιεργήσει, μέσω της ‘Αποκάλυψης του Ιωάννη’, μια νοσηρή θεοκρατία και μοιρολατρία στους ανθρώπους, για να τους καταστήσει έρμαια των σκοταδιστικών και εξουσιαστικών ιερατείων, περιφρονώντας τον άνθρωπο, τη λογική του, τη συνείδησή του, την κοινωνία του και τον πολιτισμό του.

‘Θεός’ ως φετίχ του κεφαλαίου

«Ας πάει στην άβυσσο της κόλασης ακόμα και η αγάπη, αν πρόκειται να καταστρέψει την πίστη. Καλύτερα να αμαρτάνουν

εκατό φορές οι άρχοντες σε βάρος του λαού, παρά να αμαρτάνει μια φορά ο λαός σε βάρος των αρχόντων. Το γαϊδούρι θέλει ξύλο, ο όχλος θέλει βία για να κυβερνηθεί»

Λούθηρος

Ακολούθησε η περίοδος της φεουδαρχίας και στη συνέχεια του καπιταλισμού, του πρώιμου, του ύστερου και του παγκοσμιοποιημένου, όπου η νέα θεότητα, ‘οι αγορές’, και το νέο εξουσιαστικό φετίχ, το κεφάλαιο, έρχεται να αποκρύψει την πραγματική κοινωνική σχέση των μισθωτών δούλων με τους καπιταλιστές, για να την παρουσιάσει ως σχέση των μισθωτών δούλων με τα δημιουργήματά τους, τα μέσα παραγωγής και τα προϊόντα τους, που, απαλλοτριωμένα από τους κεφαλαιοκράτες και αποξενωμένα από τους δημιουργούς τους, φετιχοποιούνται, δηλαδή από αγαθά, από χρήσιμες αξίες μεταβάλλονται, ως εμπορεύματα σε αφηρημένες και συχνά σε εντελώς άχρηστες ανταλλακτικές αξίες, οι οποίες πραγματοποιούμενες μέσω των αγοραπωλησιών θα προσθέσουν κεφάλαιο στο κεφάλαιο του κεφαλαιοκράτη, εμφανίζοντας το κεφάλαιο ως πράγμα.

Το κεφάλαιο, όμως, λέει ο Μαρξ, δεν είναι πράγμα, χρήμα, οικόπεδα, μηχανήματα, πρώτες ύλες, εμπορεύματα και άυλες αξίες, γιατί, πριν το κεφάλαιο γίνει πράγμα και για να γίνει πράγμα, υπήρξε ως βίαιη κοινωνική σχέση εξουσίας των καπιταλιστών, δηλαδή των ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής πάνω στους εργαζόμενους και συνολικά πάνω στην κοινωνία[13] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn13 , ως έννομη τάξη. Είναι αυτή η έννομη καπιταλιστική τάξη πραγμάτων, η οποία με κάποιο μυστικιστικό τρόπο, που καθαγιάζει την ιερότητα της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, καταλήγει μέσω της απαλλοτρίωσης του προϊόντος της Εργασίας σε κέρδος και συνεπώς σε ‘κεφάλαιο-πράγμα-φετίχ’ και τελικά σ’ ένα είδος πίστης και λατρείας ενός θρησκευτικού ειδώλου, η οποία τελικά παίρνει τη μορφή ενός διαρκούς καταστροφικού ανταγωνισμού και ‘ιερού πολέμου’, μέσα από τις στάχτες του οποίου ξαναγεννιέται ως κέρδος.

Με όσα προηγήθηκαν γίνεται φανερό πως, χωρίς το εφεύρημα της αθάνατης ψυχής και της μεταθανάτιας ζωής, που τάχα ακυρώνει τον θάνατο και εξασφαλίζει αιώνια ζωή, καμιά έννοια ‘’θεού’ δεν θα μπορούσε να σταθεί, ούτε θρησκείες θα υπήρχαν και συνεπώς οι εξουσίες, χωρίς τον φόβο του ‘θεού’ θα ήταν, ως κοσμική υπόθεση, ανίσχυρες να επιβληθούν στις κοινωνίες, πράγμα που θα επέτρεπε στις κοινωνίες να αυτοδιευθύνονται και να εξελίσσονται ειρηνικά και πολιτισμένα.

Με τη φετιχοποίηση του κεφαλαίου ως ‘θεού’ ταυτίζεται χωροχρονικά η θρησκεία με τον καπιταλισμό, πράγμα που πυροδοτεί γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς, θρησκευτικούς και οικονομικούς-ιμπεριαλιστικούς πολέμους που προβληματίζουν τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού σε βαθμό που συνειδητοποιείται όλο και περισσότερο η ανάγκη για ταυτόχρονη αποθρησκειοποίηση και αποκαπιταλιστικοποίηση των κοινωνιών και της εργαζόμενης ανθρωπότητας συνολικά.

Πράγμα που ο σκληρός πυρήνας του κεφαλαίου, εκφραζόμενος ως ηγεμονικός αμερικανισμός[14] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn14  προσπαθεί να το ξεπεράσει με την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου για να δυναμώσει την βία του κεφαλαίου ενάντια στην Εργασία, στις τοπικές κοινωνίες και στην εργαζόμενη ανθρωπότητα που αγωνίζονται για την κοινωνική ισότητα, την κοινωνική αυτοδιεύθυνση και την άμεση δημοκρατία[15]  https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn15.

Η παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου φαίνεται να είναι, με τη βοήθεια του ΟΗΕ, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, του ΔΝΤ, του ΝΑΤΟ, των χιλίων αμερικανικών βάσεων στον πλανήτη, της Λέσχης Μπίλτερμπεργκ, της Τριλατελάρε, των μυστικών υπηρεσιών, των πρόθυμων ‘αριστερών διαχειριστών’ του κ.λπ., κ.λπ., σχετικά εύκολη υπόθεση για τους κεντρικούς εκφραστές του.

‘Όμως, φαίνεται, ότι ο εποικισμός των κεφαλιών των πιστών από τα ‘εθνικά’ τους θρησκευτικά ιδεολογήματα εμποδίζει τα σχέδια του σκληρού πυρήνα του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου, για την κατασκευή μιας νέας αντίστοιχα παγκόσμιας θρησκείας, που θα υποτάσσει τα συμφέροντα όλων των σκοταδιστικών και εξουσιαστικών ιερατείων σε ένα νέο κέντρο του κόσμου, σε μια Νέα Ρώμη του 21ου αιώνα.

‘Αθάνατη ψυχή’ ως φετίχ της ‘ιερής ατομικής ιδιοκτησίας’

«Το γεγονός της ατομικής ιδιοκτησίας σε παγώνει για πάντα στο ‘Εγώ’ και σε διώχνει για πάντα από το ‘Εμείς’».

ohn Steinbeck

«Αν είμαι ό,τι έχω και αν ό,τι έχω έχει χαθεί, τότε ποιος είμαι;»

Erich Fromm

Το ερώτημα, όμως, που γεννιέται είναι, τι κρύβεται πίσω από αυτές τις φετιχοποιημένες ψευδαισθήσεις που τις μεταβάλλει σε πραγματική εξουσία;

Η απάντηση θα μπορούσε να αναζητηθεί στις συνθήκες κατά τις οποίες οι εξουσιαστές για πρώτη φορά, με τους νόμους του Σόλωνα (592-591 της παλιάς χρονολόγησης)[16] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn16 , ιδιοποιήθηκαν τους κοινούς υλικούς όρους της κοινωνικής ύπαρξης, κατά κύριο λόγο το έδαφος που ως τότε ανήκε στην κοινότητα-κοινωνία και για να δικαιολογήσουν το έγκλημα της ιδιωτικοποίησης της γης, σκαρφίστηκαν, με τον όμορφο και αθώο μύθο ‘Έρως και Ψυχή’, την φετιχοποίηση της ατομικής ιδιοκτησίας με την έννοια της λεγόμενης ‘θείας και αθάνατης ψυχής’.

Με βάση αυτήν την επιδίωξη να θέσουν υπεράνω της κοινωνίας την ατομική ιδιοκτησία, σκάρωσαν, με πρωταγωνιστή τον Πλάτωνα, τη θεωρία του δυισμού του ανθρώπινου σώματος, σύμφωνα με την οποία το σώμα είναι φθαρτό, άβουλο και ασήμαντο, ενώ η ψυχή είναι θεία, αθάνατη και αυτή κυβερνάει το σώμα.

Έτσι η ατομική ιδιοκτησία, ως ‘θεία και αθάνατη ψυχή’ επιβάλλεται, ακόμα και παρά τις καταστροφικές συνέπειές της για την ανθρωπότητα, «ως το υπέρτατο δικαίωμα, το δικαίωμα που δεν έχει άλλο δικαίωμα πιο πάνω από αυτό, το δικαίωμα το οποίο νομιμοποιεί όλα τα άλλα δικαιώματα, ενώ το ίδιο δεν έχει ανάγκη νομιμοποίησης»[17]  https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn17 , οπότε, όπως η υποτιθέμενη αθάνατη ψυχή κυβερνάει το σώμα, έτσι και η, για όλα τα Συντάγματα του κόσμου, ‘ιερή και απαραβίαστη ατομική ιδιοκτησία’ κυβερνάει, για λογαριασμό των κατόχων της, το κοινωνικό σώμα, την εργαζόμενη ανθρωπότητα.

Ο Πωλ Λαφάργκ, που ανέλυσε σε βάθος τη σχέση μεταξύ ‘ψυχής’ και ιδιοκτησίας, μας δίνει την παρακάτω εντυπωσιακή εικόνα:

«Η σύσταση της πατριαρχικής οικογένειας και το κομμάτιασμα της κοινής ιδιοκτησίας σε ιδιαίτερες ιδιοκτησίες των οικογενειών προκάλεσε ένα ιδεολογικό παράδοξο.

Όλα τα μέλη της οικογένειας, εκτός από τον πατριάρχη, ‘χάσανε την ψυχή τους’.

Αυτός μόνος είχε το προνόμιο να διατηρεί την ψυχή του, γιατί μόνο αυτός είχε ιδιοκτησία. Κάθε άνθρωπος χωρίς ιδιοκτησία χάνει την ψυχή του»[18]  https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn18.

Κάπως έτσι κούμπωσε το μυστικό που έκρυβε η ‘νομική παγίδα του Σόλωνα’[19] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn19, η οποία νομιμοποίησε το καθεστώς της πατριαρχίας-δουλοκτησίας-γαιοκτησίας, με αυτό της ιδεαλιστικής φιλοσοφίας του Πλάτωνα, που εισήγαγε τη θεοκρατία με αποτέλεσμα τη φετιχοποίηση της ατομικής ιδιοκτησίας ως συμβολική ταύτισή της με την υποτιθέμενη ‘αθάνατη ψυχή’.

Κι όλα αυτά για να μην ενοχλείται η ιδιοκτησία και η ταυτόσημη μ’ αυτήν εξουσία από τα θύματά της, που, ενώ έχασαν τη ζωτική σχέση τους με τη γη και την κοινότητά τους, τρέχουν τώρα κυνηγημένοι από την εξουσία, από τον νόμο και από τον ‘θεό’ στο πουθενά για να ‘σώσουν την αθάνατη ψυχή τους’ με τη δουλεία, τη δυστυχία και τον θάνατό τους.

Μετά και απ’ αυτήν την εικόνα είναι λογικό να υποθέσουμε ότι το πέρασμα από την κοινοκτημοσύνη, που έδινε στο κάθε μέλος της κοινότητας την αίσθηση του αναπόσπαστου μέρους της Ολότητας, της Εαυτότητας εντός του Εμείς, στην πατριαρχική ατομική ιδιοκτησία, αφαίρεσε από τα άλλα μέλη της πατριαρχικής οικογένειας αυτήν την αίσθηση επειδή τα υποβάθμισε σε κτήμα-εξάρτημα της εξουσίας του πατέρα, προνόμιο που αντλούσε από το αποκλειστικό δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας.

Μ’ αυτήν την έννοια η ατομική ιδιοκτησία ταυτίζεται με την έννοια της ατομικής ψυχής, και η έννοια της ατομικής αθάνατης ψυχής δεν είναι παρά η φετιχοποίηση της ατομικής ιδιοκτησίας η οποία επιδιώκει να είναι ιερή και απαραβίαστη και συνεπώς αθάνατη, δηλαδή αιώνια.

Για να συμβεί, όμως, αυτό και για να γίνει αποδεκτό από εκείνους που δεν έχουν ατομική ιδιοκτησία, έπρεπε στη θέση της χαμένης κοινοκτημοσύνης, δηλαδή της κοινής αναφοράς και της κοινοβιακής ζωής στη βάση της αμεσοδημοκρατικής ισοκατανομής, να μπει κάποια άλλη έννοια υποκατάστατο της κοινής αναφοράς και έτσι δημιουργήθηκε η έννοια του θεού-πατέρα.

Στον θεό ‘εκχωρήθηκε’ από τους εξουσιαστές δημιουργούς του και ταυτόχρονα εκπροσώπους του ο κόσμος ολόκληρος, ο οποίος υποτίθεται ότι ανήκει σε όλους μας μέσω του θεού, του υποτιθέμενου κοινού πατέρας μας, του φετίχ της εξουσίας, με τον οποίο συνδέθηκαν ως μέρος του, ως τέκνα ή μάλλον ως ποίμνιο, όλες οι στερημένες πλουτοπαραγωγού ιδιοκτησίας ανθρώπινες υπάρξεις, οι λεγόμενες ατομικές ψυχές.

Οι απάνθρωπες και αποκρουστικές εξουσίες αφού κατασκεύασαν τον θεό-κεφάλαιο[20] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn20  αυτοαγιοποιήθηκαν μέσω της επινόησης της έννοιας του θεού-φετίχ του κεφαλαίου, που βραβεύει και τιμωρεί, μετακινώντας την ιερότητα από τη ζωή, την κοινωνική ισότητα και την ελευθερία της σκέψης, προς την ‘αθάνατη ψυχή’ το σύμβολο-φετίχ της ατομικής ιδιοκτησίας, της ανισότητας και της πνευματικής υποδούλωσης.

Έτσι δημιουργήθηκε η έννοια της απόλυτης απάτης, του θεϊκού σκοταδισμού και εξασφαλίστηκε σε μεγάλο βαθμό η αποδοχή της ατομικής-ταξικής-κρατικής εξουσίας, ως έκφραση της υποτιθέμενης ιερότητας της ατομικής-ταξικής-κρατικής ιδιοκτησίας και ολοκληρώθηκε ως φαύλος κύκλος του καπιταλισμού, που μπορεί να σπάσει μόνο με την αλλαγή της έννοιας και του ρόλου του υλικού και πνευματικού πλούτου[21]  https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn21, πράγμα που μπορεί να συμβεί μόνο με την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής και την εγκαθίδρυση σχέσεων αδιαίρετης κοινοκτημοσύνης, κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης με τη μορφή της Άμεσης Αταξικής Δημοκρατίας, σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο.

Ο ‘θεός’ ως φετίχ του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου, του πλανήτη και του μέλλοντος

«Θεμέλιο της ελευθερίας είναι η ισότητα,

ενώ η ανισότητα γεννάει τη δουλεία»

Επίκουρος

«Η οικονομική ανισότητα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη θρησκεία»

Ναπολέων Βοναπάρτης

Ο σύγχρονος πατριάρχης του αμερικανισμού-σιωνισμού, της ιδεολογίας του ‘περιούσιου λαού του θεού’ και του παγκόσμιου καπιταλισμού, ο Βαρόνος Jacob Rothschild, ο αποκαλούμενος και Βασιλιάς του Ισραήλ του 21ου αιώνα, φέρεται, εκπροσωπώντας όλους τους μεγαλοκαπιταλιστές, να έχει δηλώσει ότι ‘We do God’s own work’ (‘εκτελούμε το έργο του θεού’), που σημαίνει ότι ο ‘θεός τους’ και όχι το κεφάλαιο ευθύνεται για την τρέχουσα καπιταλιστική βαρβαρότητα και τον καινούργιο μεσαίωνα που χειμάζει τον πλανήτη.

Πρόεδροι των ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι συνομιλούν με το θεό και με την άδειά του μακελεύουν την ανθρωπότητα και τον πλανήτη, χωρίς ωστόσο οι υποτιθέμενοι ‘κατά κόσμον εκπρόσωποί του’ να διαμαρτυρηθούν για το άδικο και απάνθρωπο μακέλεμα των λαών.

Ο Νοτιοαφρικανός Επίσκοπος, Ντέσμοντ Τούτου, που τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1984 για τον αγώνα του κατά του apartheid και της αποικιοκρατίας, περιγράφει με τον παραστατικότερο τρόπο τη φετιχοποίηση ολόκληρης της Αφρικής μέσω των ιεραποστόλων του ‘υπαρκτού ευρωπαϊκού χριστιανισμού’, τη μάσκα δηλαδή του ‘υπαρκτού ευρωπαϊκού καπιταλισμού’[22]  https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn22.

«Όταν οι ιεραπόστολοι ήρθαν στην Αφρική, αυτοί κρατούσαν τη Βίβλο κι εμείς τη γη μας.

Μας είπαν να προσευχηθούμε.

Κλείσαμε τα μάτια και προσευχηθήκαμε.

Όταν όμως ανοίξαμε τα μάτια μας, είδαμε ότι εμείς κρατούσαμε τη Βίβλο τους και αυτοί τη γη μας». Τόσο απλό είναι το ‘έργο του θεού’ για τους ιεραπόστολους, τους αποικιοκράτες και ιμπεριαλιστές καπιταλιστές.

Ο Antonio Gramsi (Γκράμσι) κάνει ένα βήμα παραπέρα, αποδίδοντας ιδιότητες φετίχ ακόμα και σε νομικούς οργανισμούς, υποστηρίζοντας ότι, όταν τα άτομα που συγκροτούν έναν ‘συλλογικό οργανισμό’ τον αντιμετωπίζουν ως κάτι εξωτερικό προς αυτά, που λειτουργεί χωρίς τη συμμετοχή τους, τότε ο οργανισμός παύει να υπάρχει ουσιαστικά, ‘γίνεται ένα φάντασμα του μυαλού, ένα φετίχ’.

Το παράδοξο είναι ότι αυτή η φετιχιστική σχέση των ατόμων με τις οργανώσεις δεν διαπιστώνεται μόνο σε καταναγκαστικούς οργανισμούς παραδοσιακού τύπου, όπως λ.χ. το κράτος, η αστυνομία ή η Εκκλησία, αλλά και σε οργανώσεις μη δημόσιες και εθελοντικές, όπως τα κόμματα και τα συνδικάτα.

Δημιουργείται έτσι μια ντετερμινιστική-μηχανιστική αντίληψη, που εμφανίζει τους οργανισμούς ως υπερφυσική ‘φαντασμαγορική οντότητα’[23] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn23, με εξουσιαστικές ιδιότητες πάνω στους δημιουργούς τους, οι οποίες οδηγούν συχνά στον φόβο και στην υποταγή μπροστά στην εξουσία λ.χ. του κόμματος που παραλύει κάθε κριτική διάθεση και φιμώνει κάθε φωνή διαμαρτυρίας.

Ακόμα και η έννοια της αυθεντίας αποτελεί ένα είδος φετίχ που οδηγεί στην προσωπολατρία λ.χ. του εκάστοτε κορυφαίου εκφραστή του όποιου θεσμού, η οποία υποβαθμίζει τα μέλη λ.χ. του κόμματος σε θρησκευτική ακολουθία, σε ‘ποίμνιο’ του εκάστοτε Αρχηγού, πρώτου Γραμματέα ή του Προέδρου.

Καταλήγοντας, διαπιστώνουμε ότι ο οικονομικός φετιχισμός σε συνθήκες οικονομισμού, δηλαδή σε συνθήκες απόλυτης κυριαρχίας της καπιταλιστικής οικονομίας πάνω στην κοινωνία, δεν είναι μια εσωτερική διεργασία στα μυαλά των εργαζόμενων, όπως ήταν στην περίπτωση των πρωτόγονων ανθρώπων ή όπως κάποιοι θέλουν να τον παρουσιάσουν σήμερα, αλλά εξωτερικό εμφύτευμα.

Είναι ένα είδος πνευματικού ευνουχισμού, με εργαλείο τη θεοποιημένη κυρίαρχη ιδεολογία, η οποία αποκρύπτει, κάτω από την αχλή της αστικής δημοκρατίας, τις ταξικές σχέσεις κυριαρχίας και εκμετάλλευσης, εμφανίζοντάς τες, με τη βοήθεια της ‘ψυχοχειρουργικής’ λοβοτομής και του ‘πειραγμένου’ συστήματος εκπαίδευσης και δικαιοσύνης, ως σχέσεις ελευθερίας, αποτελεσματικότητας, ισοπολιτείας και κοινωνικής προόδου.

Σε τελική ανάλυση η φετιχοποίηση του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου και του σκληρού πυρήνα του, που λειτουργεί σήμερα ως παγκόσμια υπερκυβέρνηση με την αόριστη και αόρατη μορφή των ‘αγορών’, είναι το αποτέλεσμα της διαρκούς, άμεσης και έμμεσης ιδεολογικής χειραγώγησης του κοινωνικού συνόλου, μέσω των θεσμών και των μηχανισμών των κατασκευαστών των φετίχ, με σκοπό την απόκρυψη του αλλοτριωτικού χαρακτήρα των οικονομικών δομών, των παραγωγικών και κοινωνικών σχέσεων του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής.

Συνέπεια όλης αυτής της συνωμοσίας είναι να δημιουργείται μια μαζική ψευδαίσθηση που οδηγεί τα άτομα σε οπαδοποίηση και σε αγελαίες συμπεριφορές, στη θρησκοληψία, στη φετιχολατρία, στη μοιρολατρία, σε χαμηλή αυτοεκτίμηση, στην υποταγή, και τις κοινωνίες σε μειωμένη αυτοπεποίθηση και παραίτηση από τον ιστορικό τους ρόλο ως υποκείμενα της ιστορίας.

Αυτός είναι ο ενδιάμεσος στόχος τους, και για να φτάσουν στον τελικό σκοπό τους, που προφανώς είναι η πλήρης ρομποτοποίηση του ανθρώπινου είδους, συσκοτίζουν τα πάντα και για να αντικαταστήσουν την αντικειμενική με μια εικονική-φετιχοποιημένη πραγματικότητα με ακαταλαβίστικα σύμβολα και θανατηφόρες θρησκοληψίες.

Γι αυτό οι εξουσίες φετιχοποιούν τα πάντα, όπως:

  • Τη ζωή στη μορφή του θανάτου, ως πέρασμα στην υποτιθέμενη μεταθανάτια ζωή, για να αποκτήσει αιωνιότητα και αθανασία το φετίχ της, η δήθεν αθάνατη ψυχή και αυτό που πραγματικά αντιπροσωπεύει, η ατομική ιδιοκτησία.

  • Τη λογική και τον ορθολογισμό, ως παραλογισμό με τη μορφή του ταξικού νόμου που εκφράζει τα συμφέροντα της εξουσίας και της πλουτοκρατίας με τις ευλογίες της εξουσιαστικής θρησκείας και της ταξικής ιδεολογίας.

  • Την κοινωνία και την κοινωνική ζωή, ως ποίμνιο και εκκλησίασμα του υποτιθέμενου Χριστού-θεού, του όποιου προφήτη και Μεσσία και ως αντικείμενο εξουσιασμού για να μην αποκτήσει την αναγκαία αυτοπεποίθηση για αυτοπροσδιορισμό και αυτοδιεύθυνση.

  • Τις σχέσεις παραγωγής, ως σχέσεις αφέντη και δούλου, ως σχέσεις ‘θεού’ και πιστού, ποιμένα και προβάτου.

  • Την κοινωνική ανισότητα, ως μεταθανάτια παραδείσια ισότητα.

  • Τη γόνιμη, ενωτική, δημιουργική διαφορετικότητα και προσωπικότητα, ως άμορφο ποίμνιο απρόσωπων σκιών και ‘λευκών αγγέλων’.

  • Την ενότητα κοινωνικής ισότητας και ελευθερίας, ως δυισμό που οδηγεί στον ακραίο ανταγωνισμό και στην ακραία ανισότητα για να αποδώσει κέρδος η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής.

  • Τη συντροφικότητα και τη συνεργασία, ως επαγγελματική ‘συναδελφικότητα’, ως ‘εταιρική συνείδηση’ σε συνθήκες εξαρτημένης εργασίας που οδηγεί στην υποκρισία, στον ατομισμό του αρρωστημένου Εγώ, στην αλληλοϋπονόμευση και στο διαγκωνισμό σε ατομικό επίπεδο, στον σωβινισμό και τον στείρο τοπικισμό, στις αλληλοσπαρασσόμενες εχθρικές συντεχνίες που κονιορτοποιούν τον κοινωνικό ιστό, στην υποβάθμιση του συλλογικού Εμείς ως το σύνολο των εντός κοινωνίας Εγώ, καθιστώντας την κοινωνία ανήμπορη να αντιμετωπίσει την αλλοτριωτική ιδιωτική και κρατική εργοδοσία και συνολικά την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

  • Τη στέρηση και την πείνα, ως αποχή, νηστεία και εισιτήριο για τον υποτιθέμενο παράδεισο.

  • Την αγάπη για τη ζωή και τη δημιουργία, ως εγκράτεια, καλογερισμό και στην μέχρι θανάτου αφοσίωση στον θεό, στην Εκκλησία και στην εξουσία.

  • Την ειρήνη, ως ‘ισορροπία του τρόμου’ με κατάληξη τον ανταγωνισμό των εξοπλισμών και τον πόλεμο για να ξεπερνάει τις κρίσεις του και για να ξαναγεννιέται κάθε φορά από τις στάχτες του ο καπιταλισμός.

  • Τη Φύση, ως ατομική τους ιδιοκτησία και ως καταναλωτικό αγαθό, διαπράττοντας ύβριν, με αποτέλεσμα η δικαιοσύνη της Φύσης να επιστρέφει ως κλιματική αλλαγή, ως ‘τρύπα του όζοντος’, ως θανατηφόρες πανδημίες, ως οικολογική καταστροφή και γενικά ως απειλή ενάντια στην ίδια τη ζωή, και με όλα αυτά φετιχοποιούν σε τελική ανάλυση:

  • Την βίαιη υπόσταση, λειτουργία και εξουσία του κεφαλαίου πάνω στην κοινωνία-ανθρωπότητα ως πανάγαθο αλλά και τιμωρό πατέρα-θεό, ως ταξική δικαιοσύνη της ανισότητας, ως κράτος φύλακα του κεφαλαίου και ως αντιπροσωπευτική αστική δημοκρατία, η λειτουργία της οποίας αποπροσανατολίζει με όλα τα φολκλορικά τελετουργικά της τον άνθρωπο και την κοινωνία του από την απάνθρωπη και καταστροφική φύση του κεφαλαίου, του πραγματικού δημιουργού της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Έτσι, γίνεται προφανές πως: «Το τι θα συμβεί στον πλανήτη Γη εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τις ικανότητες του ανθρώπου ως δραματουργού και ως δημιουργικού καλλιτέχνη, κι αυτό με τη σειρά του εξαρτάται, σε όχι μικρό βαθμό, από το πώς αξιολογεί τον εαυτό του.

Αυτό που προτίθεται να κάνει στη Γη, χρησιμοποιώντας το χώμα της, τους ορυκτούς πόρους της, το νερό της, τις ενεργειακές ροές της, εξαρτάται πολύ από τη γνώση της ιστορικής του φύσης που έχει και από το σχέδιό του για τους περαιτέρω αυτό-μετασχηματισμούς του.

Ως κυρίαρχο βιολογικό είδος ο άνθρωπος τώρα έχει μια ιδιαίτερη ευθύνη προς τα συν-πλάσματά του και προς τον εαυτό του.

Θα στρέψει τις συμπαντικές ενέργειες που έχει τώρα στη διάθεσή του σε ανώτερες επιδιώξεις ή πεισματικά και απρόσεκτα θα εξολοθρεύσει τη ζωή και θα θέσει πρόωρα τέρμα και στη δική του ύπαρξη;

Αν σκεφτεί πως είναι ένα ασήμαντο σακί με χημικές ουσίες, ενδέχεται ανεύθυνα να περιστείλει όλες τις μορφές και δομές σε σκέτη σκόνη και χαλάσματα»[27]  https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn27.

Στις μέρες μας, στον 21ο αιώνα, κορυφώνεται η αντίθεση ανάμεσα σε δυό βασικές κοσμοαντιλήψεις.

Η μια αναπτύσσεται πάνω στην αρχαιοελληνική υλιστική-φυσική φιλοσοφία και στις σύγχρονες ανθρωπιστικές επιστήμες που συμπυκνώνεται στον ανθρωποκεντρισμό της πρωταγόριας ρήσης, σύμφωνα με την οποία «μέτρο όλων των πραγμάτων, όσων υπάρχουν και όσων δεν υπάρχουν είναι ο άνθρωπος».

Η άλλη που ξεκινάει κύρια από την ιδεαλιστική φιλοσοφία του Πλάτωνα που συναντιέται με την εβραϊκή θεοκρατική αντίληψη και ολοκληρώνεται ως νεοπλατωνισμός και ως κρατική θρησκεία του ρωμαιοιοχριστιανισμού[28]  https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn28, που αλλοιώνει την πραγματικότητα του κόσμου, της ζωής και του ανθρώπου για λογαριασμό της εξουσίας, του κέρδους και του πλούτου, αδιαφορώντας για τον άνθρωπο, τον πλανήτη και τον πολιτισμό του.

Η έκβαση αυτής της αντίθεσης, που, προς το παρόν ακόμα, εκφράζεται ως σύγκρουση μεταξύ του ενοποιημένου κεφαλαίου και των σκόρπιων δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, θα κρίνει αν η ανθρωπότητα θα κάνει το επόμενο βήμα προς την κοινωνική ισότητα, την οικουμενική ειρήνη και τον οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό, ή αν το κεφάλαιο θα συμπαρασύρει ολόκληρη την ανθρωπότητα πίσω σ’ ένα καινούργιο μεσαίωνα, σε μια καινούργια φεουδαρχία ή ακόμα πιο πίσω σε μια τεχνοφασιστική δουλεία.

Και προσοχή, το μπροστά ή πίσω βήμα της ιστορίας δεν είναι υπόθεση των άλλων, αλλά υπόθεση του καθενός μας ξεχωριστά και όλων μαζί, γιατί σήμερα η καμπάνα της παγκόσμιας φασιστικής τάξης πραγμάτων χτυπά για όλους μας ανεξαίρετα.

Και ο αγώνας μας οφείλει να είναι καθολικός και να στρέφεται τόσο ενάντια στο κεφάλαιο, όσο και ενάντια στα πολλά και διάφορα σκιάχτρα, φετίχ του κεφαλαίου που κατασκευάστηκαν για να το προστατεύουν.

Επίλογος

«Η αθεΐα είναι ουμανισμός που συνδέεται με τον εαυτό του μέσω του ξεπεράσματος της θρησκείας και η κοινοκτημοσύνη είναι ουμανισμός που συνδέεται με τον εαυτό του μέσα από το ξεπέρασμα της ατομικής ιδιοκτησίας.

Μόνο όταν ξεπεράσουμε αυτή τη διαμεσολάβηση, θα μπορέσει να υπάρξει θετικά και αυθεντικά ως προς τον εαυτό του ο θετικός ουμανισμός»[29]  https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn29.

________________________________

[1] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref1  Διδάκτορας της Σχολής Οικονομικών Επιστημών του Freie Universität Berlin και συγγραφέας.

[2] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref2  Κώστας Λάμπος, Θρησκευτικός μισογυνισμός και πατριαρχική εξουσία, http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/thriskeytikos-misogynismos-kai-patriarxiki-eksoysia <http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/thriskeytikos-misogynismos-kai-patriarxiki-eksoysia

[3]  https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref3

  Οι επιστήμες, ως κατασταλαγμένη και επαληθευμένη γνώση αιώνων, ενώνουν τους ανθρώπους και τους λαούς, επειδή είναι ίδιες και με καθολικό κύρος τόσο για την επιστημονική κοινότητα, όσο και για τους λαούς που απολαμβάνουν την ειρηνική και υφίστανται την καταστροφική τους χρήση από τους εξουσιαστές, σε αντίθεση με τις θρησκείες που χωρίζουν την ανθρωπότητα και τις κοινωνίες, ακόμα και τα ιερατεία που τις κατασκευάζουν και τις επιβάλλουν, γιατί αναφέρονται σε αναπόδεικτες θεωρητικές κατασκευές οι οποίες εκπορεύονται από τα διαφορετικά ανταγωνιστικά συμφέροντα των κατά τόπους εξουσιαστών και οδηγούν τους ‘πιστούς’ του ενός δόγματος εναντίον των πιστών όλων των άλλων δογμάτων, και είναι χιλιάδες, με αποτέλεσμα τη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα που κρύβεται πίσω από ψευτοθεωρίες περί θρησκευτικών-πολιτισμικών πολέμων.

[4]  https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref4

  Σχετικά με τη θεωρία για τον φετιχισμό του εμπορεύματος και του κεφαλαίου, βλ. Marx Karl, Das Kapital, στο Marx Engels Werke, Dietz Verlag, Berlin 1972, Band 23, σελ. 49-98 και Band 25, Berlin 1973, σελ. 404-412.

[5] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref5

  Γύρω από τη μαρξική θεωρία για τον ‘φετιχισμό του εμπορεύματος’ έχει αναπτυχθεί ένας διάλογος μεταξύ οπαδών, επικριτών και αντιπάλων της μαρξικής θεωρητικής διατύπωσης με αποτέλεσμα να γίνει το θέμα ακόμα πιο δυσνόητο. Βλ. ενδεικτικά: Δημούλης Δημήτρης και Μηλιός Γιάννης, Θεωρία της αξίας, ιδεολογία και ‘φετιχισμός’, στο περιοδικό Θέσεις, τεύχος 66/1999 και Αλτουσέρ Λουί, Το πρόβλημα του ‘φετιχισμού’ στον Μαρξ, στο περιοδικό Θέσεις, τεύχος 66/1999.

[6] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref6  Marx Karl, Το Κεφάλαιο, τόμοι 3, Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2002, εδώ τόμος 1, σελίδα 84.

[7] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref7  Morgan Lewis Henry, Η αρχαία κοινωνία, Εκδόσεις Αναγνωστίδη, χ. χ., σελίδα 16 κ. επ.

[8] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref8  Ό. π.

[9] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref9

  Ο Σωκράτης, όπως είναι γνωστό δεν άφησε κανένα έργο και ότι γνωρίζουμε γι’ αυτόν και για τις ιδέες του, το γνωρίζουμε κύρια από τα έργα του Πλάτωνα, πράγμα που επιτρέπει την αμφισβήτηση της πατρότητας της ιδεαλιστικής φιλοσοφίας που του αποδίδεται, η οποία προφανώς ανήκει στον Πλάτωνα, αλλά ο ίδιος προτίμησε το ρόλο του προφήτη του Σωκράτη τον οποίο αναγνωρίζει ως δάσκαλό του. Πάντως ο ‘Σωκράτης του Πλάτωνα’, ως υποτιθέμενος προφήτης του μονοθεϊσμού δεν καταδικάστηκε για τις θρησκευτικές του αντιλήψεις και για τις φιλοσοφικές του απόψεις, αλλά επειδή, όπως τον παρουσιάζει ο Πλάτωνας, ήταν σφοδρός πολέμιος της Δημοκρατίας και απολογητής της αριστοκρατίας και των ολιγαρχικών-τυραννικών καθεστώτων, όπως ήταν και ο Πλάτωνας.

[10] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref10  Πλάτων, Κρίτων, http://old.phs.uoa.gr/~ahatzis/plato_crito_tr.pdf <http://old.phs.uoa.gr/%7Eahatzis/plato_crito_tr.pdf  (υπογράμμιση Κ.Λ.).

[11] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref11

  «Ένα ξεκάθαρα πολιτικό κείμενο που ονειρεύεται την καταστροφή των εχθρών του Ισραήλ και τον θρίαμβο της ιουδαϊκής θεοκρατίας με χριστιανική απόχρωση, χρησιμοποιώντας άφθονους ευφάνταστους συμβολισμούς και τρέχοντες όρους των παραμυθιών της Ανατολής και της προφητικής κειμενογραφίας».

Βερέττας Μάριος, Η Βίβλος και οι Έλληνες.

Οι διαδρομές του βιβλικού μισελληνισμού, Εκδόσεις Βερέττας, Αθήνα 2001, τόμος 1, σελίδα 236-237.

[12] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref12

«Είδα το σφαγμένο αρνίο με επτά κέρατα και επτά οφθαλμούς» (Αποκάλυψη 5.6), που συμβολίζει τον Ιησού, αλλά «και το θηρίο το κόκκινο με τα βλάσφημα ονόματα που έχει εφτά κεφάλια και δέκα κέρατα» (Αποκάλυψη 17.3), που συμβολίζει το επίγειο πολιτικό σύστημα, το οποίο «οδηγεί γυναίκα ντυμένη με πορφύρα και κόκκινο, στολισμένη με χρυσάφι, με πολύτιμους λίθους και μαργαριτάρια έχοντας χρυσό ποτήρι στο χέρι της γεμάτο με βδελύγματα και με τις ακαθαρσίες της πορνείας της γης» (Αποκάλυψη 17.4), «που συμβολίζει όλες τις ψεύτικες θρησκείες (προφανώς όλες πλην ιουδαιοχριστιανισμού) που παράγουν σάπιους καρπούς» […] «Τα δέκα κέρατα που είδες είναι δέκα βασιλιάδες, οι οποίοι δεν έλαβαν βασιλεία ακόμη, αλλά λαβαίνουν εξουσία σαν βασιλιάδες για μια ώρα μαζί με το θηρίο» (Αποκάλυψη 17.12). «Αυτοί έχουν μία γνώμη, και τη δύναμη και την εξουσία τους τη δίνουν στο θηρίο» (Αποκάλυψη 17.13). «Αυτοί θα πολεμήσουν με το Αρνίο, και το Αρνίο θα τους νικήσει, γιατί είναι Κύριος κυρίων και Βασιλέας βασιλέων, και όσοι είναι μαζί του είναι καλεσμένοι του, και εκλεκτοί, και πιστοί» (Αποκάλυψη 17.14).

[13] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref13

  «Το κεφάλαιο δεν είναι πράγμα, αλλά μια συγκεκριμένη κοινωνική σχέση παραγωγής, που ανήκει σε ένα συγκεκριμένο ιστορικό κοινωνικό σχηματισμό…», Marx Karl, Das Kapital, ό. π., τόμος 23, σ. 794 και τόμος 25, σ. 822.

[14] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref14  Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[15] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref15  Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

[16] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref16  Βλέπε αναλυτικά, Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2016, σελ. 79 κ. επ.

[17] <https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref17>  Eisenstein Charles, Sacred Economics, Evolved Editions 2011.

[18] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref18  Lafargue Paul, Die Seele: Entstehung und Entwicklung eines Begriffs, Bernd Mueller Verlag, Zittau 2010, σελ. 33 και Λαφάργκ Πωλ, Η καταγωγή της ιδέας της ψυχής, Γκοβόστης, Αθήνα χ.χ., σ. 31-32.

[19] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref19

Με την οποία καταργήθηκαν, βέβαια, οι νόμοι του Δράκοντα και απελευθερώθηκαν προσωρινά οι χρεωμένοι στους τοκογλύφους δούλοι, με αντάλλαγμα όμως την παραχώρηση, για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, στους αριστοκράτες-τοκογλύφους του δικαιώματος της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στην κοινόκτητη γη, με το οποίο διαιωνίζεται η δουλεία των εργαζόμενων ανθρώπων αλλάζοντας μορφές.

[20] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref20  Λαφάργκ Πωλ, Η θρησκεία του κεφαλαίου, ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ, Αθήνα 2011, σελ. 46 κ.επ.

[21] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref21

  «Η πίστη της αστικής τάξης στον θεό και στην αθανασία της ψυχής είναι ένα από τα ιδεολογικά φαινόμενα του κοινωνικού της περιβάλλοντος από την οποία θα απαλλαγεί μόνον όταν της αφαιρεθεί ο πλούτος της (τον οποίον έκλεψαν από τους μισθωτούς εργάτες) και μετατραπεί από παρασιτική σε παραγωγική τάξη», Λαφάργκ Πωλ, Η θεϊκή οφθαλμαπάτη, ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ, Αθήνα 2014, σελ. 43.

[22] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref22  «Η συμβολή των θρησκευτικών αποστολών στην αποικιοκρατία είναι γνωστή. Σχεδόν πάντα ακολούθησαν τους εμπόρους και προηγήθηκαν των στρατιωτικών, ώστε σε πολλά κράτη αυτή η σειρά των τριών ‘m’, mercanti (έμποροι), missionary (ιεραπόστολοι) και militari (στρατιωτικοί), θεωρήθηκε σαν μια ενιαία μέθοδος υποδούλωσης». Basso Lelio, Εισαγωγή στον συλλογικό τόμο: Πολιτιστικός Ιμπεριαλισμός, Ίδρυμα Μεσογειακών Μελετών, Αθήνα 1984, σ. 28.

[23] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref23 Παρατίθεται στο: Δημούλης Δημήτρης και Μηλιός Γιάννης, Θεωρία της αξίας, ιδεολογία…, ό.π.

[24] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref24  Λάμπος Κώστας, Νεογερμανισμός.

Ο νέος εφιάλτης της Ευρώπης; Πολίτες, τεύχος 35/Φεβρουάριος 2012 και 36/Μάρτιος 2012.

[25] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref25  Λάμπος Κώστας, Κιναζισμός.

Το ανώτατο στάδιο του πλιάτσικοκαπιταλισμού ή το πισωγύρισμα στο κατώτατο στάδιο του πολιτισμού; Πολίτες, τεύχος 21/Δεκέμβρης 2010.

[26] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref26

 Ο σιωνισμός ως ιδεολογία του ‘περιούσιου λαού του θεού’ αποτελεί την πιο ακραία έκφραση του θεού-φετίχ, κατά συνέπεια και της ψυχής-φετίχ, σε σημείο που οδηγεί φανατικούς εκπροσώπους του να διαβαθμίζουν ακόμα και τη ‘θεία και αθάνατη ψυχή’ με κριτήρια ρατσιστικά, σεξουαλικά και φασιστικά, όπως προκύπτει από τις δηλώσεις του Εβραίου και Ισραηλινού πολιτικού και θρησκευτικού αξιωματούχου Eli Ben Dahan, που είναι μέλος του ακροδεξιού κόμματος ‘Habayit Hayehudi’, αναπληρωτής υπουργός θρησκευτικών υποθέσεων στην κυβέρνηση συνασπισμού του Μπενιαμίν Νετανιάχου και πρώην γενικός διευθυντής του Ανώτατου Ραβινικού Δικαστηρίου του Ισραήλ. Ο Eli Ben Dahan φέρεται να έχει δηλώσει ότι “Gay Jews have ´higher souls´ than gentiles” (οι ομοφυλόφιλοι Εβραίοι έχουν «ανώτερες ψυχές» από τους «εθνικούς», τους μη-Εβραίους ή γκοΐμ).

Ο Dahan, που τον Αύγουστο του 2013, δήλωνε ότι «Palestinians are animals who do not deserve to live» (οι Παλαιστίνιοι είναι ζώα που δεν αξίζουν να ζουν), έκανε τα παραπάνω σχόλια σε μια συνέντευξη στην ισραηλινή εφημερίδα Maariv, ενώ συζητούσε τη στάση του κόμματός του απέναντι στον γάμο των ομοφυλοφίλων στο Ισραήλ. Εφημερίδα Haaretz 29.12.2013, παρατίθεται στο: http://www.paraxeno.com/2606/%CE%BF%CE%B9-gay-%CE

[27] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref27  Μάμφορντ, Λιούις,

Η ουτοπία, οι δαίμονες της ψυχής και η προοπτική του ανθρώπου, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2011, σελίδα 96-97

[28] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref28  Για διεξοδική ανάλυση βλέπε, Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο…, ό. π.

[29] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftnref29  Marx Karl, Early Writings, PENGUIN BOOKS, in association with New Left Revie

Γράφει ο Κώστας Λάμπος[1] https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn1

https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&ik=d7287f243e&view=lg&msg=15b4c7df09da3085#m_4939601297400339282_m_1508050795766484163__ftn1

claslessdemocracy@gmail.com, mailto:claslessdemocracy@gmail.com,%20

http://arxaiaithomi.gr/

6 comments to Η έννοια του ‘θεού’ ως φετίχ της εξουσίας και του κεφαλαίου

  • .
    .
    .
    Προσωκρατικοί Η Ψυχή του Κόσμου

    .
    Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

    .
    Ως προσωκρατικοί φιλόσοφοι εννοούνται φιλόσοφοι που έζησαν από τον 7ο αιώνα π.κ.ε. μέχρι και κατά την εποχή του Σωκράτη, αφού ορισμένοι υπήρξαν σύγχρονοί του. Ο στοχασμός τους είναι προδρομικός της ελληνικής φιλοσοφίας γενικότερα. Θεωρούνται οι πρώτοι που διατύπωσαν συγκεκριμένες φιλοσοφικές θεωρίες, εγκαταλείποντας την αυθεντία της παράδοσης.
    Τα ερωτήματα που θέτουν αφορούν κυρίως στην Κοσμογονία, ως απάντηση στο ερώτημα για τη γένεση του κόσμου, την Κοσμολογία, ως απάντηση στο ερώτημα για την υφή και τη λειτουργία του κόσμου και την Γνωσιολογία, ως απάντηση στο ερώτημα ποιες είναι οι δυνατότητες και τα όρια της ανθρώπινης σκέψης.

    Ο ΘΑΛΗΣ & Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
    Ο Θαλής (624-546 π.κ.ε.) ο πρώτος Έλληνας φιλόσοφος κι ένας από τους «Επτά Σοφούς της αρχαιότητας» προσπαθούσε να διδάξει στους συμπολίτες του στην Μίλητο τον τρόπο να συλλογίζονται ορθά. Πρέπει να ήταν ένας ήρεμος και καλοκάγαθος άνθρωπος αφού δεν οργιζόταν όταν εκείνοι δεν καταλάβαιναν το παραμικρό από τα σημαντικά πράγματα που τους έλεγε ή όταν τον κορόιδευαν και τον περιγελούσαν. Πρέπει να αποτέλεσε μεγάλη έκπληξη γι’ αυτούς όταν οι άλλοι Έλληνες τον συμπεριέλαβαν στους Επτά Σοφούς δίπλα στον Σόλωνα. Βλέπετε, ήταν έτοιμοι πάντοτε να τον χλευάσουν ή και να τον κατηγορήσουν άδικα, λόγω της αμάθειάς τους. Για παράδειγμα, όταν ο Θαλής προέβλεψε την έκλειψη ηλίου στις 28 Μαΐου του 585 π.κ.ε. και η έκλειψη όντως έγινε την ημέρα και την ώρα που είχε προβλέψει, οι συμπολίτες του αντί να τον θαυμάσουν, τον κατηγόρησαν για μάγο!
    Από παιδί είχε τη φήμη του αφηρημένου και τον κατηγορούσαν για τεμπέλη, επειδή τον έβλεπαν να είναι πάντα βυθισμένος στις σκέψεις του και σε περισυλλογή. Τόσο πολύ χανόταν στις σκέψεις του, που συχνά δεν έβλεπε που βάδιζε, και μια μέρα, έτσι αφηρημένος όπως ήταν, έπεσε μέσα σε έναν λάκκο και χτύπησε, προκαλώντας τα γέλια των συμπατριωτών του, που από τότε έλεγαν πως ο Θαλής ήταν ανίκανος ακόμη και να βαδίσει, τόσο άχρηστος ήταν, έλεγαν, που έπεφτε μέσα σε όποιον λάκκο βρισκόταν μπροστά του.
    Όλα αυτά, παραδόξως, γινόντουσαν στη Μίλητο, που την κυβερνούσε ο πανέξυπνος δικτάτορας Θρασύβουλος, πρωτεύουσα της βιοτεχνίας του Αιγαίου, της υφαντουργίας, του εμπορίου, της φιλοξενίας, αλλά και της τέχνης, της λογοτεχνίας και της μελέτης. Μια πόλη τόσο ακμάζουσα που είχε ιδρύσει και άλλες ογδόντα δικές της αποικίες στις ακτές της Μικρά Ασίας, και οι πληροφορίες που έφτασαν μέχρι εμάς λένε πως όλες οι ελληνικές πόλεις ζήλευαν τον πλούτο, την ελευθερία, την πολυτέλεια και τη μόρφωση που απολάμβαναν οι Μιλήσιοι οι πιο γενναίοι ναυτικοί, οι πιο πονηροί έμποροι, οι πιο εκλεπτυσμένες γυναίκες, οι πιο προοδευμένοι σπουδαστές. Οι σπουδές εκεί είχαν ξεφύγει από τον έλεγχο του ιερατείου, που παντού είχε ακόμη πλήρες μονοπώλιο, ενώ εκεί κυριαρχούσε η ελεύθερη σκέψη. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι κορόιδευαν τον Θαλή.
    Κι ενώ στην υπόλοιπη Ελλάδα η επιστήμη δεν είχε ξεχωρίσει ακόμη από τη μυθολογία και οι άνθρωποι ακόμη πίστευαν αυστηρά μόνο αυτά που έλεγαν ο Όμηρος και ο Ησίοδος και κανένας άλλος, στη Μίλητο υπήρχε ένας μεγάλος σοφός που είχε διαγράψει τους θεούς και τους μύθους τους και είχε ιδρύσει την πρώτη ελληνική φιλοσοφική σχολή, το πρώτο πειραματικό εργαστήριο, και τη φυσιοκρατική θεώρηση του κόσμου: ο Θαλής, κατά τους συμπατριώτες του: ένας αιθεροβάμονας που δεν έβλεπε πού βάδιζε.
    Είχε αποφασίσει πως θα έδειχνε σε όλους τους χλευαστές του πως μπορούσε ο ίδιος να κυβερνήσει τη ζωή του, χρησιμοποιώντας όλα εκείνα για τα οποία τον κορόιδευαν. Πήρε ένα δάνειο και αγόρασε όλα τα ελαιοτριβεία της περιοχής, με σκοπό να γίνει παραγωγός λαδιού, ήταν ένας βαρύς χειμώνας και οι τιμές τους είχαν πέσει γιατί δεν υπήρχε ζήτηση. Ο Θαλής, μελετημένος στην αστρονομία καθώς ήταν και στη μετεωρολογία, είχε προβλέψει πως η χρονιά που θα ακολουθούσε θα είχε πολύ ευνοϊκές καιρικές συνθήκες με καλή σοδειά για κάποιον που θα είχε ελιές, κι αυτό θα έκανε πολύτιμα τα λιοτρίβια του. Πραγματικά, επιβεβαιώθηκε απόλυτα. Το φθινόπωρο, έχοντας μονοπώλιο την ελαιουργεία, επέβαλε στους πελάτες του τις υψηλές τιμές που ζητούσε κι έτσι εκδικήθηκε όσους τον κορόιδευαν ως άχρηστο, συγκέντρωσε μία μεγάλη περιουσία, δώρισε και στην Πολιτεία για να τους αποστομώσει, έγινε εισοδηματίας και μπόρεσε να αφιερώσει πλήρως τον χρόνο του στις μελέτες και στα ταξίδια.
    Ταξίδεψε στην Αίγυπτο για να διδαχθεί τις εξελίξεις στη μαθηματική επιστήμη, αλλά ανακάλυψε ότι οι Αιγύπτιοι ήταν αρκετά αφελείς ώστε να σχεδιάζουν να κατασκευάσουν κάτι περίτεχνες πανύψηλες κατασκευές για να μετρήσουν το ύψος των πυραμίδων που κανείς δεν το ήξερε μέχρι τότε. Κέρδισε αμέσως την εκτίμηση όλων των σοφών της Αιγύπτου, με το απλό αυτό κόλπο: τους είπε ότι μπορούσε να μετρήσει το ύψος των πυραμίδων την ίδια εκείνη μέρα με μεγάλη ευκολία: δεν είχε παρά να μετρήσει την σκιά των πυραμίδων πάνω στην άμμο τη στιγμή ακριβώς που η δική του σκιά είχε μήκος ίσο με το ύψος του, κάνοντας την αναλογία: Όλοι έμειναν με το στόμα ανοιχτό, και η φήμη του ταξίδεψε σε χρόνο μηδέν σε όλη την Αίγυπτο, όπου βρέθηκε να συναναστρέφεται με τους πιο μυημένους ανθρώπους, ανταλλάσσοντας όλων των ειδών τις γνώσεις.
    Στα καράβια που τον μετέφεραν από το ένα λιμάνι της Μεσογείου στο άλλο, μελετούσε τις νύχτες τον ουρανό προσπαθώντας να ανακαλύψει μία τάξη και μία λογική υπό το φως των όσων είχε μάθει στη Βαβυλώνα, όπου είχε μαθητεύσει στους μεγαλύτερους αστρονόμους της εποχής. Ο άνθρωπος αυτός, δυόμισιχιλιάδες χρόνια πριν τη διατύπωση της Θεωρίας της εξέλιξης, υπολόγισε ότι η ζωή στη Γη προήλθε από το νερό και πως όλα όσα αποτελούν τον κόσμο έχουν μια κοινή συνδυαστική αρχή, όσο διαφορετικά και αν φαίνονται.
    Ο Θαλής φαντάστηκε τη ζωή σαν μια αθάνατη ψυχή, που τα στοιχεία της ενσαρκώνονται εφήμερα, κάποτε σε ένα φυτό, κάποτε σε ένα ζώο ή σε ένα ορυκτό. Τα βουνά, τα ψάρια, τα άστρα, οι πάπυροι και οι άνθρωποι, δεν είναι παρά κομμάτια αυτής της αθάνατης ψυχής του κόσμου, θάνατος δεν υπάρχει, φαινομενικά πεθαίνουν μόνο οι εφήμερες ενσαρκώσεις της αιώνιας ψυχής που απλά παίρνει για λίγο το σχήμα τους, και τους δανείζει ζωική δύναμη. Διατύπωσε την ιδέα ότι ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο δεν υπήρχε ουσιαστική διαφορά. Οι είρωνες τον ρωτούσαν γιατί τότε προτιμούσε τη ζωή από τον θάνατο και δεν πέθαινε κι ο Θαλής τους απαντούσε: «Μα, ακριβώς γιατί δεν υπάρχει διαφορά»
    Προκαλούσε την οργή των ιερέων όταν τον ρωτούσαν τι ήταν οι θεοί, κι εκείνος απαντούσε: «Εδώ δεν ξέρετε τι είναι οι πέτρες, θέλετε να μάθετε τι είναι οι θεοί; Όλα, και πέτρες και θεοί, είναι κομμάτια της αιώνιας ψυχής του κόσμου, στην οποία δεν χρειάζεται να κάνετε θυσίες ή να απευθύνετε προσευχές, διότι είστε και εσείς οι ίδιοι μέρη της» Υποπτεύονταν ότι ίσως ήταν ένας βλάσφημος άνθρωπος και θα τον είχαν σίγουρα σκοτώσει αν δεν ήταν τόσο φιλήσυχος, καλοκάγαθος, τελικά συμπαθής και νομοταγής, αλλά κατά βάθος μπερδεύονταν με τις απαντήσεις του και κάπως καθησυχάζονταν όταν τελικά τους απαντούσε απλοϊκά στην ερώτηση τι ήταν ο θεός, λέγοντας: «Ενταξει, θεός είναι αυτό που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος» και που ακόμη και μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια παραμένει ο πιο ψύχραιμος ορίσμός.
    Όταν τον ρωτούσαν ποιο ήταν κατά τη γνώμη του το δυσκολότερο πρόβλημα για τον άνθρωπο, έλεγε: «Να γνωρίσει τον εαυτό του». Τον ρωτούσαν ποια θα έπρεπε να είναι η δικαιοσύνη για έναν ενάρετο άνθρωπο, κι εκείνος απαντούσε: «Να μην κάνει στους άλλους αυτό που δεν θέλει να του κάνουν» (εξακόσια χρόνια πριν το πει ο Ιησούς ο Ναζωραίος). Τον ρωτούσαν ποιο ήταν το πιο σπάνιο πράγμα που είχε δει, κάτι το πρωτοφανές, και ο Θαλής απαντούσε: «Γέροντα Τύραννον» (εννοώντας ότι οι τύραννοι σχεδόν ποτέ δεν ζουν τόσο πολύ ώστε να γεράσουν).
    Έλεγε ότι για τρία πράγματα όφειλε ευγνωμοσύνη στην Τύχη: «Πρώτον διότι γεννήθηκα άνθρωπος και όχι ζώο, δεύτερον διότι γεννήθηκα άνδρας και όχι γυναίκα, και τρίτον διότι γεννήθηκα Έλληνας και όχι βάρβαρος» Οι αφελείς που τον άκουγαν ήταν ευχαριστημένοι ακούγοντάς το αυτό, γιατί κι εκείνοι ήταν άνθρωποι, άνδρες κι Έλληνες και δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι το έλεγε για να καταγγείλει ότι οι άνθρωποι δεν φέρονται σωστά στα ζώα, ότι οι άνδρες δεν φέρονται σωστά στις γυναίκες κι ότι οι Έλληνες δεν φέρονται σωστά στους βάρβαρους.
    Δεν καταλάβαιναν ότι όλα αυτά δεν ήταν παρά ενσαρκώσεις της αιώνιας αθάνατης ψυχής και ότι καμία ουσιαστική διαφορά δεν είχαν μεταξύ τους. Δεν κατάλαβαν ούτε καν τη σπάνια ψυχή του παππούλη μας του Θαλή, που επέστρεψε πίσω στην αιώνια ψυχή του κόσμου, σε μεγάλη ηρεμία και σοφία και σε βαθιά γεράματα, καθώς παρακολουθούσε τα θεάματα σε ένα στάδιο, καθότι φίλαθλος. Δεν διασώθηκε κανένα έργο του Θαλή και γι’ αυτό λένε ότι δεν έγραψε κανένα σύγγραμμα, πράγμα για το οποίο κάθε νοήμων άνθρωπος έχει δικαίωμα να αμφιβάλει.
    Στον Θαλή, όπως και στους υπόλοιπους σοφούς, αποδίδονταν διάσημα γνωμικά της αρχαιότητας. Ορισμένα από τα γνωμικά που αποδίδονται στον Θαλή είναι:
    «Γνώθι σαυτόν»,
    «Μέτρω χρω»,
    «Πρεσβύτατον των όντων θεός αγέννητον γαρ»,
    «Κάλλιστον κόσμος ποίημα γαρ θεού»,
    «Μέγιστον τόπος άπαντα γαρ χωρεί»,
    «Τάχιστον νους δια παντός γαρ τρέχει»,
    «Σοφώτατον χρόνος ανευρίσκει γαρ πάντα»

    ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΥ
    Δεν υπήρχαν φιλόσοφοι πριν από τον Θαλή. Ο Θαλής άφησε έναν μόνο μαθητή, τον Αναξίμανδρο, για τη ζωή του οποίου δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτε, πέρα από κάποιες αμφίβολες πληροφορίες του Κικέρωνα και από ένα ανέκδοτο που αναφέρει ο Διογένης Λαέρτιος: Ο Αναξίμανδρος τραγουδούσε και με το άσμα του προκαλούσε το γέλιο των παιδιών που τον κορόιδευαν κι εκείνος έλεγε: «Πρέπει, εξαιτίας των παιδιών, να καταβάλλουμε προσπάθεια για να τραγουδάμε καλύτερα»
    Ο Αναξίμανδρος ήταν ο πρώτος Έλληνας φιλόσοφος που τόλμησε να εκδώσει ένα σύγγραμμα «Περί φύσεως» (γύρω στο 550 π.κ.ε. και, από τότε, σχεδόν κάθε Έλληνας φιλόσοφος, κι όχι μόνο, έχει γράψει και από ένα σύγγραμμα «περί φύσεως», που έγινε το αγαπημένο θέμα των αρχαίων λογίων). Ήταν η πρώτη γνωστή συγγραφή με την οποία επιχειρούταν η εξήγηση του σύμπαντος με βάση επιστημονικές αρχές κι αποτελούσε σοβαρά επικίνδυνο τόλμημα, αν λάμβανε κανείς υπ’ όψιν του τις θεοκρατικές αντιλήψεις της εποχής, αφού οποιοδήποτε παρόμοιο εγχείρημα έπρεπε να συμβαδίζει με τη θεογονία του Ησίοδου και με τις γενεαλογίες του Δία.
    Το πρώτο αυτό επιστημονικό σύγγραμμα δεν πρέπει να γνώρισε καθόλου θερμή υποδοχή, αφού ήταν εξαιρετικά σπάνιο ακόμη και κατά την αρχαιότητα. Είναι αμφίβολο ακόμη κι αν ο Αριστοτέλης (που ήταν μανιώδης συλλέκτης με τεράστια βιβλιοθήκη) το είχε αντικρίσει ολόκληρο ποτέ. Ο Απολλόδωρος, όπως καταθέτει ο Διογένης Λαέρτιος, θεωρούσε τον εαυτό του τον πιο τυχερό άνθρωπο του κόσμου διότι είχε επιτύχει το ανέλπιστο κατόρθωμα να αποκτήσει μία πολύ μικρή περίληψη του συγγράμματος του Αναξίμανδρου.
    Ο σχολιαστής του Αριστοτέλη, Σιμπλίκιος, διέσωσε μόνον μία μικρή πρόταση από το σύγγραμμα αυτό (που κι αυτή η πρόταση είναι χαμένη κάπου μέσα στη χαοτική μάζα της αρχαίας σημειολογίας κι έτσι δεν ήταν εύκολο να την εντοπίσω).Ήταν ένα τόσο παράτολμο εγχείρημα για την εποχή, η συγγραφή ενός τέτοιου συγγράμματος, που επιβίωσε από αυτό μόνο μια μικρή περίληψη που την είχε μόνο ένας άνθρωπος κι έπειτα δεν έμεινε παρά μία μόνο μικρή γραμμούλα. Τόσο σημαντική ήταν για τους Έλληνες του 550 π.κ.ε. η επιστημονική εξήγηση του Σύμπαντος!

    Ο ΞΕΝΟΦΑΝΗΣ, ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΜΟΡΦΟΙ ΘΕΟΙ
    ΚΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΖΗΝΩΝΑ
    Ο Ξενοφάνης (570-480 π.κ.ε.) ο Κολοφώνιος, φιλόσοφος και ποιητής, γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Κολοφώνα της Μικράς Ασίας. Θαύμαζε τον Θαλή και ήταν μαθητής του Αναξίμανδρου. Όταν ο τόπος υποτάχθηκε στους Πέρσες, ο Ξενοφάνης στην ηλικία των εικοσιπέντε ετών έφυγε από την πατρίδα του, μην μπορώντας να ανεχθεί τον περσικό ζυγό, «την στυγεράν τυραννίαν» όπως την αναφέρει ο ίδιος. Ο ίδιος, επίσης, λέει ότι από τότε «αφιέρωσε τη ζωή του σε περιπλανήσεις». Ταξίδεψε στη Μάλτα, στις ακτές της Δαλματίας, στη νήσο φάρο, στις Συρακούσες κι αλλού. Κατοίκησε τελικά σε διάφορα μέρη της Σικελίας και στην Ελέα στην Κάτω Ιταλία.
    Ο Ξενοφάνης ήταν ένας περιπλανώμενος βάρδος, ποιητής και ραψωδός. Στα μέρη όπου πήγαινε τραγουδούσε τα έπη του Ομήρου και του Ησίοδου, όπως απαιτούνταν από το έθιμο, αλλά και πολλά δικά του ποιήματα (από τα οποία δυστυχώς έχουν σωθεί μόνο μερικά μικρά αποσπάσματα). Ο Πρόκλος αναφέρει ότι ο Ξενοφάνης είχε γράψει μεγάλο ποίημα με τον τίτλο Σίλλοι, στο οποίο κατέκρινε σθεναρά τους ποιητές και τους φιλόσοφους, για τον δογματισμό τους, τη μισαλλοδοξία τους, τον εγωισμό τους ,τις αντιφάσεις τους.
    Επίσης, ο Ξενοφάνης είναι ένας χαρακτήρας πάνω στον οποίο διαφαίνεται η απαρχή της διακοπής της ηρωικής παράδοσης και της μυθολογίας (από κάποιον που ήταν ειδικός σε αυτήν). Όλα δείχνουν ότι η υποταγή του μικρασιατικού ελληνικού πολιτισμού στους Πέρσες, προκάλεσε μια ανεπανόρθωτη κρίση σε ολόκληρη τη μυθική παράδοση, την οποία εκείνη την εποχή εκπροσωπούσε αποκλειστικά ο Όμηρος. (Οι Έλληνες περίμεναν ότι οι θεοί δεν θα επέτρεπαν στους Πέρσες να κατακτήσουν τα εδάφη τους).
    Για πρώτη φορά άρχισε να εξετάζεται με κριτικό πνεύμα το παρελθόν και να επικρίνεται από ηθικής άποψης. Ο Ξενοφάνης και ο Πυθαγόρας είναι οι πρώτοι στοχαστές που αρχίζουν να επικρίνουν σφοδρότατα τον Όμηρο και τον Ησίοδο (που ως ονόματα αντιπροσώπευαν την «παλιά φρουρά», μυθοποιητική και ιερατική, που επιχειρούνταν τώρα να αντικατασταθεί από τους φιλοσόφους). Ο Ξενοφάνης επικρίνει τους μορφωμένους ανθρώπους, λέγοντας ότι οι πάντες άντλησαν τη μόρφωση τους αποκλειστικά από τον Όμηρο και δεν γνωρίζουν τίποτε άλλο.
    Αλλά ο Όμηρος και ο Ησίοδος, λέει ο Ξενοφάνης, δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να χρησιμοποιούν δραματικά τις ανθρώπινες κακίες και φαυλότητες και να τις αποδίδουν στους θεούς. «Ο Όμηρος και ο Ησίοδος όλα τα απέδιδαν στους θεούς, όλα όσα είναι κατά την κρίση του ανθρώπου άξια ονειδισμού και επίκρησης, τις κλοπές, τις μοιχείες, τις μικρότητες, τη μισαλλοδοξία, τις αμοιβαίες απάτες» Με την κριτική του ο Ξενοφάνης έφτασε να κατακρίνει ανοιχτά τα ιερατεία, τις πεποιθήσεις τους και τους χειρισμούς ανθρώπων που έκαναν και να επιτεθεί κατά όλων των τότε θρησκευτικών και κοινωνικών δοξασιών, δημιουργώντας έτσι τον πρώτο ελληνικό Διαφωτισμό.
    Ο Ξενοφάνης κατακρίνει τον Όμηρο και τον Ησίοδο λέγοντας ότι εισήγαγαν στην αντίληψη των ανθρώπων τον ανθρωπομορφισμό των θεών (μια παρατήρηση 2.500 χρόνια πριν τη διατυπώσουν οι σύγχρονοι ιστορικοί και ανθρωπολογικοί αναλυτές της αρχαιότητας) κι ότι οι θεοί ουσιαστικά παρουσιάζονται ως κακέκτυπα των ανθρώπων, κι όχι το αντίστροφο -όπως ίσως θα περίμενε κανείς. Ο Ξενοφάνης διδάσκει ότι «ο Θεός στο σύνολο του είναι όραση, ακοή και νόηση», δηλαδή βλέπει, νοεί και ακούει απ’ ευθείας, χωρίς να έχει ανάγκη αισθητηρίων οργάνων. Είναι ο Κοσμικός Νους. Δεν διοικεί το Σύμπαν με κάποια ανώτερη υλική δύναμη, όπως δίδασκαν για τους θεούς ο Όμηρος και ο Ησίοδος, αλλά το κυβερνά «δια της νοήσεως» και «χωρίς να καταβάλλει σωματικό κόπο, θέτει τα πάντα σε κίνηση με τη δύναμη της θεϊκής σκέψης».
    Ο Ξενοφάνης επέκρινε τους ανθρώπους που φαντάζονται τους θεούς ως ανθρωποειδή και ως μετακινούμενους από τόπο σε τόπο. Η αλήθεια, έλεγε, είναι ότι ο Θεός μένει ακίνητος στον τόπο του: «Πάντοτε μένει εις τον αυτόν τόπον, και δεν ταιριάζει σ’ αυτόν να αλλάζει τόπο και να είναι άλλοτε εδώ και άλλοτε εκεί» Παρατηρούσε επίσης: «Μόνον ένας Θεός μέγιστος υπάρχει μεταξύ των θεών και των ανθρώπων, και δεν μοιάζει καθόλου με τους θνητούς ούτε κατά το σώμα ούτε κατά την ψυχή». «Το Εν είναι η Θεότης».
    Θεωρούσε τις ανθρωπομορφικές ιστορίες των θεών ως κωμικές και αφελείς. «Οι άνθρωποι νομίζουν ότι οι θεοί γεννιούνται και ότι έχουν την ενδυμασία, τη φωνή και τη μορφή ανθρώπων» Έλεγε ότι ο καθένας φαντάζεται τους θεούς όπως είναι ο ίδιος: «οι Αιθίοπες θέλουν τους θεούς μαύρους και σιμούς, οι θράκες γλαυκούς και ξανθούς. Αν οι βόες και οι ίπποι και οι λέοντες είχαν χέρια και μπορούσαν να ζωγραφίσουν, θα παρίσταναν τους θεούς όμοιους με τους εαυτούς τους, οι βόες ως βους, οι ίπποι ως ίππους, και ούτω καθεξής.
    Αλλά, αν δεχθούμε ότι ο Θεός είναι το κρουστό και τελειότατο όλων των όντων, δεν μπορεί παρά να είναι ένας και όχι πολλοί. Διότι η έννοια της τέλειας θεότητας είναι συνδεδεμένη με την έννοια του κρατείν και άρχειν, που είναι νοητή μόνον ως ιδιότητα ενός και όχι πολλών» «Εν είναι το Παν».
    Κατηγορούσε ακόμη και την εμμονή των Ελλήνων για τον αθλητισμό και τη σωματική ρώμη, υποστηρίζοντας ότι η σοφία είναι ανώτερη τις σωματικής ρώμης (πράγμα ανήκουστο μέχρι εκείνη την εποχή): «Οι αγροίκοι νικητές της Ολυμπίας στο δρόμο και στους άλλους ιππικούς και γυμνικούς αγώνες, δεν αξίζουν όσο εγώ. Δεν είναι δίκαιο να προκρίνεται η ρώμη έναντι της αγαθής σοφίας. Ο πραγματικός αγώνας γίνεται όχι για ιδρώτα και δυνατούς μύες, αλλά για την απόκτηση ιστοριίης (πολυμάθειας) και σοφίας δια ποικίλων γνώσεων, με τις οποίες ο άνθρωπος ξεχωρίζει από τα ζώα.»
    Ο Ξενοφάνης αμφέβαλε ακόμη και για την εγκυρότητα της ανθρώπινης γνώσης: «Κανείς άνθρωπος δεν υπάρχει, ούτε θα υπάρξει, που να γνωρίζει την αλήθεια σε σχέση με τους θεούς και σε σχέση με όσα λέγω περί του Σύμπαντος. Διότι, και αν ακόμη υποθέσουμε ότι θα μπορούσε να επιτύχει να πει εκείνο το οποίο υπάρχει στην πραγματικότητα, ο ίδιος δεν είναι σε θέση να το γνωρίζει, διότι σε σχέση με όλα τα πράγματα ανεξαιρέτως υπάρχει η φαινομενικότητα»
    Ο Ξενοφάνης, περιπλανώμενος, κυνηγήθηκε για τις θέσεις του• από όλους τους τόπους που επισκέφτηκε, αντιπαθής από όλους και κατέληξε να είναι ένας άνθρωπος σοφός και μελαγχολικός, πικραμένος διότι οι άνθρωποι δεν τον καταλάβαιναν, ένας εραστής της ελευθερίας που είχε ανακαλύψει ότι «όλοι αγαπούν την ελευθερία, αλλά κανείς τους ελεύθερους ανθρώπους».
    Ο Ξενοφάνης ήταν ο ιδρυτής της Ελεατικής φιλοσοφίας (από την πόλη Ελέα της Κάτω 1ταλίας, η οποία τελικά τον δέχτηκε να παραμείνει εκεί –στην Ελέα γεννήθηκε ο Ιδεαλισμός και ήταν ο δάσκαλος του μεγάλου φιλόσοφου Παρμενίδη, που κι εκείνος με τη σειρά του ήταν ο δάσκαλος του μεγάλου παραδοξολόγου φιλόσοφου Ζήνωνα.
    Η παράδοση λέει ότι ο Παρμενίδης και ο Ζήνωνας κατείχαν το μόνο διασωθέν αντίτυπο του αποκαλυπτικού συγγράμματος που έγραψε ο Πυθαγόρειος φιλόσοφος Ίππασος, στο οποίο αποκάλυψε ότι η σφαίρα συντίθεται από δώδεκα πεντάγωνα, προφανώς μία γνώση με μυστικιστικές προεκτάσεις, γι’ αυτό και οι ιερείς και οι συμπολίτες του τον έπνιξαν στη θάλασσα για αυτό του το ασέβημα.
    Ο Ζήνωνας, ο οποίος έψαχνε όλα τα παράξενα και παράδοξα πράγματα κάνοντας συγκλονιστικά ενδιαφέρουσες και εκπληκτικές επισημάνσεις όπως το ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχει κίνηση, με αυτά ανατρέπει ολόκληρο το οικοδόμημα των μαθηματικών και τοποθετεί την ανθρώπινη γνώση σε τελείως περιορισμένο πλαίσιο. «Κάθε ανθρώπινη γνώση στηρίζεται σε κάποια υπόθεση, που δεν δύναται να ελεγχθεί». «Όλα είναι σχετικά».
    Τα συγκλονιστικά συμπεράσματα και οι επισημάνσεις του Ζήνωνα έχουν παραβλεφθεί επίτηδες από τους επιστήμονες, από τότε μέχρι σήμερα, διότι είναι προβλήματα άλυτα που αναιρούν την ίδια την επιστήμη τους και γι’ αυτό τον λόγο όλοι έχουν αρκεστεί σε μία -καθόλου μα καθόλου, ικανοποιητική- προσπάθεια του Αριστοτέλη να απορρίψει τα επιχειρήματα του Ζήνωνα, ξεγελώντας τον εαυτό τους και τους άλλους ότι ο Αριστοτέλης το κατάφερε και άρα το ζήτημα έχει κλείσει!
    Λένε πως ο Σωκράτης μιμήθηκε τη στρεψόδικη διαλεκτική του Ζήνωνα (και αναφέρεται ότι ο Ζήνων ήταν ένας από τους δασκάλους του Περικλή). Στην Αθήνα δεν βρέθηκε κανένας να κατηγορήσει τον Ζήνωνα γιατί μονάχα λίγοι ήταν εκείνοι που καταλάβαιναν τι ακριβώς έλεγε, όπως διηγείται ο Πλάτωνας.
    Όπως και ο Ξενοφάνης έτσι και ο Ζήνωνας ήταν άνθρωπος εξαιρετικά φιλελεύθερος, πολέμιος των ιερέων και των τυράννων, έτοιμος να πεθάνει αν χρειαστεί στον αγώνα για την ελευθερία του ατόμου και για την ελεύθερη σκέψη. Όταν στην πατρίδα του ο Τύραννος Νέαρχος εγκατέστησε την πιο στυγνή δικτατορία της εποχής με τη συγκατάθεση του ιερατείου, ο Ζήνωνας έτρεξε αμέσως να συμμετάσχει στη συνωμοσία για την ανατροπή του Νέαρχου και στο κίνημα της επανάστασης.
    Το κίνημα απέτυχε κάτω από τραγικές περιστάσεις, ο Ζήνωνας συνελήφθη και υπέστη μία μεγάλη σειρά βασανιστηρίων κατά τα οποία ο Νέαρχος του ζητούσε να κατονομάσει τους συντρόφους του. Ο μεγάλος φιλόσοφος Ζήνωνας, ο επινοητής της διαλεκτικής, δεν άνοιξε το στόμα του για να πει ούτε μία λέξη, για να μην προδώσει τους συντρόφους του στον αγώνα για την ελευθερία, υπομένοντας σε μαρτυρικά τα πιο φριχτά βασανιστήρια για πολλές μέρες.
    Ο Ηρακλείδης ο Ποντικός αναφέρει ότι στο τέλος, καθώς ανέκριναν και βασάνιζαν τον Ζήνωνα, εκείνος ζήτησε να πει κάτι στον Τύραννο που κανείς άλλοτε δεν έπρεπε να το ακούσει. Ο Τύραννος έσκυψε πάνω από τον Ζήνωνα για να του πει στο αυτί, νομίζοντας ότι επιτέλους ομολογούσε: ο Ζήνωνας του δάγκωσε δυνατά το αυτί και του το ξερίζωσε, κι έπειτα αμέσως οι δεσμοφύλακες του τον θανάτωσαν. Ο Σουίδας, ο Έρμιπος, και ο Αντισθένης, διαφωνούν με αυτήν την εκδοχή κι όλοι τους αναφέρουν ότι το περιστατικό έγινε κάπως αλλιώς: καθώς βασάνιζαν τον Ζήνωνα για πολλοστή ημέρα, ο Νέαρχος του ζήτησε να μιλήσει επιτέλους για να δώσει τέλος στο μαρτύριό του, κι εκείνος του ένευσε να πλησιάσει για να του πει κάτι, ο Τύραννος πλησίασε, και τότε ο Ζήνωνας έκοψε την ίδια του τη γλώσσα με τα δόντια του και την έφτυσε στο πρόσωπο του Τυράννου. Έπειτα τον σκότωσαν!

    ΑΝΑΞΑΓΟΡΑΣ: Ο ΣΟΦΟΣ ΠΟΥ ΕΠΣΚΕΠΤΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ
    Ο Αναξαγόρας (500-420 π.κ.ε.) έλεγε ότι ο σκοπός της ζωής του ανθρώπου είναι η θεωρία και η ελευθερία που πηγάζει από αυτήν. Ο Αναξαγόρας υπήρξε το πρότυπο του σοφού ανθρώπου, που αφιέρωσε τη ζωή του στην έρευνα και στην ανακάλυψη της αλήθειας.
    Ο Αναξαγόρας γεννήθηκε στις Κλαζομενές της Μικράς Ασίας, από πλούσια και αριστοκρατική οικογένεια. Σε πολύ νεαρή ηλικία αφιερώθηκε στις φιλοσοφικές σπουδές με υπέρμετρο ζήλο και αγώνα, παραμελώντας τελείως την εποπτεία της περίουσίας του. Ουσιαστικά, έχασε την περιουσία του για χάρη της φιλοσοφίας και της αναζήτησης της αλήθειας. Δεν γνωρίζουμε ποιοι ήταν οι δάσκαλοι του (όχι τυχαία, όπως θα δούμε παρακάτω). Ασχολήθηκε πολύ όχι μόνο με τη φιλοσοφία, αλλά και με τη γεωμετρία και με την αστρονομία, και θεωρείται ο αστέρας της αστρονομίας.
    Ο Φιλόστρατος μαρτυρεί ότι ο Αναξαγόρας τις νύχτες έκανε αστρονομικές παρατηρήσεις από την κορυφή του μικρασιατικού όρους Μίμαντος, απέναντι από τη Χίο, και από την κορυφή εκείνου του βουνού «επισκεπτόταν τα ουράνια»: «Κλαζομένιον Αναξαγόραν από του κατά την Ιωνίαν Μίμαντος επεσκέφθαι τα εν τω ουρανώ». Ταξίδεψε στην Αίγυπτο και στις σκιές της Μικράς Ασίας κι έφτασε στην Αθήνα σε ηλικία 44 ετών, καλεσμένος από τον στρατηγό Ξάνθιππο, πατέρα του Περικλή, για να αναλάβει τη διδασκαλία του γιου του.
    Ο Περικλής έμαθε από τον Αναξαγόρα ότι ήξερε. Από τότε, οι δυο τους ήταν οι καλύτεροι φίλοι, ο Αναξαγόρας ήταν ο σύμβουλος του Περικλή• κι ο Περικλής αγαπούσε με πάθος τον δάσκαλο του και τον τιμούσε σε όλη του τη ζωή.
    Μπορεί ο Αναξαγόρας να ήταν ο μεγαλύτερος αστρονόμος και -κατά τη γνώμη μου και όχι μόνο- ο πατέρας της επιστημονικής φαντασίας, αλλά στην ακμάζουσα και πολιτισμένη και «φιλοσοφημένη» Αθήνα του «χρυσού αιώνα», η αστρονομία ήταν απαγορευμένη με ποινή θανάτου! Εκεί βασίλευε ακόμη η δεισιδαιμονία, την οποία οι Αθηναίοι εξόρκιζαν μόνο στα λόγια και όχι στην πράξη. Η αστρονομία ήταν εχθρός της θρησκείας, απασχόληση των ασεβών και των άθεων, επικίνδυνη για την κοινωνική τάξη και τον δημόσιο βίο!
    Το ίδιο ίσχυε στις περισσότερες πολιτείες της αρχαιότητας, όπως το είχε επιβάλλει το ιερατείο. Στην Αθήνα, ο συγκεκριμένος νόμος ψήφισμα όριζε ότι αποτελεί αφορμή καταγγελίας και διάπραξη μεγάλου δημόσιου αδικήματος η διδασκαλία αθεϊστικών δοξασιών και η ανάπτυξη θεωριών αναφερόμενων στα άστρα και στα αστρονομικά φαινόμενα. Στην αρχαία Ελλάδα, η αρχή και οι νόμοι του κόσμου και η «γένεση των όντων» ανακατεύονταν ακόμη και στα γενεαλογικά δέντρα των απλών ανθρώπων, αποκαλύπτοντας δεσμούς με κάποιον θεό ή θεά.
    Βέβαια, στη Θήβα, ο Φιλόλαος, μαθητής του Πυθαγόρα, μπορούσε να κηρύττει πως η Γη δεν ήταν το κέντρο του σύμπαντος αλλά μόνο ένας πλανήτης που μεταξύ πολλών άλλων περιστρεφόταν γύρω από μια «κεντρική φωτιά», αλλά στη Θήβα δεν υπήρχε κανείς που να καταλαβαίνει τι έλεγε ο Φιλόλαος, τον οποίο γενικά είχαν για τρελό, κι ούτε οι ιερείς δεν του έδιναν σημασία. Αλλά στην Αθήνα, σε μια παρόμοια συζήτηση όλοι θα είχαν αντιληφθεί ότι ενδεχόμενες επιπλοκές και τις ανεπιθύμητες προεκτάσεις και θα ρωτούσαν τον δάσκαλο μιας τέτοιας ιδέας, με ποιον τρόπο όλα αυτά ταίριαζαν με τον Δία και την κοσμογονία που καταγόταν από αυτόν.
    Ούτε ο Περικλής τόλμησε να καταργήσει τον νόμο που απαγόρευε την αστρονομία ως εχθρό της θρησκείας και του λαού.
    Ο Αναξαγόρας ήταν ένας ονειροπόλος, που ενδιαφερόταν περισσότερο για τα επουράνια απ’ ό,τι για τα επίγεια και ταξιδεύοντας και συζητώντας είχε συλλέξει όλες τις μυστικές νέες ιδέες που, αντιστασιακά, μέσα στη μαυρίλα του ιερατείου που επικρατούσε παντού, προσπαθούσαν να φωτίσουν τον νου των σοφών ώστε να αποκαλύψουν στους ανθρώπους τη φύση του σύμπαντος.
    Ο Δημόκριτος από τα Άβδηρα έλεγε ότι ο γαλαξίας δεν ήταν τίποτε άλλο από αστρική σκόνη, ο Εμπεδοκλής στον Ακράγαντα έλεγε ότι το φως των αστέρων χρειάζεται κάποιο χρόνο για να φτάσει στη γη και άρα ίσως να μη βλέπουμε την αληθινή εικόνα του ουρανού, ενώ ο Παρμενίδης ο Ελεάτης αμφέβαλλε ότι η γη είναι επίπεδη και πίστευε πως μάλλον είναι σφαιρική κι ο Ενωπίδης στη Χίο είχε υπολογίσει τη γωνία που σχηματίζει η ελλειπτική τροχιά της Γης με τον ουράνιο ισημερινό, και ο Ικέτας στις Συρακούσες είχε ήδη διακηρύξει ότι η Γη κινείται γύρω από τον εαυτό της.
    Ο Αναξαγόρας ήταν ένας παράξενος άνθρωπος και καλοκάγαθος, που παραμέλησε την περιουσία του για το κυνήγι των άστρων και την εξήγηση των μυστηρίων του κόσμου. Έλεγε ότι δεν χρειάζεται να επικαλεσθεί κανείς το υπερφυσικό για να εξηγήσει κάτι το φυσικό. Έλεγε ότι η Γη περιστρέφεται και είναι τυλιγμένη από περίβλημα σέρα, του οποίου οι πυκνώσεις και αραιώσεις οφείλονται στην ηλιακή θερμότητα και είναι η αιτία των ανέμων (2.200 χρόνια πριν η νεότερη επιστήμη το επιβεβαιώσει).
    Εξηγούσε τη δημιουργία του σύμπαντος (από το χάος, ώσπου μια ουράνια δίνη με τη φυγόκεντρο δύναμη της αποχώρισε τα τέσσερα στοιχεία, από τους συνδυασμούς των οποίων τελικά δημιουργήθηκαν οι οργανικές μορφές), την πτώση των μετεωριτών (μάλιστα κάποτε προέβλεψε πότε και πού θα πέσει ένας μετεωρίτης), τις εκλείψεις του ήλιου (που έλεγε ότι δημιουργούνταν από τη σελήνη, που ήταν υλικό σώμα, πέτρινο, το οποίο παρεμβαλλόταν ανάμεσα στη Γη και στον ήλιο και προκαλούσε το φαινόμενο της έκλειψης, ενώ έλεγε ότι η σελήνη δεν είχε δικό της φως αλλά κατόπτριζε το φως του ήλιου), και άλλα πάρα πολλά.
    Επίσης έλεγε και πολλά ακόμη πιο παράξενα πράγματα, όπως το ότι υπήρχαν και άλλοι κόσμοι εκτός από τη Γη, πλανήτες στον ουρανό, όπου κατοικούσαν άνθρωποι εξωγήινοι, πού είχαν πολιτισμούς όπως και οι γήινοι, και περιέγραφε τα σπίτια τους και τις ενδυμασίες τους και τις συνήθειές τους. Σύμφωνα με τους νόμους της Αθήνας όλα αυτά είχαν ένα βασικό ελάττωμα: ο Αναξαγόρας δεν ανέφερε καθόλου τον Δία, λες και αυτός δεν είχε λάβει μέρος σε τίποτε από όλα αυτά, δηλαδή δεν υπήρχε.
    Που ήταν οι θεοί σε όλα αυτά; Ο Αναξαγόρας έλεγε ότι υπήρχε μόνο ένα υπέρτατο ον, που το ονόμαζε «ο Νους». Αυτός ήταν ο πατέρας της κοσμικής δίνης, απ’ αυτόν καταγόταν το ανθρώπινο πνεύμα, αυτός βρισκόταν πίσω από τα μεγάλα μυστήρια του σύμπαντος, αυτός ο Κοσμικός Νους ένωνε όλα τα πράγματα. Αυτόν τον «Νου» ο Αναξαγόρας τον ανέφερε και τον επικαλούνταν τόσο συχνά, που οι Αθηναίοι άρχισαν να τον κοροϊδεύουν και να τον φωνάζουν «Νου», όταν περνούσε στο δρόμο έλεγαν «να ο Νους!» και όταν κάποιος έλεγε κάτι παράξενο, έλεγαν «να ρωτήσουμε τον Νου να μας πει τι είναι». Κορόιδευαν τον σοφότερο των ανθρώπων την εποχή τους.
    Είναι προφανές ότι συχνά ο Αναξαγόρας επικαλούνταν αυτόν τον «Νου», ως άλλοθι για να ξεγλιστρά από την κατηγορία της αθεΐας, αφού πολλοί μην καταλαβαίνοντας τι ακριβώς εννοούσε νόμιζαν ότι ίσως εννοούσε τον Δία. Αλλά ίσως και όχι, οπότε τον υποπτευόντουσαν έτσι κι αλλιώς. Ώσπου μια μέρα σιγουρεύτηκαν: στη διάρκεια μιας, θυσίας προς τους θεούς, βρέθηκε ένα κριάρι με ένα μόνο κέρατο. Οι ιερείς που ήταν στην τελετή το ερμήνευσαν αυτό ως υπερφυσικό σημάδι από τους Θεούς. Τότε ο Αναξαγόρας, που δεν πίστευε σε υπερφυσικά φαινόμενα και θεϊκούς οιωνούς, τους κατέκρινε δημόσια κόβοντας το κεφάλι του ζώου, κάνοντας ανατομία του κρανίου του κριού και δείχνοντάς τους πως το μοναδικό κέρατο ήταν ένα φαινόμενο που είχε δημιουργηθεί εξαιτίας μιας ανώμαλης ανάπτυξης του εγκεφάλου, ο οποίος είχε συγκεντρωθεί σε οξεία γωνία στο μπροστινό μέρος του κεφαλιού του ζώου, κι έτσι αναφυόταν ένα μόνο κέρας διότι το δεύτερο εμποδίζονταν να φυτρώσει.
    Ο Κλέωνας, ένας ορκισμένος αντίπαλος του Περικλή και της παρέας του, βρήκε την ευκαιρία-να πάρει τον κλήρο με το μέρος του, προτείνοντας στους ιερείς ότι ο «Νους» δεν ήταν παρά μια δικαιολογία του Αναξαγόρα για να κάνει αίρεση. (Επιπλέον, οι ιερείς και η Πολιτεία έλεγξαν τις φήμες για τις διδασκαλίες του και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ασχολούνταν με την απαγορευμένη αστρονομία. Να γιατί κατέληγε σε όλες αυτές τις ασέβειες κι άρα ιδού πόσο δίκιο είχε ο νόμος.
    Ο Αναξαγόρας συνελήφθη και κατηγορήθηκε για ασέβεια, μπροστά σε μία πραγματική Ιερά Εξέταση, που εξέτασε με όλες τις λεπτομέρειες το βιβλίο του «Περί φύσεως». Στο έργο αυτό, μεταξύ άλλων ανοσιουργημάτων, υπήρχε γραμμένο πως ο ήλιος, που η επίσημη θρησκεία τον θεωρούσε θεό, δεν ήταν παρά μία ουράνια μάζα από πυρακτωμένες πέτρες!Μάταια τον υπερασπίστηκε ο Περικλής. Τον φυλάκισαν αμέσως και τον άφησαν να περιμένει την εκτέλεση του.
    Ο Αναξαγόρας, που κατοικούσε «εις το εσωτερικόν του εαυτού» του, έλεγε ότι για να αντιμετωπίζει τα ενδεχόμενα δυσάρεστα εξωτερικά περιστατικά, χρησιμοποιούσε την «εκ των προτέρων αντίκρυσή» τους: «Πρέπει να ενδιατρίβει κανείς με τη σκέψη του εκ των προτέρων, σε εκείνα τα οποία ενδεχομένως θα συμβούν και, ενώ δεν συνέβησαν ακόμη, να τα αντικρίζει σαν να συνέβησαν».
    Επίσης, ο Ευριπίδης, που ήταν μαθητής και φίλος του Αναξαγόρα, αναφέρει σε ένα διασωθέν απόσπασμα μιας χαμένης τραγωδίας (θησεύς): «Εγώ, διδαχθείς από κάποιον σοφό άνθρωπο, έβαζα πάντοτε στη σκέψη μου πίθανές συμφορές, έτσι ώστε στην περίπτωση που θα μου συνέβαινε μια δυστυχία από εκείνες που έβαζα στον νου μου, να μην με καταλάβει αιφνιδίως και μου προξενήσει μεγαλύτερη λύπη…» (Ο χαρακτηρισμός «κάποιος σοφός άνθρωπος» αντικαθιστούσε το «απαγορευμένο» όνομα του Αναξαγόρα) .
    Έτσι, ο Αναξαγόρας, ο «Νους», είχε προδεί την καταδίκη του και τη φυλάκιση του και την ενδεχόμενη εκτέλεση του, και δεν βρέθηκε προ καμίας εκπλήξεως, ούτε λυπήθηκε. Λένε ότι στη φυλακή, αδιαφορώντας για τις «εξωτερικές περιστάσεις», έγραφε ένα σύγγραμμα για τον τετραγωνισμό του κύκλου τον οποίο είχε εμπνευστεί ανάμεσα σε όλα αυτά. Ο αγαπημένος του μαθητής, ο Περικλής, κατάφερε την τελευταία στιγμή να τον φυγαδεύσει από τη φυλακή και να τον στείλει μακριά από την Αθήνα, πριν τον σκοτώσουν (όπως αργότερα το ίδιο θα προσπαθούσαν να κάνουν, ανεπιτυχώς, οι μαθητές του Σωκράτη για τον δάσκαλο τους).
    Ο Αναξαγόρας τελικά κατέφυγε στη Λάμψακο του Ελλησπόντου, (όπου ο Περικλής του έστελνε χρηματική βοήθεια μέχρι το τέλος της ζωής του). Εκεί ο Αναξαγόρας έζησε τα υπόλοιπα χρόνια του ευτυχισμένος, διδάσκοντας ανάμεσα σε πιστούς μαθητές που τον τιμούσαν και τον αγαπούσαν, και οι πολίτες της Λαμψάκου τον εκτιμούσαν και τον θαύμαζαν επίσης. Όταν του θύμιζαν την καταδίκη του από τους Αθηναίους, ο Αναξαγόρας κουνούσε το κεφάλι και έλεγε: «Οι καημένοι, δεν ξέρουν ότι η φύση έχει ήδη καταδικάσει και τους ίδιους…» Όταν πέθανε, οι κάτοικοι της Λαμψάκου τον τίμησαν κάνοντας την ταφή του με δημόσια δαπάνη, και ανέγειραν μνημεία αφιερωμένα στον Νου και στην Αλήθεια. Λέγεται ότι κατά τις τελευταίες ημέρες του, όταν τον είχαν ρωτήσει πώς ήθελε να τον θυμούνται, ο Αναξαγόρας είχε παρακαλέσει τους άρχοντες της πόλης και εισακούστηκε, κάθε χρόνο στην επέτειο του θανάτου του να έχουν αργία τα σχολεία, ώστε τα παιδιά να παίζουν ελεύθερα.

    ΛΕΥΚΙΠΟΣ: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ
    Γύρω στο 430 ή 450 π.κ.ε. κάποιος παράξενος άνθρωπος με το όνομα Λεύκιππος (γεννημένος στη Μίλητο της Μικράς Ασίας) συνήθιζε να τριγυρίζει πάνω-κάτω στους δρόμους της Ελέας στην Κάτω Ιταλία και να περιεργάζεται από κοντά τα πάντα, όλα όσα έβλεπε γύρω του, ακόμη και το παραμικρό, με μεγάλη προσήλωση, ενώ οι άνθρωποι που τον έβλεπαν πίστευαν ότι είναι τρελός.
    Λιγοστοί ήξεραν ότι είχε δεχθεί τις διδασκαλίες του Πυθαγόρα φοιτώντας σε κάποια μυστική σχολή μαθητών του, αλλά κανείς σπουδαίος δεν καταλάβαινε τι εννοούσε όταν στις περιπλανήσεις του αυτές μουρμούριζε συνέχεια για το «πανταχού παρόν και ακίνητο Είναι που ταυτίζεται με τη σκέψη».
    Στην Ελέα ο Λεύκιππος ήταν μαθητής του Παρμενίδη (ιδρυτή του Ιδεαλισμού), αλλά δεν μπορούσε να πείσει τον εαυτό του για την αλήθεια των πεποιθήσεων του δασκάλου του για το Είναι.
    Κάποια στιγμή, η περιπλάνηση του τον οδήγησε μακριά από την Ελέα, και έφτασε στα Άβδηρα της Θράκης, όπου επιτέλους συνέλαβε τη θεωρία του «μη όντος», δηλαδή του κενού, και ίδρυσε εκεί τη δική του σχολή. Από την Ελέα προς τα Άβδηρα, είχε φτάσει από το Είναι στο Δεν Είναι. Ο Λεύκιππος έλεγε όχι όλος ο κόσμος δεν είναι παρά ένας ατέρμων συνδυασμός κενού και «ατόμων». Τα άτομα αυτά περιστρέφονται στο διάστημα, συνδυάζονται μεταξύ τους και δημιουργούν σχήματα, αντικείμενα, τα πάντα γύρω μας, ακόμη και η ψυχή μας δεν είναι παρά ένας συνδυασμός ατόμων, τα άτομα είναι η μυστική ουσία των πάντων, ακόμη και της ίδιας της σκέψης. Ανάμεσα στα άτομα, υπήρχε το κενό, και μάλιστα η πραγματικότητα αποτελούταν περισσότερο από κενό παρά από άτομα, ο κόσμος μάλλον «δεν είναι» παρά «είναι», αλλά τα άτομα είναι τα πάντα που ξέρουμε. Ο Λεύκιππος είχε ανακαλύψει την Ύλη. (Κι έτσι, ο μαθητής του ιδρυτή του Ιδεαλισμού, είχε επινοήσει τον Υλισμό).
    Φυσικά, όλα αυτά δεν μπορούσε να τα δεχθεί κανένας, ούτε τα του «μη όντος» ούτε την ατομικιστική θεωρία, και πρέπει να ήταν επικίνδυνο να συζητάς γι’ αυτά, αφού μεταξύ άλλων εννοούσαν ότι ακόμη και οι θεοί είτε δεν ήταν παρά συνδυασμοί ατόμων -όπως άλλωστε και οι πέτρες και τα ράμφη των πουλιών και οι ναοί και οι τρίχες και τα σύννεφα και οι δρόμοι και τα κουτάλια- και διέφεραν από τους ανθρώπους μόνο κατά έναν συνδυασμό, είτε οι θεοί απλά ήταν κενό, δηλαδή δεν υπήρχαν πέρα από τις λέξεις.
    Ο Λεύκιππος έγραψε το σύγγραμμα Μέγας Διάκοσμος, θρυλικό κυριολεκτικά, αφού πολλοί πίστευαν ότι είναι θρύλος και δεν ξέρουμε αν το διάβασε κανείς, αφού η πατρότητα -του αποδίδεται σε πολλούς άλλους, ενώ αμφισβητούνταν ακόμη και η ύπαρξη του ίδιου του Λεύκιππου, για τον οποίο, φυσικά, δεν έχουμε καμία άλλη πληροφορία, ούτε για τη ζωή του ούτε για το έργο του.
    Οι προγονοί μας είχαν να διασώσουν πιο σημαντικά πράγματα, όπως τους πολύπλοκους τρόπους πάλης στις παλαίστρες, χωρίς να ξέρουν ότι κι αυτοί δεν ήταν παρά ένας συνδυασμός ατόμων ή απλά το κενό. Για καλή μας τύχη, όμως, στα Άβδηρα έτυχε ένας από τους μαθητές του Λεύκιππου να είναι ο Δημόκριτος. Ο Δημόκριτος ανέπτυξε και συμπλήρωσε τη θεωρία της «ατομοκρατίας» (έναντι της θεοκρατίας) και τελικά επισκίασε τόσο πολύ τον δάσκαλο του, μέχρι του σημείου να αμφισβητηθεί αδίκως η ίδια η ύπαρξη του και από τις επόμενες γενεές.
    Ο άνθρωπος που μίλησε για το υπαρκτό της μη-ύπαρξης και ξεκλείδωσε την κατασκευαστική δομή της ύλης και της ύπαρξης, έφτασε στο σημείο να μην υπάρχει ο ίδιος και δεν ξέρουμε γι’ αυτόν.

    @Παντελής Γιαννουλάκης /από το βιβλίο του «Η αλήθεια για τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους»

    @Φωτογραφίες: Eos Aurora

    terrapapers μέσω diadrastika

    Το διαβάσαμε από το: Προσωκρατικοί: Η Ψυχή του Κόσμου http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2017/04/blog-post_953.html#ixzz4eOgGlmPm
    .
    .
    .

  • .
    .
    ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΡΘΡΟ
    .
    ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΤΟΥ Οδυσσέας Ελύτης
    .

    ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΜΑΣ ΓΡΑΦΟΥΝ ΑΤΕΛΕΙΩΤΑ ΚΑΤΕΒΑΤΑ
    .
    ΓΙΑ ΑΥΤΟΠΡΟΒΟΛΗ
    .
    ΚΑΙ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΟ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΝΟΗΤΕΣ….
    .
    .
    otinane89
    .
    .
    ………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
    .
    .
    https://www.youtube.com/watch?v=4rmdMGmwzGc
    .

    otinane89
    .
    .
    Από τότε που μπήκαμε στην ΕΕ, έχουμε πάρει από αυτή 43 δις ευρό περίπου με πακέτα κλπ.,
    .
    και της έχουμε δώσει σε εισαγωγές από χώρες της για την ίδια περίοδο, 254 δις ευρό μέσο του εμπορικού ισοζυγίου,
    .
    αφαιρώντας τις εξαγωγές μας!!!
    .
    Με λίγα λόγια, για κάθε ευρό που μας έδωσε η ΕΕ, εμείς δώσαμε στις χώρες της 6, και δεν πήραμε χαμπάρι!
    .
    Τόσο δούλεμα φάγαμε, τόση κοροϊδία!
    .
    Σήμερα, ενώ οι μεγάλες τράπεζες και οι επιχειρήσεις (όπως κάνανε πάντα) σκάνε στα κέρδη,
    .
    η πλειοψηφία πληρώνει τα σπασμένα και θα τα πληρώνει μέχρι να πεθάνει!
    .
    Αυτή είναι η ΕΕ!
    .
    .
    .
    .
    Ταυτότητα…
    .
    .
    http://2.bp.blogspot.com/–KoReAFjsDc/UE8c0EwMSlI/AAAAAAAASHA/3to6XCg1HXc/s200/55.jpg
    .
    .
    Αυτό που προσπάθησε κάποτε να μας εξηγήσει ο Οδυσσέας Ελύτης, ένας από τους τελευταίους πραγματικά μεγάλους Έλληνες, αυτό που επιχείρησε να εξερευνήσει με την σχετική ανάρτησή του ο Ηλίας, βασισμένος σε αυτά τα λόγια, είναι ότι ο Έλληνας έχει χάσει την ταυτότητά του.
    .
    Όχι την αστυνομική, αυτή που γράφει (ίσως) Χ.Ο. και μας καθησυχάζει με τη γαλανή της κενότητα. Την πραγματική μας ταυτότητα σαν λαός. Τι σημαίνει να είσαι Έλληνας; Δεν ξέρουμε ακριβώς. Δεχθήκαμε, σαν παράσημο χάρτινο σχολικής εορτής, την ταυτότητα που μας κόλλησαν οι ξένοι προστάτες μετά την Επανάσταση.
    .
    Ο αμόρφωτος, φτωχός Έλληνας έμαθε ότι είναι απόγονος του Σωκράτη και του Περικλή, πως έχει κληρονομήσει την τέχνη του Αισχύλου και του Αριστοφάνη. Πως είναι συνεχιστής της αρετής και της εντιμότητας του Αριστείδη.
    .
    Σαν τον ανίδεο κληρονόμο που απέκτησε ξαφνικά μια τεράστια περιουσία, χαμογέλασε ηλιθιωδώς μπροστά στον συμβολαιογράφο και πήγε στο φτωχικό του να συνεχίσει τη ζωή του, όπως περίπου την ήξερε. Χωρίς ούτε να συνειδητοποιήσει τον πλούτο που είχε στα χέρια του, ούτε και το βάρος της ευθύνης που τον συνόδευε.
    .
    Δεν έφταιγε εκείνος, φυσικά. Ακόμα και οι μορφωμένοι ξένοι “συμβολαιογράφοι” που του παρέδωσαν τους τίτλους ιδιοκτησίας δεν καταλάβαιναν πραγματικά τι σημαίνουν όλα αυτά. Για εκείνους το ελληνικό πνεύμα ήταν κάτι που γέμιζε σκονισμένα βιβλία τα οποία διάβαζαν μόνο ακαδημαϊκοί και στοχαστές. Φυσικά, δεν είχαν και συμφέρον να καταλάβει ο Έλληνας τι ακριβώς αντιπροσώπευε το πνεύμα αυτό.
    .
    Να συνειδητοποιήσει ποιος είναι. Ή, έστω, ποιος ήταν κάποτε.
    .
    Η αρχαία Ελλάδα, που γέννησε τη δημοκρατία, το θέατρο, τον αθλητισμό και την επιστήμη, που έφθασε τη φιλοσοφία, τα μαθηματικά και τις Τέχνες σε πρωτόγνωρα επίπεδα, άφησε πίσω της ένα εγχειρίδιο χρήσης, θα έλεγε κανείς, για το ανθρώπινο είδος. Ωστόσο εμείς κρατήσαμε μόνο τα χρηστικά, τα ευνόητα, τα εντυπωσιακά και αφήσαμε πίσω το ηθικό αντίβαρο.
    .
    “Εμείς” ως ανθρώπινο είδος, δηλαδή. Γιατί ο άμοιρος Έλληνας απλά ακολουθούσε τους ξένους δανειστές/δυνάστες του που άνοιγαν δρόμο σαν λαμπαδηδρόμοι των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. Των Αγώνων που γράφονται πια με κεφαλαία όχι επειδή αντιπροσωπεύουν κάποιο ιδεώδες, αλλά επειδή αποτελούν Σήμα Κατατεθέν σε ένα παγκοσμιοποιημένο παζάρι.
    .
    Γιατί οι ξένοι αυτό μόνο μπορούν να κατανοήσουν. Όχι επειδή είναι κουτόφραγκοι και εμείς είμαστε διάνοιες φιλοσοφικές. Αλλά επειδή αυτά που έμαθαν από τους προγόνους μας, τα έκλεψαν, τα λεηλάτησαν, τα νόθευσαν και τα πέρασαν από το ψευδεπίγραφα ηθικό φίλτρο ενός Χριστιανισμού, τον οποίο επίσης δεν κατανόησαν ποτέ στην ουσία του.
    .
    Και έτσι διαστρεβλωμένο μας παρέδωσαν το ελληνικό πνεύμα όταν ελευθερωθήκαμε. Κανένας δεν το κατάλαβε πραγματικά. Αλλιώς δε θα ανεχόμασταν να αλλάξουμε έναν έντιμο κυβερνήτη με έναν ξενόφερτο βασιλιά. Η Αθήνα είχε ήδη ξεπεράσει το στάδιο της μοναρχίας δύο χιλιετίες νωρίτερα. Ακόμα και η Σπάρτη, ένα κατεξοχήν στρατοκρατούμενο καθεστώς, δεν έδινε στο βασιλιά της απεριόριστη εξουσία, όπως συνέβαινε σχεδόν σε όλες τις μοναρχίες που ακολούθησαν μέχρι και τον 18ο αιώνα μ.Χ.
    .
    Κάποιοι τολμούν, μάλιστα, να ειρωνεύονται την πρώτη Δημοκρατία της ιστορίας λέγοντας ότι η ύπαρξή της βασιζόταν στους δούλους. Ξεχνόντας να κάνουν παραλληλισμό με οποιοδήποτε άλλο έθνος της Γης την ίδια περίοδο. Παραβλέποντας ότι 23 αιώνες αργότερα στο πιο προοδευτικό, υποτίθεται, κράτος του κόσμου έγινε εμφύλιος για τα δικαιώματα των σκλάβων.
    .
    Κανένας δεν κατάλαβε, λοιπόν. Και παρόλο που στον Β’ Παγκόσμιο ο φασισμός γνώρισε τη συντριβή, παρόλο που η Δύση γνώρισε στη συνέχεια την ευημερία και άρχισε σιγά-σιγά να κερδίζει έδαφος ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, φθάσαμε στις αρχές μιας νέας χιλιετίας να κατρακυλάμε προς τα πίσω. Όχι μόνο η Ελλάδα, όλος ο κόσμος. Χωρίς καν να το συνειδητοποιούμε.
    .
    Και ο Έλληνας πασχίζει ακόμα να ξεφύγει από το σύνδρομο του ραγιά. Του ανθρώπου που έμαθε να επιβιώνει μπαίνοντας σε όποια τρύπα βρει, ξεγελώντας την εξουσία. Όχι διεκδικώντας τα δικαιώματά του, ούτε τηρώντας τις υποχρεώσεις του.
    .
    Έχοντας επιτρέψει, λοιπόν, στην εξουσία να καταπατά κάθε του δικαίωμα και να τον εκπαιδεύει συστηματικά στη λαμογιά, έρχεται σήμερα αντιμέτωπος με μια καταρρέουσα πολιτεία, η οποία προκειμένου να επιβιώσει χωρίς να αλλάξει, θα απομυζήσει και την τελευταία στάλα αξιοπρέπειας των πολιτών της.
    .
    Και για να το επιτύχει, τους πείθει ότι η αρχή και το τέλος των προβλημάτων τους είναι οι μετανάστες. Τους ντύνει με την καθησυχαστική κουβέρτα του εθνικισμού, γαλανόλευκη απέξω, αλλά μαυροκόκκινη με σβάστικα από μέσα. Και τους αφήνει να εθιστούν στη βία και στο φόβο, ώστε να μην αντιδράσουν όταν έρθει η σειρά τους.
    .
    Γιατί όταν “λυθεί” το πρόβλημα των μεταναστών, σειρά θα έχει οποιοσδήποτε αντιδρά και βάζει σε κίνδυνο τη “σωτηρία” της χώρας.
    .
    Ποιος είναι, λοιπόν, αυτός ο περίφημος Έλληνας, που αγαπά την ελευθερία και τη δικαιοσύνη; Που ζυγό δεν υπομένει; Ο απόγονος του Σωκράτη; Ο κληρονόμος της ιδανικής Πολιτείας; Είναι ο φασίστας; Είναι ο σιωπηλός ανθρωπάκος που τρέμει μήπως χάσει τη δουλειά του; Είναι ο άνεργος που αυτοκτονεί; Είναι ο βολεμένος που αποστρέφει το βλέμμα; Είναι ο νεόπτωχος που πουλάει το Καγιέν για να φάει; Είναι ο ρατσιστής;
    .
    Την ταυτότητά μας σαν Έλληνες έχουμε όλα τα εφόδια και τα μέσα για να την ανακτήσουμε. Αρκεί να θυμόμαστε ότι η ταυτότητα δεν σημαίνει τίποτα σε όποιον δεν είναι πρώτα άνθρωπος.

    .
    Μια στιγμή ακριβείας,
    .
    μια στιγμή ακριβείας ειναι,
    .
    η αρετή
    .
    η ελληνική…
    .
    .

    https://i.ytimg.com/vi/H66Rq4QWkVw/hqdefault.jpg?custom=true&w=168&h=94&stc=true&jpg444=true&jpgq=90&sp=67&sigh=5fPQJRI93GE9-tJqKy2DyhESYVM

    .
    ΒΙΝΤΕΟ
    .
    Οδυσσέας Ελύτης – Ναοί στο σχήμα τ” ουρανού.
    .
    https://www.youtube.com/watch?v=uzNJaC73Z7I

    .
    Ανέβηκε στις 16 Φεβ 2009

    .
    antreas Dim
    ΙΔ΄
    ΝΑΟΙ στο σχήμα τ” ουρανού
    και κορίτσια ωραία
    με το σταφύλι στα δόντια που μας πρέπατε!
    Πουλιά το βάρος της καρδιάς μας ψηλά μηδενίζοντας
    και πολύ γαλάζιο που αγαπήσαμε!
    Φύγανε φύγανε
    ο Ιούλιος με το φωτεινό πουκάμισο
    και ο Αύγουστος ο πέτρινος με τα μικρά του ανώμαλα σκαλιά.
    Φύγανε
    και στα μάτια μέσα των βυθών ανερμήνευτος έμεινε ο αστερίας
    και στα βάθη μέσα των ματιών ανεπίδοτο έμεινε το ηλιοβασίλεμα!
    Και των ανθρώπων η φρόνηση έκλεισε τα σύνορα.
    Τείχισε τις πλευρές του κόσμου
    και από το μέρος τ’ ουρανού σήκωσε τις εννέα επάλξεις
    και στην πλάκα επάνω του βωμού σφαγίασε το σώμα
    τους φρουρούς πολλούς έστησε στις εξόδους.
    Και των ανθρώπων η φρόνηση έκλεισε τα σύνορα.
    Ναοί στο σχήμα τ’ ουρανού
    και κορίτσια ωραία
    το σταφύλι στα δόντια που μας πρέπατε!
    Πουλιά το βάρος της καρδιάς μας ψηλά μηδενίζοντας
    και πολύ γαλάζιο που αγαπήσαμε!
    Φύγανε φύγανε
    ο Μαΐστρος με το μυτερό του σάνταλο
    και ο Γραίγος ο ασυλλόγιστος με τα λοξά του κόκκινα πανιά.
    Φύγανε
    και βαθιά κάτω απ’ το χώμα συννέφιασε ανεβάζοντας
    χαλίκι μαύρο
    και βροντές, η οργή των νεκρών
    και αργά στον άνεμο τρίζοντας
    εγυρίσανε πάλι με το στήθος μπροστά
    φοβερά των βράχων τ’ αγάλματα!
    .
    ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
    .
    ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ
    .

    ΠΗΓΗ
    .

    RAMNOUSIA

    .
    Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012
    .
    http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2012/09/blog-post_2824.html#ixzz4ePfuJAHK

    .
    .
    ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ ΚΟΥΡΑΓΙΟ
    .
    .

  • .
    .
    ΕΙΜΑΙ ΕΚΤΟΣ ΕΑΥΤΟΥ ΜΕ ΟΣΑ ΔΙΑΒΑΣΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΡΘΡΟ
    .
    ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΖΑΜΠΑ ΑΛΛΑ
    .
    ΜΑΣ ΚΟΥΝΑΝΕ ΚΑΙ ΤΟ ΔΑΚΤΥΛΟ
    .
    1 , ΔΙΣ ΚΑΙ …………..
    .
    ΜΑΣ ΚΟΣΤΙΣΑΝ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΦΕΡΤΟ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΦΥΛΕΣ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΙΣΒΑΛΕΙ ΣΤΑ ΙΕΡΑ ΧΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΟΥ
    .
    ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΔΥΣΚΟΛΕΥΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΙΣΩΣ … ΛΕΝΕ !
    .

    ΜΑΣ ΔΑΝΕΙΣΟΥΝ 1 ΔΙΣ ΙΣΩΣ …
    .
    ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΙΑΝΟΗΤΕΣ ΝΑ ΓΡΑΨΟΥΝ
    .
    ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΣΤΕΙΛΟΥΝ ΑΠ΄ ΕΥΘΕΙΑΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
    .
    ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΕΜΒΟΥΝ ΜΕ ΚΑΤΕΒΑΤΑ ΟΛΟΚΛΗΡΑ
    .
    ΣΕ ΤΟΟΟΟΟΟΣΟΥΣ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΥΣ ; ; ;
    .
    Ε ; Ε ; Ε ; Ε ; Ε ;
    .
    .

    «Πάγος» από Παγκόσμια Τράπεζα για χορήγηση δανείου στην Ελλάδα
    .
    Κυριακή, 16 Απριλίου 2017
    .
    .
    https://1.bp.blogspot.com/-YTKN7xHl8rc/WPMlqHn-o3I/AAAAAAAA0qo/2jMoPhPadm0eYHYh2CqcOU9Q1h4vMnQUQCLcB/s400/2017-04-16_110440.png

    .
    .

    Χαμηλώνουν οι προσδοκίες για ένα δάνειο προς την Ελλάδα από την Παγκόσμια Τράπεζα,
    .
    όπως φαίνεται τουλάχιστον από αυτά που είπε ο διοικητής της Τζιμ Γιονγκ Κιμ, που σε πρόσφατη ομιλία του στο Λονδίνο εκτίμησε πως η έγκριση τέτοιου δανείου θα ήταν δύσκολη.
    .
    Όπως έχει γίνει γνωστό, η Ελλάδα έχει ήδη προσεγγίσει τον οργανισμό ζητώντας δάνειο ύψους τριών δισ. ευρώ με σκοπό την καταπολέμηση της ανεργίας.

    .
    «Δεν έχει ληφθεί καμία απόφαση» είπε ο κύριος Κιμ, προβλέποντας πως κατά η συζήτηση για ένα τέτοιο ζήτημα θα ήταν «πολύ ζωηρή»,
    .
    όπως αναφέρει η βρετανική εφημερίδα The Telegraph, που συμπληρώνει πως η Ελλάδα έχει ήδη αποτανθεί για συμβουλές στην Παγκόσμια Τράπεζα από το 2012.
    .
    Η συζήτηση για περεταίρω ανάμειξη της Τράπεζας είναι πρόωρη αυτή τη στιγμή, είπε ακόμα ο κύριος Κιμ.
    .
    Ένα δάνειο από την Τράπεζα προς την Ελλάδα θα είναι «ένα εντελώς διαφορετικό βήμα για εμάς»,
    .
    συμπλήρωσε και εξήγησε πως κάτι τέτοιο θα πρέπει να εγκριθεί από μέλη όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία, αλλά και η Ζιμπάμπουε.
    .
    Παρόλα αυτά, είπε, η Τράπεζα θα συνεχίσει να συνεργάζεται με την Αθήνα σε μια σειρά από εν εξελίξει προγράμματα,
    .
    κάνοντας σαφές πως σε κάθε περίπτωση ένα δάνειο προς την Ελλάδα δεν πρόκειται να ξεπεράσει το ένα δισ. ευρώ:
    .
    «Σχετικά με το να δώσουμε δάνειο, καμία απόφαση δεν έχει ληφθεί προς το παρόν.
    .
    Αν πρόκειται να το κάνουμε, θα είναι μια απόφαση όλου του συμβουλίου.
    .
    Θα είναι ένα εντελώς διαφορετικό βήμα για εμάς και υποπτεύομαι πως θα ήταν μια πολύ ζωηρή συζήτηση στο συμβούλιο», είπε
    .
    .

    imerisia.gr

    .
    http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2017/04/blog-post_261.html#ixzz4ePfKnXjn
    .
    .

    • .
      .
      ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ …………….
      .
      .
      .
      Οι δανειστές προσλαμβάνουν 1.000 «ταγματασφαλίτες» για να διοικούν την Ελλάδα
      .
      .
      https://4.bp.blogspot.com/-T0VMt50-sC4/WPG9RQZHK4I/AAAAAAAA1-A/5QazdD2TL5oHj30Ui3Ylp0HNQZXKJPXwwCLcB/s400/Untitled-1.png
      .
      .
      Η Ελλάδα είναι χώρα υπό κατοχή. Με την πρόφαση της οικονομικής κρίσης, οι δανειστές αποφασίζουν και διατάσσουν
      .
      .
      την κατάθεση, υπογραφή και αποδοχή νόμων από την Ελληνική Βουλή, η οποία έχει μετατραπεί σε «εργαλείο» παραγωγής νόμων που παραβιάζουν το Ελληνικό Σύνταγμα, αλλά και το Ευρωπαϊκό και Διεθνές Δίκαιο.
      .
      .

      Η κατάλυση των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών οι οποίοι δεν καλύπτονται από την Ευρωπαϊκή Χάρτα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αλλά και η κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας που μετατρέπει τη χώρα από οικονομικό πειραματόζωο έως και σε μια τεράστια ανοιχτή φυλακή (ανθρώπινο σκουπιδότοπο) ανεπιθύμητων και χωρίς δεξιότητες λαθρομεταναστών (όσοι έχουν δεξιότητες θα γίνονται δεκτοί στην «πολιτισμένη Ευρώπη), ενώ υλοποιείται και το περίφημο σχέδιο «Καλέργη» για τη δημιουργία μιας νέας ανθρώπινης φυλής απόλυτα χειραγωγήσιμης και χαμηλού δείκτη νοημοσύνης.
      .
      Σε αυτή την χώρα, την Ελλάδα, αφού οι «εταίροι», οι «σύμμαχοι» και οι «φίλοι» της, εξάντλησαν κάθε είδους επιθετική και καταστρεπτική «παρεμβολή», καταστρέφοντας όλες τις δομές λειτουργίας μιας χώρας και προστασίας της ασφάλειας των πολιτών της, αποφασίστηκε από τους «δανειστές», η πρόσληψη 1.000 «αρίστων» που θα τοποθετηθούν σε θέσεις κλειδιά διαχείρισης του κράτους.
      .
      .
      Αποφασίστηκε, δηλαδή, η και τυπική μετατροπή της Ελλάδας σε μια κατεχόμενη περιοχή, η οποία θα διοικείται από εκλεκτούς -σύγχρονους ταγματασφαλίτες- εκείνων που αποφάσισαν και διέταξαν την απόλυτη καταστροφή της.
      .
      .
      Σύμφωνα, λοιπόν, με δημοσίευμα της «Καθημερινής»,
      «αφού έχουν όλα πια δοκιμαστεί, αφού ο μεγάλος ασθενής δεν ανταποκρίνεται σε καμία αγωγή, τι μένει;
      .
      .
      Η μεταμόσχευση. Και δη η μεταμόσχευση εγκεφάλου. Ο ασθενής είναι βέβαια το ελληνικό κράτος, που επτά χρόνια τώρα αποδεικνύεται ανεπίδεκτο μεταρρύθμισης. Το μόσχευμα που θα έσπαγε τον φαύλο κύκλο θα μπορούσε να είναι οι Ελληνες της διασποράς. Της νέας διασποράς.
      .
      .
      Με την κατάρτιση και την εμπειρία που έχουν αποκτήσει σε διεθνείς οργανισμούς, πανεπιστήμια και επιχειρήσεις του εξωτερικού, θα μπορούσαν να αποτελέσουν δύναμη αναζωογόνησης των ελληνικών θεσμών. Αρκεί κατ’ αρχήν να τους δινόταν το κίνητρο.
      .
      .
      ΦΩΤΟ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ
      .
      .
      https://2.bp.blogspot.com/–RbO5YrYy2Y/WODZv-E7QHI/AAAAAAAEP1A/wtmBkSJ527wVvFS5HdQJ9aac_3ql8d6PQCLcB/s640/s4_020417_dhmosio-thumb-large.jpg
      .
      .
      Κάπως έτσι το συνέλαβαν οι ερευνητές του Ινστιτούτου Max Planck της Χαϊδελβέργης, ο Armin von Bogdandy και ο Μιχάλης Ιωαννίδης. Η φόρμουλα που κατέστρωσαν προβλέπει τη «στρατολόγηση» στελεχών για την ελληνική διοίκηση και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα μέσω της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
      .
      Οι Βρυξέλλες, με τις διαδικασίες πρόσληψης και αξιολόγησης προσωπικού που έχουν αναπτύξει, θα επιλέξουν 500 με 1.000 στελέχη, αποκλειστικώς Έλληνες, για θέσεις-κλειδιά στο ελληνικό κράτος.
      .
      Ο διαγωνισμός θα είναι ανοικτός στους Ελληνες που εργάζονται στην Ελλάδα. Πρωτίστως όμως θα στοχεύει στην παλιννόστηση του ταλέντου που έχει μεταναστεύσει. Δηλαδή στην προσέλκυση ανθρώπων που, αν και εξοικειωμένοι με την ελληνική πραγματικότητα, δεν έχουν συνάφεια με την εγχώρια διοικητική και πολιτική κουλτούρα.
      .
      Οι Βρυξέλλες δεν θα τους προσλάβουν μόνο. Θα αναλάβουν, σύμφωνα με την πρόταση, και τη μισθοδοσία τους. Δομικά προβλήματα Η ιδέα ακούγεται όντως απλή, αλλά εγείρει σοβαρές ενστάσεις που δεν περιορίζονται μόνο στις προφανείς νομικές και πρακτικές δυσκολίες. Αμφισβητούν και το ίδιο το σκεπτικό της. Αμφισβητούν το κατά πόσον μπορεί να αποδώσει η εγκατάσταση μιας ελίτ στην κορυφή της διοίκησης, χωρίς να έχει αλλάξει το σώμα της διοίκησης.
      .
      Τι θα καταφέρουν τα πρόσωπα, αν δεν έχουν πρώτα σπάσει οι συστημικές αγκυλώσεις; «Η ελληνική διοίκηση δεν έχει οργανογράμματα. Εχει ανάποδη πυραμίδα – πολλά αφεντικά και λίγους υπαλλήλους. Είναι μεξικανικός στρατός», λέει στέλεχος που συμμετείχε στην Task Force της Κομισιόν, της ομάδας υπό τον Χορστ Ράιχενμπαχ που από το 2011 μέχρι τον Ιούνιο του 2015 συνεργάστηκε με τις ελληνικές αρχές για να προωθήσει διαρθρωτικές αλλαγές. «Ακόμη κι αν φέρεις 500 ανθρώπους, 500 διαμάντια, θα είναι σαν να τα πετάς στη λάσπη», επισημαίνει η ίδια πηγή.
      .
      Με τις διαπιστώσεις για τα δομικά προβλήματα της διοίκησης συμφωνεί και ένας από τους εμπνευστές της, ο Μιχάλης Ιωαννίδης. Στα 33 του, ο ερευνητής του Max Planck δεν έχει εργαστεί ποτέ στην Ελλάδα.
      .
      Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο εξωτερικό και εργάζεται έκτοτε στη Γερμανία. Περιπτώσεις σαν τη δική του αντιπροσωπεύουν το συνεχώς διερυνόμενο αρνητικό ισοζύγιο ανθρώπινου δυναμικού μεταξύ ευρωπαϊκού Βορρά και ευρωπαϊκού Νότου. Η Ελλάδα δεν μπορεί να επωφεληθεί από τις επενδύσεις της σε ανθρώπινο κεφάλαιο.
      .
      Χρειάζεται επειγόντως καταρτισμένο προσωπικό, αλλά δεν μπορεί να το κρατήσει. Σύμφωνα με τον Ιωαννίδη, «η πρότασή μας έχει και τη λογική ότι η Ε.Ε. καλείται να φέρει κάποιους πίσω, ως αντίμετρο στο brain drain». Πεντακόσιοι είναι, βέβαια, λίγοι. Αλλά «από κάπου πρέπει να γίνει η αρχή», λέει.
      .
      .
      Και σίγουρα, αυτή η «αρχή», αφορά την αρχή του τέλους της Ελλάδας, η οποία και επίσημα, μετατρέπεται σε μια τεράστια Ειδική Οικονομική Ζώνη, η οποία θα λειτουργεί προς όφελος επιχειρήσεων που «πληρούν τις προδιαγραφές» των δανειστών!
      .
      .

      Παναγιωτίδης Μάρκος.
      .
      .
      Πηγή «Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!»
      thesecretrealtruth
      .
      .
      http://kapistrinews.blogspot.gr/2017/04/1000.html
      .
      .

      ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ …………….
      .
      .
      ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ ΚΟΥΡΑΓΙΟ
      .
      .